II SA/Wr 449/23

II SA/Wr 449/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Malwina Jaworska-Wołyniak
Olga Białek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 97 par.1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 48 ust. 1, art. 49e pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2023 r. nr 505/2023 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy parterowego obiektu gospodarczego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie budowy parterowego obiektu gospodarczego wzniesionego przy granicy działki nr [...],AM-[...], obręb Z., bez wymaganego zgłoszenia - do czasu rozstrzygnięcia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowieniem nr 1535/2022 z dnia 28 lipca 2022 r. PINB nałożył na A. S. - inwestora wybudowanego bez zgłoszenia wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego wzniesionego przy granicy działki, w południowo-zachodniej części opisanej wyżej nieruchomości - obowiązek przedłożenia, w terminie 90 dni od dnia doręczenia tego postanowienia, dokumentów legalizacyjnych, w tym: 1. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi' aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2. oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. projekt zagospodarowania działki lub terenu.
Pismem z dnia 26 października 2022 r. inwestor wystąpił o wydłużenie terminu złożenia dokumentów potrzebnych do legalizacji przedmiotowego obiektu, przedkładając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę zasadniczą i mapę geodezyjną. PINB uwzględniając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 7 listopada 2022 r. zmienił termin na uzupełnienie dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu - do dnia 13 stycznia 2023 r.
Przy piśmie z dnia 14 listopada 2022 r. inwestor przedłożył projekt architektoniczno-budowlany powykonawczy sporządzony przez architekta A. W. Następnie, w dniu 20 stycznia 2023 r. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie postępowania związanego z legalizacją opisanego na wstępie obiektu budowlanego do chwili wydania potrzebnych dokumentów przez Urząd Miejski W. Do tego pisma dołączono kserokopię podania złożonego do Wydziału Architektury i Zabytków Urzędu Miejskiego W. W odpowiedzi na powyższy wniosek PINB poinformował inwestora, że przedłożony przez niego wniosek skierowany do Urzędu Miejskiego dotyczył stwierdzenia zgodności budowy obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas, gdy na obszarze na którym obiekt się znajduje nie ustanowiono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i z tego powodu powinien był złożyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy.
Pismem z dnia 20 lutego 2023 r. inwestor poinformował organ I instancji, że w dniu 15 lutego 2023 r. wystąpił do właściwego organu z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej postępowaniem. Na tę okoliczność przedłożono do akt sprawy kopię prezentaty Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego W. datowaną na 15 lutego 2023 r., która była umieszczona na pustej stronie - nie zawierała wniosku. Organ I instancji uzyskał jednak informację od organu planistycznego (pismo z dnia 7 marca 2023 r.) potwierdzającą fakt złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w dniu 15 lutego 2023 r. oraz fakt wszczęcia postępowania w tej sprawie.
W tych okolicznościach PINB opisanym wcześniej postanowieniem z dnia 30 mara 2023 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego obiektu gospodarczego - do czasu rozstrzygnięcia wniosku inwestora z dnia 15 lutego 2023 r. przez Prezydenta W. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu. Zdaniem organu I instancji ziściły się w sprawie przesłanki zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Powyższe postanowienia oprotestowane zostało w drodze zażalenia wniesionego przez pełnomocnika J. S. (strony postępowania legalizacyjnego). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne zastosowanie art. 97 § pkt 4 w związku z art. 101 § 1 k.p.a. i uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na inne, toczące się przed organem planistycznym postępowanie administracyjne, podczas gdy w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego - w sytuacji bowiem, kiedy nie zostaną przedłożone w terminie dokumenty legalizacyjne wskazane w postanowieniu nakładającym taki obowiązek organ nadzoru budowlanego musi wydać decyzję o rozbiórce.
