II SA/Wr 423/22

II SA/Wr 423/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Marta Pawłowska
Olga Białek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1992/23 - Wyrok NSA z 2024-08-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 66 ust. 1 pkt 1, 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., nr 366/2022 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej DWINB) – po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB) z dnia 16 lutego 2022 r. nr 351/2022 odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji PINB z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr 1045/2021.
Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Przywołanym wyżej orzeczeniem z dnia 27 kwietnia 2021 r. PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego, poprzez:
1. wymianę wyeksploatowanego pokrycia dachowego z dachówki ceramicznej karpiówki na pokrycie zapewniające bezpieczne przenoszenie obciążeń przez istniejącą konstrukcję drewnianą dachu wraz z odwodnieniem dachu, rynnami i rurami spustowymi, obróbkami blacharskimi,
2. wymianę zniszczonych oraz wzmocnienie osłabionych elementów konstrukcji drewnianej dachu, a następnie jej oczyszczenie i zaimpregnowanie środkami ogniochronnymi i grzybobójczymi,
3. przemurowanie trzonów kominowych ponad dachem z odtworzeniem wypraw tynkarskich, czap kominowych, opierzeń, wymianę zniszczonych ław kominiarskich, naprawę tynków na kominach w obrębie poddasza,
4. naprawę drewnianego stropu poddasza (w miejscach uszkodzeń) - wymianę zniszczonych oraz wzmocnienie osłabionych belek stropowych, wymianę uszkodzonego deskowania stropu,
5. naprawę biegów schodowych na klatce (naprawa balustrad, uzupełnienie tralek i podstopnic),
6. wymianę zniszczonych okien na klatce schodowej, poddaszu i w piwnicy na okna zapewniające ciągłą wymianę powietrza,
7. osuszenie piwnic, a następnie odcięcie dopływu wilgoci z poziomu posadowienia - poprzez wykonanie izolacji przeciwwilgociowej poziomej i pionowej fundamentów i ścian piwnic wraz z wykonaniem tynków renowacyjnych na ścianach piwnic,
8. naprawę ścian zewnętrznych w miejscach ubytków i uszkodzeń mechanicznych przy zastosowaniu powszechnie znanych metod systemowych do naprawy murów, odtworzenie ubytków materiału tworzącego,
9. remont elewacji budynku - odtworzenie zniszczonych wypraw tynkarskich i powłok malarskich, wymianę zużytych obróbek blacharskich elewacji.
Organ ustalił termin wykonania powyższych obowiązków: w zakresie pkt 1-6 - 8 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna; w zakresie punktów: 7-9 -14 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna.
Wobec niewniesienia odwołania powyższa decyzja PINB stała się ostateczna dnia 7 czerwca 2021 r.
Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2021 r. Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez Zarządcę B. (dalej jako zarządca) wystąpiła o przedłużenie terminu wykonania robót wskazanych w decyzji z 8 miesięcy na 2 lata (zakres pkt 1-6) oraz z 14 miesięcy na 4 lata (zakres pkt 7-9). Wniosek ten motywowano tym, że obecnie Wspólnota nie ma możliwości uzyskania zgody wszystkich właścicieli na wykonanie robót gdyż właściciel jednego z lokali zmarł, a czas wskazany na wydłużenie terminu wykonania robót niezbędny jest dla wskazania właściciela masy spadkowej. Jednocześnie poinformowano, że wykonano prace zabezpieczające.
Decyzją z 30 sierpnia 2021 r., nr 2108/2021m PINB odmówił zmiany opisanej na wstępie decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązków określonych w punktach 1-6 ww. decyzji poprzez jego przedłużenie do 2 lat oraz w punktach 7-9 ww. decyzji poprzez jego przedłużenie do 4 lat. Wobec nie wniesienia środa zaskarżenia decyzja ta stała się ostateczna.
