II SA/Wr 455/25

II SA/Wr 455/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis
Malwina Jaworska-Wołyniak /sprawozdawca/
Olga Białek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2025 r. nr SKO 4121.200.2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2025 r. (nr SKO 4121.200.2024), Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm., dalej u.p.z.p.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. z dnia 25 października 2024 r. (nr 248/2024) odmawiającą ustalenia - na rzecz H. Sp. z o. o., z siedzibą w O. (dalej: Skarżąca, Spółka) - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 3,3 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w G., na części dz. nr [...], AM -[...], obręb G., Gmina J.
Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 16 stycznia 2024 r. Skarżąca wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji, a decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r. (nr 92/2024) organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy wywodząc, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, gdyż brak jest dostarczenia przez inwestora oryginału umowy lub jej urzędowo poświadczonego odpisu zawartej między inwestorem a właściwym zarządcą sieci gwarantujące zaopatrzenie inwestycji w energię lub innego dokumentu zapewniającego dostawę energii lub warunki techniczne przyłączenia do sieci.
Decyzją z dnia 24 lipca 2024 r. (SKO 4121.98.2024), Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu wskazało, że brak jest podstaw do żądania przez organ I instancji przedstawienia przez inwestora dokumentu (umowy, oświadczenia, warunków przyłączenia lub innego dokumentu), który potwierdzałby możliwość odbioru przez operatora systemu dystrybucyjnego, energii elektrycznej, wyprodukowanej przez planowaną farmę fotowoltaiczną. Kwestia odbioru (sprzedaży) wyprodukowanej energii elektrycznej nie mieści się w granicach zainteresowań organów lokalizacyjnych, należy ona do sfery regulowanej przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 266 ze zm., dalej: p.e.).
Dalej Kolegium wskazało, że w świetle deklaracji i twierdzeń Spółki należało ocenić, czy w istocie niezbędne jest podłączenie planowanej farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej i czy farma dla swego funkcjonowania wymaga dostawy energii elektrycznej z sieci.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 25 października 2024 r. (nr 248/2024), Burmistrz J. ponownie odmówił ustalenia - na Skarżącej - warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji wywodząc, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, gdyż brak jest dostarczenia przez inwestora oryginału umowy lub jej urzędowo poświadczonego odpisu zawartej między inwestorem a właściwym zarządcą sieci gwarantujące zaopatrzenie inwestycji w energię lub innego dokumentu zapewniającego dostawę energii lub warunki techniczne przyłączenia do sieci.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w przedłożonym piśmie z dnia 3 września 2024 r. Inwestor jednoznacznie potwierdził, że niezbędne jest podłączenie planowanej farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej i farma ta dla swego funkcjonowania wymaga dostaw energii elektrycznej z sieci. Stąd Spółka winna przedłożyć oryginał umowy lub jej urzędowo poświadczony odpisu zawartej pomiędzy inwestorem, a właściwym zarządcą sieci, gwarantujące zaopatrzenie inwestycji w energię lub inny dokument zapewniający dostawę energii lub warunki techniczne przyłączenia do sieci. Ponieważ Spółka niniejszego do dnia wydania decyzji nie dostarczyła, należało przyjąć, że nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj.:
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a.,
- art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niestaranne i wbrew przepisom prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria,
- art. 7a § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Skarżącej, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy,
- art. 6 k.p.a., poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.
Odwołująca się Spółka zarzuciła ponadto naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) oraz art. 61 ust. 1 pkt 3, w zw. z ust. 5 u.p.z.p. poprzez błędną ich interpretację, co doprowadziło do uznania, że nie spełniła warunku dotyczącego wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem;
- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie do wydania decyzji lokalizacyjnej konieczne jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale przede wszystkim o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, mimo że taki wymóg nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa;
- art. 61 ust. 3, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały łącznie spełnione warunki, o których mowa w przywołanym przepisie;
- art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem.