Rozpatrując powyższe zażalenie DWINB stwierdził, że jest ono nieuzasadnione. Organ wskazał, że postępowanie legalizacyjne prowadzone przez PINB zostało zawieszone w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zastosowanie ww. przepisu i zawieszenie postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a wynikiem innego postępowania i zajęciem stanowiska przez inny organ administracji publicznej lub sąd (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1416/10). Innymi słowy, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie sposób jej rozpatrzenia. Ponadto związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia, wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, że na gruncie rozpatrywanej sprawy tj. budowy parterowego obiektu gospodarczego, zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie Prezydenta W. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż warunkuje ona możliwość legalizacji obiektu. DWINB podkreślił, że charakter prejudycjalny decyzji o warunkach zabudowy dla postępowania legalizacyjnego wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (przykładowo podano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 317/17).
Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że skoro z akt niniejszej sprawy jasno wynika, że przez Prezydentem W. toczy się - na wniosek inwestora - postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spornego obiektu, to zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a.
Ustosunkowując się do treści zażalenia organ wyjaśnił, że termin na przedłożenie dokumentów legalizacyjnych jest terminem procesowym, instrukcyjnym, a nie terminem prawa materialnego. Konsekwencją tego zaś jest okoliczność, że może być przedłużany stosownie do uznania organu z jego woli bądź na żądanie strony, jeżeli zachodzą ku temu szczególne okoliczności. Ponadto, inwestor część wymaganych dokumentów (m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt architektoniczno-budowlany powykonawczy) przedłożył w zakreślonym terminie przez PINB. W związku z tym orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu nie przedłożenia jednego z dokumentów w sytuacji, gdy Inwestor podjął działania w kierunku uzyskania brakującego dokumentu, zdaniem tutejszego organu, nie jest zasadne. Z tych względów DWIN uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu i powinno ostać się w obrocie prawnym.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:
1/ naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w sprawie budowy przedmiotowego obiektu gospodarczego bez wymaganego zgłoszenia, spełnione zostały przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego w postaci rozpatrywania przez Urząd Miejski W. wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lutego 2023 r., podczas gdy w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane , tj. wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, wskutek nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ naruszenie art. 49e pkt 3 Pr. bud. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca postępowania legalizacyjnego, nie złożył w przedłużonym terminie do 13 stycznia 2023 r. wymaganych dokumentów legalizacyjnych, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani przed upływem wspomnianego terminu nie złożył wniosku o przedłużenie owego terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ I instancji decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy.
Zarzucając powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu stwierdzono, że analiza ustalonego stanu faktycznego wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu gospodarczego, a tym samym do uchylenia postanowienia organu I i II instancji powodującego zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na ich bezprzedmiotowość.
Pełnomocnik wskazał, że terminem ostatecznym do złożenia przez inwestora wymaganych przez prawo dokumentów, skutkujących legalizacją obiektu gospodarczego, był dzień 13 stycznia 2023 r. Przed upływem tego terminu inwestor nie złożył jednak wniosku o jego przedłużenie, jak też nie złożył wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego mimo, że miał świadomość tego, że ze względu na postępowanie przed Prezydentem nie będzie w stanie złożyć pozostałych dokumentów legalizacyjnych w terminie. Ponadto, przedłużenia terminu nie dokonał również sam organ I instancji, chociaż niewątpliwie posiadał takie uprawnienia z urzędu. Podzielając stanowisko DWINB, że termin wskazany w art. 48b ust. 1 Pr. bud. jest terminem procesowym i może być przedłużany na wniosek strony lub z inicjatywy organu administracyjnego, pełnomocnik zauważył, że w niniejszej sprawie termin do przedłożenia dokumentacji przed jego upływem nie został przedłużony. Czynności skutkujące zawieszeniem postępowania administracyjnego zostały zaś podjęte już po upływie terminu wyznaczonego przez organ do złożenia dokumentacji legalizacyjnej. W konsekwencji zaistniała sytuacja w której bezskutecznie upłynął termin do złożenia wymaganych dokumentów legalizacyjnych, a to – zgodnie z art. 49e pkt 3 Pr. bud. nakładało na organ obowiązek wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie sposób zgodzić się z twierdzeniami DWINB, że orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu nieprzedłożenia jednego dokumentu w sytuacji, gdy inwestor podjął działania w kierunku uzyskania brakującego dokumentu, nie jest zasadne. Przepis art. 49e pkt 3 Pr. bud. nie uzależnia bowiem wydania decyzji o rozbiórce od starań podjętych przez stronę, tylko od faktu przedłożenia wymaganej dokumentacji w całości. Co więcej, inwestor podjął czynności w celu uzyskania brakującego dokumentu dopiero po upływie wyznaczonego do tego terminu a jednocześnie nie podjął żadnej czynności w celu jego przedłużenia pomimo, że miał świadomość, że go nie dochowa. Zatem okoliczność podjęcia przez inwestora działań celem uzyskania brakującego dokumentu, pozostaje dla niniejszej sprawy bez znaczenia, bowiem czynności te zostały dokonane po upływie wyznaczonego terminu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej "p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaznaczyć trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co było możliwe na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie.