W dniu 22 grudnia 2021 r. do PINB wpłynął ponowny wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej reprezentowanej przez zarządcę o zmianę decyzji z dnia 27 kwietnia 2021 r. w zakresie terminu wykonania obowiązków określonych w punktach 1-6 ww. decyzji poprzez jego przedłużenie do z 8 miesięcy do 2 lat oraz w punktach 7-9 ww. decyzji poprzez jego przedłużenie z 14 miesięcy do 4 lat. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że Wspólnota zgłosiła przedsięwzięcie rewitalizacyjne w zakresie remontu obiektu do Gminnego Programu Rewitalizacji. Zakres zgłoszonych rewitalizujących remontów odpowiada zaleceniom PINB jednak w chwili obecnej nie jest znany termin wdrożenia rewitalizacji budynków ujętych w planach W. Złożenie tego wniosku ułatwi uzyskanie dofinansowania ze środków zewnętrznych np. Unii Europejskiej. Szacunkowy koszt wskazanych robot wynosi bowiem 700 000 zł. Ponieważ budynek został zabezpieczony remontowo w stanie dobrym, istnieje możliwość bezpiecznego oczekiwania na przyznanie Wspólnocie dotacji o którą wnioskowała do Gminy.
PINB decyzją z dnia 16 lutego 2022 r., 351/2022, wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. ponownie odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 27 kwietnia 2021 r. w zakresie wydłużenie terminu wykonania robót budowlanych określonych w punktach 1-6 tej decyzji do 2 lat oraz w punktach 7-9 tej decyzji do 4 lat.
W uzasadnieniu organ zauważył, że Wspólnota nie wykonała nakazów wynikających z decyzji ostatecznej w jakimkolwiek zakresie. Co więcej pomimo, że termin na wykonanie części obowiązków jeszcze nie upłynął (upływa dopiero w dniu 8 sierpnia 2022 r.) Wspólnota już podnosi, że ich nie wykona. Jednocześnie jednak wiedzę o powstałych nieprawidłowościach budynku posiadała już od 2014 r. czyli od czasu sporządzenia orzeczenia o stanie technicznym budynku. Wskazano w nim na pilność remontu dachu bryły głównej budynku. Ponadto przedłożone w 2019 i 2020 r. dokumenty potwierdziły wady ujawnione w ekspertyzie z 2014 r. oraz to, że wynikające z niej zalecenia nie zostały wykonane. Dodatkowo w dokumentach tych zasygnalizowano, że w najgorszym stanie technicznym jest pokrycie dachowe które wymaga pilnej wymiany na nowe, a stan tynków zewnętrznych oceniono jako zły. Organ zaznaczył także, że same prace zabezpieczające na które powołano się we wniosku (jednak bez sprecyzowania ich zakresu i potwierdzenia ich wykonania) nie stanowią wystarczającej podstawy do zmiany decyzji. Nie oznaczają one bowiem wyeliminowania zagrożenia w stanie technicznym budynku. Zwłoki w wykonaniu obowiązków nie uzasadnia także sytuacja finansowa oraz oczekiwanie na dofinansowanie. Zdaniem PINB, uwzględniając, że Wspólnota powzięła informację o nieprawidłowościach budynku już kilka lat temu miała wystarczająco dużo czasu na zorganizowanie środków finansowych na wykonanie robót budowlanych. Organ zaznaczył także, że w decyzji nakazowej wyjaśniono, że możliwość zmiany terminu wykonania obowiązków istnieje tylko w sytuacji nieuchylania się od obowiązku, eliminacji zagrożenia, jeżeli pojawią się obiektywne przesłanki uniemożliwiające jego terminowe wykonanie. W tej sytuacji PINB uznał, że wnioskowany 2 letni i 4 letni termin mając na uwadze cały czas istniejące realne zagrożenie – nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Wyznaczenie tak odległego terminu byłoby przedwczesne, zbyt daleko idące i nie mające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało oprotestowane w ustawowo przewidzianym terminie przez Wspólnotę Mieszkaniową reprezentowaną przez zarządcę, poprzez złożenie odwołania w którym podtrzymano wniosek o przedłużenie terminów wykonania obowiązków. W uzasadnieniu podniesiono, że fakt eliminacji zagrożenia przedstawia załączona ekspertyza techniczna oraz wykaz wykonanych w tym względzie robót. Wyjaśniono także, że podstawowym powodem braku realizacji remontu dachu i innych prac budowlanych nakazanych decyzją są problemy z możliwością zaciągnięcia kredytu niezbędnego do realizacji robót, brak podstawowych materiałów co potęguje stan mobilizacji społeczeństwa z uwagi na akt wojenny. Wskazano także na konieczność wyłączenia z zakresu wskazanych robót izolacji poziomej z uwagi na posadowienie budynku bezpośrednio na gruncie.
