II SA/Wr 460/23

II SA/Wr 460/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Olga Białek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1471/24 - Wyrok NSA z 2025-07-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 6 czerwca 2023 r. nr IF-O.7840.1.174.2022.MS6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją Starosty Oławskiego z dnia 28 kwietnia 2022 r. Nr 313/2022 (znak AB.6740.715.2021.MH), zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla I. Sp, z o.o. obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynek A i budynek B) wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrznymi liniami zasilania energetycznego wiz na dz. nr [...] AM-[...], obręb ewidencyjny M., jednostka ewidencyjna J.obszar wiejski. Etap I - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego - budynek A wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrzną linią zasilania elektroenergetycznego wiz. Etap II - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego - budynek B wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrzną linią zasilania elektroenergetycznego.
Wojewoda Dolnośląski decyzją dnia czerwca 2023 r., (IF-O.7840.1.174.2022.MS6), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 10 marca 2023 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) po rozpatrzeniu odwołania J. A., reprezentowanego przez pełnomocnika r.pr. Ł. O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisaną decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. Nr 313/2022 Starosta Oławski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla I. Sp. z o.o. ul. [...], [...] J. obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynek A i budynek B) wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrznymi liniami zasilania energetycznego wiz na dz. nr [...] AM-[...], obręb ewidencyjny M., jednostka ewidencyjna J.-obszar wiejski. Etap I - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego - budynek A wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrzną linią zasilania elektroenergetycznego wiz, Etap II - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego - budynek B wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrzną linią zasilania elektroenergetycznego.
Od tego rozstrzygnięcia, w ustawowym terminie odwołał się J. A.
Odwołujący, reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. Ł. O. podnosił między innymi,że projektowane budynki nie są budynkami jednorodzinnymi dwulokalowymi, ale dwoma hotelami pracowniczymi. Podnosił także błędne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji oraz ograniczenia nasłonecznienia budynku odwołującego oraz zarzucił naruszenie §13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanym dalej także rozporządzeniem, poprzez błędne ustalenie, że projektowany budynek "spowoduje ograniczenie napływu naturalnego światła słonecznego do znajdujących się w budynku mieszkalnym J. A., położonych na ścianie południowej." W wyniku analizy akt sprawy, organ ustalił, co następuje. Na samym wstępie należy podkreślić, że zasadnicze kryterium kognicji właściwych organów administracji publicznej w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w tym również organów odwoławczych - wyznacza treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu (aktualną na dzień wydania decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektonicznobudowlanej sprawdza; 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dokładne i rzetelne ustalenie powyższych okoliczności ma o tyle doniosłe znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Konsekwentnie prawodawca w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane również przewidział, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przekładając przywołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić zatem należy, że pierwszoplanową kwestią - z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia objętego wnioskiem inwestora - było pozytywne zweryfikowanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr 206/2021 z dnia 20 sierpnia 2021 r., wydanej z upoważnienia Burmistrza J. Planowana inwestycja jest zlokalizowana przy ulicy [...] w M., dz. nr [...] AN-[...] obręb M., gm. J. Rodzaj inwestycji to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Organ dodaje, że późniejsza, ewentualna zmiana sposobu użytkowania nie podlega ocenie na tym etapie postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z przeprowadzonej analizy złączonej dokumentacji wynika, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zgodność przyjętych rozwiązań, w zatwierdzonym kwestionowaną decyzją projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym, z ustaleniami decyzji nr 206/2021 o warunkach zabudowy. Projekt budowy dwóch budynków jednorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu spełnia, wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Uwzględnia wymagania dla historycznego układu ruralistycznego miejscowości M. oraz został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Po ustaleniu, że przedłożony projekt budowlanego jest w pełni zgodny z ustaleniami obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy może przejść na płaszczyznę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. I tak, zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowany budynek jest położony, zgodnie ze wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy linią zabudowy w odległości 6m od granicy działki nr [...] z działką dr. nr [...] AM-[...] (ul. [...]). Wymagane parametry są również zachowane w odniesieniu do odległości z działką odwołującego nr [...]. Lokalizacja budynków inwestora nie wprowadza ograniczeń w zabudowie na sąsiednich działkach, bo ściany tych budynków są oddalone od granicy działki oraz od sąsiednich budynków, zgodnie z przepisami zawartymi w § 12 oraz § 271- 273 rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czas nasłonecznia pomieszczeń mieszkalnych powinien wynosić co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 III i 21 IX) w godzinach 7.00-17.00. Warunek opisano na str. 10 części opisowej projektu zagospodarowania terenu budowa dwóch budynków jednorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu oraz zobrazowano na załączonym rysunku nr [...]. Równocześnie przepisy rozporządzenia nie nakładają na projektanta, wbrew twierdzeniom odwołującego, obowiązku uwzględnienia wszystkich pór roku. Ustawodawca nie przewidział bowiem sposobu, w jaki powinno się wykazywać zgodność zamierzenia budowlanego z § 60 rozporządzenia. Z przepisu tego nie wynika, że wymagany czas nasłonecznienia musi być ciągły. Możliwe jest więc spełnienie wymogów rozporządzenia poprzez wykazanie, że suma okresów nasłonecznienia daje liczbę godzin zgodną z § 60 rozporządzenia. Poza powyższym, przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń merytoryczne uwagi i zastrzeżenia (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1138/10, LEX nr 1083543). Odwołujący w swoich zastrzeżeniach nie wykazał w żaden sposób merytorycznego błędu w obliczeniach uprawnionego projektanta. Wskazywał, jedynie że ma inne stanowisko w tej sprawie. Zastrzeżeń odnośnie obliczeń projektanta nie miał organ administracji architektonicznobudowlanej. Zauważyć należy, że analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia mieszkań, która powinna stanowić element projektu zagospodarowania terenu, powinna być sporządzona przez projektanta. Wymóg ten został spełniony w przedmiotowym projekcie i brak jest podstaw prawnych do kwestionowania tych analiz. Projektowane budynki są obiektami niskimi (wysokość budynku do 9 m). Inwestycja nie spowoduje zatem ograniczenia dopływu światła słonecznego dla domu odwołującego. Jak wynika z informacji zawartej na stronie 10 części opisowej projektu zagospodarowania terenu obszar oddziaływania budynków wyznaczony został na podstawie analizy przesłaniania i obejmuje działką nr [...] (inwestora) oraz działkę drogową nr [...] droga-ul. [...]. Obszar oddziaływania ustalono także na podstawie analizy zacienienia, zgodnie z przepisami rozporządzenia, dla 21 marca i 21 września. Uwzględniono zacienienia działek sąsiednich (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]) w godzinach od 7.00 do godziny 17.00. Spełnione też będą warunki ochrony przeciwpożarowej, a sposób zagospodarowania działki nie będzie ograniczał możliwości zagospodarowania sąsiednich działek budowlanych. Zdaniem organu należy wskazać, w świetle art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, że projektant zobowiązany jest do opracowania projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 927/10). Na stronie 3 części opisowej projektu zagospodarowania terenu znajdują się oświadczenia projektantów, złożone w trybie art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek. Normują jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w budynkach istniejących na sąsiednich działkach. Przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe wywołuje też skutek, iż nieruchomości sąsiadujące z działką inwestora, niezależnie od istniejącego na nich aktualnie stanu zabudowy, są działkami budowlanymi i w związku z tym przy projektowanej zabudowie działek musi być uwzględniony interes właścicieli działek sąsiednich - art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim musi być uwzględniony warunek takiego usytuowania obiektu, aby nie uniemożliwiał on prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich także w bliżej nieokreślonej perspektywie czasu. W tej sprawie planowana inwestycja zlokalizowana jest zgodnie z przepisami prawa w odległości wymaganej przepisami rozporządzenia od granic działki sąsiedniej, a warunek nasłonecznienia i zacienienia został zachowany. Ponadto, planowane przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja nie zmienia ukształtowania terenu, a nowe zagospodarowanie terenu będzie dopasowane do istniejącego stanu. Inwestor zamierza postawić drzewostan, usuwając jedynie kolidujący z planowanymi budynkami (informacja ze strony 8 projektu zagospodarowania terenu). Projekt inwestycji został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w trybie art. 39 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Do dokumentacji dołączone zostały, między innymi, następujące uzgodnienia i opinie: opinia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2021 r., [...] o planowanej budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych lokalizowanych na terenie posesji przy ul. [...] na działce nr [...] AM-[...] we wsi M., gmina J.; decyzja o wyrażeniu zgody na lokalizację zjazdu drogowego z drogi gminnej nr [...] ul. [...] w miejscowości M.; warunki przyłączenia do sieci T. SA nr [...] z dnia 2 grudnia 2021 r.; warunki przyłączenia do sieci gazowej G. Sp, z o.o. z 17.11.2021 r.; warunki przyłączenia sieci do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, wydane przez Z. Sp. o.o. w J. z dnia 12 listopada 2021 r. Projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. od 32 do str. 39 dokumentów formalno-prawnych) oraz zawiera informację projektanta o braku konieczności uzgodnienia z rzeczoznawcą pod względem ochrony przeciwpożarowej (str. 15 projektu architektoniczno-budowlanego). W dokumentacji zawarto kopie zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, dotyczącego projektantów oraz potwierdzenie posiadania odpowiednich uprawnień budowlanych. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany wnioskowanej inwestycji zawierał projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, zawierającego datę i numer pozytywniej weryfikacji ([...] z dnia 2 listopada 2021 r.), zgłoszonej do katastru Starosty Oławskiego. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji. Reasumując ocenę spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności w aspekcie dyspozycji przepisu art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego – wedle którego obiekt budowlany należy projektować i budować z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - należy przytoczyć uzasadnienie wyroku NSA z dnia 3 września 2009 r. (sygn. akt II OSK 1433/08, Lex nr 1166028), w którym stwierdzono co następuje: "skarżący mają więc prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Jednakże umknęło skarżącym, że każdy inny ma również prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (,..). W sytuacji ustalenia, iż projektowany obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych to można przyjąć, że co do zasady nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, poszanowania których wymaga art, 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego". Wreszcie wskazać przyjdzie, że dopiero wówczas, gdy zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść (istota) prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. P 11/98-OTK 2000 r. nr 1, poz.3)". Oznacza to, że skoro badany projekt budowlany respektuje przepisy prawa, w tym przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie można uznać, że planowana inwestycja narusza interesy odwołującego. W takim stanie rzeczy nie było podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego). Poza tym, organ odwoławczy uznał, że przedłożony projekt budowlany jest w pełni kompletny oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Podsumowując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy wskazuje, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę nie można stracić z pola widzenia brzmienia przepisu art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem - jak wyżej argumentowano - nie wykazano w niniejszym postępowaniu, aby kwestionowana przez odwołujące się strony inwestycja naruszała jakiekolwiek normy prawne istotne z pozycji procesu budowlanego. Co istotne, nie stwierdzono, aby w szczególności inwestycja naruszyła interes skarżącego, a także pozostałych stron postępowania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.