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Brak zatem podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Ocenie Sądu poddane zostało postanowienie DWINB utrzymujące w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jak wskazuje się w doktrynie zawieszenie postępowania jest rodzajem przerwy w toczącym się postępowaniu, okresem, w ciągu którego – z przyczyn określonych w ustawie – następuje zaniechanie podejmowania czynności prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy. Przyczyny zawieszenia postępowania wyliczone są enumeratywnie w kodeksie, ale może na nie wskazywać także przepis ustawy szczególnej.
W rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia postępowania ze względu na przesłankę określoną w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten zobowiązuje organ do zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jako zagadnienie wstępne należy traktować sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia zależy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. Jego treścią może być wypowiedź, co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innej jeszcze okoliczności mającej znaczenie prawne (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, 3 wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2000, str. 390).
W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego wdrożył względem budynku gospodarczego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, postępowanie w toku którego nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów – w tym zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi' aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. W sprawie bezsporne jest, że - jak słusznie oceniły to organy - podmiot zobowiązany (inwestor) podjął w terminie działania zmierzające do legalizacji inwestycji. W związku z tym przedstawił organowi dokumentów do których był zobowiązany, poza opisanymi wyżej. Nie był bowiem w stanie przedłożyć zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem miejscowym, gdyż taki plan dla przedmiotowej nieruchomości nie istnieje, zaś wydanie decyzji o warunkach zabudowy leży w gestii właściwego organu, który prowadzi w tej sprawie postępowanie zainicjowane wnioskiem inwestora.
Oceniając w tym kontekście prawidłowość zastosowania art. 97§ 1 pkt 4 k.p.a. Sąd w składzie orzekającym, podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, z którego wynika, że skoro warunkiem koniecznym wydania przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej jest przedstawienie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, to w sytuacji, gdy inwestor nie może przedstawić takiej decyzji z przyczyn od siebie niezależnych, gdyż postępowanie w sprawie jej wydania nie zostało zakończone, to zawieszenie postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej do czasu wydania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy uznać należy za w pełni uzasadnione (NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2017 r. II OSK 1243/15, z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2783/17, z dnia 17 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 304/19, z dnia 22 stycznia 2021 r. II OSK 2341/20 CBOSA). Sąd podziela także pogląd prezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2015r., (sygn. akt VII SA/Wa 296/15) co do tego, że ,,Zasadne jest skorzystanie z instytucji określonej zawieszenia postępowania w przedmiocie likwidacji samowoli budowlanej, do czasu zakończenia prejudycjalnej sprawy (rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego), której przedmiotem są warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymóg przedłożenia przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi materialnoprawnej przesłanki wydania decyzji w postępowaniu, którego przedmiotem jest doprowadzenie do legalizacji samowoli budowlanej, lecz ma charakter procesowy, co pozwala na usunięcie braku decyzji o w warunkach zabudowy, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego."
Uwzględniając przedstawione wyżej stanowisko judykatury, Sąd uznał, że w sytuacji przejawienia przez inwestora woli legalizacji samowoli budowlanej i wystąpienia przez niego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy który skutecznie wszczął postępowanie przed organem planistycznym, ziściły się ustawowe przesłanki wynikające z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania.
