II SA/Wr 504/25

II SA/Wr 504/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Malwina Jaworska-Wołyniak /sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 399
art. 9 nb ust. 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2024 r. nr SKO 4103.10.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2024 r. (nr SKO 4103.10.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej : k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z dnia 4 października 2024 r. (nr WSR-GO.0644.16.2023.MD) nakładającą na Spółdzielnię P. z siedzibą w W.(1) (dalej: Skarżąca, Spółdzielnia) karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne nr [...] za 2022 r.
Powyższa decyzja zapadła w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Spółdzielnia posiada decyzję Marszałka Województwa Dolnośląskiego nr P 189/2021 z dnia 21 czerwca 2018 r., obejmującą:
pozwolenie na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, elektrolitycznej obróbki odpadów fotochemicznych, zagęszczania odpadów płynnych;
zezwolenie na przetwarzanie odpadów w ww. instalacjach;
zezwolenie na zbieranie odpadów
na terenie zakładu nr [...] przy ul. [...] i [...] we W.
Decyzja ta w części dotyczącej opisanych zezwoleń i pozwolenia została wygaszona z dniem 22 grudnia 2023 r., decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. Prezydent W. wezwał Skarżącą jako podmiot zbierający odpady do złożenia sprawozdań m.in. za 2022 r. wywodząc, że weryfikując karty ewidencji odpadów w BDO stwierdzono, że Spółdzielnia przyjęła od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpady m.in. z grupy 20, 15 i 17.
Spółdzielnia złożyła sprawozdanie w dniu 13 czerwca 2023 r. za pośrednictwem BDO, następnie dokonała korekt sprawozdania w dniach 25 lipca 2023 r. i 16 sierpnia 2023 r. Prezydent stwierdził, że złożone przez Spółdzielnię dnia 16 sierpnia 2023 r. sprawozdanie wymagało korekty w zakresie masy zebranych odpadów o kodach 15 01 01; 20 01 36; 20 01 21*; 19 12 04 a także niedopuszczalnego zaokrąglania mas odpadów o kodzie 15 01 01. Stąd organ I
instancji wezwał Spółdzielnię do złożenia korekty sprawozdania. Spółdzielnia złożyła korektę w wyznaczonym terminie, która została zaakceptowana.
Następnie pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. Prezydent W. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia Skarżącej kary pieniężnej za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za rok 2022.
Decyzją z dnia 3 stycznia 2024 r. organ I instancji nałożył na Spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 200 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania. Skarżąca złożyła od tej decyzji odwołanie.
Decyzją z dnia 14 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium podzieliło zarzut strony co do lapidarności uzasadnienia i pominięcia ustaleń kluczowych dla zastosowania przepisów w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent W., decyzją z dnia 4 października 2024 r., nałożył na Spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2022 r.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że Spółdzielnia prowadziła działalność polegającą na wytwarzaniu odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji na podstawie zezwolenia udzielonego jej przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego decyzją z dnia 21 czerwca 2018 r. nr P 189/2018. W zezwoleniu tym wskazano 383 rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania na terenie zakładu nr [...] przy ul. [...] i [...] we W., klasyfikowanych wedle wskazanych grup. Analiza treści zezwolenia pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że Spółdzielnia posiada zezwolenie na zbieranie odpadów, w tym odpadów komunalnych łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie (grupa 20). Wymienione w zezwoleniu rodzaje odpadów z grupy 20 kwalifikują się do uznania ich za odpady komunale. Z ewidencji odpadów i złożonego sprawozdania wynika, że Spółdzielnia przyjmowała odpady zużytego sprzętu o kodach 20 01 21*, 20 01 35*, 20 01 36. Z kart ewidencji odpadów wynika, że Spółdzielnia w 2022 r. oprócz odpadów komunalnych zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przyjmowała od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów odpady o kodach 15 01 01, 15 01 02 oraz 20 03 07, co w ocenie organu I instancji oznacza, że Spółdzielnia nie prowadziła w 2022 r. wyłącznie działalności jako podmiot zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2024, poz. 573, dalej: u.z.s.e.e.). Organ I instancji wskazał również, że Spółdzielnia składała sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne na terenie innej gminy w związku z pozwoleniem na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesach odzysku. Organ I instancji ustalił, że Spółdzielnia przyjmowała bezpłatnie zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, pochodzący z gospodarstw domowych, a więc pochodzący od podmiotów innych niż zbierający odpady komunalne. W konsekwencji stwierdzono, że podmiot zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, stanowiący odpady komunalne, jest obowiązany do wypełnienia obowiązku z art. 9nb ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2024 r., poz. 399, dalej: u.c.p.g.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał także oceny wagi zaistniałego naruszenia prawa, jak też wskazał, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary.
Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółdzielnia zarzuciła rażące naruszenie:
- art. 9zb ust. 1aa ustawy i art. 19 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji nakładającej karę pieniężną przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ponieważ strona nie prowadzi punktu zbierania odpadów komunalnych na terenie gminy W.;
- art. 6, art. 10 § 1, art. 32, art. 40 § 2 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez pominięcie pełnomocnika strony;
- art. 6, art. 32 i art. 40 § 2 i art. 104, art. 109 § 1 i art. 110 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu i niedoręczeniu pełnomocnikowi wydanej w sprawie decyzji administracyjnej.
Spółdzielnia podniosła również, że organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które wskazało Kolegium w decyzji uchylającej. Naruszenia przepisów prawa doprowadziły zdaniem odwołującej się do nieprawidłowego zakwalifikowania strony jako podmiotu zbierającego odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. w gminach, pominięcia, że strona zbierała zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, przyjmując go wyłącznie od innego podmiotu zbierającego ten sprzęt, nałożenia na stronę kary pieniężnej za złożenie nierzetelnego sprawozdania.
W ocenie odwołującej się, organ dopuścił się także, naruszenia:
- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonaniu błędów w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że strona była podmiotem zbierającym odpady komunalne;
- art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Marszałka obejmuje zbieranie odpadów komunalnych, dokonywanie ustaleń wyłącznie w oparciu o treść sprawozdania strony, złożonego niedobrowolnie, a pod naciskiem organu, dokonanie ustaleń w oparciu o okoliczność złożenia analogicznego sprawozdania przez Spółdzielnię w województwie [...] oraz na podstawie bliżej nieokreślonych stron internetowych informujących o możliwości dostarczania przez mieszkańców zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 85 § 1 i art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin "[...] stron internetowych" i uniemożliwienia stronie wzięcia udziału w przeprowadzeniu tego dowodu;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 85 § 1 i art. 67 § 2 pkt 3 i art. 68 k.p.a. przez zaniechanie sporządzenia protokołu ze wspomnianych oględzin;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 50 k.p.a. przez zaniechanie zaangażowania strony w postępowanie dowodowe, zaniechania przeprowadzenia dowodów z dokumentów, przesłuchań świadków, odebrania wyjaśnień od strony;
- art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zawierającej lakoniczne uzasadnienie, nie odpowiadające wymaganiom przepisów prawa;
- art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej oraz niewyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ.
Utrzymując w mocy – zaskarżoną decyzją – decyzję Prezydenta W. z dnia 4 października 2024 r., Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 9nb u.c.p.g. podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne, jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań (ust. 1) oraz ich przekazywania w terminie do 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, (ust. 2 i ust. 4). W art. 9na ust. 1 u.c.p.g. mowa jest o podmiocie prowadzącym punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, z wyłączeniem gminy.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. W świetle tego przepisu podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł.
Zgodnie z art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. kary pieniężne, o których mowa w art. 9xaa, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła.
Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie jest to, czy złożone przez Spółdzielnię sprawozdanie podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2022 r. było rzeczywiście nierzetelne, lecz to, czy Spółdzielnia w ogóle była zobowiązana, by takie sprawozdanie złożyć, a więc czy była podmiotem zbierającym odpady komunalne w rozumieniu art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. Dla porządku Kolegium zauważyło, że roczne sprawozdanie podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2022 r., złożone przez Spółdzielnię, zawierało informacje nie odpowiadające stanowi faktycznemu, a więc było nierzetelne, stąd organ I instancji wzywał trzykrotnie do jego poprawy szczegółowo wykazując, na czym polegają stwierdzone rozbieżności i błędy. Spółdzielnia, w odpowiedzi na otrzymane od wezwania, dokonywała korekty złożonego sprawozdania.
W zakresie kluczowego zarzutu Spółdzielni, kwestionującego to aby była ona w ogóle zobowiązana do składania sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne w związku z przyjmowaniem odpadów komunalnych wyłącznie od innego podmiotu zbierającego odpady komunalne i zawartym w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. wyłączeniem, Kolegium nie znalazło podstaw do podzielenia zasadności tychże twierdzeń.
Kolegium uznało, że Spółdzielnia podlega spornemu obowiązkowi sprawozdawczemu. Wyjaśniło, że zgodnie z definicją odpadów komunalnych, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej: u.o.), odpadami tego typu są odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane:
- z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz
- ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych.
W świetle powyższego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny również jest odpadem komunalnym, choć poddanym szczególnej selekcji.
