IV SA/WA 7/04

IV SA/Wa 7/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Łukasz Krzycki
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA Łukasz Krzycki Asesor WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.
Uzasadnienie
IV SA/Wa 7/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] Starosta G. udzielił Gminie P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia składającego się z dwóch studni czwartorzędowych o głębokości 56 m każda w ilości maksymalnej 1112,2 m3 na dobę. Pozwolenia udzielono na czas oznaczony tj. do 31 grudnia 2010r.
Decyzję podjęto w oparciu o art. 20 ust. 1 i 2, art. 21, art. 25 ust. 1, art. 53 ust. 2, art. 55 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy z dn. 24 października 1974r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.).
Wnioskiem z dnia 25 lipca 2001r. L. – Odział w P. powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zwróciła się do Starosty G. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu wniosku podano, że ww. decyzja była niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, że projekt ujęcia wody w Parku Miejskim nie był konsultowany z mieszkańcami oraz nie została doręczona Wojewódzkiemu Konserwatorowi Przyrody, Głównemu Geologowi Wojewódzkiemu ani też Konserwatorowi Zabytków.
Wskazano ponadto, że L. została powiadomiona o ww. decyzji dopiero w rok po jej wydaniu. Wnioskodawca podkreślił także, że operat wodnoprawny, na którym oparto się wydając pozwolenie wodnoprawne nie uwzględniał wszystkich negatywnych skutków poboru wody z przedmiotowego ujęcia w Parku Miejskim.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Starosta G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] wskazując w uzasadnieniu, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania.
Od powyższej decyzji odwołała się L.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2001r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2001r. nr [...] Starosta G. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] wskazując w uzasadnieniu, że Burmistrz Miasta P. podał w piśmie z dnia 19 listopada 2001r. urealnioną wielkość zapotrzebowania na wodę w P.
W dniu 12 grudnia 2001r. przeprowadzono rozprawę wodnoprawną w protokóle rozprawy podano, że " P. Burmistrz P. złożyła zweryfikowany wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w ilości Qmax = 960 m3 /d przez okres 5 lat.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] Starosta G. działając na podstawie 20 ust. 1 i 2, art. 21, art. 25 ust. 1, art. 53 ust. 2, art. 55 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy z dn. 24 października 1974r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. i 155 k.p.a. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] oraz udzielił Urzędowi Miejskiemu w P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia składającego się z dwóch studni czwartorzędowych o głębokości 56 m każda w ilości maksymalnej Qmax = 600 m3/d. na czas oznaczony tj. do 31 grudnia 2004r.
Od powyższej decyzji odwołała się L. oraz Zarząd Miasta P.
Po rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wnioskiem z dnia 13 marca 2002r. Burmistrz Miasta P. zwrócił się do Starosty G. o udzielenie Gminie P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z dwóch studni czwartorzędowych o głębokości 56 m każda w ilości maksymalnej 1112,2 m3 na dobę. na okres 10 lat.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2002r. P. w W. zgłosił swój udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z dwóch studni czwartorzędowych w P.
Decyzją z dnia [...] maja 2003r. nr [...] Starosta G. działając na podstawie art. 37, art. 122 ust. 1 art. 123 ust. 2 i 3, art. 127 ust. 1 i 2, art. 128 ust. 1, art. 129, art. 131 ust. 1 i 2, art. 132 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 8 i art. 140 ust. 1 ustawy z dn. 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. i 155 k.p.a. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] oraz udzielił Urzędowi Miejskiemu w P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia składającego się z dwóch studni czwartorzędowych o głębokości 56 m każda w ilości maksymalnej Qmax = 600 m3/d. na czas oznaczony tj. do 31 grudnia 2004r.
Od powyższej decyzji odwołała się L. oraz P. w W.
W odwołaniu L. podniesiono, że decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód z ujęć czwartorzędowych jest niezasadna i sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że doprowadzi do obniżenia poziomu wód gruntowych i degradacji lasu.
