II SA/Wr 430/25

II SA/Wr 430/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący sprawozdawca/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: starszy asystent sędziego Andżelika Abramowska-Meller po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.382.2023.KMB-6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr 2358/2023 z dnia 24 listopada 2023 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia - na rzecz spółki A. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca), ul. [...] lok. [...] - pozwolenia na budowę dla inwestycji, nazwanej "Centrum konferencyjne, budowa dwóch budynków usługowych wraz z infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu i rozbiórką trzech obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie inwestycji" przy ul. [...] we W., na części działki nr [...] AR_[...], obręb D.
Decyzja Wojewody jest wynikiem następująco ukształtowanego postępowania.
Dnia 8 września 2023 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek spółki A. sp. z o.o. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia - na rzecz wnioskującej spółki - pozwolenia na budowę dla inwestycji, obejmującej budowę centrum konferencyjnego, budowę dwóch budynków usługowych wraz z infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu i rozbiórką trzech obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie inwestycji przy ul. [...] we W. (działka nr [...] AM [...] obręb D.; jednostka ewidencyjna [...]/obręb D._[...]/AM-[...]/dz. nr [...]).
Pismem z dnia 27 września 2023 r. Prezydent W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie, postanowieniem nr 2573/2023 z dnia 3 października 2023 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, w tym doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Inwestor złożył uzupełnienia oraz wyjaśnienia dnia 30 października 2023 r. Dnia 3 listopada 2023 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynęło pismo spółki T. sp.k. z siedzibą we W., ul. [...]. Spółka poinformowała, że na działce [...] ustanowiona jest nieodpłatna i bezterminowa służebność [...] gruntowa polegająca na prawie swobodnego przejazdu i przechodu przez tę działkę na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...].
Prezydent W. decyzją nr 2358/2023 z dnia 24 listopada 2023 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego budowlanego i udzielenia - na rzecz spółki A. sp. z o.o. - pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym planem miejscowym. Organ I instancji opisał planowaną inwestycję, w szczególności wskazując, że "na planowane centrum konferencyjne mają się składać 2 budynki, oznaczone jako A i B. W każdym z budynków zaprojektowano po 11 lokali biurowych przeznaczonych dla maksymalnie 4 osób. Lokale biurowe składają się z jednego lub dwóch "pomieszczeń biurowych" oraz "pomieszczenia pomocniczego". "Pomieszczenia pomocnicze" mają powierzchnię mieszczącą się w przedziale 4 - 5 m2 i nie posiadają okien. Ich wielkość i usytuowanie sugerują, że mogą być docelowe przeznaczone na łazienki. W każdym lokalu biurowym zaprojektowano antresolę oraz ukazano umieszczenie wyposażenia kuchennego (zlew, kuchenka). Poza tym w budynku B przewidziano 17 pokoi hotelowych - do tej części ma być osobne wejście. Z projektu budowlanego wynika, że pokoje hotelowe usytuowane będą na pierwszym piętrze. Składają się z pokoju wyposażonego w kącik kuchenny, antresoli oraz łazienki. Łazienki usytuowane są nad "pomieszczeniami pomocniczymi" znajdujących się na parterze pomieszczeń biurowych. Ponadto na parterze zlokalizowano lokal usługowy (gastronomiczny) z zapleczem oraz recepcję. Między obydwoma budynkami A i B ma przebiegać zadaszony łącznik o wysokości ponad 5 m (Projekt architektoniczno-budowlany - tom 2, str. 115 - rys. [...], str. 116 - rys. [...]). Jak wynika z powyższego opisu, w budynkach brak jakiegokolwiek pomieszczenia, w którym/których można by organizować konferencje. Należy zatem uznać przedmiotowe zamierzenie budowlane za budowę zespołu dwóch budynków usługowych z funkcją gastronomiczną i hotelową oraz biurową - z wyraźnym przygotowaniem pod apartamenty".
Dalej Prezydent wyjaśnił, że na przedmiotowym terenie, oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...]U (Z.), przeznaczonym pod usługi (tereny ogrodu [...]) ustalono w szczególności: dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych niezbędnych do obsługi terenów ogrodu [...] oraz obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną, za wyjątkiem 50 metrowej strefy ochronnej obwałowań rzeki O. Projektowana inwestycja, tzw. centrum konferencyjne, nie wpisuje się w takie przeznaczenie. Analiza dokumentacji wskazała, że zamiarem inwestora jest czysto komercyjne przedsięwzięcie na potrzeby własne inwestora, a nie na potrzeby Z.