DWINB nie uwzględnił powyższego odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wyjaśnił najpierw podstawę orzekania wynikającą z art. 155 k.p.a. i przedstawił wykładnię tego przepisu.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy DWINB zgodził się ze stanowiskiem PINB - przy uwzględnieniu stwierdzonych nieprawidłowości mogących zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia – że argumentację rozpatrywanego wniosku o przedłużenie terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. kwalifikować należy jako powołanie się przez stronę tylko na jej interes, który nie jest jednak interesem słusznym w rozumieniu art. 155 k.p.a. Organ uznał, że zmiana ostatecznej decyzji z dnia 27 kwietnia 2021 r. poprzez wydłużenie terminu realizacji robót budowlanych określonych w punktach 1-6 tej decyzji do 2 lat oraz w punktach 7-9 tej decyzji do 4 lat nie leży w interesie społecznym ani w słusznym interesie strony.
Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie interes społeczny przemawia za tym, aby stan niezgodny z prawem został jak najszybciej usunięty. Znajdujące się w niewłaściwym stanie technicznym m. in. poszycie dachowe, kominy, obróbki blacharskie, ławy kominiarskie, zawilgocone mury oraz tynki elewacyjne w przedmiotowym budynku, wypełniające znamiona określone w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego mogą stwarzać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i zdrowia ludzi z niego korzystających, co zostało w sposób wyczerpujący wyjaśnione w pierwotnej decyzji PINB z dnia 27 kwietnia 2021 r. Nie ulega wątpliwości, że ujawnione wady wpływają negatywnie na cały obiekt budowlany pomijając już fakt, że Wspólnota Mieszkaniowa pomimo widocznych wad i pogorszającego się wciąż stanu tych elementów obiektu i pomimo znacznego upływu czasu nie podjęła działań zmierzających do zahamowania postępującego procesu degradacji.
W ślad za organem I instancji DWINB wskazał, że decyzja, której zmiana jest przedmiotem postępowania, została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, a tego rodzaju decyzje nie kreują nowych obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale stanowią podstawę do wyegzekwowania już ciążących na nich z mocy prawa obowiązków, które istniały przed dniem wydania decyzji. Jednym z istotnych elementów tej decyzji jest termin wykonania obowiązków który służyć ma jak najszybszemu osiągnięciu celu w jakim wydawana jest przedmiotowa decyzja, tj. doprowadzenia do likwidacji istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Utrzymywanie stanu niezgodności z prawem, nie znajduje uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usuniecie. Istotą regulacji art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest likwidacja zaistniałych w zakresie utrzymania obiektów budowlanych nieprawidłowości celem zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania tych obiektów - przez co rozumieć należy zarówno bezpieczeństwo bezpośrednich użytkowników obiektu (np. mieszkańców), jak i bezpieczeństwo osób przebywających w jego pobliżu.
W związku z powyższym DWINB przychylił się do twierdzeń organu szczebla powiatowego, że zwłoka w wykonaniu nakazu w postaci przesunięcia terminu na wykonanie obowiązków do 2 i 4 lat mogłaby przyczynić się do katastrofalnych skutków. Tak znaczne wydłużenie terminu może przyczynić się do postępującej degradacji stanu technicznego budynku i w efekcie zwiększyć zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców. Niewątpliwie istniejące wady obniżają znacznie sprawność techniczną obiektu i bezpieczeństwo jego użytkowania, zmniejszają trwałość jego elementów, a także stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i ludzi wbrew twierdzeniom Wspólnoty.
Kolejno, organ odwoławczy zaznaczył, że argumentacja odwołania wskazująca, że dokonano zgłoszenia przedsięwzięcia rewitalizacyjnego do Gminnego Programu Rewitalizacji jest bez znaczenia, pomimo tego, że zakres ww. przedsięwzięcia odpowiada obowiązkom wynikającym z decyzji z 2021 r. Sytuacja finansowa oraz oczekiwanie na dofinansowanie inwestycji nie uzasadniają bowiem zwłoki w realizacji obowiązków, które mają na celu usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. Nadto Wspólnota wystąpiła z powyższym zgłoszeniem w grudniu 2021 roku, czyli dopiero 8 miesięcy po wydaniu decyzji nakazowej z dnia 27 kwietnia 2021 r., a ewentualny termin wdrożenia tej rewitalizacji nie jest znany.