Zgodnie zaś z art. 4 pkt 24 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573, dalej jako u.z.s.e.e.) zużytym sprzętem jest sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. Ustawodawca odwołał się tu do zbiorczej definicji odpadów, bazującej na okoliczności braku przydatności danej substancji czy przedmiotu, co jednak nie wyklucza w żaden sposób możliwości zakwalifikowania zużytego sprzętu jako odpadu komunalnego.
W ocenie Kolegium u.z.s.e.e. nie zawiera odesłania do u.c.p.g., a Skarżąca nieprawidłowo przyjmuje, że nie podlega tej ostatniej ustawie, gdyż jej działalność jest regulowana wyłącznie przepisami o charakterze szczególnym. Zdaniem Kolegium u.z.s.e.e. stanowi lex specialis w stosunku do u.c.p.g., gdyż w zakresie nie objętym specyficznym aspektem gospodarowania odpadami, jakimi są zużyte sprzęty, gospodarowanie nimi podlega rygorom u.c.p.g. Kolegium nie dostrzega przy tym kolizji przepisów dotyczących sprawozdawczości w obydwu analizowanych ustawach - realizacja jednej normy nie wyklucza bowiem realizacji drugiej, czego doskonale dowodzi fakt, że strona była w stanie złożyć wszystkie sprawozdania, do sporządzenia których została zobowiązana czy to na gruncie u.o. czy to u.c.p.g. Nadto, Kolegium wskazało, że prawodawca nie zdecydował się na ograniczenie obowiązków sprawozdawczych zbierających zużyty sprzęt, jeśli wypełniają przesłanki do uznania ich jednocześnie za podmiot zbierający odpady komunalne i to niezależnie od tego, czy informacje zawierane w obydwu sprawozdaniach się pokrywają.
Dalej Kolegium wskazało, że z art. 4 u.o. wynika, że określony kod odpadu jest stosowany nie tylko przy uwzględnieniu, jak to wywodzi strona, jego "faktycznego charakteru", ale także źródła powstawania takiego odpadu. Słusznie zatem wskazał organ I instancji, że Spółdzielnia miała możliwość dokonania klasyfikacji odpadu posługując się kodami przypisanymi odpadom komunalnym jak i innymi, w tym kodami z podgrupy 16 02. Dokonany przez Spółdzielnię wybór identyfikuje przyjęte odpady jako odpady pochodzące z gospodarstw domowych lub ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych. Jeżeli natomiast strona utrzymuje, że kod odpadu ma "charakter wtórny względem faktycznego rodzaju odpadu" i kody odpadów wskazane przez stronę w ewidencji są niewłaściwe, powinna we własnym zakresie przedstawić dowody potwierdzające taką okoliczność. Czynienie w tej sytuacji zarzutu organowi administracji, że nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego podczas gdy ten posłużył się danymi dostarczonymi przez stronę, nie może odnieść pożądanego przez stronę rezultatu, natomiast może potwierdzać słuszność obaw organu I instancji o rzetelność otrzymywanych od strony sprawozdań.
Zdaniem Kolegium zawarta w art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e. definicja zbierającego zużyty sprzęt nie wyklucza możliwości zakwalifikowania takiego podmiotu jednocześnie jako podmiotu zbierającego odpady komunalne. Ponadto z jej art. 4 pkt 25 wynika, że zużytym sprzętem może być zarówno ten pochodzący z gospodarstw domowych jak i z innych źródeł. Potwierdza to słuszność stanowiska organu, że stosowanie u.z.s.e.e. nie wyklucza uznania zużytego sprzętu za odpad komunalny w rozumieniu u.c.p.g. i że przyjmowanie zużytego sprzętu z gospodarstw domowych ma swoje konsekwencje, opisane w tej ustawie.
Kolejno Kolegium wskazało, że jakkolwiek w art. 85 pkt 3 u.z.s.e.e. przewidziano, że podmiot zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania na zasadach i w trybie określonych w dziale V rozdziale 2 u.o., jednak obowiązek ten nie wyłącza w żaden sposób obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 9nb u.c.p.g. Podmiotami objętymi obowiązkiem sprawozdawczym sformułowanym w art. 9nb u.c.p.g. są bowiem podmioty zbierające odpady komunalne, a w obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca doprecyzował zakres podmiotowy tej regulacji, wskazując, że chodzi o faktycznie zebrane odpady komunalne, a nie przejęte od innych firm zbierających odpady. W pierwotnym brzmieniu przepisu jako podmioty, na których spoczywa ten obowiązek, wskazano zbierających odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 9na ust. 1 u.c.p.g. Pojawiały się wówczas wątpliwości, czy dotyczy on wszystkich podmiotów zbierających odpady komunalne i czy sprawozdania mają również składać podmioty zbierające odpady komunalne od innych przedsiębiorców zbierających odpady komunalne. Były one uzasadnione przede wszystkim celem, któremu służy składanie sprawozdań, tj. gromadzeniu danych o osiąganych poziomach odzysku, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Kolejna nowelizacja ustawy usunęła te wątpliwości przez wyraźne wyłączenie z zakresu tego przepisu podmiotów zbierających odpady komunalne przyjmujących odpady komunalne od innego zbierającego takie odpady. Z obowiązku sprawozdawczego nie wyłączono natomiast podmiotu zbierającego odpady komunalne, w tym zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzący z gospodarstw domowych.