W odwołaniu inwestor nie zgodził się z interpretacją ustaleń obowiązującego planu miejscowego, zastosowaną przez organ I instancji.
Wojewoda Dolnośląski analizując planowaną inwestycję stwierdził, że w projektowanych budynkach brak jakiegokolwiek pomieszczenia w którym można organizować konferencję, a zatem przedmiotowe zamierzenia należy uznać za budowę dwóch budynków usługowych z funkcją gastronomiczną i hotelową oraz biurową - z wyraźnym przygotowaniem pod apartamenty. Wojewoda podkreślił konieczność kompleksowego odczytywania miejscowego planu, co oznacza, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu powinno być ściśle związane z działalnością sąsiadującego z inwestycją ogrodu [...]. Po przywołaniu i objaśnieniu stosownych przepisów prawnych, w tym związanych z pojęciem i funkcjami ogrodów [...], organ odwoławczy wyprowadził wniosek, że planowane w ramach zamierzonego przedsięwzięcia budynki hotelowo - biurowe z gastronomią nie stanowią obiektów budowlanych niezbędnych do obsługi terenów ogrodu [...], ani obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną, dla których przeznaczony jest teren w świetle planu miejscowego. Dalej organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania podkreślając, że gdyby intencją twórcy miejscowego planu było dopuszczenie na terenie objętym planem budowy centrum konferencyjno- noclegowego dla potrzeb obsługi ruchu turystycznego związanego z ogrodem [...], to zrobiłby to precyzyjnie i wprost w miejscowym planie, tak jak dla innych terenów którym nadano takie przeznaczenie. To wszystko oznacza, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane, ponieważ organ II instancji bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną odwołaniem, pomimo jej wadliwości, polegającej na tym, że sprzeczność dokumentacji projektowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była podstawą odmowy zatwierdzenia projektów i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, przy czym organ błędnie wymagał "niezbędności" inwestycji dla [...] Z. (a więc niezbędności inwestycji dla konkretnej spółki kapitałowej prawa handlowego, jaką jest spółka Z. Sp. z o.o.), a więc wadliwie organ wymagał, żeby inwestycja służyła (a nawet nie tylko służyła, czy wręcz była niezbędna, niejako "na wyłączność" Z.) jednej konkretnej spółce kapitałowej prawa prywatnego (prawa handlowego), innej niż spółka A. będąca inwestorem, a w konsekwencji wadliwie wydano decyzję odmowną oraz wadliwie wydano decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. Przedmiotem wniosku są budynki usługowe o zróżnicowanej funkcji usługowej: centrum konferencyjne w którego skład wchodzą budynek biurowo-hotelowy z lokalem gastronomicznym oraz budynek biurowy. Budynki stanowią centrum konferencyjne, które może stanowić bazę lokalową dla pracy naukowo-badawczej oraz jako zaplecze konferencyjno-noclegowe w znaczącym stopniu mogące poszerzyć możliwości współpracy ogrodu [...] z podmiotami naukowymi, oraz stanowi potencjał, który umożliwi popularyzację zagadnień ochrony dzikich zwierząt wśród lokalnej społeczności miasta W. i całego regionu dolnośląskiego. Zaplecze noclegowe ma na celu zaspokojenie bazy dla pracowników i gości centrum konferencyjnego. Przedmiot wniosku wypełnia więc wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektowane obiekty poszerzają potencjał oraz możliwości działalności ogrodu [...], są to budynki usługowe. Wystarczy przecież, że klienci odwiedzający Z. mogą nocować w pokojach hotelowych lub przy okazji wizyty w Z. zjedzą obiad w gastronomii planowanej inwestycji, i to już służy Z., zgodnie z planem miejscowym. Organ bardzo surowo i wąsko traktuje treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, żądając funkcji służebnej całej inwestycji jedynie wobec samego Z. jako spółki Z. Sp. z o.o., o czym świadczy żądanie pisemnego "zaświadczenia" od tej spółki co do powiązania inwestycji z Z. (jest to bezprawne żądanie organu, o czym niżej). Różnego rodzaju obiekty usługowe, takie jak gastronomia, hotel, sala konferencyjna mogą przecież służyć obsłudze terenów [...], np. świadczyć usługi dla ludzi odwiedzających Z. Liczy się możliwość obsługiwania terenów Z., która nie jest tylko potencjalna, hipotetyczna, ale rzeczywista, w praktyce przecież klienci Z. będą przychodzić na teren obok żeby coś zjeść lub nawet przenocować. Ponadto, organ nie ma podstaw do określania, czy inwestycja ma charakter komercyjny czy inny. MPZP nie określa na tym terenie obiektów użyteczności publicznej (szkoły, szpitale, obiekty kultury), które z założenia nie są obiektami komercyjnymi. MPZP określa na tym terenie usługi. Obiekty usługowe mogą, a często nawet muszą i są, być obiektami komercyjnymi. Usługi polegają na działalności zarobkowej, a więc komercyjnej. W świetle powyższego organ I instancji pozostaje w błędzie, kiedy komercyjny charakter inwestycji miałby być okolicznością dyskwalifikującą. Organ II instancji nie naprawił tego błędu i nie uwzględnił odwołania.