Skargę na ostateczną decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 06.06.2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oławskiego z dnia 28.04.2022 r. złożył J. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1 i 2, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył decyzję Wojewody Dolnośląskiego, z dnia 06.06.2023 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że wydana została z naruszeniem następujących przepisów: a) art. 7, art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "KPA") poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego w sprawie i uznanie, że projektowane budynki są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi dwulokalowymi, podczas gdy układ pomieszczeń we wszystkich 4 lokalach jednoznacznie wskazuje, że przedmiotem decyzji są tzw. dwa hotele pracownicze; b) art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, c) § 57 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie, że projektowane budynki nie powodują ograniczenia nasłonecznienia budynku skarżącego; d) § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie, że projektowany budynek mieszkalny nie spowoduje ograniczenie napływu naturalnego światła słonecznego do pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym J. A. położnych na ściennie południowej. Mając na uwadze powyższe zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych
W uzasadnieniu podniesiono, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Starosta Oławski w dniu 28.04.2022 r. wydał decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę wydanego na rzecz I. Sp. z o.o. obejmującego budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynek A i budynek B) wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz wewnętrznymi liniami zasilania elektroenergetycznego wiz na dz. Nr [...] AM-[...] obręb ewidencyjny M., jednostka ewidencyjna J. - obszar wiejski. Na skutek złożonego przez skarżącego odwołania Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia 6 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że wydana przez organ I Instancji decyzja z dnia 28.04.2022 r. jest decyzją prawidłową i że wydana została ona w zgodzie z obowiązującymi przepisami, w szczególności aby naruszała ona interes skarżącego, a także pozostałych stron postępowania, o którym mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego - właściciela nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] - działka nr [...], wydana przez organ I i II Instancji, decyzja pozostaje w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa - w tym ustawy Prawo Budowlane oraz przepisów wykonawczych do ustawy - m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu imieniem skarżącego pełnomocnik podnosi, że już tylko pobieżna analiza rzutów kondygnacji (parter i piętro), wskazuje jednoznacznie, że po wybudowaniu tego budynków, (w wyniku niewielkich zmian wewnątrz) powstanie obiekt hotelowy, który będzie składał się z pojedynczych pokoi z łazienkami (przy czym na parterze, w każdym z modułów będzie 5 pokoi z łazienkami, zaś na piętrze - kolejnych 6 pokoi z łazienkami). Łącznie zatem możliwe będzie, zdaniem skarżącego, istnienie 44 pokoi z łazienkami, 4 kuchni (po jednej w każdym module). O powyższym, zdaniem J. A., świadczy m.in. rozmieszczenie poszczególnych pomieszczeń oraz istnienie w każdym z modułów 4 kominów wentylacyjnych (do odprowadzania pary z pomieszczeń o dużym zawilgoceniu - tj. łazienek), a także rozmieszczenie pionów wodnych i kanalizacyjnych. W planowanych pokojach znajdują się również słupy nośne, które, zdaniem strony, w sposób jednoznaczny wyznaczają i umożliwiają posadowienie ścian działowych, które umożliwią wydzielenie odrębnych pokoi z łazienkami i pozostawienie po jednym pomieszczeniu kuchennym w każdym z modułów. J. A. nie neguje tego, że przedmiotem opracowania jest budowa dwóch domów jednorodzinnych, jednakże jego zdaniem powyższe dotyczy jedynie etapu budowy, a nie ewentualnych dalszych losów budynków. Zdaniem skarżącego, powyższe spowoduje znaczne zwiększenie zapotrzebowania na wodę i energię elektryczną, nie wspominając już o braku odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Ponadto powstanie dwóch obiektów "hotelowych", zdaniem J. A. będzie pozostawało w sprzeczności z treścią decyzji o warunkach zabudowy, która dotyczyła budowy dwóch budynków jednorodzinnych, a nie obiektu, którego funkcje będą odmienne od tej, jaka została określona w decyzji z dnia 20.08.2021 r. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne między innymi w razie budowy obiektu budowlanego oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części skarżącego będzie przysługiwało prawo zaskarżenia takowej decyzji, jednakże powyższe może nigdy nie nastąpić, albowiem nawet bez dokonywania zmiany sposobu użytkowania obiektu, możliwe jest wynajmowanie pokoi przez właściciela domu jednorodzinnego, albowiem obowiązujące w Polsce przepisy nie ograniczają form działalności związanej z wynajmem pokoi w domu mieszkalnym. W dalszej kolejności skarżący podnosi, że podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Inaczej rzecz ujmując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu winno być rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (por. także-Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r., II SA/Po 673/10, LEX nr 754505, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 546/12). W przypadku konkretnej inwestycji wymagane jest zatem odniesienie się do jej indywidualnych parametrów, w tym przewidzianych w projekcie budowlanym rozwiązań, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Tak więc, o obszarze oddziaływania za każdym razem decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. To z kolei oznacza nałożenie na organy administracji obowiązku ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zauważyć przy tym należy, że art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak stanowi przepis § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem skarżącego organ I Instancji wydając zaskarżoną decyzję błędnie ustalił, że projektowane budynki nie powodują ograniczenia nasłonecznienia budynku skarżącego. Załączona do akt sprawy analiza nasłonecznienia zdaniem skarżącego nie obejmuje swoim zakresem wszystkich pór roku oraz nasłonecznienia pomieszczeń w ciągu dnia. Zdaniem skarżącego projektowany na działce sąsiedniej budynek "B" będzie oddziaływał na jego nieruchomość. Powyższe ograniczenie dopływu światła dziennego dotyczy zarówno nieruchomości skarżącego, jak i projektowanego budynku, gdzie pomieszczenia zlokalizowane od strony północnej mają znacznie ograniczony dostęp do światła dziennego, w szczególności ze względu na istniejący na działce skarżącego drzewostan. Ponadto, zgodnie z treścią § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne ustalenie, dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m. od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m. mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Z tych przyczyn skarżący wnosi i wywodzi jak wyżej.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej jako: "p.p.s.a.", rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71. ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Przepis art. 35 ust. 4 stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie spełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie. Jako punkt wyjścia do wskazania powodów, dla których w ocenie Sądu zarzuty skargi w tym zakresie okazały się niezasadne należy podać, że wadliwość aktu administracyjnego wiąże się ściśle z naruszeniem konkretnej normy prawnej.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego ani organ administracji, ani tym bardziej sąd administracyjny nie bada zgodności złożonego projektu budowlanego z wymogami technicznymi i standardami sztuki budowlanej. Obowiązek takiego badania spoczywa na projektancie oraz osobie posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, która została zobowiązana do sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego. Odpowiedzialność za ewentualne wady projektu, błędne obliczenia lub brak obliczeń, a także nieuwzględnienie określonych okoliczności faktycznych typu cechy gruntu lub wód gruntowych, ponosi projektant, a nie organ administracji. Przepis art. 35 Prawa budowlanego bowiem przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2089/18, LEX nr 3022072, a także z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2993/18, LEX nr 3197802). W tym stanie rzeczy, skoro organy administracyjne, a obecnie Sąd, nie mają możliwości ingerowania w kształt projektu i zamierzenia inwestycyjnego, z tego powodu, że co do zasady za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe i architektoniczne odpowiada projektant, nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi. Pamiętać należy i o tym, że co do zasady za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe i architektoniczne odpowiada projektant. Zaś sam projekt budowlany stanowi dokument sporządzany przez osoby posiadające fachową wiedzę, stąd jest swego rodzaju dokumentem eksperckim, który winien być przy tym spójny, logiczny, zaś przedstawiony w nim tok rozumowania oraz rozwiązania nie powinny budzić wątpliwości. Organy mają więc ograniczoną możliwość ingerowania w kształt projektu i zamierzenia inwestycyjnego, co zresztą okazuje się słuszne, gdyż szersza niż ma to miejsce możliwość ingerencji organu w swobodę pozostawioną inwestorowi sprowadzała by się do weryfikacji materialnych czy technicznych rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, a to w konsekwencji prowadziło by do wypaczenia roli organu w procesie inwestycyjnym.