Odnosząc się do zarzutu Spółdzielni że "wskazując w sprawozdaniu informację, iż przyjmowała zużyty sprzęt od podmiotów zwolnionych z prowadzenia ewidencji odpadów, miała na myśli nie osoby fizyczne [...] ale właśnie podmioty posiadają ustawowy obowiązek przyjmowania zużytego sprzętu, które w tym ujęciu z mocy art. 66 ust. 4 pkt 3 u.o. zostały zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów", Kolegium wskazało, że rzeczywiście, tak jak wskazuje strona, zużyty sprzęt może być przekazywany zbierającemu zużyty sprzęt przez podmioty uprawnione do zbierania zużytego sprzętu, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 u.o., zwolnionego zarówno z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów jak i obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów. Powyższe nie wyklucza jednak przyjmowania przez Spółdzielnię zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e. zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przyjęcia przekazywanego do niego zużytego sprzętu, w tym do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.
Z powyższego wynika, że niezależnie od deklaracji składanych przez Spółdzielnię, że zużyty sprzęt jest jej przekazywany wyłącznie przez podmioty, z którymi ma zawartą umowę, to w świetle obowiązujących przepisów Spółdzielnia nie mogła odmówić przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, w tym tego przekazywanego bezpośrednio od osób fizycznych. Z tego też względu za wiarygodny należy - zdaniem Kolegium - uznać dowód zgromadzony przez organ I instancji w postaci wydruku ze strony internetowej www.[...].pl (czyli jak to określa odwołująca się "[...] strony internetowej"), zawierającej informacje co robić ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, na której to wymieniono punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych jak również wskazano, że "zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny można dostarczyć do Spółdzielni P.(1), ul. [...] we W., gdzie sprzęt taki można bezpłatnie pozostawić w specjalnie wyznaczonym do tego celu miejscu przed wjazdem na teren firmy".
Należy zatem zgodzić się z organem I instancji, że skoro Spółdzielnia przyjmowała odpady komunalne zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz inne odpady komunalne od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, działała nie tylko jako zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e., ale także jako podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., co z kolei oznacza, że zobowiązana była wykonywać sporny obowiązek sprawozdawczy.
Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami wydane na rzecz Spółdzielni zezwolenie na wytwarzanie, przetwarzanie i zbieranie odpadów obejmuje między innymi odpady z grupy odpadów komunalnych z frakcjami gromadzonymi selektywnie (grupa 20). Co istotne, odpady z podgrupy 16 02 (odpady urządzeń elektrycznych i elektronicznych), również objęte rzeczonym zezwoleniem, mogą być kwalifikowane także jako odpady komunalne z grupy 20 o kodach 20 01 21*, 20 01 35*, 20 01 36. Spółdzielnia w złożonym sprawozdaniu zakwalifikowała niektóre zebrane odpady jako odpady komunalne z grupy 20. W sprawozdaniu wskazano także, że w 2022 r. przyjęto odpady o innych kodach, odpowiednich dla odpadów komunalnych. Odpady były przyjmowane od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, w tym prowadzących gospodarstwa domowe, czyli podmiotów innych niż zbierający odpady komunalne.
Odnosząc się do naruszenia przepisów procesowych, Kolegium wskazało, że przegląd stron internetowych w zakresie informacji dotyczących zakresu usług oferowanych przez Spółdzielnię nie może być kwalifikowany jako czynność oględzin. Analiza treści strony internetowej jest bliższa raczej analizie treści dokumentu.