Skarżąca przywołała następnie regulacje poprzedniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wywiodła z nich swoje prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Zaakcentowała, że ustalanie funkcji terenu skarżącej na podstawie przepisów prawa (postanowień planu miejscowego) prowadzi do sytuacji, w której inna spółka kapitałowa prawa prywatnego (Z. Sp. z o.o.) decyduje o przeznaczeniu terenu, co przekłada się na wpływ tego podmiotu na wydawane decyzje. Odniesienie do ustawy o ochronie przyrody jest założeniem błędnym, skoro nawet liczne usługi zlokalizowane wprost w samym środku Z. nie spełniają przesłanek wskazywanych przez organ (restauracje z frytkami czy stoiska z pamiątkami na terenie Z. nie są niezbędne dla działalności Z. w takim sensie w jakim wymaga tego organ od inwestycji A. na działce sąsiedniej) to tym bardziej przesłanek tych nie musi spełniać inwestycja na terenie położonym obok Z. (sąsiadująca z Z., ale jednak poza murami Z.).
Skarżąca zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski pozostał przy stanowisku zajętym w zaskarżonej decyzji wskazując, że niektóre wnioski oraz twierdzenia skarżącej nie znajdują odzwierciedlenia w treści podważanych aktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.: sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; pkt 2: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; pkt 3: stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Kontrolowana sprawa skupia się na zgodności planowanej inwestycji budowlanej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). W myśl art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Planowana inwestycja określona jest jako "Centrum konferencyjne, budowa dwóch budynków usługowych, wraz z infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu i rozbiórką trzech obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie inwestycji".
Odpowiedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru we W. zawartego między ul. [...], wschodnią i południową granicą działki nr [...] AM [...] obręb D., ul. [...], wschodnią granicą działki nr ewid. [...] AM [...] obręb D., stopą wału rzeki O. i wschodnią granicą działki nr ewid. [...], obręb D., Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2003 r. Nr 74, poz. [...]) sytuuje planowaną inwestycję na terenie [...]U(Z.), przeznaczonym pod usługi (tereny ogrodu [...]). Dla tego terenu obowiązują następujące ustalenia, zawarte w § 5 planu:
1) w 50 metrowej strefie ochronnej obwałowań rzeki O. wszelkie działania inwestycyjne wymagają uzgodnienia z właściwymi organami gospodarki wodnej,
2) należy zapewnić wewnętrzną obsługę komunikacyjno-parkingową terenu,
3) dopuszcza się wjazd na teren jednostki z ulicy publicznej jak na rysunku planu,
4) dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych niezbędnych do obsługi terenów
ogrodu [...] oraz obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną, za wyjątkiem 50 metrowej strefy ochronnej obwałowań rzeki O.
Organy odmówiły udzielenia pozwolenia na budowę oceniając, że inwestycja w planowanej postaci nie jest zgodna z miejscowym planem. Przedmiot sporu stanowi więc kwestia, czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniem sformułowanym w pkt. 4, a więc czy mamy do czynienia z obiektami budowlanymi niezbędnymi do obsługi terenów ogrodu [...] oraz obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną.
Według słowników języka polskiego zgodność to niesprzeczność, harmonia; zgodny to jednomyślny, jednakowy, bez rozbieżności. Analogiczne źródła definiują "niezbędny" jako taki, bez którego nie można się obejść, niezastąpiony, koniecznie potrzebny.