Utrzymując w mocy – zaskarżoną do tut. Sądu decyzją - decyzję Burmistrza J., Kolegium ponownie wskazało, że nie ma żadnych wątpliwości, co do braku podstawy prawnej do żądania - w toku postępowania lokalizacyjnego - przedstawienia przez inwestora dokumentu (umowy, oświadczenia, warunków przyłączenia lub innego dokumentu), który potwierdzałby możliwość przyłączenia instalacji odnawialnego źródła energii do sieci elektroenergetycznej w celu odbioru przez operatora systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, wyprodukowanej przez daną instalację (w rozpatrywanej sprawie przez farmę fotowoltaiczną). Kwestia przyłączenia instalacji do sieci energetycznej w celu sprzedaży wyprodukowanej energii elektrycznej (jej odbioru przez operatora) nie mieści się bowiem w granicach zainteresowania organów lokalizacyjnych, a należy do sfery regulowanej przez p.e.
W ocenie Kolegium, należy odróżnić zagadnienie przyłączenia do sieci elektroenergetycznej instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, ze zm.) w celu odbioru energii wyprodukowanej przez OZE od spełnienia warunku wystarczalności uzbrojenia terenu (w tym w zakresie zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną), ustanowionego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Zdaniem Kolegium, przedłożone przez Spółkę pismo z dnia 3 września 2024 r. wskazuje, że wnioskowana inwestycja wymagać będzie - dla swojego funkcjonowania, a przede wszystkim dla uruchomienia farmy fotowoltaicznej - energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej. Jak bowiem w nim wskazano "Samo uruchomienie farmy fotowoltaicznej będzie wymagało nieznacznego poboru prądu z sieci w celu zasilenia falowników." W ocenie Kolegium, skoro pobór energii elektrycznej z sieci energetycznej jest niezbędny dla funkcjonowania tej konkretnej, planowanej inwestycji, to należy - w konsekwencji - przyjąć, że warunek wystarczalności uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. będzie spełniony tylko w razie zapewnienia uzbrojenia terenu w sieć elektroenergetyczną. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W rozpatrywanej sprawie Skarżący, mimo wezwania organu, takiej umowy (ani innego dokumentu gwarantującego, że wymagane uzbrojenie powstanie) nie przedłożyła. Stąd, w przedstawionym stanie faktycznym, zapatrywanie organu pierwszej instancji, co do niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., skutkujące odmową ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy należy uznać za uzasadnione.
Nadto, Kolegium wskazało, że w żadnym z przepisów u.p.z.p. budowa farmy fotowoltaicznej (lub budowa instalacji odnawialnego źródła energii - do takiej kategorii należy bowiem zaliczyć farmę fotowoltaiczną) nie została zwolniona z obowiązku spełnienia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (tj. wymogu wystarczającego uzbrojenia terenu). Zwolnienie przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obejmuje tylko i wyłącznie zwolnienie z obowiązku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 (warunek dobrego sąsiedztwa) i pkt 2 (warunek dostępu do drogi publicznej). Ustawodawca nie ustanowił dla instalacji odnawialnego źródła energii (w tym m.in. dla farmy fotowoltaicznej) zwolnienia od spełnienia warunku wystarczalności uzbrojenia terenu.
W rozpatrywanej sprawie, Kolegium nie dopatrzyło się również uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, które mogłyby stanowić podstawę decyzji kasacyjnej.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia przez organ I instancji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001 (77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii), Kolegium wyjaśniło, że podstawą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji są przepisy u.p.z.p. Kolegium przy tym wyjaśniło, że dyrektywy unijne wymagają implementacji do prawa wewnętrznego.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności w zakresie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:
a) błędną wykładnię art. 7 ust. 8d pkt 1 p.e., poprzez jego błędne niezastosowanie i pominięcie faktu, że wydanie warunków zabudowy poprzedza złożenie wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci;
b) błędną wykładnię art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p., poprzez niezgodne z przepisami uzależnienie wydania decyzji lokalizacyjnej od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.
W uzasadnieniu Skarżąca wywiodła m.in., że co do zasady przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy.