W kontekście treści art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e. i wynikającego z niego obowiązku nieodpłatnego przyjęcia przez Spółdzielnię zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych wskazano, że informacja zawarta na podanej stronie internetowej stanowi formę przekazania informacji na ten temat posiadacza odpadów.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego braku właściwości organu pierwszej I w sprawie, Kolegium wskazało, że w art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. mowa jest o wójcie, burmistrzu lub prezydencie miasta właściwym ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Natomiast w art. 9 nb ust. 1 u.c.p.g. mowa jest o podmiocie zbierającym odpady komunalne. Skarżąca podnosząc niniejszy zarzut wskazuje, iż nie prowadzi na terenie W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Odnosząc się do tego Kolegium wskazało, że w art. 9zb ust. 1aa wyraźnie odwołano się do kar pieniężnych, o których mowa w art. 9xaa, co w zasadzie, wyklucza konieczność dokonywania ustaleń, o jakie frakcje odpadów chodzi. Ponadto, ustawodawca doprecyzował zakres podmiotowy art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., wskazując, że chodzi o faktycznie zebrane odpady komunalne, a nie przejęte od innych firm zbierających odpady, ale w pierwotnym brzmieniu przepisu, wprowadzonego ustawą z 12 października 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2056 ze zm.), jako podmioty, na których spoczywa ten obowiązek, wskazano zbierających odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 9na ust. 1 ustawy. Nowelizacją z dnia 4 lipca 2019 r. usunięte zostały wątpliwości przez wyraźne wyłączenie z zakresu tego przepisu podmiotów zbierających odpady komunalne przyjmujących odpady komunalne od innego zbierającego takie odpady. Nowelizacja nie objęła jednak art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g., stąd zauważona rozbieżność, która jednak nie uniemożliwia określenia właściwości miejscowego organu uprawnionego do wydania decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
W kwestii zarzutu pominięcia pełnomocnika, nie przekazywania informacji o toczącym się postępowaniu, stanie sprawy, czynnościach dowodowych, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaniechania doręczenia decyzji pełnomocnikowi, Kolegium wskazało, że pomimo braku doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony, weszła ona do obrotu prawnego, została doręczona stronie, a pełnomocnik w terminie wniósł od niej środek odwoławczy uznając tym samym, że decyzja doręczona stronie wywiera określone skutki prawne.
Dalej Kolegium podkreśliło brak obowiązku informowania strony po uchyleniu decyzji organu I instancji i woli prowadzenia postępowania lub jego umorzenia. Pominięcie pełnomocnika przy dokonywaniu zawiadomienia o zakończeniu postępowania jest uchybieniem procesowym, jednak Kolegium stwierdziło, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało ono wpływu na jej wynik z uwagi na brak możliwości uchylenia się przez Spółdzielnię od ustawowych obowiązków sprawozdawczych poprzez przedłożenie dowodów wskazujących na przyjmowanie odpadów komunalnych wyłącznie od innego zbierającego odpady komunalne. Nawet bowiem w sytuacji braku odpadów podmiot zbierający odpady komunalne powinien złożyć tzw. "sprawozdanie zerowe".
Kolegium nie uwzględniło zarzutów strony dotyczących konieczności zapewnienia pełnomocnikowi strony udziału w oględzinach, nie podzieliło także zarzutu zaniechania uwzględnienia wytycznych zawartych w uprzedniej decyzji kasacyjnej.
Kolegium podzieliło także stanowisko organu I instancji co do braku podstaw zastosowania art. 189f k.p.a.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Spółdzielnia P. z/s W.(1) wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie ich uchylenie, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucono:
- naruszenie przepisów postępowania skutkujące jego nieważnością, tj. art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9zb ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. nakładającej karę pieniężną za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne podczas gdy Prezydent W. nie był organem właściwym do wydania tego rodzaju decyzji, a to z uwagi na nieprowadzenie przez Skarżącą na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła;
- naruszenie przepisów postępowania skutkujące nieważnością, tj. art. 19 oraz art. 20 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1403 ze zm.) w zw. z art. 9nb ust. 1, art. 9zb. ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niezastosowanie przepisu art. 9nb ust. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, skutkującym bezpodstawnym uznaniem, że na Skarżącej spoczywał obowiązek złożenia sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne, zaś Prezydent W. był właściwy do wydania decyzji w przedmiocie nakładającej karę pieniężną z tytułu, podczas gdy Skarżąca nie prowadziła na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych i podlegała ona wyłączeniu, o którym mowa w treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw;
- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie doręczenia decyzji Prezydenta W. z dnia 4 października 2024 r. pełnomocnikowi Skarżącej oraz dokonywanie czynności procesowych z pominięciem pełnomocnika;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 85 § 1 oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego i przeprowadzenie pod jejnieobecność dowodu z oględzin nieokreślonych stron internetowych prowadzonych przez Skarżącą, co skutkowało poczynieniem przez organ I instancji ustaleń dot. stanu faktycznego, bez możliwości uprzedniego wypowiedzenia się przez Skarżącą co do treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, poprzez oparcie ustaleń faktycznych organu I instancji na dowodzie z treści nieokreślonych stron internetowych prowadzonych przez Skarżącą, co uniemożliwiło Skarżącej, a także organom dokonującym kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej weryfikację ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez organ I instancji;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującej bezpodstawnym przyjęciem, że Skarżąca była adresatem obowiązku składania sprawozdań podmiotu zbierającego odpady komunalne, podczas gdy na terenie gminy W. Skarżąca prowadzi wyłącznie zakład w którym magazynuje i przetwarza odpady odebrane od swoich kontrahentów, którzy to kontrahenci są podmiotami zbierającymi odpady komunalne, a zatem do Skarżącego ma zastosowanie wyłączenie podmiotowe, o którym mowa w treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g.;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9xaa pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W., podczas gdy Skarżąca nie jest adresatem przedmiotowego obowiązku wynikającego z treści art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., albowiem znajduje do niej zastosowanie wyłączenie podmiotowe, o którym mowa w tymże przepisie, a to z uwagi na fakt, że na terenie gminy W. Skarżąca prowadzi wyłącznie zakład w ramach którego magazynuje, przetwarza odpady odebrane od swoich kontrahentów, którzy to właśnie są podmiotami zbierającymi odpady komunalne.