P. w W. w swym odwołaniu zarzucił, że decyzja Starosty G. wydana została z naruszeniem art. 125 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, ponieważ jest ona sprzeczna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P., który przewidywał, że miasto będzie zaopatrywane w wodę ze studni trzeciorzędowych nie zaś z czwartorzędowych. Wskazano także na naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy a ponadto na dokonanie rozstrzygnięcia na podstawie niedostatecznego materiału dowodowego.
Po rozpatrzeniu ww. odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organu wojewódzkiego podano, że w uzasadnieniu decyzji Starosty G. nie odniesiono się do wszystkich wniosków uczestników postępowania oraz nie wyjaśniono kwestii rozbieżności pomiędzy zaskarżoną decyzją a ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego m. P. Wskazano także, że pozwolenie wodnoprawne wydane zostało na inny okres niż wnioskowała to strona zainteresowana, co jest niezgodne z art. 127 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. w W.
W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a. ponieważ organ wojewódzki bezzasadnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy rozpatrzenie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ani w całości ani w znacznej części, bowiem z art. 126 pkt 1 ustawy Prawo wodne wynika, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, gdy projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie, bowiem z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P., miasto powinno być zaopatrywane w wodę ze ujęć trzeciorzędowych nie zaś z czwartorzędowych.
W tej sytuacji – zdaniem skarżącego- Wojewoda [...] powinien uchylić decyzję Starosty G. i odmówić udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] jest niejasne i trudno uznać, że spełnia ono warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Jednakże samo rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ uznać należy za prawidłowe.
Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, na co nie zwróciła uwagi strona skarżąca, że postępowanie Starosty G. zakończone decyzją z dnia [...] maja 2003r. prowadzone było w niewłaściwym trybie.
Decyzja ta wydana została na podstawie art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zamieniana przez organ administracji państwowej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie tej decyzji i przemawia za tym interes społeczny, lub słuszny interes strony.
Zgoda strony stanowi, zatem podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 kpa i nie może być ona dorozumiana ani domniemana, lecz musi być wyraźnie oświadczona.
Z akt sprawy nie wynika, aby Gmina P. występowała o zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia składającego się z dwóch studni czwartorzędowych.
Okoliczność tę potwierdził obecny na rozprawie pełnomocnik Gminy P., który oświadczył, że Gmina nie występowała o zmianę pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a.
Skoro strona postępowania nie występowała o zmianę lub uchylenie pozwolenia wodnoprawnego to dokonanie takiej zmiany przez Starostę G. w trybie art. 155 kpa nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Równie istotną w sprawie niniejszej okolicznością jest to, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2001r. nr [...] Starosta G. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...].
Postępowanie to nie zostało jednak z niewiadomych przyczyn przeprowadzone i zakończone w sposób przewidziany prawem.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 kpa).
Po podjęciu postanowienia z dnia [...] listopada 2001r. o wznowieniu postępowania należało stwierdzić, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego możliwe było wydanie decyzji, w której zgodnie z art. 151 kpa organ :
- odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (w tym przypadku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy),
- uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy,
- w wypadku gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, wydaje decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji.
Decyzja Starosty G. z dnia [...] maja 2003r. uchylona następnie zaskarżoną decyzją, wydana została na podstawie art. 155 k.p.a. bez żadnego odniesienia się do dokonanego przez ten organ wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2000r. nr [...].
Należy stwierdzić, że Starosta G. prowadził postępowanie chaotycznie i bez dokładnego wyjaśnienia nie tylko stanu faktycznego sprawy, ale także nie biorąc pod uwagę różnic występujących pomiędzy poszczególnymi trybami postępowania.
Uchylenie więc tej decyzji przez organ odwoławczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji Sąd uznał za zasadne i zgodne z przepisami nawet pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ponowne rozpoznanie sprawy przez Starostę G. jest bowiem pożądane z uwagi na konieczność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i właściwe zastosowanie odpowiedniego trybu postępowania, co jest konieczne, gdy badana jest ostateczna decyzja administracyjna.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.