II SA/Wr 434/25

II SA/Wr 434/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Władysław Kulon
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 29 ust. 1 pkt 32, art 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi B. G. i P. G. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr 443/2025 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na samowolnej budowie budynku garażowego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji) przeprowadził w dniu 16.09.2024 r. kontrolę na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości B., gmina C. W jej trakcie ujawnił, że na działce nr [...] rozpoczęto budowę obiektu, według oświadczenia P. G. (dalej: skarżący) w wyniku zgłoszenia z 06.08.2024 r., o wymiarach 6,10 m x 5,15 m oraz garaż dobudowany do budynku mieszkalnego o wymiarach 6,4 m x 8,45 m. Stwierdzono, że garaż nie posiada odrębnej ściany. W garażu znajdują się narzędzia oraz piec na paliwo stałe z podajnikiem, obsługującym budynek mieszkalny.
W dniu 17.10.2024 r. PINB przeprowadził ponowną kontrolę na działce nr [...]. W trakcie kontroli B. G. i P. G. oświadczyli, że przed dokonaniem zgłoszenia w 2024 r., przy budynku mieszkalnym znajdowała się wiata ze ścianą przednią z drzwiami garażowymi, słupami, dachem, ścianą tylną oraz posadzką. Na podstawie tego zgłoszenia wybudowano jedynie ścianę boczną. W trakcie czynności stwierdzono, że do budynku mieszkalnego dobudowano pomieszczenie z drzwiami garażowymi. Konstrukcja dobudowana jest do budynku mieszkalnego, słup został przytwierdzony do ściany za pomocą blaszanych kątowników. Piec został odłączony, otwór kanału spalinowego zaślepiony. Według oświadczenia właścicieli, mają oni inne źródło ogrzewania budynku mieszkalnego. Wskazali, że opisywana wiata istniała prawdopodobnie od 2015-2016 r. Całość ściany garażu jest drewniana wykonana z płyt OSB i obłożona styropianem o grubości 4 cm.
Po przeprowadzeniu opisanej kontroli PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku garażowego dobudowanego do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w miejscowości B., gmina C., o czym zawiadomił w dniu 18.11.2024 r.
W ten sposób zainicjowanym postępowaniu PINB przesłuchał w dniu 22.11.2024 r. w charakterze świadka A. W. Świadek ten oświadczył, że dobudowa do budynku mieszkalnego powstała około 10 lat temu. Na początku była to wiata, która została zabudowana. W roku 2024 nie były prowadzone żadne roboty w obrębie garażu.
Pismem z 29.11.2024 r. PINB wezwał skarżących do wskazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania świadków, którzy posiadają wiedzę co do daty wybudowania garażu objętego postępowaniem.
W piśmie z 06.12.2024 r. skarżący wskazał, że przepisach ustawy Prawo budowlane brak jest ustawowej definicji obiektu typu "wiata". Wobec powyższego skarżący powoła się na wyrok NSA z 21.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1082/19, zgodnie z którym wiata to samodzielna, lekka budowlana, która posiada dach, niekiedy ściany, i której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. W takiej sytuacji skarżący wskazał, że zgodnie z art 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. budowa takich obiektów nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia. W konsekwencji nie było obowiązku ustanowienia kierownika budowy, ani też sporządzenia stosownej dokumentacji. Obowiązek ustanowienia kierownika budowy nie został również nałożony na budowę budynku garażu, zgłoszonego w 2024 r. Powołując się na te okoliczności skarżący wskazali, że nie istnieje żaden dokument, który mógłby stanowić dowód w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Nie ma również osoby, która miałaby kompetencje do składania wyjaśnień dotyczących procesu budowlanego.
W dniu 12.12.2024 r. PINB przesłuchał w charakterze świadków właścicieli działki sąsiedniej M. L. i W. L., którzy zeznali, że garaż istniał od około 2020 r. Istniała wówczas boczna ściana, a do niej dobudowana niewielka wiata, która została rozebrana. Nadto w roku 2024 wykonano ocieplenie lub poprawiono docieplenie ściany.