W uzasadnieniu Skarżąca rozwinęła sformułowane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Na rozprawie, wyznaczonej na dzień 9 października 2025 r., pełnomocnik Skarżącej wskazała, że podtrzymuje twierdzenia i wnioski zawarte w skardze. Podkreśliła, że udział pełnomocnika był kluczowy, aby interes strony był zachowany. Podniosła, że organ powinien jasno wskazać źródło pozyskanych informacji, stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji. Podkreśla, że nie mogło być podstawą wydanej decyzji to, że Skarżąca jest uprawniona do gospodarowania odpadami, bowiem podstawę taką miałoby samo gospodarowanie, wykonywanie czynności. Wskazała, że Spółdzielnia nie ma punktu magazynowania odpadów we W., co wpływa na właściwość organów administracyjnych. Gdyby nawet uznać, że jest podmiotem zbierającym odpady, to występuje w tej sytuacji wyłączenie obowiązku sporządzenia rocznego sprawozdanie na podstawie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Podkreśla, że uzasadnienie decyzji zawiera potwierdzenie stanowiska Skarżącej, ale stosując wykładnię historyczną dochodzi do odmiennych wniosków. Na pytanie Sądu - pełnomocnik wskazuje, że Spółdzielnia nie ma punktu magazynowania odpadów komunalnych we W., a jedynie odbiera zebrane odpady od innych podmiotów. Wyjaśnia, że sama możliwość zbierania odpadów (wskazana na stronie internetowej prowadzonej przez Prezydenta W.) nie jest jednoznaczna z tym, że Spółdzielnia faktycznie gromadziła takie odpady.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2024, poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w stopniu obligującym do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 4 października 2024 r., nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za przekazanie nierzetelnego sprawozdania podmiotu zbierającego odpady komunalne za 2022 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis z art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g., który stanowi, że podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł.
Zobowiązanym zaś do sporządzenia rocznych sprawozdań jest podmiot zbierający odpady komunalne, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne (por. art. 9nb u.c.p.g.).
W realiach badanej sprawy, nie stanowi kwestii spornej to, czy złożone sprawozdanie za 2022 r. było nierzetelne, ale czy na Skarżącej spoczywał w ogóle obowiązek jego złożenia. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Kolegium, iż Spółdzielnia jest podmiotem, na którym ciąży niniejszy obowiązek sprawozdawczy i względem niej nie zachodzi przyjęte w art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. wyłączenie. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że wspomnianemu obowiązkowi podlega podmiot zbierający odpady komunalne, a przez te należy rozumieć odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane:
a) z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz
b) ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych (art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o.).
W realiach badanej sprawy Skarżącej, decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia 21 czerwca 2018 r., udzielono zezwolenia m.in. na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, na terenie Zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zlokalizowanego na terenie Zakładu przy ul. [...] i [...] we W. Wśród wymienionych w zezwoleniu rodzajów odpadów, przewidywanych do zbierania, znajdują się również odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie. Wymienione w zezwoleniu odpady z grupy 20 stanowią odpady komunalne w rozumieniu przywołanej definicji.
