II SA/Wr 486/04

II SA/Wr 486/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1005/06 - Wyrok NSA z 2007-10-09
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 51 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: NSA Halina Kremis (sprawozdawca) As. WSA Alicja Palus Protokolant: Magda Mikus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2006 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 23 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 23 marca 2004 r. (nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 105 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. umorzył postępowanie w sprawie sposobu prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 113 AM 1 w T. M. w gminie T.
Na uzasadnienie organ wskazał, że w związku z interwencją S. J., właścicielki działki nr 113 Am 1 w T. M. i inwestora robót budowlanych prowadzonych na tej działce, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie sposobu wykonywania robót budowlanych. Celem wszczętego postępowania stało się wyjaśnienie zastrzeżeń inwestora co do robót wykonywanych przez kierownika budowy W. K. oraz zatrzymania przez niego dziennika budowy i odmowie jego zwrotu.
W toku postępowania administracyjnego ustalono, że roboty na kontrolowanej działce wykonywane są na podstawie ostatecznej decyzji Starosty T. nr [...] z dnia 21 czerwca 2000 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono S. J. pozwolenia na budowę obejmującego: budynek mieszkalny, jednorodzinny, wolnostojący, budynek gospodarczy i budynek gospodarczo-garażowy, stanowiący zaplecze gospodarstwa rolnego, przyłącza wodociągowe i elektryczne oraz bezodpływowy zbiornik na ścieki. W trakcie oględzin stwierdzono ponadto, że roboty budowlane we wnętrzu budynku mieszkalnego wykonywane są w sposób nieistotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu. Podczas oględzin inwestor odzyskał dziennik budowy.
Pismem z dnia 28 maja 2003 r. B. J., właścicielka działki nr 114 AM 1 w T. M., wstąpiła do prowadzonego postępowania i zażądała m.in. wstrzymania budowy garażu na sąsiedniej działce nr 113, uzasadniając, iż przedmiotowy garaż ma być wybudowany na granicy gruntu, na co właścicielka działki nr 114 nie wyraża zgody.
Celem zweryfikowania podniesionego zarzutu organ nadzoru budowlanego w obecności wszystkich stron postępowania przeprowadził w dniu 1 grudnia 2003 r. oględziny, w trakcie których stwierdził, że na terenie działki nr 113 jest wykonywany poziom zerowy budynku garażowego, oznaczonego na projekcie zagospodarowania działki stanowiącym załącznik do decyzji Starosty T. nr [...] numerem 2. Do dnia oględzin wykonano ławy i mury fundamentowe oraz płytę posadzkową betonową. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono ostatecznie, że odległość krawędzi wykonywanej części garażu od ogrodzenia działki sąsiedniej, stanowiącego jednocześnie granicę działek nr 113 i 114 wynosi 3,05 m. Dokonane pomiary pozwoliły stwierdzić organowi pierwszej instancji, że usytuowanie obiektu oraz jego odległość od granicy z działką nr 114 są zgodne z przewidzianymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji nr [...] z dnia 19 lipca 2001 r.
Wobec dokonanych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją nr [...] z dnia 23 marca 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie sposobu prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 113 AM 1 w T. M. w gminie T. Organ wskazał na brak w znaczeniu prawnym przedmiotu rozstrzygnięcia, co stanowi przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, bowiem w sposób jednoznaczny stwierdzono, że budowa objęta postępowaniem jest realizowana na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oraz zgodnie z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlany.
W ustawowo zakreślonym terminie decyzja została oprotestowana przez B. J., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie wstrzymania budowy budynku gospodarczo-garażowego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją nr [...] z dnia 23 marca 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. J. od opisanej decyzji, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał ją w mocy.
W motywach organ drugiej instancji stwierdził, iż wniesione odwołanie nie może zostać uwzględnione, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu pierwszej instancji nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z protokołu oględzin działki nr 113 AM 1 w T. M. z dnia 1 grudnia 2003 r. wynika, że na jej terenie jest wykonywany poziom zerowy budynku garażowego, oznaczonego na projekcie zagospodarowania działki stanowiącym załącznik do decyzji Starosty T. nr [...] numerem 2. Do dnia oględzin wykonano ławy i mury fundamentowe oraz płyta posadzkowa betonowa. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono ostatecznie, że odległość krawędzi wykonywanej części garażu od ogrodzenia działki sąsiedniej, stanowiącego jednocześnie granicę działek nr 113 i 114 wynosi 3,05 m. Dokonane pomiary pozwoliły stwierdzić organowi pierwszej instancji, że usytuowanie obiektu oraz jego odległość od granicy z działką nr 114 są zgodne z przewidzianymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji nr [...] z dnia 19 lipca 2001 r.
