II SA/Wr 531/05

II SA/Wr 531/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Halina Kremis /sprawozdawca/
Julia Szczygielska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 156 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Julia Szczygielska Sędziowie: NSA Halina Kremis (sprawozdawca) WSA Andrzej Cisek Protokolant: Iwona Borecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Ł. 5 we W. na decyzję Wojewody D. z dnia 20 marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku mieszkalnym przy ul. W. Ł. 3 I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej 265 zł kosztów postępowania; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
W dniu 31 lipca 2001 r. inwestor, A S.A. z siedzibą w W. przy al. J. [...], reprezentowany przez P. K. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B na dachu budynku przy ul. W. Ł. 3 we W. Pismem z dnia 11 września 2001 r. Wydział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji.
Następnie postanowieniem nr [...] z dnia 13 września 2001 r. Prezydent W. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości we wniosku w terminie do 25 października 2001 r., a kolejnym wystąpił do Rady Osiedla N. z prośbą o wywieszenie obwieszczenia Prezydenta W. w sprawie przewidzianej do realizacji inwestycji.
Decyzją nr [...] z dnia 6 grudnia 2001 r. Prezydent W. zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku mieszkalnym przy ul. W. Ł. 3 we W.
Od tej decyzji wniosła odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. W. Ł. 5 we W. W zaskarżeniu podniosła, że w sprawie lokalizacji inwestycji wniosła odwołanie do organu pierwszej instancji w dniu 27 listopada 2001 r. powołując argumenty, które nie zostały rozpatrzone przez Prezydenta W. Ponadto strona podniosła, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 156 § l pkt l i 7 k.p.a. – decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sprawie zarzutów podniesionych w odwołaniach z dnia 27 listopada 2000 r. i z dnia 28 grudnia 2000 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i nie ustalił stanu faktycznego określonego w rzeczonych odwołaniach. Zdaniem odwołujących się zostały również ruszone przepisy art. 80 k.p.a. ponieważ, organ pierwszej instancji nie ocenił stanu faktycznego i prawnego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, pomijając dowody przedstawione w cytowanych wyżej odwołaniach.
Decyzją z dnia 20 marca 2002 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § l ust. l kpa, w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 z póz. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. W. Ł. 5 reprezentowanej przez Przewodniczącego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej M. P. od opisanej decyzji, Wojewoda D. utrzymał ją w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączył uchwałę nr 5/2000 z dnia 19 sierpnia 2000 r. Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. Ł. 3 we W. w sprawie udzielenia zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu należy przyjąć, że dołączając ją do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wnioskodawca wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zatem spełnił warunki określone w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto, do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wnioskodawca dołączył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany, raport oddziaływania na środowisko, uzgodnienia planowanej inwestycji z Głównym Inspektorem Lotnictwa Cywilnego, Dowództwem Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, zezwolenie Państwowej Agencji Radiokomunikacji jak również, decyzję z dnia 3 października 2001 r. D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. o uzgodnieniu projektu budowlanego, oraz decyzję z dnia 11 października 2001 r. Prezydenta W. o uzgodnieniu projektu budowlanego pod względem wymagań ochrony środowiska.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wymagane przepisami art. 25 ust. l ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2000 r., nr 109, poz. 1157) obowiązującej w dacie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
Postanowieniem nr [...] z dnia 13 września 2001 r. Prezydent W. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości dotyczących zakresu i formy projektu budowlanego, a w szczególności dostarczenie projektu zagospodarowania terenu oraz uzupełnienie braków dokumentacji projektowej do dnia 25 października 2001 r. Jak wynika z treści uzasadnienia tej decyzji i akt sprawy, inwestor usunął nieprawidłowości, określone w powołanym postanowieniu Prezydenta W., a także spełnił warunki określone w art. 35 ust. l i 2 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z przepisami art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. l i 2 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy, odwołanie strona wniosła na etapie postępowania w sprawie wydanej 19 grudnia 2000 r. decyzji nr [...] Prezydenta W. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że odwołanie to nie dotyczyło postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uregulowane w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennymi (Dz. U. z 1999 r., nr 15 poz. 139 z późn. zm.) i postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uregulowane w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, są odrębnymi postępowaniami administracyjnymi, zarówno w zakresie przedmiotu postępowania jak i właściwości organów. Jak wynika z akt sprawy, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stała się ostateczna i nie została wzruszona w trybie szczególnym, przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem powołany zarzut strony jest bezzasadny.
Decyzją z dnia 13 lutego 2001 r., ([...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia 19 grudnia 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Reasumując, zdaniem Wojewody, powołane przez stronę zarzuty nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy, co skutkowało utrzymaniem skarżonego orzeczenia w mocy.
Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Ł. 5. Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji za zasądzeniem kosztów postępowania w sprawie. W skardze podniesiono zarzuty zbieżne z odwołaniem i wskazano, że nie ustosunkowanie się merytoryczne do argumentów odwołania i odwołania do SKO, powoduje wadliwość decyzji organu odwoławczego. Podobną argumentację podtrzymała strona w kolejnych pismach w sprawie.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest uzasadniona, choć z innych niż naprowadzone w niej przyczyn. Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych nie wynika komu organy obu instancji doręczyły wydane w sprawie decyzje, a co za tym idzie sąd nie ma możliwości kontroli ani czy organ prawidłowo określił krąg podmiotów, którym w toku kontrolowanego postępowania przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, ani także czy odwołanie od decyzji organu drugiej instancji zostało wniesione w termie, ani wreszcie czy pozostałe strony postępowania nie zostały pozbawione możliwości obrony swych praw w toku udzielania inwestorowi pozwolenia na budowę.
W rozpoznawanej sprawie, dotyczącej pozwolenia na budowę, niewątpliwie przymiot strony mają właściciele działek sąsiednich, a w tym i skarżący. Strony te mogą mieć (a z odwołania i skargi wynika, że mają) odmienne interesy.
W toku postępowania sądowego okazało się, że (uwidocznieni w rozdzielniku jako strona) J. i Z. C. nie żyją, a z kolei postanowienie spadkowe wskazuje, iż Z. C. zmarła jeszcze w 1999 r., zatem przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji rodzi się retoryczne pytanie, w jaki sposób i do czyich rąk organy doręczały swoje orzeczenia małżonkom C.?
Można tu dodatkowo wskazać, iż w wyroku z dnia 6 grudnia 1999 r. (w sprawie IV SA 2028/97, LEX nr 48735 NSA) wyraził akceptowany powszechnie pogląd prawny, iż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie zostałby przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 2 kpa). Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem takiej, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 kpa).
W myśl art. 54 § 2 upsa organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W tej sprawie całość akt nie została sądowi doręczona, lub kwestionowane decyzje nie zostały doręczone stronom postępowania.
Zatem, skoro sąd nie ma możliwości, wobec niekompletności akt, sąd pełnej kontroli postępowania administracyjnego, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu.
Reasumując, już tylko to uchybienie procesowe, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powoduje uchylenie zaskarżonych decyzji, po myśli art. 145 § 1 pkt 1c) upsa. Wskazać jeszcze można, że ze względu na brak uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji przedwczesnym byłoby ustosunkowanie się do zarzutów skargi.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 upsa, a o tym, że decyzja nie może być wykonana orzeczono na podstawie art. 152 upsa.