Nadto, Skarżąca jest uprawniona do zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przez który, zgodnie z art. 4 pkt 24 u.z.s.e.e., należy rozumieć sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. Tym samym zużytym sprzętem będzie przede wszystkim odpad w znaczeniu definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., przez co należy rozumieć każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Wśród zużytego sprzętu ustawodawca odrębnie wymienia i definiuje zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych, a przez to rozumie zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty sprzęt pochodzący ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe.
Ze znajdujących się w aktach sprawy, kart ewidencji odpadów wynika, że Spółdzielnia w 2022 r. oprócz odpadów komunalnych zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przyjmowała od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów odpady o kodach 15 01 01, 15 01 02 oraz 20 03 07. Stąd wbrew twierdzeniom skargi nie sposób przyjąć, jakoby Skarżąca na terenie Gminy W. prowadziła wyłącznie Zakład, w ramach którego magazynowałaby i przetwarzała odebrane odpady tylko – jak dowodzi - od swoich kontrahentów, którzy to są podmiotami zbierającymi odpady komunalne. W konsekwencji nie mogły znaleźć uzasadnienia twierdzenia Skarżącej dowodzące, że skoro odbiera ona sprzęt wyłącznie od podmiotów zbierających odpady komunalne, na których ciąży obowiązek złożenia sprawozdania, to ona jest z tego obowiązku zwolniona. Niniejszemu twierdzeniu przeczą dane zawarte w kartach ewidencji odpadów. W tych okolicznościach zasadnie wskazało Kolegium, że skoro Spółdzielnia przyjmowała odpady komunalne zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, które również wpisują się w definicję odpadu komunalnego, a nadto inne odpady komunalne od posiadaczy zwolnionych z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, działała nie tylko jako zbierający zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.z.s.e.e., ale także jako podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w art. 9nb ust. 1 u.c.p.g., co z kolei oznacza, że zobowiązana była wykonać sporny obowiązek sprawozdawczy.
Ponadto, stwierdzić trzeba, że określonego w art. 9nb u.c.p.g. obowiązku sprawozdawczego nie wyłącza nawet okoliczność zaniechania zbierania na terenie gminy odpadów komunalnych w danym roku. Wówczas bowiem również istnieje wymóg złożenia sprawozdania, z tym że jest to "sprawozdanie zerowe". Zgodnie bowiem z art. 9nb ust. 3a do złożenia sprawozdania w terminie, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany również podmiot zbierający odpady komunalne, o którym mowa w ust. 1, posiadający zezwolenie na zbieranie odpadów komunalnych w miejscu położonym na obszarze danej gminy, który w danym roku nie zbierał na terenie tej gminy odpadów komunalnych. W tym zaś miejscu należy zauważyć, że Skarżąca jako podmiot zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny z mocy prawa, tj. art. 42 ust. 1 u.z.s.e.e., jest zobowiązana do przyjęcia przekazywanego jej sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. Ze znajdujących się zaś w aktach sprawy wydruków ze strony internetowej Gminy W., wynika, iż zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny można dostarczać do Spółdzielni P.(1), ul. [...] we W., gdzie sprzęt taki można bezpłatnie pozostawić w specjalnie wyznaczonym do tego celu miejscu przez wjazdem na teren firmy. Nadto, z przedłożonych wydruków wynika, że zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny może zostać również odebrany bezpośrednio z domu, po ustaleniu z mieszkańcem dogodnego dla niego terminu. Odbiór sprzętu elektrycznego i elektronicznego zapewnia zaś m.in. Skarżąca.
Odnosząc się do tych zarzutów skargi, które podnoszą naruszenie art. 9nb ust. 1 w zw. z art. 9zb ust. 1aa oraz art. 9xaa pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a to z uwagi na nieprowadzenie przez Skarżącą na terenie Gminy W. punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, należy zauważyć, iż rzeczywiście, zgodnie z brzmieniem art. 9zb ust. 1aa u.c.p.g. kary pieniężne, o których mowa w art. 9xaa, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce położenia punktu zbierania odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Przepis ten w niniejszym brzmieniu został wprowadzony do obrotu prawnego z dniem 1 stycznia 2018 r. W tym też dniu wszedł w życie przepis z art. 9xaa w brzmieniu: Podmiot zbierający odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, który przekazuje:
1) nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł;
2) po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9nb - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.
Co więcej – również 1 stycznia 2018 r. został dodany do ustawy przepis z art. 9nb w brzmieniu: 1. Podmiot zbierający odpady komunalne, stanowiące frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań. 2. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy.
3. Sprawozdanie zawiera informacje o masie:
1) poszczególnych rodzajów zebranych odpadów komunalnych, stanowiących frakcje odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, ze szczególnym uwzględnieniem odpadów opakowaniowych, wraz ze wskazaniem instalacji, do których zostały przekazane zebrane odpady komunalne;
2) odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przygotowanych do ponownego użycia i do recyklingu, powstałych z zebranych przez podmiot odpadów komunalnych.