Odnośnie do wskazanych w skardze naruszeń § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia i zacieniania w zakresie odległości budynku sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej. Zgodnie z § 13 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Z kolei, z § 60 rozporządzenia wynika minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń. I tak, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700-1700, przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania powyższe powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Znajdująca się w dokumentacji projektowej analiza zacienienia i przesłaniania, w tym tzw. Linijka słońca nie potwierdza stanowiska strony skarżącej, by powołane przepisy doznawały uszczerbku. Nie ma też znaczenia dla prawidłowości przedłożonych rozwiązań samo twierdzenie skarżącego, bowiem ogranicza się ono do obaw i poglądów skarżącego, bez jakichkolwiek dowodów na poparcie tej tezy. Wobec wyżej powiedzianego przyjąć trzeba, że na gruncie niniejszej sprawy organy dokonały prawidłowej weryfikacji wniosku inwestora oraz załączonych do niego dokumentów. Materiał dowodowy został zebrany w sposób rzetelny i skrupulatny oraz był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena dokonana przez organ II instancji nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów i skład orzekający w niniejszej sprawie ją podziela. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o wypełnieniu przez organ II instancji obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie sprawy zarzuty skargi dotyczące naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego nie znajdują potwierdzenia. Nadto, nie zaistniały wątpliwości, które można rozstrzygnąć na korzyść skarżącej, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem organ II instancji w sposób wszechstronny i przekonywujący przedstawił argumentację na poparcie swojego rozstrzygnięcia.
Sedno problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w istocie zamiarem inwestora jest wybudowanie budynku o charakterze hotelowym. Trzeba zatem dalej powiedzieć, że, bez akceptacji organu budowlanego nie jest możliwa zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Należy bowiem przypomnieć, że jeśli dojdzie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wyżej powołanej organy nadzoru budowlanego obowiązane są do reakcji i podjęcia działań w trybie Prawa budowlanego. Przywołany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przypadków, podlegających reglamentacji prawa budowlanego. Jedynie w szczególności ustawodawca zaliczył przypadki podjęcia bądź zaniechania działalności w obiekcie budowlanym lub jego części zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Jest poza sporem, że inwestycja, której dotyczy skarga obejmuje zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla I. Sp, z o.o. obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (budynek A i budynek B). W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, w świetle art. 3 pkt 2 a Prawa budowlanego, dopuszczalne jest wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali – mieszkalnych bądź także jednego lokalu użytkowego. Natomiast budynek zamieszkania zbiorowego jako przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, został wymieniony w § 3 pkt 5 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy budynek mieszkalny, w tym jednorodzinny wymieniono w pkt 4 tego przepisu. Hotel stanowi rodzaj budynku zamieszkania zbiorowego, który został przykładowo wymieniony w § 3 pkt 5 rozp.
Różnicowanie budynków mieszkalnych od budynków zamieszkania zbiorowego nastąpiło w związku ze zróżnicowaniem wymogów, jakie powinny one spełniać na gruncie tego rozp., a zwłaszcza z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Z mocy § 207 ust. 1 rozp. budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w czasie pożaru m.in. możliwość ewakuacji ludzi (pkt 4). Wymogi te dotyczą także budynków istniejących, czyli zrealizowanych przed dniem 12 grudnia 2002 r., jeżeli zagrażają one życiu ludzi (§ 2 tego przepisu). W świetle § 209 ust. 2 rozp. budynki mieszkalne są zaliczane do kategorii ZL IV (pkt 4), zaś zamieszkania zbiorowego – ZL V (pkt 5), o ile przeznaczone są do jednoczesnego przebywania do 50 osób niebędących stałymi użytkownikami. Z mocy § 213 rozp., wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212, nie dotyczą budynków mieszkalnych jednorodzinnych do trzech kondygnacji nadziemnych. Wymagania te dotyczą zatem zawsze budynków zamieszkania zbiorowego. Sąd uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy, bardzo wnikliwie przeanalizowały stan faktyczny sprawy, w zakresie spełnienia przez inwestora wszelkich warunków do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał na kompletność projektu budowlanego, co sąd w niniejszym składzie podziela i co przesądza, że organy nie naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeszcze raz trzeba podkreślić, że organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę jest obowiązany jedynie do zbadania spełnienia przez inwestora wymagań o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeśli zostały one spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że na obecnym etapie organy nie mogą antycypować co może w przyszłości dziać się z budynkami i ich przeznaczeniem. Jak wynika nadto z samej skargi również skarżący ma świadomości możliwości podjęcia działań w przypadku zmiany sposobu korzystania z budynków o charakterze jednorodzinnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.