Odnosząc się do zarzutów skargi najpierw wykluczyć należy słuszność stanowiska skarżącego, że w okolicznościach niniejszej sprawy, upływ terminu wyznaczonego na przedłożenie dokumentów powinien skutkować wydaniem nakazu rozbiórki w trybie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów ustawy – Prawo budowlane, postępowanie legalizacyjne jest kilkuetapowe. Procedurę legalizacji o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy, otwiera postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych w których organ dokonuje kwalifikacji wykonanych robót, informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego jak też o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W przypadku złożenia wniosku legalizacyjnego, organ w drodze postanowienia nakłada obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych określając termin jego wykonania. Realizacja tego nakazu determinuje dalszy tok postępowania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że termin przedłożenia dokumentów posiada charakter procesowy i z jego przekroczenia nie wynikają automatycznie konkretne skutki materialnoprawne. Jeżeli zatem inwestor przedłoży organowi żądane dokumenty - nawet z uchybieniem wyznaczonego mu w tym zakresie terminu (oczywiście o ile nie jest to uchybienie znaczne) to organ nie ma podstaw do wydania nakazu rozbiórki ze względu na niedochowanie terminu, lecz jego obowiązkiem jest zweryfikowanie przedłożonej dokumentacji, gdyż zasadnicze znaczenie będzie miał tu fakt podjęcia przez stronę działań nakierowanych na skorzystanie z trybu legalizacyjnego (por. np. NSA wyroku z dnia z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 300/18, WSA w wyroku z dnia 22 października 2022r. II SA/Wr 502/20, wyrok z dnia 2 lutego 2021 r. II SA/Wr 613/20, CBOSA). Celem omawianych regulacji nie jest bowiem karanie inwestora ale doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że inwestor podejmuje czynności zmierzające do zalegalizowania samowoli budowlanej przedkładając wymagane dokumenty. Jak zauważył sam skarżący, jeszcze przed upływem wyznaczonego terminu wystąpił w dniu 9 grudnia 2022 r. do organu gminy o wydanie zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wobec braku takiego planu, zaświadczenia tego nie mógł uzyskać. Nie można przy tym pomijać, że błędnie sformułowany wniosek do organu planistycznego ( o wydanie zaświadczenia) wynikał z braku jednoznacznie sformułowanego przez PINB obowiązku, co spowodowało, że prawidłowo sformułowany wniosek – o wydanie decyzji o warunkach zabudowy – złożony został przez stronę w kilka dni po upływie wyznaczonego przez organ terminu. Co prawda inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy po upływie wyznaczonego terminu, ale nie można przypisywać mu całkowitej winy w uchybieniu tego terminu. Stąd też fakt złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo, że miał on miejsce z niewielkim przekroczeniem terminu potwierdza wolę inwestora doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje natomiast kwestia daty złożenia przez inwestora wniosku o zawieszenie postępowania legalizacyjnego. Organ zawiesił bowiem postepowania z urzędu a nie na wniosek strony. W tej sytuacji za nieuzasadnione należy uznać sięganie po najdalej idący scenariusz zakończenia sprawy poprzez wydanie nakazu rozbiórki, w sytuacji gdy istniejące regulacje prawne dopuszczają zbadanie możliwości zalegalizowania samowoli oraz zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy.
Z przedstawionych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi opierających się na odmiennej tezie i wskazujących na naruszenie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego a w konsekwencji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tym bardziej, że z punktu widzenie przedmiotu rozpoznawanej sprawy zarzuty te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Przypomnieć należy, że kontroli sądowej poddane zostało postanowienie o zawieszeniu postępowania, które ma charakter jedynie wpadkowy i w ramach kontroli tego postępowania Sąd nie bada przesłanek do wydania nakazu rozbiórki. Te kwestie powinny być kontrolowane w postępowaniu głównym.
Mając powyższe na względzie, kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.