II SA/WR 492/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Żmigrodzie z dnia 30 października 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Garbce. Wojewoda zarzucił istotne naruszenie zasad sporządzania planu, polegające na wprowadzeniu sprzecznych ustaleń dotyczących parametru intensywności zabudowy oraz braku określenia maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy. Sąd, analizując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 15 ust. 2 pkt 8, stwierdził, że plan miejscowy musi obowiązkowo zawierać zarówno maksymalną, jak i minimalną intensywność zabudowy. W zaskarżonej uchwale wprowadzono sprzeczne wartości minimalnej intensywności zabudowy (0,05 i 0,5) dla tych samych terenów (1MN-2MN i 1MN-U-RZM) oraz całkowicie pominięto określenie maksymalnego wskaźnika. Sąd uznał, że takie uchybienia stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania planu, uzasadniające stwierdzenie jego nieważności w całości, zwłaszcza że tereny objęte wadliwymi zapisami stanowią znaczną część obszaru planu. Rada Miejska w Żmigrodzie uznała skargę w całości, potwierdzając zasadność argumentacji Wojewody.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaWady miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązek określania wskaźników intensywności zabudowy, skutki prawne wadliwych uchwał planistycznych.
Dotyczy specyficznej sytuacji sprzecznych i niekompletnych zapisów w planie miejscowym.
Zagadnienia prawne (1)
Czy sprzeczne ustalenia dotyczące minimalnej intensywności zabudowy oraz brak określenia maksymalnej intensywności zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią istotne naruszenie zasad jego sporządzania, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sprzeczne ustalenia dotyczące minimalnej intensywności zabudowy oraz brak określenia maksymalnej intensywności zabudowy stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w całości.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek określenia zarówno maksymalnej, jak i minimalnej intensywności zabudowy. W zaskarżonej uchwale wprowadzono sprzeczne wartości minimalne i pominięto maksymalny wskaźnik, co narusza zasady prawidłowego sporządzania planu.
Przepisy (14)
Główne
u.p.z.p. art. 28 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 15 § 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Pomocnicze
u.s.g. art. 93 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
u.s.g. art. 18 § 2
Ustawa o samorządzie gminnym
u.p.z.p. art. 15 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 20
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 50 § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 54 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 200
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 205 § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.u.s.a. art. 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.s.a. art. 3 § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 147 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 119 § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na wprowadzeniu sprzecznych ustaleń dotyczących minimalnej intensywności zabudowy. • Brak określenia maksymalnej intensywności zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Godne uwagi sformułowania
Niewątpliwie jednak, z uwagi na fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi, zgodnie z treścią art. 14 ust. 6 ustawy, akt powszechnie obowiązujący - akt prawa miejscowego, wskazane wyżej nieprawidłowości rozpatrywać należy w kontekście skutków, jakie akt ten może wywoływać w przyszłości. • Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy nakazuje obowiązkowe określenie w planie miejscowym maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, a więc pozostawienie zapisów planu w kształcie sugerowanym przez Gminę również nie odpowiadałoby tym wymogom stawianym planowi miejscowemu. • Biorąc pod uwagę normatywny charakter uchwały w sprawie planu miejscowego, wymagający redagowania jego postanowień w sposób spełniający wymagania przyzwoitej legislacji, niedopuszczalne są sytuacje formułowania w nich ustaleń niejasnych, wątpliwych, czy wzajemnie się wykluczających.
Skład orzekający
Halina Filipowicz-Kremis
przewodniczący sprawozdawca
Malwina Jaworska-Wołyniak
asesor
Olga Białek
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wady miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązek określania wskaźników intensywności zabudowy, skutki prawne wadliwych uchwał planistycznych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji sprzecznych i niekompletnych zapisów w planie miejscowym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu planowania przestrzennego i wad prawnych uchwał, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie oraz dla samorządów.
“Nieważny plan zagospodarowania: Sąd uchylił uchwałę z powodu sprzecznych zapisów o zabudowie.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.