W ocenie organu odwoławczego ustalony stan faktyczny sprawy nie daje, jak słusznie orzekał organ pierwszej instancji, podstaw do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, stojące na straży przestrzegania przepisów Prawa budowlanego, stanowiących materialno-prawną podstawę ich rozstrzygnięć. Wykonywanie bowiem robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi wypełnienie przez inwestora dyspozycji zawartej w art. 28 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej, gdyż organ decyzyjny zebrał i wnikliwie rozpatrzył całość materiału dowodowego w sprawie, czyniąc zadość zasadzie prawdy obiektywnej, stosownie do przepisu art. 7 i 77 Kpa oraz art. 80 kpa, zapewniając jednocześnie wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu.
Ponadto w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oprał oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu nie pominięto okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej.
W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu organ odwoławczy stwierdza, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do ich uwzględnienia. Odnośnie zarzutu zaburzenia gospodarki wodnej na terenie posesji Skarżącej, podkreślenia wymaga fakt, iż budowa budynku gospodarczo-garażowego prowadzona jest na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany. Organ pierwszej instancji nie stwierdził jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa budowlanego, gdyż przedmiotowy obiekt jest usytuowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, w odległości ponad 3 m od granicy z działką nr 114, należącą do Skarżącej. W ocenie organu odwoławczego w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji ustalił zgodność wykonanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym, zarówno pierwotnym projektem budowlanym budynku gospodarczego z garażem stanowiącym załącznik do decyzji Starosty T. nr [...] z 21 czerwca 2000 r., jak i projektem budowlanym zamiennym będącym załącznikiem do decyzji Starosty T. nr [...] z 19 lipca 2001 r. Stanowi to przesłankę do umorzenia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, w trybie art. 105 Kpa.
Organ odwoławczy nie zgodził się z dokonaną w odwołaniu interpretacją przepisów kompetencyjnych zawartą w rozdziale ósmym obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Organ zaznacza, iż zadania organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego nie są tożsame, jak błędnie interpretuje Skarżąca. Z przepisu art. 80 ustawy jasno bowiem wynika, iż zadania nadzoru budowlanego wykonują, z ustawowym zastrzeżeniem, jedynie: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art.: 80 ust. 2), natomiast zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonuje: starosta, wojewoda, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Niezrozumiałe jest zatem dla organu łączenie w odwołaniu wniesionym przez pełnomocnika zadań tych różnych organów. Błędnym jest również twierdzenie, iż zgodnie z art.: 84 b w przypadku ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwym do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności każdej decyzji wydanej przez starostę jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, bowiem zgodnie z art. 84 b ust. 3 w wznawia lub wszczyna z urzędu postępowanie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle powyższego wzruszenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie może nastąpić w postępowaniu prowadzony przez wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego.
Działając zgodnie z ustawowo określonymi kompetencjami organ drugiej instancji, w toku ponownego rozstrzygnięcia sprawy stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest zgodna przepisami prawa materialnego i proceduralnego i jako taka nie podlega zmianie bądź uchyleniu.
Skargę na tę decyzję wniosła B. J. Zarzuciła kwestionowanym decyzjom naruszenie art. 7 i 75 oraz 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego zbadania całego materiału dowodowego, a to przez zaniechanie zbadania czy istotnie usytuowanie garażu powoduje zmianę stosunków wodnych, w tym czy skutkuje zalewaniem garażu skarżącej, ustalenie czy projekt budowlany został zaopatrzony w przewidziane prawem uzgodnienia i sprawdzenia, w tym czy zostały poczynione uzgodnienia z właściwym organem ochrony środowiska, uzyskania i zbadania pełnej dokumentacji budowlanej w celu ustalenia czy istotnie garaż został usytuowany zgodnie z projektem zagospodarowania działki, zbadania czy inwestor wypełnił obowiązki zawarte w art. 41 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz czy organ administracji architektoniczno-budowlanej zbadał wypełnienie przez inwestora wymogów zawartych w art. 49 tej ustawy, zbadania czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 50 Prawa budowlanego, zgromadzenia innych niezbędnych dowodów oraz poczynienia innych koniecznych ustaleń w celu stwierdzenia w sposób eliminujący jakiekolwiek wątpliwości, że garaż został usytuowany zgodnie z projektem budowlanym, dokumentacja budowlana była kompletna i zawierała wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i sprawdzenia, a budowa garażu nie narusza stosunków wodnych i nie powoduje zalewania wcześniej wybudowanego garażu skarżącej; naruszenia art. 7 i 75 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na materiale dowodowym zebranym w trakcie innego postępowania administracyjnego, w którym skarżąca nie uczestniczyła; naruszenie art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się organu pierwszej instancji do pisma skarżącej stanowiącego ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie ustosunkowanie się organu drugiej instancji do większości zarzutów zawartych w odwołaniu a także nie ustosunkowanie się w całości do stanowiska skarżącej zawartego w piśmie z dnia 14 maja 2004 r.; naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; naruszenie art. 107 k.p.a. ze względu na nie zamieszczenie uzasadnienia faktycznego, które spełniałoby wymogi zawarte w tym przepisie; naruszenie art. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez umorzenie postępowania przez organ pierwszej instancji oraz utrzymanie w mocy tej decyzji przez organ drugiej instancji pomimo, iż został naruszony interes skarżącej, będącej właścicielką sąsiedniej działki; naruszenie § 14 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny dopowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877) oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki poprzez wydanie negatywnych dla skarżącej decyzji, pomimo iż usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego na drodze spływu wody z sąsiedniego terenu nie spełnia wymogu dostosowania tego budynku do warunków hydrogeologicznych i specyfiki ukształtowania terenu oraz pomimo tego, że poprzez budowę spornego garażu została dokonana zmiana naturalnego spływu wód opadowych powodująca zatrzymywanie tych wód na działce skarżącej. Wskazując na powyższe pełnomocnik strony zaskarżą decyzje w całości i wnosi o zmianę zaskarżonych decyzji ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.440 zł.
Na uzasadnienie skarżąca podaje, iż organy obu instancji, rozpoznając sprawę nie odniosły się do całości złożonych przez stronę zarzutów. W szczególności do zarzutu, iż prowadzona inwestycja zaburza stosunki wodne na gruncie, iż brak jest pełnej dokumentacji prowadzonej inwestycji, nie zbadania czy istnieją przesłanki do zastosowania w toku postępowania art. 50 Prawa budowlanego, nie zbadania czy inwestycja jest prowadzona nie tylko zgodnie z decyzją zezwalającą na budowę, ale także z uzgodnieniami stanowiącymi ich integralną część (nie sprawdzono czy faktycznie dokumentacja budowlana zawiera odpowiednie uzgodnienia), zarzutu, iż organ nadzoru budowlanego winien samodzielnie ustalić czy budowa garażu zakłóci stosunki wodne w terenie. Nie podjęcie kroków wskazanych spowodowało (zdaniem strony) iż w sprawie nie dokonano należytych ustaleń i decyzje winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest niezasadna, a co za tym idzie podlega oddaleniu.
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwana dalej w skrócie "upsa" - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie przepisów Prawa budowlanego, z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, orzekając w sprawie kompetentny organ nadzoru budowlanego prawidłowo uznał, że postępowanie w zakresie budowy garażu, na działce nr 113 w T. M., toczące się przed organami nadzoru budowlanego, podlega umorzeniu wobec bezprzedmiotowości (art. 105 kpa). Z dołączonych akt administracyjnych wynika, iż kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu. Dotyczyło ono "sposobu wykonywania robót budowlanych na działce nr 113 AM 1 w T. M. gmina T.". Dokonując analizy i sprawdzenia procesu inwestycyjnego, na skutek interwencji zaniepokojonej inwestorki, organ nadzoru budowlanego doszedł do przekonania, że inwestycja prowadzona jest w zgodzie z prawem. Jak bowiem wskazują jednoznacznie dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne i co trafnie podkreśla organ odwoławczy, w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany (między innymi) także spornego garażu. W tej sytuacji prawidłowo organ nadzoru budowlanego uznał (po przeprowadzeniu w tym zakresie szczegółowego postępowania dowodowego), że nie sposób zarzucić inwestycji, prowadzonej na podstawie takiej decyzji, cech braku legalności. Nie stwierdzono także, aby inwestycja była prowadzona w jakimkolwiek stopniu odbiegającym od warunków określonych w pozwoleniu na budowę w takim zakresie, i aby organy nadzoru budowlanego miały ingerować w inwestycję w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W konsekwencji, skoro organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie administracyjne "w sprawie sposobu wykonywania robót budowlanych na działce nr 113" i nie stwierdził nieprawidłowości wymagających działań decyzyjnych z jego strony, był uprawniony do umorzenia postępowania.
"Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego; takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego" (wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r., II SA 70/98, LEX nr 43205).