Nowelizacją jednak z dnia 4 lipca 2019 r. dokonano zmiany brzmienia art. 9nb w zakresie podmiotu zobowiązanego do złożenia sprawozdania wskazując, iż jest nim podmiot zbierający odpady komunalne z wyłączeniem podmiotu, o którym mowa w art. 9na ust. 1, oraz podmiotu zbierającego odpady komunalne przyjmującego odpady komunalne od innego zbierającego odpady komunalne. Usunięto sformułowanie dotyczące podmiotu zbierającego odpady komunalne stanowiące określone frakcje, jak też doprecyzowano, że z obowiązku tego wyłączono podmioty, które przyjęły odpady od innych podmiotów zbierających odpady. Podobnie, nowelizacją z dnia 11 sierpnia 2021 r., dokonano zmiany w brzmieniu art. 9xaa eliminując z jego brzmienia również sprecyzowanie w zakresie zbierania określonych frakcji odpadów komunalnych, przez co wskazano, iż wymierzana na podstawie tego przepisu kara jest nakładana na podmiot zbierający odpady komunalne, który złożył nierzetelne sprawozdanie. Stosownej zmiany nie dokonano już jednak w brzmieniu art. 9zb ust. 1aa, stąd aktualnie rzeczywiście mamy do czynienia z dostrzegalna tu rozbieżnością. Nie uniemożliwia ona jednak określenia właściwego miejscowo organu do nałożenia spornej kary na podmiot zbierający odpady komunale, którym bezspornie jest organ wykonawczy Gminy. Poza tym, samo odniesienie się w art. 9zb ust. 1 do art. 9xaa dowodzi, iż kara jest wymierzana podmiotowi zbierającemu odpady komunalne, co też wyklucza dokonywanie ustaleń, o jakie frakcje odpadów chodzi.
Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, wszystkie dowody, w oparciu, o które została wydana zaskarżona decyzja znajdują się w aktach sprawy, w tym załączono do nich wydruki ze stron internetowych, do których odwołuje się Kolegium, a z którymi strona mogła się zapoznać i ewentualnie je zakwestionować. Nadto, trzeba zauważyć, że ustawodawca w art. 75 § 1 k.p.a. wprowadza szeroki katalog dowodów, przyjmując, że dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest sprzeczne z prawem. Stąd powołanie się na wydruki ze strony internetowej nie stanowi w sprawie uchybienia przyjmując, że zawsze celowość przeprowadzenia konkretnego dowodu jest determinowana całokształtem dotychczasowego materiału dowodowego i okolicznościami z niego wynikającymi.
W kontekście zaś podniesionego zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, trzeba po pierwsze zauważyć, że przepisy k.p.a. nie obligują organ, po wydaniu decyzji kasacyjnej, do informowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy. Po drugie - istotnie decyzja organu I instancji nie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, tylko Spółce. Dostrzeć jednak trzeba, że zasadniczym celem regulacji zawartej w art. 40 § 2 k.p.a., która nakazuje doręczenie decyzji pełnomocnikowi w sytuacji, gdy został on ustanowiony w sprawie jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Ocena zaś skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, iż każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15, wyrok NSA z 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 125/18, CBOSA). W sytuacji bowiem, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w jej bowiem realiach, jakkolwiek decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi, to jednakże w zakreślonym przez k.p.a. terminie pełnomocnik ten wniósł odwołanie, w którym podniósł konkretne zarzuty względem kwestionowanej decyzji. Taki stan rzeczy świadczy o tym, że pominięcie pełnomocnika, nie spowodowało dla mocodawcy żadnych ujemnych konsekwencji, skoro nie pozbawiło go możliwości skorzystania z terminowego wniesienia środków zaskarżenia.
Wreszcie, trzeba też przyznać, że zawiadomieniem z dnia 28 sierpnia 2024 r. poinformowano Spółdzielnię, a nie jej pełnomocnika o stanie gotowości decyzyjnej oraz możliwości zapoznania się z materiałami sprawy. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływ na wynik sprawy, przyjmując chociażby, że od dnia doręczenia tegoż zawiadomienia, tj. od dnia 4 września 2024 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji upłynął miesiąc, co stanowiło wystarczający czas aby mocodawca poinformował pełnomocnika o tym fakcie. Poza tym, dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tym samym w niniejszej sprawie, to strona powinna wykazać, że zawiadomienie jej zamiast jej pełnomocnika o stanie gotowości decyzyjnej uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Tego zaś w sprawie zabrakło.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.