Ponadto skarżąca stwierdziła, że przepisy p.e. należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.. Z tego względu organ I i II instancji, powinien poddać je dokładnej analizie. Na postawie art. 7 ust. 1 p.e., przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 p.e., do wniosku o określenie warunków przyłączenia potencjalny inwestor dołącza w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy.
Odnosząc się do drugiego z podniesionych w skardze zarzutów, skarżąca podniosła, że w świetle art. 52 ust 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p., nie można uzależnić wydania decyzji lokalizacyjnej od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Również z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wynika, że ocena, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, musi być dokonana z uwzględnieniem ust. 5, który z kolei stanowi, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi, w tym p.e.
W przypadku zatem niniejszej inwestycji nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Skoro zatem charakterystyka przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje, iż warunki techniczne uzbrojenia terenu w zakresie elektroenergetycznym mogą zostać określone dopiero po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a ocena możliwości przyłączenia technicznego spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym to oznacza, że organ administracji w sprawie warunków zabudowy ma jedynie ocenić, czy poza infrastrukturą w zakresie instalacji elektroenergetycznych, pozostałe warunki umożliwiają zagospodarowanie danego terenu inwestycją określonego typu.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Nadto wskazało, że nie podziela twierdzeń Skarżącej, iż przywołane przez nią przepisy p.e. stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2024, poz. 935, ze zm., dalej p.p.s.a.).
Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza J. z dnia 25 października 2024 r., odmawiającą ustalenia - na rzecz H. Sp. z o. o., z siedzibą w O. - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 3,3 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w G., na części dz. nr [...], AM -[...], obręb G., Gmina J.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W myśl tych regulacji, przywołanych i zinterpretowanych prawidłowo przez Kolegium w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, przy czym wymogu spełnienia dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) - zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.- nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Wydanie decyzji lokalizacyjnej jest więc możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków. A contrario brak spełnienia chociażby jednego z nich - o ile nie zachodzi wyjątek przewidziany np. w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż decyzja ta ma charakter związany.
W realiach badanej sprawy Kolegium, a wcześniej organ I instancji, prawidłowo przeanalizowały przywołane regulacje materialnoprawne w kontekście charakteru planowanej inwestycji, uznając zgodnie, że mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. To zaś skutkowało brakiem konieczności weryfikacji w niniejszej sprawie, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p., ale nie zwalniało z obowiązku zbadania spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z jego brzmieniem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga spełnienia m.in. tego, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Stosownie zaś do art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjną a inwestorem.
W orzecznictwie przyjmuje się, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci, a jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe. Nie jest przy tym wystarczające samo ogólne stwierdzenie, że teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej infrastruktury. Organ ma obowiązek dysponować informacją od właściwych gestorów sieci, potwierdzającą techniczną możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16; wyrok NSA z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 465/23, CBOSA). Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji. Redakcja art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. ust. 5 u.p.z.p. wskazuje, że celem tej regulacji nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, której celem jest potwierdzenie możliwości usytuowania inwestycji w określonym miejscu z punktu widzenia wymogów ładu przestrzennego, pojmowanego w sposób normatywnie określony w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Z tego powodu zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Stąd też w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. mówi się nie tylko o istniejącym, lecz także o projektowanym uzbrojeniu terenu. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to możliwość umieszczenia na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać potwierdzona stosownym zapewnieniem (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2442/23, CBOSA) .
Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest związane z oceną konkretnego projektu inwestycji. Okoliczności powyższe podlegają ocenie ad casum, w kontekście złożonego wniosku. Stosownie bowiem do treści art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. We wniosku inwestor obowiązany jest zawrzeć charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie zapotrzebowania na energię. Oznacza to więc, że jeżeli objęte wnioskiem przedsięwzięcie będzie wymagało korzystania z energii elektrycznej to obowiązkiem organów jest dokonanie oceny spełnienia m.in. również tego wymogu. Rzecz będzie się miała inaczej, w sytuacji gdy ze złożonego wniosku wynika, że planowane przedsięwzięcie dla swojego funkcjonowania nie będzie wymagało zapotrzebowania w energię elektryczną bo będzie w tym zakresie zaspokajane z zasobów własnych. Tym samym w przypadku gdy inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej jest samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, to brak jest podstaw do żądania od inwestora, potwierdzenia spełnienia tego warunku poprzez przedstawienie gwarancji przedsiębiorstwa o zapewnieniu dostępu do sieci bądź o tym, że taki dostęp powstanie (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2442/23, CBOSA).