W tym miejscu można wskazać na wyrok NSA z dnia 25 października 2001 r. (SA/Rz 261/00, Palestra 2002, nr 7-8), w uzasadnieniu którego wskazano, że "decyzja mająca swe oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazująca rozbiórkę czy też nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) ma charakter uznaniowy. Taki też charakter ma decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego, jeśli organ dokonane przez inwestora odstępstwa od pozwolenia na budowę uzna za nieistotne".
Przechodząc do zarzutów skargi należy podnieść, że polegają one na nieporozumieniu. Z uzasadnienia pisma zdaje się bowiem wynikać, że strona skarżąca podnosi, iż wadliwością obarczona jest decyzja pozwalająca na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany. Ani organy nadzoru budowlanego, ani sąd nie oceniają, w toku niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego tamtego aktu administracyjnego. Dlatego podnoszone przeciwko tamtej, ostatecznej decyzji argumenty strony nie mogą doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji umarzającej postępowanie przed organami nadzoru budowlanego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem wyższego stopnia nad Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w T., a organy administracji architektoniczno-budowlanej stanowią oddzielny pion, w ramach organów administracji publicznej i kompetencje tych organów są rozłączne.
Na marginesie powyższych rozważań można wskazać, że jeśli strona uważa, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę jest wadliwa może próbować wzruszyć ją w trybie ekstraordynaryjnym, ale ta kwestia nie należy ani do organów nadzoru budowlanego, ani do sądu administracyjnego.
Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi to i one nie mogą poważyć legalności zakwestionowanych orzeczeń. Z akt administracyjnych wynika, iż organ dwukrotnie był na wizji lokalnej, przy czym po raz pierwszy wizja ta odbyła się w obecności kierownika budowy, natomiast druga wizja lokalna miała miejsce 1 grudnia 2003 r. i na tej wizji, w obecności pełnomocnika skarżącej dokonano oględzin posadowionych na działce obiektów budowlanych, w tym w szczególności budynku garażowego i po dwukrotnym pomiarze odległości ustalono, iż fundamenty garażu znajdują się w odległości 3,05 m. od krawędzi ogrodzenia. Akta administracyjne wskazują także, iż organ przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy korzystał z decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Dołączony do niej projekt zagospodarowania działki wskazuje na prawidłowe umieszczenie na działce budynku garażowego. W aktach tych znajduje się także decyzja Starosty T. z dnia 3 kwietnia 2003 r. (nr [...]) udzielająca inwestorce pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, w której napisano, że budynek został zrealizowany zgodnie z warunkami decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. Pełnomocnik skarżącej został zapoznany z aktami sprawy przed zakończeniem postępowania przez organ pierwszej instancji, co potwierdził swoim oświadczeniem, a także ustosunkował się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie sposobu wykonywania robót budowlanych. Natomiast organ odwoławczy nie miał z czym zapoznawać stron, bowiem nie prowadził postępowania dowodowego w sprawie. Organ badał prawidłowość prowadzenia robót inwestycyjnych i nie stwierdził naruszeń, które wymagałyby podjęcia działań z art. 50 Prawa budowlanego.
Jeśli chodzi o dalsze zarzuty naruszenia prawa materialnego, to skarżąca nie wskazuje w jaki sposób organy miały naruszyć art. 5 Prawa budowanego. Zdaniem sądu nie sposób dopatrzyć się, aby organy nadzoru budowlanego naruszyły w kontrolowanym postępowaniu interes sąsiadki inwestora. Również nie podzielił sąd zarzutu naruszenia przepisów aktów wykonawczych do prawa budowlanego. Inwestycja realizowana jest według decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem w pełni leganie. Nadto nic nie wskazuje, aby istotnie miała naruszać stosunki wodne w terenie. Jeśli by się tak zdarzyło interwencje w tym zakresie nie należą do organów nadzoru budowlanego.
Na koniec można dodać, iż jeśli strona chciałaby wszcząć postępowanie w innym zakresie, to oczywiście może wnioskować o wszczęcie innego postępowania lub w przypadku braku odzewu złożyć ewentualnie zażalenie na bezczynność, natomiast kontrolowane postępowanie (zdaniem sądu) nie jest pozbawione legalności. Zdaniem sądu obie decyzje zostały uzasadnione w sposób wystarczający i odpowiadający wymogom ustawowym, zawartym w art. 107 § 3 kpa.
W świetle dotychczasowych rozważań należy uznać, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie.
Reasumując, wobec trafności zaskarżonej decyzji, skarga jako bezzasadna musi podlegać oddaleniu, po myśli art. 151 upsa.