Ogród [...] jest zdefiniowany prawnie (art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody) jako urządzony i zagospodarowany teren wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nim związanymi, gdzie są przetrzymywane oraz eksponowane publicznie przez co najmniej 7 dni w roku, żywe zwierzęta gatunków dziko występujących. W świetle ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, towarzyszącej przyjęciu planu miejscowego, ogród [...] to odpowiednio urządzony i zagospodarowany teren wraz z budynkami i budowlami trwale z gruntem związanymi, gdzie zwierzęta należące do gatunków dziko żyjących przetrzymywane są w celu pokazów publicznych co najmniej przez siedem dni w roku, z wyjątkiem cyrków i sklepów [...] (art. 2a pkt 7). W świetle obydwu ustaw ogrody [...] należą do terenów zieleni. Status ogrodu [...] należy widzieć nie tylko w kontekście jego definicji, ale także celu tej instytucji oraz ochrony, jaką jej zapewnia ustawodawca. W świetle ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. tereny ogrodu, jak też tereny przewidziane na rozbudowę lub budowę nowych, podlegają ochronie niezbędnej dla zapewnienia ich prawidłowej działalności, np. poprzez zakaz wznoszenia w sąsiedztwie obiektów czy urządzeń przeznaczonych do prowadzenia działalności wpływającej szkodliwie na warunki przyrodnicze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ogrodów (art. 46 ust. 2 i 3 pkt 5). Organy gminy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz w swojej działalności uwzględniają potrzeby funkcjonowania i rozwoju istniejących lub planowanych do utworzenia ogrodów botanicznych i [...] oraz zapewniają ich ochronę (art. 46 ust. 6).
Według obowiązującej ustawy o ochronie przyrody, ogrody [...] oraz tereny przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na rozbudowę istniejących lub budowę nowych ogrodów podlegają ochronie w celu zapewnienia ich prawidłowej działalności i rozwoju (art. 65 ust. 1), m. in. poprzez zakaz wznoszenia w sąsiedztwie ogrodu [...] obiektów budowlanych lub urządzeń przeznaczonych do prowadzenia działalności produkcyjnej lub usługowej, wpływających szkodliwie na warunki przyrodnicze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ogrodu (art. 65 ust. 2 pkt 5). Określając ustalenia planów ogólnych gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uwzględnia się potrzeby funkcjonowania i rozwoju istniejących lub projektowanych ogrodów botanicznych lub [...] (art. 66 ust. 2).
Powołane przepisy, zarówno w brzmieniu historycznym, jak i aktualnym, kreują nie tylko ochronę samego ogrodu [...], ale także jego sąsiedztwa, również w taki sposób, że nakazują uwzględniać ich potrzeby w aktach planowania przestrzennego. Przepisy te pozwalają także, co istotne w kontrolowanej sprawie, przybliżyć sformułowanie o niezbędności obiektów do obsługi terenu ogrodu [...], z perspektywy istoty tej instytucji prawnej.
Obiekt niezbędny do obsługi ogrodu [...] to taki, który jest koniecznie potrzebny do realizacji celów z nim związanych, to znaczy przetrzymywania w odpowiednich warunkach, i publicznej ekspozycji gatunków dziko żyjących zwierząt. Za taki obiekt można przykładowo uznać miejsce gromadzenia żywności dla bytujących w ogrodzie zwierząt, miejsce przechowywania stosownych urządzeń technicznych koniecznych do utrzymywania zwierzyny w należytych warunkach, np. higienicznych, sanitarnych, czy też miejsce gromadzenia dokumentacji związanej z obecną w ogrodzie zwierzyną. Bez żadnych wątpliwości obiekty tego rodzaju są niezbędne dla funkcjonowania ogrodu [...].
W ocenie Sądu takiego charakteru nie ma centrum konferencyjne z budynkami usługowymi, w którym, jak zaznaczył organ odwoławczy opierając się na dokumentacji projektowej, brak sali konferencyjnej. Kształt planowanej inwestycji nie wpisuje się w zakres koniecznych, niezastąpionych potrzeb ogrodu [...], ponieważ ogólnie zarysowane funkcje konferencyjne czy usługowe nie są niezbędnym warunkiem obsługi, działalności terenu ogrodu [...]. Takich właściwości nie przedstawiają wskazywane w skardze możliwości inwestycji w zakresie ułatwień dla pracy naukowo-badawczej, współpracy ogrodu z podmiotami naukowymi, popularyzacji ochrony dzikich zwierząt.