PINB postanowieniem z 07.01.2025 r. (nr 6/2025) wstrzymał roboty budowlanego polegające na samowolnej budowie budynku garażowego dobudowanego do budynku mieszkalnego. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że wyłączenie spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy garaży, które są wolnostojące. Przedmiotowy garaż za taki nie można uznać. PINB wyjaśnił, że kluczowa jest samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu bowiem o taki obiekt, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym, nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi obiektami. Budynek garażowy objęty niniejszym postępowaniem został dobudowany do ściany budynku mieszkalnego (jedną z jego ścian stanowi ściana budynku mieszkalnego), tym samym nie można go uznać za wolnostojący. PINB doszedł do przekonania, że przed dobudową do budynku mieszkalnego garażu skarżący obowiązani byli do wystąpienia do Starosty czego nie uczynili. Organ I instancji wyjaśnił, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego garaż został wybudowany około 10 lat temu. Nie można wykluczyć, że pierwotnie istniała wiata a następnie wykonano ściany pełne. Niemniej jednak nie nastąpiło to w roku 2024 na podstawie dokonanego zgłoszenia z sierpnia 2024 r. Przesłuchani świadkowie potwierdzili, że budynek garażowy istnieje już od lat. Pomimo wystosowanego wezwania skarżący nie wskazali świadków, którzy mogliby potwierdzić ich oświadczenia, że garaż został wybudowany na podstawie dokonanego zgłoszenia z sierpnia 2024 r. Dodatkowo PINB zauważył że na podstawie art. 29 ust 1 pkt 14 u.p.b. zgłoszenia można dokonać przed wybudowaniem garażu wolnostojącego, natomiast sporny garaż nie jest wolnostojący. Cały zatem materiał dowodowy przeczy twierdzeniom skarżących jakoby przed sierpniem 2024 r., przy budynku mieszkalnym istniała wiata, która została zabudowana na podstawie zgłoszenia. Dodatkowo PINB zauważył, że zgłoszenie budowy obejmowało budowę garażu a nie wybudowanie jednej ściany w już istniejącej wiacie. Odnosząc się do treści pisma skarżących z 06.12.2024 r., organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania nie jest budowa wiaty a budowa budynku garażowego, bo taki też został dobudowany do budynku mieszkalnego. Zwracając się do skarżących - pismem z 29.11.2024 r., o wskazanie świadków tut. organ nie żądał wskazania osób, które posiadają wiedzę techniczną a osób które potwierdzą oświadczenia inwestorów, że garaż został wybudowany po dokonanym w sierpniu 2024 r., zgłoszeniu. Dokonanie zgłoszenia budowy po wykonaniu robót budowlanych, nawet przyjęte przez Starostę, nie może legalizować wykonanej samowoli budowlanej. Inwestor bowiem zgłasza do organu administracji architektoniczno-budowlanej zamiar wykonania robót. Ustawa prawo budowlane nie zawiera rozwiązań w postaci zgłoszenia zamiaru wykonania robót już po ich faktycznym wykonaniu. Jednocześnie organ pouczył skarżących o prawie do złożenia wniosku o legalizacje tego obiektu.
