II SA/Wr 454/05

II SA/Wr 454/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-08-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Kremis
Julia Szczygielska /sprawozdawca/
Mieczysław Górkiewicz /przewodniczący/
Olga Białek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 123,  art. 152
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant Iwona Borecka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2006 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B Spółka z o.o. w R. i A Spółki z o. o. w R. na postanowienie Wojewody D. z dnia 10 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia 14 stycznia 2005 r., Nr [...] oddala skargi.
Uzasadnienie
W dniu 22 kwietnia 2005 r. Prezydent W. wydał na podstawie art. 123 i art. 152 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) postanowienie Nr [...], którym wstrzymano wykonanie własnej decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. (dz. nr 7/7 AM 5 obręb T.) dla A Spółki z o.o. w W., w sprawie w której zostało wznowione postępowanie administracyjne postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2005r., Nr [...].
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 21 marca 2005r. wpłynął do organu wniosek E. i W. U. o wznowienie postępowania w sprawie w/w decyzji, zawierający fakty nieznane organowi w dniu jej wydania. Z opisu i załączonych fotografii wynikało, że zatwierdzony projekt budowlany rozbudowy stacji paliw nie wykazywał faktycznego istniejącego zagospodarowania terenu działki planowanej inwestycji oraz wzajemnych powiązań z funkcjonującymi na terenie obiektami budowlanymi np. w miejsce istniejącego przejazdu do działki E. i W. U. projektant w projekcie zagospodarowania terenu wprowadził "istniejącą zieleń".
W dniu 7 kwietnia 2005r. organ przeprowadził oględziny przedmiotowej budowy, które potwierdziły fakty podane przez wnioskodawców. I tak projektant w projekcie zagospodarowania terenu rozbudowy stacji paliw nie uwzględnił istniejących na działce obiektów budowlanych i funkcjonujących tam podmiotów gospodarczych oraz wpływu projektowanej inwestycji na układ istniejącej komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej obsługującej te podmioty. W części rysunkowej w miejsce funkcjonującego od strony ulicy A. K. przejazdu do istniejącego obiektu budowlanego z myjnia samochodową projektant wprowadził " istniejącą zieleń".
W konsekwencji tych ustaleń organ stwierdził, iż w związku z pominięciem przez projektanta w/w faktów, realizacja inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym rozbudowy stacji paliw, może uniemożliwić dojazd do funkcjonującej myjni samochodowej na działce sąsiedniej nr 7/8 od strony ulicy A. K.
Zatem z uwagi na to, że na jaw wyszły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istnieje zdaniem organu prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r. pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie, tożsame w treści, wniosła Spółka z o.o. "A" w R. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowego B Spółka z o.o. w R., domagając się jego uchylenia. Uzasadniając swoje stanowisko strony wskazały, iż postępowanie administracyjne, wznawiające postępowanie zakończone decyzją ostateczną Prezydenta W. nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r., zostało wszczęte na wniosek osób nie będących stroną w sprawie. Osoby wnoszące o wznowienie postępowania nie posiadały i nie posiadają legitymacji prawnej wymaganej przepisami Prawa budowlanego, na podstawie których wydano decyzję ostateczną. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości W. i E. U. nie byli i nie są stronami w przedmiotowej sprawie bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie posiadają statusu żadnej z wymienionych w art.28 ust.2 Prawa budowlanego osób. Zdaniem odwołujących się, w swoim wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy nieprawdziwie podają się za właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr 7/9, ponieważ nieruchomość ta jest własnością Gminy Miejskiej W., a użytkownikiem wieczystym jest C Sp. z o.o. we W. Ponadto podniesiono, iż umowa sprzedaży prawa wieczystego użytkowania działki nr 7/9 z dnia 11 lutego 2005 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]) została zawarta, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r. była już ostateczna. Odwołujący się wskazali nadto, iż prawo to na dzień dzisiejszy nie zostało nabyte skutecznie bowiem dla swej ważności musi zostać potwierdzone wpisem do księgi wieczystej, a wpis taki ma charakter konstytutywny. Zatem w aktualnym stanie rzeczy wnoszący wniosek nie są użytkownikami wieczystymi działki nr 7/9, a w związku z tym, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie przysługuje im status strony w postępowaniu.
Nadto strony podniosły, iż organ administracyjny we wznowionym postępowaniu powołuje się także na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mianowicie wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych. Okolicznością taką ma być umieszczenie przez projektanta na projekcie zagospodarowania działki "istniejącej zieleni" w miejscu istniejącego placu utwardzonego będącego jednocześnie przejazdem do działki sąsiedniej. W ocenie odwołujących się, po zakończeniu postępowania o zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. w R. nie wyszły na jaw żadne istotne okoliczności, które nie byłyby znane. Wszystkie podmioty uprawnione w tym postępowaniu uczestniczyły w nim w sposób bierny i czynny, miały możliwość zapoznania się z zamierzeniami inwestora i zamierzeń tych nie kwestionowały. Projekt został uzgodniony w sposób wymagany przepisami prawa przez szereg instytucji i podmiotów. Umieszczenie przez projektanta na projekcie zagospodarowania działki "istniejącej zieleni" (o pow. ok. 60 m2) w miejscu utwardzonego placu, zdaniem stron, było po prostu pomyłką. Skoro zapisana jako istniejąca zieleń faktycznie nie istniała, to nie można jej również było wykonać w trakcie realizacji inwestycji, bowiem nie była zielenią projektowaną. Zatem pomyłka ta w żaden sposób nie mogła wpływać i nie wpływała na funkcjonujący układ komunikacyjny. Z faktem tym zapoznany był przedstawiciel bezpośrednio sąsiadującego użytkownika wieczystego działki nr 7/8 (obecnie nr 7/9 i 7/10) C Sp. z o.o. i przyjął go jako oczywistą pomyłkę. Strony ustaliły również, że błąd ten zostanie usunięty na etapie realizacji inwestycji tak, aby zachować dotychczasowy układ komunikacyjny. W konkluzji odwołujący się stwierdzili, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki mogące skutkować wznowieniem postępowania zmierzającym do uchylenia decyzji ostatecznej, tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję a wniosek został złożony przez osoby nieuprawnione, to jest nie będące stroną w sprawie.
W dniu 10 czerwca 2005 r. Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w art. 145 § 1 k.p.a. Przepis art. 152 § 1 k.p.a. wyznacza podstawy wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ponieważ w badanej sprawie wykonanie decyzji o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który jest nieodwracalny, organ I instancji obowiązany był do rozważenia z urzędu wstrzymania wykonania swojej decyzji ostatecznej. W efekcie tej oceny ustalono, iż zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu sporządzono w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego, które w konsekwencji mogą spowodować naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez pozbawienie ich dojazdu do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji.
Jak dalej wskazał organ odwoławczy, Prezydent W. wznowił postępowanie z powodu okoliczności opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bowiem ujawnione zostały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane temu organowi, który wydał decyzję. Wystarczy zatem, że organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jest wstępnie przekonany o wystąpieniu tej okoliczności, co stanowi dostateczną podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. W świetle powyższego organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem stron, iż organ I instancji nie miał podstaw faktycznych i prawnych do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Skargi na powyższe postanowienie, identyczne w treści, wniosła Spółka z o. o. "A" w R. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowego B Spółka z o. o. w R., zarzucając naruszenie art. 152 § 1 k.p.a przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania podczas, gdy w niniejszej sprawie nie ma podstaw do wznowienia postępowania, bowiem nie istnieją nowe okoliczności, nie znane organowi, a tym samym nie ma podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, oraz naruszenie art. 146 § 2 k.p.a przez jego niezastosowanie.
Nadto zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez nieobiektywną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie okoliczności za udowodnione podczas, gdy w rzeczywistości nie było ku temu podstaw.
Mając powyższe na uwadze strony skarżące wniosły o uchylenie postanowienia Wojewody D. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego strony podniosły, iż wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych.
Zdaniem skarżących, z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z argumentacji przedstawionej przez E. i W. U., nie wynikają okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo NSA podniesiono, iż zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki błąd (niedokładność), polegający na naniesieniu projektowanego budynku w skali innej niż skala mapy, w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej "nieznanej", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organowi zatwierdzającemu projekt (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 227/2000). Tak więc wobec stanowiska tego Sądu, okoliczności przytoczone przez E. i W. U., tożsame ze stanem faktycznym i prawnym przedstawionej powyższej sprawy, nie stanowią okoliczności faktycznej nieznanej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania, a tym bardziej do uchylenia decyzji. Nadto podniesiono, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą być takimi okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jednak przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt l SA/Łd 1440/97, P.O.P. 2001/2/29). Z prezentowanego stanowiska NSA wynika nadto, że nowy dowód musi mieć charakter istotny. Tymczasem z przedstawionego przez E. i W. U. stanowiska nie wynikają, zdaniem stron, żadne nowe dowody, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. Tak więc, gdyby organowi znane były te wszystkie okoliczności i dowody, które te osoby przedstawiają, to i tak doszłoby do wydania takiej samej jak dotychczasowa decyzji. Nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadniać wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1990 r., sygn. akt III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62, P.O.P. 2000/5/139).
Ponadto skarżący podnieśli, iż poprzednicy E. i W. U. uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę i znając dokładnie wszystkie okoliczności materiału sprawy, nie wnosili ani żadnych zastrzeżeń ani odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie uczestniczą oni również czynnie w aktualnie toczącym się postępowaniu. Zdaniem skarżących, wiedza dotycząca służebności gruntowej nie była organowi niezbędna do prawidłowego wydania decyzji. Służebność ustanowiona jest na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działek, polegająca na prawie swobodnego przechodu i przejazdu przez ciągi pieszo-jezdne na działce, a nie właściciela budynku. Związana jest więc ściśle z użytkowaniem wieczystym. Szerokość i przebieg ciągów pieszo-jezdnych nie zostały nigdy zdefiniowane, zatem chodzi tu o ciągi pieszo-jezdne funkcjonujące na terenie działki nr 7/7 w każdym jej aktualnym stanie, wyznaczane przez użytkownika wieczystego tej działki w sposób w jaki wynika z jej zagospodarowania z jednoczesnym uwzględnieniem służebności tak, aby w sposób niezbędny zapewniły dostęp do nieruchomości sąsiadującej. Służebność nie może bowiem ograniczać prawa swobodnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane i gospodarcze jej użytkownika. Korzystający ze służebności w zakresie ciągów pieszo-jezdnych nie posiada uprawnienia do ich kształtowania i wyznaczania, ale do korzystania z nich. Faktu istnienia służebności nie ujawniano, ponieważ po pierwsze nie było takiej potrzeby, gdyż strony miały pełną świadomość i wiedzę o jej istnieniu i ze służebności tej korzystały i korzystają, a po drugie – żadne przepisy nie wymagają ujawnienia tego typu faktów.
Ponadto wskazano, iż wszelkie wymagane Prawem budowlanym oświadczenia, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zostały prawidłowo złożone.
Zieleń jest zaznaczona w projekcie jako "istniejąca" rzeczywiście omyłkowo, ale nie ma to żadnego znaczenia dla projektowanej stacji LPG, która może być posadowiona zgodnie z pierwotną lokalizacją, co jest zgodne z wszelkimi warunkami technicznymi i przepisami nawet po sprostowaniu błędów i omyłek w zakresie zieleni. Zdaniem skarżących, przeprowadzone w toku postępowania oględziny nie potwierdziły niczego ponad stwierdzenie prowadzenia budowy na podstawie prawomocnej decyzji oraz istnienia omyłki w postaci błędnie oznaczonej części zieleni jako "istniejącej". Ponadto podkreślono, iż E. i W. U. nabywając nieruchomość, na której jak twierdzą prowadzili działalność w zakresie myjni samochodowej przez okres 10 lat, nie zwrócili uwagi na fakt, iż nabywają myjnię bez osadnika na swoim terenie. Zdaniem skarżących w żadnym punkcie projektu nie kwestionuje się funkcjonowania wymienionych wjazdów w obu kierunkach. Zapisy te mają charakter informacyjny i porządkowy. Powiązania komunikacyjne są ujawnione chociażby poprzez skierowanie ruchu ze stacji w kierunku ul. T. przez teren działek sąsiadujących, natomiast od strony al. A. K. mamy do czynienia ze wspomnianą już omyłką (zieleń istniejąca). Nigdzie też pomiędzy sąsiadującymi działkami nie zaprojektowano ogrodzeń lub innych ograniczeń komunikacyjnych.
Ponadto w skardze podniesiono, iż przeszkodami do wstrzymania wykonania decyzji są dwie przesłanki zawarte w art. 146 k.p.a. Pierwsza z nich określona w art. 146 § 1 ma charakter bezwzględny, a jej wystąpienie powoduje, iż wykonanie decyzji w ogóle nie może być wstrzymane, natomiast przesłanka z § 2 art. 146 k.p.a. może znaleźć zastosowanie dopiero po wyjaśnieniu sprawy, wtedy bowiem można dopiero stwierdzić, czy nowa decyzja w pełni pokrywałaby się z decyzją dotychczasową. Wstrzymując przedmiotową decyzję zarówno organ I instancji jak i Wojewoda D. nie wzięli w ogóle pod uwagę przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a.
Reasumując skarżący podnieśli, iż samo wznowienie postępowania nie daje jeszcze podstaw do wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy z materiałów sprawy wynika, że we wyniku wznowionego postępowania wydana zostanie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wskazać przy tym należy, że tak decyzja administracyjna jak i postanowienie są zgodne z prawem, gdy są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zatem uchylenie decyzji, bądź postanowienia następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b w/w artykułu), jak też w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, stąd wniesione skargi nie mogły zostać uwzględnione .
Na wstępie rozważań trzeba wskazać, iż kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane we wznowionym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta W. Nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz "A" Spółka z o.o. w R. pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. (dz. nr 7/7 AM 5 obręb T.).
Podstawę prawną tegoż postanowienia stanowił przepis art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Istotne jest w sprawie, że cyt. wyżej przepis art.152 & 1 k.p.a. nie zawiera ostrych i jednoznacznych kryteriów do wstrzymania wykonania decyzji.
Z przepisu tegoż wynika zaś, że wystarczającą przesłanką do wydania takiego postanowienia jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej zapadłej w sprawie, w której wznowiono postępowanie.
Innymi słowy stwierdzić należy, że treść art. 152 § 1 k.p.a. warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji wykazaniem jedynie okoliczności wskazujących na występowanie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji ostatecznej (podkreślenie sądu).
Jak to również podnieśli skarżący, w przypadku zaistnienia przewidzianych w tym przepisie przesłanek, wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a., organ "wstrzyma", a zatem ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1154/97, LEX nr 41348).
W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "A" Spółka z o.o. w R. pozwolenia na budowę stanowił art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Zatem organ podejmując postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., musiał wskazać okoliczności uprawdopodobniające uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie okolicznościami tymi, jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, było nieuwzględnienie przez projektanta w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozbudowy stacji paliw istniejącego zagospodarowania terenu działki planowanej inwestycji oraz wzajemnych powiązań ze znajdującymi się na terenie obiektami budowlanymi i funkcjonującymi tam podmiotami gospodarczymi, jak również wpływu projektowanej inwestycji na układ istniejącej komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej obsługującej te podmioty. Jako przykład podano, iż w części rysunkowej w miejsce istniejącego od strony ulicy A. K. przejazdu do działki E. i W. U. - do istniejącego obiektu budowlanego z myjnią samochodową - projektant w projekcie zagospodarowania terenu wprowadził "istniejącą zieleń".
Koniecznym jest w tym miejscu wskazanie, iż aby ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję ostateczną, stało się przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego, jak również podjęcia w konsekwencji jego prowadzenia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej w trybie art. 152 § 1 k.p.a., muszą zostać spełnione następujące przesłanki: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą być istotne dla sprawy, muszą być nowe, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz być nie znane organowi, który wydał decyzję.
Zgodnie z poglądami doktryny, istotność dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, istnieje, gdy okoliczności lub dowody te dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a więc mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 655).
"Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). W rozpatrywanej sprawie bez wątpienia taki charakter ma okoliczność wskazana przez wnioskodawców, tj. nieuwzględnienie w projekcie budowlanym rozbudowy stacji paliw, istniejącego zagospodarowania terenu działki planowanej inwestycji, co potwierdzone zostało przez organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego m.in. dzięki przeprowadzonym oględzinom przedmiotowego terenu i analizie opisu i załączonych fotografii.
Nadto wskazać należy, że przez pojęcie "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. (podkreślenie sądu). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją – E. i W. U., jako strony postępowania, wnieśli o jego wznowienie, jak również o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podkreślić w tym miejscu również należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2003 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (podkreślenie sądu) są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nadto przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługuje (poza inwestorem) także i przede wszystkim właścicielom nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z działką, na której mają być wykonywane roboty objęte pozwoleniem na budowę (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt NSA IV SA 6/00, publikowany – LEX nr 80656).
Z powyższego wynika zatem, iż stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie są E. i W. U. bowiem niewątpliwie są następcami prawnymi C Sp. z o.o. we W., tj. strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie umowy sprzedaży (akt notarialny Repertorium A numer [...] z dnia 11 lutego 2005r.) nabyli oni działkę oznaczoną numerem 7/9 przy ul. A. K. we W.
Sąd podziela stanowisko prezentowane w doktrynie, iż z punktu materialnoprawnego postępowanie nadzwyczajne – w tym m.in. postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, toczy się w tej samej sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie, czy też przedłużenie (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.) Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, s. 288).
Istotne jest przy tym, iż przez pojęcie sprawy administracyjnej (tu sprawy pozwolenia na budowę) należy rozumieć przewidziany w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Oznacza to, iż tożsamość (granice) sprawy administracyjnej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. T. Woś, Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, AUWr nr 1022, Prawo CLVIII, s. 334-335 oraz T. Kiełkowska, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 32-34).
W świetle powyższego przyjąć należy, że sprawa o pozwolenie na budowę obejmuje swoim zakresem nie tylko postępowanie zwykłe, w którym organ administracji publicznej wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, ale i postępowanie o wznowienie postępowania, zakończone ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Również przesłanki nieznajomości nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów przez organ, który wydał decyzję ostateczną, oraz istnienia tych okoliczności lub dowodów w dniu wydania decyzji, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Nowe okoliczności i nowe dowody zostały zgłoszone przez strony postępowania – E. i W. U. Nieistotne jest przy tym, iż ich poprzednicy uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę i nie wnosili żadnych zastrzeżeń ani odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę oraz, że nie uczestniczą oni w aktualnie toczącym się postępowaniu.
Jak wskazał NSA w wyroku z 27 stycznia 1984 r. (sygn. akt SA/Wr 649/83, ONSA 1984/1/7) nie jest istotne przy wznowieniu postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Skarżący podnieśli natomiast, iż omyłkowo - błędnie określono zieleń jako "istniejąca" oraz że złożyli wniosek o sprostowanie tej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a., jednakże wniosek ten nie został dotychczas rozpoznany.
Podkreślić w tym miejscu należy, że z urzędu Sądowi wiadomym jest, że wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 sierpnia 2006r., sygn.akt II SA/Wr 11/06, oddalona została skarga Spółki z o.o. "A" na postanowienie Wojewody D. z dnia 31 października 2006r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 7 września 2005r. Nr [...] odmawiające sprostowania na żądanie strony błędów rachunkowych i oczywistych omyłek, popełnionych przez autora projektu budowlanego w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. z dnia 14 stycznia 2005 r., Nr [...] udzielającą pozwolenia na rozbudowę i przebudowę stacji paliw płynnych przy ul. A. K. [...] we W. /działka nr 7/7 AM5/.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że organy właściwie podjęły postanowienie o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia 14 stycznia 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. A. K. [...] we W. (dz. nr 7/7 AM 5 obręb T.) dla "A" Spółki z o. o. w R. Zostało bowiem w rozpoznawanej sprawie uprawdopodobnione uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nie znanych organowi, który wydał decyzję.
Wbrew zatem zarzutom skarg, zostały wypełnione przez organy orzekające w niniejszej sprawie zasady postępowania administracyjnego określone m. innymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Bezpodstawnym uznano również zarzut niezastosowania art. 146 § 2 k.p.a., gdyż przepis ten znajduje zastosowanie w dalszym toku postępowania o wznowienie zakończonego ostateczną decyzją postępowania. Artykuł ten stanowi bowiem, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przesłanki negatywne z art. 146 k.p.a. ograniczają tylko dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, stanowią niejako alternatywę orzeczenia na podstawie art. 145 k.p.a., przy zastosowaniu których uchylenie decyzji bądź odstąpienie od jej uchylenia następuje dopiero po zbadaniu istoty sprawy (a nie samych przyczyn wznowienia postępowania), czyli po przeprowadzeniu wznowionego postępowania. Stosowanie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobligowany art. 149 § 2 k.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Powyższe rozważania nie mają istotne znaczenie w niniejszej sprawy z uwagi na to, że jak to już wyżej Sąd zauważył, przesłanką podjęcia postanowienia w trybie art. 152 § 1 k.p.a. jest wskazanie przez organ administracji okoliczności, które uprawdopodobniają uchylenie decyzji ostatecznej. Natomiast przy podejmowaniu tego postanowienia organ nie ocenia, czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Nadto należy zauważyć, iż organ, wstrzymując wykonanie decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., nie jest zobowiązany do wykazania jakichkolwiek wątpliwości co do trafności ostatecznej decyzji. Organ ten musi jedynie wskazać na istnienie takich okoliczności, które uzasadniają prawdopodobieństwo, że w wyniku wznowienia postępowania nastąpiłoby uchylenie ostatecznej decyzji.
Nadto podkreślić należy, iż skoro podstawą wstrzymania wykonania decyzji w świetle w/w przepisu art.152 & 1 k.p.a. jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, to na organ /ponieważ wykonanie decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie, nie zostaje wstrzymane z mocy prawa/ został nałożony obowiązek rozważenia z urzędu lub na wniosek strony wstrzymania wykonania decyzji ze względu na to, iż wykonanie decyzji może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który jest nieodwracalny. Bez wątpienia realizacja spornej inwestycji ma taki charakter. Organy ustalił bowiem, iż zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu sporządzono w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez pominięcie w nim faktów dotyczących zagospodarowania terenu działki planowanej inwestycji, wzajemnych powiązań ze znajdującymi się na terenie obiektami budowlanymi i funkcjonującymi tam podmiotami gospodarczymi, jak również nieuwzględnienie wpływu projektowanej inwestycji na układ istniejącej komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej obsługującej te podmioty. Realizacja zatem inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym rozbudowy stacji paliw, może w konsekwencji spowodować naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez pozbawienie ich dojazdu do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji, tj. funkcjonującej myjni samochodowej na działce sąsiedniej nr 7/8 od strony ulicy A. K. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na sporną budowę znajduje, w ocenie Sądu, swoje uzasadnienie także i w tym, iż jej wykonanie może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który jest nieodwracalny.
Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd uznał, iż nie można odnieść stanowiska zawartego w przywołanym w skargach wyroku z dnia 31 stycznia 2000r., Sygn. akt II SA/Kr 227/2000 do rozpatrywanej sprawy z tej to przede wszystkim przyczyny, że z wyroku tego jednoznacznie wynika, że błąd (niedokładność), polegający na naniesieniu projektowanego budynku w skali innej niż skala mapy, w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej "nieznanej", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organowi zatwierdzającemu projekt. W rozpatrywanej sprawie mamy natomiast do czynienia z umieszczeniem w projekcie zagospodarowania terenu w miejscu istniejącego przejazdu do działki E. i W. U. "istniejącą zieleń" i nie wykazaniem w nim przez projektanta faktycznego istniejącego zagospodarowania terenu działki planowanej inwestycji oraz wzajemnych powiązań z funkcjonującymi na terenie obiektami budowlanymi. Zatem twierdzenie o tożsamości obu tych spraw nie mogło zostać przez Sąd przyjęte.
Dodatkowo wskazać należy, że potwierdzeniem trafności zaskarżonych postanowień jest wydana, a nadesłana do Sądu przez uczestników postępowania decyzja Prezydenta W. z dnia 29 maja 2006r. uchylająca decyzję ostateczną tegoż organu z dnia 14 stycznia 2005r., Nr [...] i odmawiająca A Spółce z o. o. w R. zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. A. K. [...] we W. /działka nr 7/7/ AM5 obręb T./.
W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia , a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by postanowienie to, jak i poprzedzające go postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów o których stanowi art.145 & 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .
Z wyżej przytoczonych powodów na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargi oddalił.