Ekspozycja publiczna dzikich zwierząt, wskazywana w ustawach o ochronie przyrody z 1991 r. oraz z 2004 r. nie wymaga zapewniania publiczności noclegów w bezpośrednim sąsiedztwie ogrodu [...]. Różnego rodzaju funkcje gastronomiczne realizowane w planowanym obiekcie także nie są niezbędne dla obsługi ogrodu [...], patrząc na ustawowe cele tej instytucji. Badania naukowe, które zapowiada skarżąca, nie są wskazane w ustawie z 1991 r. jako przesłanka funkcjonowania i cel ogrodów [...]. Ustawa o ochronie przyrody z 2004 r. wprawdzie wymienia uczestnictwo w określonych badaniach naukowych czy działania edukacyjne, jako obowiązki podmiotu prowadzącego ogród (art. 69 ust. 1 pkt 1), jednak nigdzie nie wskazuje, że realizacja tych obowiązków musi następować w obiekcie graniczącym z ogrodem [...]. W tym sensie Sąd uznał, że badania naukowe, choć w związku z działalnością ogrodu [...] przewidziane, nie muszą być prowadzone w bezpośrednim sąsiedztwie ogrodu. Dlatego miejsce ewentualnie wspomagające, np. noclegowo, takie deklarowane badania, nie wchodzi w zakres obiektów niezbędnych, koniecznych do obsługi terenu ogrodu. Sąd zważył przy tym, że zarówno ustawa o ochronie przyrody z 1991 r. (art. 46 ust. 3 pkt 3-5, ust. 7), jak i ustawa z 2004 r. (art. 65 ust. 2 pkt 3-5, art. 66 ust. 2) szczególnej ochronie poddają sąsiedztwo ogrodu [...], w szczególności w określonych przypadkach wymagając współdziałania w zakresie ewentualnej inwestycji z zarządcą ogrodu. Pozwala to założyć pewną specyfikę związaną z tego rodzaju obszarem i jego otoczeniem, który z jednej strony, ze względu na przebywające tam zwierzęta, musi być poddany ochronie, a z drugiej strony może powodować pewne oddziaływania na otoczenie, związane z bytowaniem zamieszkujących ogród zwierząt.
Argument skarżącej w postaci "klienci odwiedzający Z. mogą nocować w pokojach hotelowych lub przy okazji wizyty w Z. zjedzą obiad w gastronomii planowanej inwestycji" (s. 4 skargi) nie jest trafny, ponieważ przemawia za pewnym założonym przez skarżącego modelem działalności, być może stanowi także udogodnienie dla odwiedzających ogród, jednak nie wskazuje wcale na element niezbędności. Już na marginesie i tylko dla szerszej ilustracji zagadnienia można zapytać, czy niezbędnym obiektem dla obsługi terenu użyteczności publicznej (np. parku, sądu, posterunku policji, urzędu, biblioteki) jest wznoszenie w jego bezpośrednim sąsiedztwie obiektów budowlanych służących zakwaterowaniu jego użytkowników.
Chybione są zarzuty skargi nacelowane w zarzucaną konieczność pozyskania uzgodnienia decyzji z inną spółką (Z., s. 5 skargi). Przede wszystkim akta sprawy nie wskazują, aby organy domagały się tego od skarżącej. Decyzja organu I instancji zawiera sformułowanie "brak jakiejkolwiek partycypacji czy zaangażowania w przedsięwzięcie [...] Z. Inwestor chce realizować przedsięwzięcie bez zgody dyrekcji ogrodu oraz w oderwaniu od jego potrzeb". Takie wyrażenie musi być jednak interpretowane w związku i w kontekście całego rozstrzygnięcia. Według Sądu ten fragment stanowiska organu nie oznacza, że domaga się on od skarżącej przedstawienia przez zarządzającego ogrodem stanowiska mającego wpływ na treść przedmiotowej decyzji. Wyraża jedynie logiczne i rozsądne założenie, że obiekt niezbędny do obsługi ogrodu [...] nie może abstrahować od pozycji i potrzeb tej jednostki, kierowanej przez stosowne podmioty, których powoływanie i działalność jest reglamentowana prawnie. Nie można tu zapominać, że mamy do czynienia z instytucją funkcjonującą na podstawie ustawy o ochronie przyrody, realizującą określone zadania publiczne związane z ochroną gatunków zwierząt.
Nie mają znaczenia dla kontrolowanych aktów twierdzenia skarżącej w zakresie już funkcjonujących na terenie Z. punktów usługowych, gastronomicznych, czy też w zakresie statusu spółki Z. Przypisywanie przez skarżącą spółce Z. charakteru "współinwestora" jest bezpodstawne, a o pewnej szczególności podmiotu zarządzającego ogrodem [...] była już mowa. Trzeba także wyjaśnić, że organy wydały decyzję na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i plan ten obowiązywał także w chwili orzekania przez Sąd. Z tej przyczyny nie mogła przynieść oczekiwanego skutku polemika skarżącej skierowana wobec przepisów planu.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał za prawidłową ocenę organów, że inwestycja skarżącej nie jest zgodna z właściwym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro nie uchybiono przepisom prawa materialnego ani procesowego we wskazanym wyżej zakresie, należało, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzec o oddaleniu skargi.