II SA/WR 500/22

II SA/Wr 500/22 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-03
Data wpływu
2022-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Władysław Kulon /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
II OZ 79/23 - Postanowienie NSA z 2023-02-21
II OZ 80/23 - Postanowienie NSA z 2023-02-21
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Odmówiono przywrócenia terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 86 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 3 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku J. Ś. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2022 r. nr 479/2022 w przedmiocie nakazu remontu ogrodzenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 500/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. Ś. (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżąca") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2022 r. (nr 479/2022). W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków formalnych skargi przez nadesłanie 2 odpisów skargi oraz podania numeru PESEL.
Wnioskiem z dnia 21 września 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła do tut. Sądu o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, przez nadesłanie jej odpisów oraz podania numeru PESEL. Do wniosku dołączono brakujące odpisy oraz podano numer PESEL skarżącej.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że w dniu 20 września 2022 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem tut. Sądu uzyskała ona informację o tym, że Sąd wzywał ją o uzupełnienie braków formalnych skargi. Strona skarżąca wskazała nadto, że nie otrzymała korespondencji sądowej. Strona skarżąca stwierdziła również, że Poczta Polska S.A. oddział Z. regularnie nie wywiązuje się z zawartych z nadawcami przesyłek umów, a opisywane przez skarżącą zdarzenie nie stanowi pojedynczego incydentu a raczej praktykę operatora pocztowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić na wniosek strony, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, strona skarżąca powzięła w dniu 20 września 2022 r. wiadomość o wezwaniu przez Sąd strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, czyli wskazana data jest datą, w której ustała przyczyna uchybienia terminu.
Uznać zatem należy, że wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 21 września 2022 r. został wniesiony w terminie. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełniono czynności dla której termin został ustanowiony.
W konsekwencji należało rozpatrzyć wniosek biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżącą okoliczności oraz ustawową przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Sąd podziela utrwalony już w judykaturze pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Co istotne, dla przyjęcia winy wystarczy nawet lekka postać niedbalstwa w trosce o swoje sprawy, co z kolei stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jej dokonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08, publ. CBOSA).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wobec spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących przyjęcie fikcji doręczenia i uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona stronie w trybie zastępczym w dniu 17 sierpnia 2022 r., uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu nie może być wyłącznie oświadczenie strony skarżącej o tym, że awizo nie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce adresata. W ocenie Sądu nie uprawdopodobniono, że doręczyciel faktycznie nie dopełnił swoich obowiązków i nie pozostawił awiza o oczekującej przesyłce.
Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r., poz. 896 ze zm.), potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Jak wynika natomiast z art. 3 pkt 23 powołanej ustawy, przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru.
Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienia NSA z dnia: 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 255/19; 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13; 24 lipca 2018 r., sygn. akt I GZ 216/18; 4 września 2019 r., sygn. akt I GZ 260/19; 6 września 2019 r., sygn. akt II FZ 561/19; publ. CBOSA).
Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę jego dokonania należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi – co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Nie wystarczy samo twierdzenie strony w tym zakresie. Wprawdzie do przywrócenia terminu wymagane jest jedynie "uprawdopodobnienie", a nie "udowodnienie" braku winy w jego uchybieniu, to jednak przywrócenie terminu tylko na podstawie oświadczenia, że awiza nie pozostawiono, w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się zwrócona przesyłka wraz z adnotacjami, że była ona dwukrotnie prawidłowo awizowana, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FZ 12/12, publ. CBOSA).
Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której znajdowało się wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 3 sierpnia 2022 r., zaś powtórne – w dniu 11 sierpnia 2022 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 19 sierpnia 2022 r. Z koperty wynika również, iż w dniu 3 sierpnia 2022 r. umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma we wskazanym urzędzie pocztowym, które umieszczono w oddawczej skrzynce adresata.
W ocenie Sądu, zarówno treść wniosku o przywrócenie terminu, jak i towarzyszące mu okoliczności, nie obalają domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego. Po pierwsze bowiem, należy jeszcze raz wskazać, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. Ponadto skarżąca nie zakwestionowała sposobu wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru i adnotacji na kopertach.
Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Tym samym nie można więc uznać, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca przywrócenie terminu.
Z powyższych względów Sąd odmówił przywrócenia terminu na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a.