II SA/Wr 494/25

Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) obszaru we W. Skarżąca zakwestionowała uchwałę w części dotyczącej działki oznaczonej numerem [...], obręb [...], objętej w planie symbolami [...]U(Z.) i [...]Kk. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 3 pkt 1 poprzez brak uwzględnienia praw właścicieli, art. 10 poprzez wprowadzenie elementów nie mieszczących się w ustawowym katalogu zawartości planu, oraz art. 233 i 235 k.c. poprzez nadmierną ingerencję w prawo użytkowania wieczystego. Spółka argumentowała, że plan praktycznie uniemożliwia jej zabudowę terenu, ograniczając ją do potrzeb innej spółki (Z. W. Sp. z o.o.), co stanowi naruszenie jej praw i zasady proporcjonalności. Rada Miejska W. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, że plan został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, uwzględniał politykę przestrzenną gminy i potrzebę ochrony dziedzictwa kulturowego (w tym ogrodu Z.). Organ argumentował, że ograniczenia były uzasadnione i nie pozbawiały skarżącej prawa do zabudowy, a jedynie precyzowały jej zasady. Sąd, analizując sprawę, uznał, że skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi, ponieważ uchwała wpływa na zakres jej uprawnień jako użytkownika wieczystego. Sąd stwierdził, że choć gmina ma władztwo planistyczne, nie może ono być wykonywane dowolnie. W ocenie Sądu, ograniczenia nałożone na działkę skarżącej, polegające na dopuszczeniu zabudowy wyłącznie obiektami niezbędnymi do obsługi terenów ogrodu Z. oraz obiektami zaopatrzenia w energię elektryczną, były nadmierne i nieuzasadnione. Sąd uznał, że nie wykazano, dlaczego konieczne jest tak ścisłe powiązanie zabudowy z potrzebami ogrodu Z., zwłaszcza w kontekście przepisów ustawy o ochronie przyrody, które nakazują uwzględnienie potrzeb ogrodów Z., ale nie uzależniają zabudowy sąsiednich terenów wyłącznie od tych potrzeb. Sąd nie podzielił zarzutu, że uchwała ogranicza krąg inwestorów jedynie do spółki Z. W. Sp. z o.o. Odnosząc się do przeznaczenia terenu pod parking, Sąd stwierdził, że organ nie odniósł się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę, a na rozprawie podał jedynie, że miało to na celu zapewnienie dostępu do ogrodu Z. W konsekwencji, Sąd uznał, że doszło do przekroczenia przez organ granic władztwa planistycznego i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki skarżącej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający