II SA/Wr 450/25

II SA/Wr 450/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 136 par. 1, art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze sprzeciwu C. sp. z o.o. z siedzibą we W. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 maja 2025 r. Nr IF-O.7840.1.72.2023.KMB-9 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Starosta K. (dalej jako organ I instancji lub Starosta), decyzją Nr 51/2021 z dnia 3 lutego 2021 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako strona skarżąca, skarżąca spółka lub inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków turystycznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną bez przyłączy wod.-kan. na działce nr [...] w K.(1). Decyzja stała się ostateczna w dniu 24 marca 2021 r.
Dnia 21 lipca 2022 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Nr 33 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze z dnia 7 lipca 2022 r. o pozwoleniu na użytkowanie dla przedmiotowej inwestycji.
W dniu 21 października 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek B. J. (dalej jako wnioskodawczyni) o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty Nr 51/2021 z dnia 3 lutego 2021 r. Wnioskodawczyni jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała przepis art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024, poz. 572 ze zm., dalej jako k.p.a.), argumentując, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę mimo, że jest właścicielką działki nr [...], graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji.
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2022 r., znak: ABP.6740.1.788.2020.MZ, Starosta wznowił postępowanie administracyjne w sprawie swojej decyzji Nr 51/2021 z dnia 3 lutego 2021 r.
Organ I instancji decyzją Nr 788/2023 z dnia 6 lutego 2023 r. odmówił uchylenia - we wznowionym postępowaniu - kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta uzasadnił swoją decyzję stwierdzeniem, że wnioskodawczyni nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków turystycznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną bez przyłączy wod.-kan. na działce nr [...] w K.(1).
Od wskazanej powyżej decyzji odwołanie wniosła wnioskodawczyni, natomiast Wojewoda Dolnośląski (dalej jako organ odwoławczy lub Wojewoda) decyzją Nr IF-O.7840.1.72.2023.KMB-9 z dnia 14 maja 2025 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wskazano, że Starosta wznowił postępowanie stwierdzając, że zaistniały wszystkie przesłanki formalne. Dostrzeżono jednak, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym inwestor kwestionował spełnienie warunku wynikającego z przepisów art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., określających termin wniesienia podania o wznowienie postępowania na jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (w przypadku przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wojewoda zaznaczył przy tym, że wnioskodawczyni jako datę dowiedzenia się o decyzji podała dzień 20 września 2022 r., kiedy to będąc na miejscu zobaczyła wybudowane już obiekty. Wnioskodawczyni nie mieszka w K.(1). Jak wskazał Wojewoda – w piśmie z dnia 14 listopada 2022 r. inwestor stwierdził, że wnioskodawczyni i jej mąż zdawali sobie sprawę z prowadzonej na działce sąsiedniej (nr [...]) inwestycji, bowiem byli wielokrotnie gośćmi na swojej działce podczas prowadzonych przez inwestora prac, przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie z dnia 7 lipca 2022 r. Inwestor podniósł także, że ich obecność mogą potwierdzić pracownicy, którzy mieli okazję rozmawiać z państwem J. Jednocześnie dołączono zrzut z ekranu telefonu komórkowego z korespondencją SMS-ową dotyczącą zakupu działki sąsiedniej.
Celem zweryfikowania przedstawionych twierdzeń, pismem z dnia 20 grudnia 2024 r., organ odwoławczy wezwał inwestora do pisemnego udokumentowania powyższego stwierdzenia oraz określenia terminu, w którym - w ocenie inwestora - doszło do skutecznego dowiedzenia się przez wnioskodawczynię o kwestionowanej decyzji Starosty z dnia 3 lutego 2021 r. Inwestor nie odebrał jednak przedmiotowej przesyłki, mimo przesłania jej na adres spółki, zamieszczony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach 30 grudnia 2024 r. i 8 stycznia 2025 r.) i jak wskazał Wojewoda zachodziła fikcja doręczenia w dniu 13 stycznia 2025 r. Przesyłka ta była także wysłana do wnioskodawczyni (która ją odebrała) oraz ostatniej ze stron, K. F. (członka zarządu skarżącej spółki). Inwestor nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Natomiast wnioskodawczyni przedłożyła własne oświadczenia i oświadczenie swojego męża, każde podpisane podpisem elektronicznym i informujące, że żadne z małżonków nie przebywało na swojej działce w trakcie trwania budowy.
Wojewoda wskazał zatem, że daje wiarę twierdzeniu wnioskodawczyni, że dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 20 września 2022 r. Jak wynika z identyfikatora poświadczenia ePUAP wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu 19 października 2022 r., po uprzednim podpisaniu go elektronicznym podpisem zaufanym przez wnioskodawczynię w dniu 19 października 2022 r. Miesięczny termin do złożenia wniosku, określony w przepisie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., został zatem – w ocenie Wojewody – dotrzymany.
W odniesieniu do kwestii powołanej w decyzji organu I instancji okoliczności, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony postępowania, Wojewoda wyjaśnił, iż we wznowionym postępowaniu należało sprawdzić zatem, czy wnioskodawczyni jest stroną postępowania. W tym celu należało ustalić zakres obszaru oddziaływania obiektu i czy obejmuje on nieruchomość, której właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości jest wnioskodawczyni. Organ odwoławczy wskazał zatem, że przedmiotowa inwestycja usytuowana jest na działce nr [...], położonej w K.(1) przy ul. [...]. Działka ma kształt czworoboku, przy czym jego wierzchołki wyznaczają (w przybliżeniu) kierunki północ, południe, wschód i zachód.
Projektowane cztery budynki usług turystycznych zlokalizowane są wzdłuż północnowschodniej granicy działki. Mają rzut wydłużonych prostokątów, skierowanych krótszymi bokami w kierunku tej (północno-wschodniej) granicy. Od tej strony działka nr [...] graniczy z terenami rekreacyjno-wypoczynkowymi (oznaczonymi Bz), stanowiącymi rodzaj gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Działka odwołującej się graniczy z działką nr [...] od strony północno-zachodniej. Od strony południowo-zachodniej znajduje się droga na działce nr [...] (ul. [...]), a od strony południowo-wschodniej – działka zabudowana budynkiem niemieszkalnym (działka oznaczona Bi - inne tereny zabudowane).
Jak dalej wskazano przedmiotem inwestycji, zgodnie z projektem budowlanym jest: - budowa czterech budynków usług turystycznych,
- zagospodarowanie terenu inwestycji, dojścia, dojazd, miejsca postojowe,
- zewnętrzna linia zasilająca energii elektrycznej,
- zewnętrzne instalacje elektryczne,
- zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej,
- zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej.
Jednocześnie zwrócono uwagę na fakt, że jak zaznaczono w projekcie, "Przyłącze wody, kanalizacji sanitarnej i zjazd są poza opracowaniem, zostaną wykonane w ramach odrębnego opracowania." Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce usytuowano ponadto basen otwarty (oznaczony symbolem B) oraz zbiornik otwarty bezodpływowy (oznaczony symbolem W).
Budynki zaprojektowano jako dwukondygnacyjne, o kalenicy usytuowanej na poziomie 5,76 m n.p.t. Mieszczą po 3 pokoje (dwa na parterze, jeden na piętrze - poddaszu), antresolę oraz łazienkę. Na parterze jest także aneks kuchenny. Od strony północno-wschodniej budynki mają tarasy, jeden dostępny z parteru oraz drugi na piętrze.
Budynki będą wykonane jako gotowe prefabrykowane z elementów drewnianych, fundamenty żelazobetonowe. W pobliżu północno-zachodniej granicy działki (z działką nr [...]) usytuowano otwarty, prostokątny basen o wymiarach 4 x 7 m (pomiar własny). Przy południowo-wschodniej granicy działki, w części wschodniej, zaprojektowano zbiornik wodny o nieregularnym kształcie, długości 9 m i szerokości 4 m (wymiary maksymalne; pomiar własny). Miejsca postojowe (10 stanowisk) usytuowane są wzdłuż południowo-zachodniej granicy działki i ul. [...].
Wojewoda wskazał, że w projekcie budowlanym projektant napisał: "Po przeanalizowaniu zakresu planowanej inwestycji oraz analizie innych uwarunkowań formalno-prawnych mogących mieć wpływ na określenie obszaru oddziaływania określono, że obszar oddziaływania inwestycji mieści się na terenie działki objętej opracowaniem, tj. dz. nr [...]." Projektant wskazał przy tym przepisy, stanowiące podstawę formalnoprawną włączenia do obszaru objętego oddziaływaniem, a mianowicie § 13.1, § 19, § 60, § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej jako r.w.t.).
Jak dalej zauważył organ odwoławczy projektant nie wskazał przy tym, w jaki sposób przepisy te wpływają na zakres obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, o którym mowa w przepisie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.
Wojewoda stwierdził, że § 13, § 19 oraz § 60 r.w.t. określają odległości pomiędzy projektowaną inwestycją a elementami zagospodarowania terenu, granicami działek lub istniejącą lub ewentualną zabudową. Obszar wyznaczony tymi odległościami to obszar oddziaływania inwestycji.
Nadto w odniesieniu do § 271 i 272 r.w.t. wskazano, że projektant nie określił odporności ogniowej ścian projektowanych budynków - wobec wskazania, że będą one z paneli drewnianych. Wojewoda przyjął, że nie mają one parametrów ścian oddzielenia pożarowego. W takim przypadku minimalna odległość między taką ścianą a inną ścianą zewnętrzną winna wynosić nie mniej niż 8 m. Skrajny budynek planowanej przez inwestora inwestycji (oznaczony symbolem [...]) odległy jest od granicy z działką wnioskodawczyni o 4,10 m, a zatem obszar wyznaczony odległością 8 m "wchodzi" na teren tej działki. Budynki na działce sąsiedniej mogą być wybudowane ścianami bez okien w odległości 3 m od granicy z działką budowlaną (§ 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t.). Będą wtedy odległe od ww. budynku [...] o 7,10 m. Aby spełnione były przepisy przeciwpożarowe (§ 271 tego rozporządzenia) ściana usytuowana najbliżej granicy będzie musiała spełniać parametry ściany oddzielenia pożarowego lub mieć klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli na powierzchni nie większej niż 65%. W takiej sytuacji inwestycja, objęta kwestionowaną decyzją, wpływa na zabudowę działki nr [...], należącej do wnioskodawczyni. W ocenie Wojewody oznacza to, że działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.
Nadto wskazano, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce nr [...] nie znajduje się żadna zabudowa. W obowiązującym planie miejscowym (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w K.(1) z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] – O., Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 20 z 2004 r., poz. [...]) zarówno działka nr [...], należąca do wnioskodawczyni, jak i działka nr [...], przeznaczona pod inwestycję objętą decyzją Starosty, położone są na terenie oznaczonym symbolem MU. Przeznaczeniem tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usług turystyki o maksymalnej wysokości 13,5 m. Wynika z powyższego, że na działce wnioskodawczyni może być lokalizowana zabudowa, także w pobliżu granicy z działką nr [...] (w odległości 3 m dla ściany bez okien i w odległości 4 m dla ściany z oknami). W przypadku lokalizowana zabudowy w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] nie będzie zachowana minimalna odległość między budynkami, wymagana przepisem § 271 ust.1 r.w.t., tj. 8 m. Ponadto w przypadku zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W związku z powyższym nie można uznać, że projektowana na terenie inwestycji zabudowa nie będzie miała wpływu na (potencjalną) zabudowę działki nr [...]. Co za tym idzie, działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a władający nią podmiot - na mocy przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - posiada przymiot strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dla tej inwestycji.
Zdaniem Wojewody zaistniała zatem przesłanka wznowienia postępowania, wskazana przez wnioskodawczynię i wymieniona w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wskazując okoliczności, jakie starosta powinien uwzględnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda podniósł, że powinien on podjąć ponownie wznowione postępowanie przyjmując, że wnioskodawczyni przysługuje status strony postępowania, tzn. spełniona jest przesłanka wznowienia postępowania. W pierwszym rzędzie winien na nowo określić obszar oddziaływania obiektu budowlanego, a co za tym idzie, właściwie ustalić strony postępowania. W tym aspekcie podkreślono, że właścicielką działki nr [...] jest nie tylko wnioskodawczyni, ale także jej mąż, któremu także przysługuje status strony wznowionego postępowania.
W dalszej części Wojewoda wskazał, iż organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie co do istoty sprawy i podjąć rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (o uchyleniu kontrolowanej decyzji i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy) lub na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a. (stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których organ nie uchylił kontrolowanej decyzji). Jak podano w tym postępowaniu Starosta ma obowiązek przeanalizowania całego projektu budowlanego we wszystkich wymaganych prawem aspektach, w tym także pod względem odprowadzania wód opadowych oraz wpływu inwestycji na stosunki wodne na działce sąsiedniej.
Zdaniem Wojewody ten etap wznowionego postępowania nie był przeprowadzony przez organ pierwszej instancji, zatem orzekanie w tej kwestii przez organ odwoławczy byłoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a.
W sprzeciwie od decyzji Wojewody skarżąca spółka zarzuciła:
1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż:
a) B. J. dowiedziała się o pozwoleniu na budowę w dniu 20 września 2022 r., podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie, w tym pisemne oświadczenie N. S. oraz oświadczenie zarządu strony skarżącej, a także wydruki wiadomości SMS od K. J., ewidentnie wskazują, iż wnioskodawczyni wiedziała o pozwoleniu na budowę już we wrześniu 2021 r.,
b) Wojewoda jako organ odwoławczy nie dysponował wiarygodnymi dowodami, iż wnioskodawczyni uchybiła terminowi na wniesienie żądania wznowienia postępowania, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 14 listopada 2022 r., wraz z potwierdzeniem nadania przez portal epuap, z treści którego wynika, iż B. J. dysponowała informacją o inwestycji spółki na długo przed przyjętym przez Wojewodę terminem na dzień 20 września 2022 r.;
2) naruszenie norm prawa materialnego, a to przepisów art. 20 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne ustalenie, iż działka nr [...] należąca do Państwa J. znajduje się w sferze obszarze oddziaływania inwestycji.
W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Wojewody na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie dowodu z:
a) oświadczenia z dnia 14 listopada 2022 r.,
b) zaświadczenia z dnia 14 listopada 2022 r.,
c) potwierdzenia wysłania pisma z dnia 14 listopada 2022 r. przez portal epuap,
d) wydruku wiadomości SMS z dnia 19 października 2021 r.,
e) oświadczenia z dnia 5 czerwca 2025 r.,
f) pisma Urzędu Miejskiego Wrocławia z dnia 9 czerwca 2015 r.,
g) wydruku wyroku NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt lI OSK 2282/23,
- wszystkie na okoliczność ich treści, w tym w celu wykazania faktów posiadania przez B. J. i K. J. informacji o inwestycji spółki od co najmniej października 2021 r., braku przesłanek do uznania B. i K. J. za strony w przedmiotowym postępowaniu.
W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano m.in., że treść oświadczeń zarządu spółki, jak i pracownika spółki, a także treść wiadomości SMS od K. J. z dnia 19 października 2021 r. wprost dowodzą, iż B. i K. J. nie tylko wiedzieli o inwestycji już na jesieni 2021 r., ale także prowadzili ze spółką rozmowy w przedmiocie zbycia posiadanej nieruchomości wobec prowadzonej przez spółkę inwestycji. Dalej stwierdzono, że tylko jeżeli inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania wprowadzałaby realne ograniczenia w zabudowie na działce nr [...], to działka ta znalazłaby się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Nieprawidłowe było zatem stanowisko organu odwoławczego, że zaliczenie działki nr [...] do obszaru oddziaływania inwestycji wynika z faktu, że w przyszłości, w przypadku projektowania zabudowy na działce nr [...] w pobliżu granicy z terenem inwestycji, niezbędne będzie określenie oddziaływania tej zabudowy na zabudowę będącą przedmiotem postępowania. Taka wykładnia w sposób nieuprawniony rozszerza definicję pojęcia obszaru oddziaływania obiektu.
W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sprzeciw podlegał oddaleniu.
Rozpoznając sprzeciw sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to jednoznacznie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy musi być oczywiście interpretowany w świetle art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności) i art. 136 k.p.a. (postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym). Z jednej strony decyzja odwoławcza typu kasacyjnego nie może prowadzić do nieuzasadnionego wydłużania postępowania administracyjnego, z drugiej zaś – nie może naruszać istoty postępowania dwuinstancyjnego, a więc prawa stron do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Określone w art. 136 § 1 k.p.a. uprawnienie do przeprowadzenia na etapie odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego nie może naruszać zasady dwuinstancyjności, chyba że zachodzą wyjątki przewidziane w § 2 i 3 tego przepisu.
Powołane wyżej przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1170/20 – publ. CBOSA).
Przeprowadzona przez Sąd, w powyżej określonych granicach, kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że decyzja Wojewody z dnia 14 maja 2025 r. spełnia wymogi określone w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję tego przepisu, wskazując jako zasadnicze podstawy uchylenia decyzji organu I instancji kwestię oddziaływania projektowanej inwestycji na działkę wnioskodawczyni oraz będącą jej konsekwencją konieczność ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji.
Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, m.in. w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, został prawidłowo oceniony przez Wojewodę. Szczególnie należy w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że Wojewoda podjął działania w celu skonfrontowania, wyrażonego w piśmie z dnia 14 listopada 2022 r., stanowiska strony skarżącej kwestionującego zachowanie terminu przez wnioskodawczynię. Sąd wskazuje zatem, że na etapie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji strona skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika. W konsekwencji pismo Wojewody z dnia 20 grudnia 2024 r. (k. 12 akt administracyjnych Wojewody), w którym zwrócono się o pisemne udokumentowanie formułowanych przez skarżącą spółkę twierdzeń oraz określenia terminu, w którym wnioskodawczyni skutecznie dowiedziała się o kwestionowanej decyzji, wysłane zostało do strony skarżącej na ustalony przez organ adres ul. [...], [...] W. Organ odwoławczy w piśmie tym poczynił jednocześnie uwagę, że nieprzedłożenie żądanego uzupełnienia odniesie ten skutek, że organ odwoławczy rozpozna sprawę na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Korespondencja ta została doręczona w trybie art. 44 k.p.a.– a zatem nie podjęto przesyłki pod ustalonym przez organ adresem. W tych okolicznościach bazując na zgromadzonym materiale dowodowym, w tym oświadczeniach wnioskodawczyni oraz jej męża zasadnie przyjął Wojewoda, że termin do wniesienia żądania dotyczącego wznowienia postępowania został zachowany. Ustaleń Wojewody nie mógł zmienić w tym zakresie załączony do pisma strony skarżącej z dnia 14 listopada 2022 r. zrzut ekranu telefonu komórkowego prezentujący bliżej nieokreśloną konwersację SMS-ową dotyczącą zakupu działki sąsiedniej.
Co istotne strona skarżąca, pomimo możliwości czynnego i aktywnego udziału w postępowaniu odwoławczym, nie przedstawiła wiarygodnych dowodów potwierdzających podnoszone przez siebie twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 14 listopada 2022 r.
Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia, iż działka należąca m.in. do wnioskodawczyni znajduje się w sferze obszarze oddziaływania inwestycji. W tym zakresie należy wskazać, że strona skarżąca powołała się na stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2282/23. W orzeczeniu tym wskazano m.in., że "Nieprawidłowe było zatem stanowisko organu odwoławczego, jak i Sądu I instancji, że zaliczenie działki nr [...] do obszaru oddziaływania inwestycji wynika z faktu, że w przyszłości, w przypadku projektowania zabudowy na działce nr [...] w pobliżu granicy z terenem inwestycji niezbędne będzie określenie oddziaływania tej zabudowy na zabudowę będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Taka wykładnia w sposób nieuprawniony rozszerza definicję pojęcia obszaru oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem postępowania, nie zaś o oddziaływaniu ewentualnych przyszłych inwestycji na działkach sąsiednich na ten obiekt."
Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela wskazanego poglądu. W tym względzie Sąd podziela stanowisko odmienne – również prezentowane w judykaturze, zgodnie z którym: "wystarczy potencjalny negatywny wpływ na sąsiadującą działkę budowlaną, gdyż przymiot strony nie jest związany z naruszeniem interesu prawnego, lecz samym faktem jego istnienia i potencjalną możliwością jego naruszenia. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, gdy o oddziaływaniu obiektu budowlanego można by twierdzić wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Tymczasem dla inwestycji niezgodnej z przepisami techniczno-budowlanymi nie powinna w ogóle zostać wydana decyzja zezwalająca na budowę. Ustalenie kręgu stron ma zatem inny charakter niż sama ocena prawidłowości zatwierdzanego projektu budowlanego. Strony powinny mieć przede wszystkim zagwarantowany udział w postępowaniu, w celu chociażby wglądu do dokumentacji projektowej i przedstawienia swoich racji opartych na uzasadnionych interesach w świetle obowiązującego porządku prawnego." (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1711/22, publ. CBOSA). Słuszne jest przy tym twierdzenie, że "[...] obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, albowiem budowany obiekt może wprowadzać ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami [...]" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 431/21, publ. CBOSA).
W świetle ustaleń organu odwoławczego m.in. dotyczących położenia budynku oznaczonego symbolem [...] planowanej inwestycji, który położony jest od granicy z działką wnioskodawczyni o 4,10 m, a jednocześnie braku wskazania w projekcie budowlanym, że ściany projektowanych budynków spełniają parametry ścian oddzielenia pożarowego to zasadne było stwierdzenie Wojewody, że przy uwzględnieniu § 271 i 272 r.w.t. działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W takim bowiem ujęciu projektowana zabudowa niewątpliwie wpływać będzie na przyszłe zamierzenia inwestycyjne wnioskodawczyni.
W tym zakresie trafnie stwierdził Wojewoda, że wnioskodawczyni przysługiwał status strony postępowania, a zatem konieczne było ponowne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji oraz precyzyjnego katalogu stron postępowania uwzględniającego strukturę właścicielską działki należącej m.in. do wnioskodawczyni. Powyższe uprawniało zatem Wojewodę do wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie zauważyć należy, że czynność ta nie mogła zostać w żaden sposób uzupełniona przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do wniosku skarżącej spółki o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów przedłożonych na rozprawie stosownie do treści art. 106 § 3 u.p.p.s.a., wskazać należy, iż Sąd uznał go za niezasadny. Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organ ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wyraża zarówno brzmienie art. 106 i art. 113 u.p.p.s.a., jak i ugruntowane w tym względzie stanowisko judykatury i doktryny. Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku dowodowego ze sprzeciwu. Nie można przy tym czynić zarzutu organowi, że nie uwzględnił tez z dokumentów, które – jak już wskazano – nie zostały przedstawione na etapie postępowania administracyjnego przez samą stronę skarżącą.
Mając na względzie poczynione powyżej uwagi, Sąd nie podzielił zarzutów sprzeciwu i na podstawie art. 151a § 2 u.p.p.s.a. orzekł o oddaleniu sprzeciwu.