Na opisane postanowienie zażalenie w dniu 21.01.2025 r. wnieśli B. G. i P. G., działając przez pełnomocnika. W jego treści oraz piśmie uzupełniającym z 22.01.2025 r. pełnomocnik zarzucił PINB naruszenie:
a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., na skutek dokonania całkowicie dowolnych, niejasnych, wewnętrznie sprzecznych i chaotycznych ustaleń w sprawie, albowiem:
- z jednej strony organ stwierdza, że w obiekcie pierwotnie znajdował się piec oraz narzędzia, a równocześnie ten sam organ stwierdza, że obiekt to garaż - co jest ze sobą sprzeczne i nielogiczne;
- organ w ogóle nie ustalił na jakim terenie - w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - znajduje się działka skarżącego, co przecież ma kluczowy wpływ na formalności budowlane (w świetle treści art. 29 u.p.b.); co powoduje, że po raz kolejny organ nie rozpoznał istoty sprawy;
- całkowicie niejasne jest na jakiej podstawie organ stwierdził, że obiekt jest garażem – w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma na ten temat żadnej wzmianki (a stwierdzenia, które się znajdują w tym uzasadnieniu przeczą temu ustaleniu, skoro PINB stwierdza, że w obiekcie pierwotnie znajdował się piec i narzędzia);
- błędnego ustalenia, iż na realizację obiektu skarżący powinni uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę - podczas gdy w sprawie zastosowanie ma art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b., albowiem - co pominął całkowicie PINB - działka skarżących znajduje się na terenie określonym w MPZP jako RM1, a więc tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych;
b) art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku:
- sformułowania uzasadnienia przez organ w sposób wewnętrznie sprzeczny (w przedmiotowym obiekcie pierwotnie znajdował się piec oraz narzędzia, a równocześnie sam organ stwierdza, że przedmiotowy obiekt to garaż);
- braku wyjaśnienia w uzasadnieniu czym kierował się organ dokonując poszczególnych ustaleń, w tym w szczególności co do tego, że przedmiotowy obiekt jest rzekomo garażem; co powoduje, że uzasadnienie decyzji nie spełnia w żaden sposób celów przekonywania wyjaśniania stanowiska organu.
Zdaniem pełnomocnika PINB naruszył też przepisy prawa materialnego, to jest: art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b. na skutek jego pominięcia, podczas gdy ma on zastosowanie w niniejszej sprawie.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów zażalenia jego autor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik stwierdził, że stanowisko organu I instancji oraz jego ustalenia są wewnętrznie sprzeczne, a organ zaniechał ich wyjaśnienia. Zdaniem pełnomocnika stwierdzenie organu, że w obiekcie znajdował się pierwotnie piec i narzędzia jest sprzeczne z zakwalifikowaniem obiektu jako garaż. Powyższe, według pełnomocnika nie zostało wyjaśnione w treści uzasadnienia decyzji, co świadczy o jej wadliwości. Jak wskazano, PINB nie ustalił ponadto jaki rodzaj zabudowy istnieje na działce, co ma znaczenie wobec faktu, że zgodnie z obowiązującym mpzp działka skarżących jest przeznaczona na zabudowę zagrodową.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 14.04.2025 r. (nr 443/2025) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. DWINB potwierdził słuszność stanowiska organu I instancji. Odnosząc się do treści zażalenia wskazał, że załączone do akt sprawy zgłoszenie budowy lub wykonywania innych robót budowlanych określa obiekt, jako garaż. Tym bardziej jest to prawidłowa, w ocenie organu kwalifikacja prawna budynku. Również w toku czynności kontrolnych skarżący określali budynek, jako garaż. Organ II instancji podkreślił, że przeznaczenie obiektu określa się na podstawie analizy jego cech, jako całości techniczno-użytkowej. Zgłoszenie obejmuje obiekt, jakim jest garaż, dodatkowo są w nim zamontowane drzwi garażowe, a wg oświadczenia skarżących są oni w posiadaniu innych źródeł ogrzewania budynku mieszkalnego, sam piec zresztą został odłączony. Podniósł również, że skuteczne zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu, które pozostaje w inicjatywie strony postępowania. Jak wynika z materiału aktowego, a także z pisma skarżącego z 06.12.2024 r., czym innym była budowa wiaty a czym innym garażu. Podczas budowy wiaty nie było ustanowionego kierownika budowy. Skarżący dalej wskazuje, że ten sam obowiązek nie został nałożony również przy budowie budynku garażowego. Tym samym nie ma powodów, ażeby na obecnym etapie sprawy podważać kwalifikację prawną dokonaną przez organ I instancji.