Powyższa okoliczność w niniejszej sprawie jednak nie ma mijesca. Z przedłożonych akt, w tym pisma inwestora z dnia 3 września 2024 r., wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w pełni samowystarczalne pod kątem zapotrzebowania na energię elektryczną. W jego treści, odpowiadając na wezwanie Burmistrza J., inwestor wprost wskazał, że "Samo uruchomienie farmy fotowoltaicznej będzie wymagało nieznacznego poboru prądu z sieci w celu zasilenia falowników". Niniejsze, tym samym zaktualizowało potrzebę wypełnienia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Stąd zasadnie wskazało Kolegium, że skoro pobór energii elektrycznej z sieci energetycznej jest niezbędny dla funkcjonowania tej konkretnej, planowanej inwestycji, to należy - w konsekwencji - przyjąć, że warunek wystarczalności uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. będzie spełniony tylko w razie zapewnienia uzbrojenia terenu w sieć elektroenergetyczną. W rozpatrywanej sprawie zaś bezspornym jest, że inwestor, mimo kilkukrotnego wezwania organu, zawartego w piśmie z dnia 8 lutego 2024 r., 19 lutego 2024 r. i 21 sierpnia 2024 r. nie przedstawił ani umowy ani innego dokumentu dającego gwarancję, dostępu do sieci. Nadto, z akt sprawy, ani z treści skierowanej do tut. Sądu skargi, nie wynika nawet, aby Skarżąca zwróciła się do gestora sieci o wydanie takiego zapewnienia. Tym samym zasadnie, wobec niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., organy wydały decyzję odmawiającą ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.
Przywołanej oceny nie mogły zmienić podnoszone w toku postępowania administracyjnego, jak również na etapie skargi, zarzuty oscylujące wokół twierdzenia, że w przypadku niniejszej inwestycji nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Niniejsze ma wynikać z brzmienia przywoływanego art. 7 ust. 1 p.e., zgodnie z którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Do wniosku o określenie warunków przyłączenia potencjalny inwestor - zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 p.e. - dołącza w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W zakresie powyższego Sąd podziela przyjęte przez Kolegium stanowisko, iż kwestia przyłączenia instalacji do sieci energetycznej w celu sprzedaży wyprodukowanej energii elektrycznej, jej odbioru przez operatora, nie mieści się w granicach zainteresowania organów lokalizacyjnych, gdyż należy do właściwości sfery regulowanej p.e. Nie może być więc również utożsamiana z wymogiem wystarczającego uzbrojenia dla przedsięwzięcia, w wyniku eksploatacji którego, dopiero dojdzie do wyprodukowania energii elektrycznej. W obowiązującej w dacie mającej zastosowanie w niniejszej sprawie u.p.z.p., próżno szukać zwolnienia przez prawodawcę wnioskodawcy z obowiązku spełnienia tegoż wymogu względem farm fotowoltaicznych w kontekście chociażby przywołanego art. 7 ust. 1 p.e. w zw. art. 7 ust. 8d pkt 1 p.e. Stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2024 r. (sygn. akt II OSK 2442/23), w którym wprost wskazał, że "zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z obowiązku zadośćuczynienia temu wymogowi nie zwolniono instalacji odnawialnych źródeł energii". Stąd nie mogły zostać uwzględnione sformułowane w skardze zarzuty wskazujące na niezgodne z prawem uzależnienie wydania decyzji lokalizacyjnej od obowiązku spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, jak również naruszenia przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.z.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.