B. G. i P. G., działając przez pełnomocnika, na powyższe postanowienie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzucono w niej DWINB naruszenie:
a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. na skutek dokonania całkowicie dowolnych, niejasnych, wewnętrznie sprzecznych i chaotycznych ustaleń w sprawie, albowiem:
- z jednej strony PINB stwierdza, że w obiekcie pierwotnie znajdował się piec oraz narzędzia, a równocześnie ten sam organ stwierdza, że przedmiotowy obiekt to garaż, co jest ze sobą sprzeczne i nielogiczne;
- organ II instancji kwalifikuje obiekt na podstawie wyłącznie zgłoszenia - które sam podważa, skoro stwierdza samowolną budowę garażu i całkowicie pomija rzeczywisty sposób wykorzystania obiektu;
- organ w ogóle nie ustalił na jakim terenie - w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - znajduje się działka skarżącego, co ma kluczowy wpływ na formalności budowlane (w świetle treści art. 29 u.p.b.), co powoduje, że po raz kolejny organ nie rozpoznał istoty sprawy;
- błędnego ustalenia, że na realizację obiektu skarżący powinni uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę - podczas gdy w sprawie zastosowanie ma art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b., albowiem - co pominął całkowicie PINB - działka skarżących znajduje się na terenie określonym w MPZP jako RM1, a więc tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych;
b) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w wyniku sformułowania uzasadnienia przez organ w sposób wewnętrznie sprzeczny (w przedmiotowym obiekcie pierwotnie znajdował się piec oraz narzędzia, a równocześnie sam organ stwierdza, że przedmiotowy obiekt to garaż, a nadto organ kwalifikuje obiekt jako garaż na podstawie treści zgłoszenia, którego skuteczność sam podważa), co powoduje, że uzasadnienie decyzji nie spełnia w żaden sposób celów przekonywania i wyjaśniania stanowiska organu.
W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego, zarzucono DWINB naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b. na skutek jego pominięcia, podczas gdy ma on zastosowanie w niniejszej sprawie.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę na chaotyczne uzasadnienie postanowienia oraz jego wewnętrzną sprzeczność, która miała polegać na tym, że PINB najpierw stwierdza, że w kontrolowanym obiekcie pierwotnie znajdował się piec i narzędzia, aby następnie uznać, że sporny obiekt jest garażem. Z kolei DWINB uznał, ze obiekt jest garażem, ponieważ tak został określony w zgłoszeniu, jednocześnie organ ten kwestionuje to zgłoszenie, skoro przyjmują, że doszło do samowolnej budowy garażu. Wobec powyższego pełnomocnik wskazał, że przeznaczenie obiektu nie może być określone na podstawie dokumentów, które dodatkowo zostały zakwestionowane przez organy nadzoru budowlanego. Powinno ono być określone na podstawie stanu rzeczywistego – jaki został zrealizowany. Zdaniem skarżących, takich ustaleń w sprawie nie dokonano. Ponadto organy sformułowany niejasne i chaotyczne tezy, posługując się nieprecyzyjnym słownictwem, czego przykładem jest określenie "drzwi garażowe", które miałby także przesądzać o przeznaczeniu obiektu. W ocenie skarżących, ze stanowiska organów nie wynika sposobu rozumienia pojęcia "drzwi garażowe" i dlaczego tego typu drzwi nie mogłyby znajdować się w obiekcie o innym przeznaczeniu.
W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji wykazały, że nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie zaś do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przechodząc do meritum sprawy na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 48 ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Ponadto jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz usunięcie stanu zagrożenia (art. 48 ust. 2 u.p.b.). W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 u.p.b.) Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 u.p.b.). Zgodnie z art. 48a ust. 1 u.p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację.
Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie naruszenie przepisów prawa budowlanego powinno być ocenianie według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (por. wyrok NSA z 02.12.2010 r., sygn. akt II OSK 1974/10 oraz uchwała NSA z 16.12.2013 r., II OPS 2/13).
Wobec tego dla zastosowania art. 48 u.p.b. kluczowe znaczenie ma określenie daty powstania obiektu budowlanego oraz jego funkcji i przeznaczenia. Ustalenie tych okoliczności pozwala na zakwalifikowanie danego obiektu do jednej z kategorii obiektów określonej prawem budowlanym oraz poddanie go odpowiedniemu reżimowi prawnemu.
W rozpoznawanej sprawie ustalono, że sporny obiekt został wybudowany przed rokiem 2024. Organy nadzoru nie wykluczyły przy tym możliwości, że pierwotnie istniała w jego miejscu wiata a następnie wykonano ściany pełne. Na podstawie zebranych materiałów dowodowych, w tym zeznań świadków, wykluczono wybudowanie spornego obiektu w roku 2024, do czego miałoby dojść na podstawie dokonanego w sierpniu tego roku zgłoszenia. Skarżący w tym zakresie nie przedstawili dowodu przeciwnego. Wskazane okoliczności faktyczne zostały natomiast potwierdzone przez świadków przesłuchanych przez organ nadzoru budowlanego.
Wybudowany w przedstawionych okolicznościach obiekt został posadowiony na działce nr [...] w miejscowości B., gmina C. Posiada on wymiary 8,45 m x 6,4 m. Obiekt przylega do ściany budynku mieszkalnego znajdującego się na tej działce.
Przeznaczenie i funkcja tego obiektu budowlanego zostały określone przez organy nadzoru budowlanego na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonych w dniach 16.09.2024 r. i 17.10.2024 r. W ich trakcie ustalono, że do budynku mieszkalnego dobudowano pomieszczenie z dziwami wejściowymi oraz drzwiami garażowymi. Dobudowa polegała na tym, że do ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przytwierdzono słupy na którym wsparto konstrukcję dachu. Cała konstrukcja zbudowana jest z drewna, z płyt OSB i obłożona styropianem. Wygląd opisanej konstrukcji oraz użytych do jej wykonania materiałów budowlanych przedstawia dokumentacja fotograficzna, która stanowi załącznik do protokołu z kontroli z 17.10.2024 r. Ustalono wówczas również, że piec, którego istnienie stwierdzono w trakcie kontroli w dniu 16.09.2024 r. został odłączony, zaś otwór kanału spalinowego, który znajdował się w ścianie budynku mieszkalnego, został zaślepiony. Wskazane okoliczności faktyczne nie były kwestionowane ani przez skarżących.
W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, że miała miejsce dobudowa do budynku mieszkalnego obiektu budowlanego stanowiącego garaż, o czym świadczą m.in. rozmiary obiektu, jego konstrukcja oraz funkcja. Wobec ustalenia, że garaż nie jest obiektem wolnostojącym, ponieważ jedna ze ścian budynku mieszkalnego stanowi jednocześnie ścianę garażu, prawidłowo w sprawie zakwalifikowano, że obiekt nie jest objęty wyjątkiem przewidzianym w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b u.p.b. Zgodnie z tym przepisem, zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast pozostaje wymóg dokonania zgłoszenia, obejmuje wolnostojące garaże o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba takich obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. W sprawie należało przyjąć, że sporny obiekt nie posiada cech samodzielności i suwerenności konstrukcyjnej, nie jest on bowiem fizyczne oddzielony od innych obiektów budowlanych. Nie mogły również przynieść oczekiwanych przez skarżących efektów, podjęte przez nich czynności, m.in. mające świadczyć o braku powiazania funkcjonalnego (obsługa budynku mieszkalnego w zakresie grzewczym) spornego obiektu z przylegającym do niego budynkiem mieszkalnym. Całość okoliczności sprawy, w tym rodzaj przechowywanych przedmiotów, w ocenie Sądu, świadczą niezbicie o ścisłym powiązaniu garażu z istniejącym budynkiem mieszkalnym.
Jednocześnie należy wskazać, że przepisy prawa budowlanego nie posługują się definicją obiektu budowlanego – garażu. Przepisy też nie określają z jakich materiałów ma być wykonany i w związku z tym może być to zarówno garaż drewniany jak i murowany lub blaszany. Garaże w zależności od technologii wykonania – trwałość związania z gruntem, fundamenty mogą być obiektem budowlanym, który jest budynkiem, czy też tymczasowym obiektem budowlanym o cechach budowli. Do tej pierwszej kategorii obiektów budowlanych należy zaliczyć wybudowany przez skarżących obiekt. Jak wynika z niepodlegających jakiejkolwiek dyskusji ustaleń organów nadzoru budowlanego, sporny obiekt jest konstrukcji drewnianej, przylegający do istniejącego budynku mieszkalnego, którego jedną ze ścian wykorzystuje do podparcia konstrukcji dachu, wyposażony został w bramę garażową otwieraną niezależne i zakotwiony w gruncie, przez co jest z nim trwale związany. Realizacja tego obiektu nie mogła zatem skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 29 ust.1 pkt 14 lit. b u.p.b. Z tych powodów nie budzi wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejsza sprawę, że skarżący samowolnie dobudowali do budynku mieszkalnego garaż - bez uprzedniego wystąpienia o pozwolenie na budowę, które w ustalonym stanie sprawy było wymagane, w myśl art. 28 ust. 1 u.p.b.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy z kolei wskazać, że okoliczność objęcia działki skarżących planem miejscowym - o symbolu na rysunku RM1, a więc tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, nie oznacza jeszcze automatycznie, że w przypadku obiektu budowlanego objętego zaskarżonym postanowieniem, znajduje zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b. W przepisie tym jest mowa wyłącznie o obiektach gospodarczych, związanych z produkcją rolną. Z akt sprawy, tj. treści wyjaśnień skarżących, zeznań świadków, czy też przedłożonego zgłoszenia, nie wynika, żeby sporny obiekt pełnił taką funkcję, a więc aby służył gospodarstwu rolnemu prowadzonemu przez skarżących. Z żadnego dowodu zgromadzonego w toku postępowania, w tym z oświadczeń skarżących, nie wynika aby prowadzili oni działalność rolniczą i związku z tym posiadali status rolnika. Również do skargi jej autorzy nie przedłożyli takiego dowodu. Tym samym nie mógł przynieść oczekiwanego przez skarżących skutku zarzut, pomimo braku odniesienia się do niego w zaskarżonym postanowieniu, dotyczący pominięcia art. 29 ust. 1 pkt 32 u.p.b., ponieważ przepis ten nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania.
Pozostałe zarzuty skargi również nie były zasadne. Sąd nie dopatrzył się w treści zaskarżonego postanowienia, a takie podlega kontroli sądowej, sprzeczności wewnętrznych, które prowadziłyby do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a tylko tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., daje podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. To nie okoliczność umieszczenia drzwi garażowych w spornym obiekcie miała przesądzające znaczenie przy ustaleniu jego przeznaczenia i funkcji. Dla kwalifikacji danego obiektu jako garażowego lub gospodarczego (innego), dana funkcja obiektu, tj. odpowiednio – garażowa, gospodarcza lub inna, winna być dominująca i podstawowa. Ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć (zob. dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie kontroli w dniu 16.09.2024 r.) wynika niezbicie, że w spornym obiekcie, obok pieca i wielu innych narzędzi i sprzętów, przechowywany był samochód osobowy o nr rej. [...]. Przyjęta w sprawie kwalifikacja obiektu za garaż wynikała zatem z dokonanej przez DWINB oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, którą Sąd podziela. Dokonana w tym zakresie ocena materiału dowodowego nie była dowolna, a zgodna z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i zawiera jasne wyjaśnienie zasadności zastosowanych przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu postanowienia. Zasady z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. zostały zachowane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego.
Wszystkie przedstawione motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.