Kwestia braku posiadania przez stronę odpowiednich środków finansowych gwarantujących sfinansowanie nakazanych prac nie może skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa życia i zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych. Ustawodawca w art. 61 Prawa budowlanego określa bowiem obowiązki właściciela/zarządcy jako nałożone z mocy prawa, związane z zapewnieniem i utrzymywaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. W tym kontekście sytuacja finansowa zobowiązanych, jak też czas potrzebny im na zgromadzenie odpowiednich środków nie mają znaczenia dla określenia terminu wykonania nakazanych robót. W konsekwencji także zmiana terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ze względu na brak środków finansowych nie byłaby uzasadniona, tym bardziej, że Wspólnota już w 2014 r. powzięła wiedzę o nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku. Miała zatem wystarczająco dużo czasu na zorganizowanie środków finansowych na wykonanie robót budowlanych i zaleceń pokontrolnych.
Kolejno, odnośnie twierdzenia Strony, że wykonano roboty eliminujące zagrożenie organ wyjaśnił, że prace zabezpieczające nie stanowią wystarczającej podstawy do zmiany decyzji, gdyż nie oznaczają one wyeliminowania zagrożenia w stanie technicznym budynku. Dołączony protokół z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego obiektu budowlanego z dnia 1 marca 2022 r. nie stanowi w żaden sposób wykonania nakazanego obowiązku. Wskazuje on jedynie, że aktualnie nie występuje bezpośrednie zagrożenie w związku z wykonaniem drobnych napraw. Jednakże, jak już wyżej wskazano, nie sposób uznać dokonanych zabezpieczeń jako wykonanie nakazanych obowiązków, a tym bardziej nie stanowią one podstawy do zmiany decyzji, gdyż jak już wskazano wcześniej, ujawnione, niewyeliminowane nieprawidłowości przyczyniają się do postępującej degradacji stanu technicznego budynku.
Odnośnie natomiast wniosku Strony, zawartego w uzasadnieniu odwołania o "wyłączenie z zakresu wskazanych robót wykonania izolacji poziomej z uwagi na posadowienie budynku bezpośrednio na gruncie" organ wyjaśnił, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należą do kategorii tzw. decyzji związanych. Rozważając zatem możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. organ winien ocenić, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięcia, w którym ma on możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tryb z art. 155 k.p.a. nie może bowiem służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które byłoby niedopuszczalne w związku ze związaniem organu bezwzględnie obowiązującą normą prawną prawa materialnego (zob. wyroki NSA z 2 października 2019 r., sygn. II OSK 2507/18; z 9 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1088/17 oraz z 19 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 254/17, dostępne w CBOSA). W tym kontekście nie budzi wątpliwości DWINB, że zakres obowiązków wskazanych w decyzji z dnia 27 kwietnia 2021 roku związany był z usunięciem występujących nieprawidłowości przedmiotowego budynku w związku z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, gdzie wady ujawnione w ekspertyzie z 2014 roku zostały potwierdzone w protokole z kontroli 5 letniej obiektu z grudnia 2020 roku, ekspertyzie technicznej z 2019 roku oraz na podstawie przeprowadzonej kontroli przez organ szczebla powiatowego w marcu 2021 roku. Nakazane obowiązki wiążą się niewątpliwie z usunięciem występujących nieprawidłowości w budynku przy ul. [...] we W. i mają za zadanie zapobiec dalszej degradacji obiektu.
Skoro przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie pozostawia wyboru, co do jego zastosowania, jeśli wystąpią okoliczności w nim wskazane, to uznać należy, że nie można w ramach art. 155 k.p.a. zmienić wydanego rozstrzygnięcia, bo było by to sprzeczne z charakterem i celem art. 66, który ma doprowadzić do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Organ wyjaśnił także, że uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko bowiem w obszarze owego "luzu decyzyjnego", wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji, W razie zaś, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). Skoro zatem w decyzji z 27 kwietnia 2021 r. stwierdzono nieprawidłowości, co do stanu budynku, to znaczy, że ich istnienie jest niezgodne z prawem i należało podjąć działania, które je wyeliminują. Organ nadzoru wskazał w decyzji jakie działania usuną stan niezgodności z prawem. Niedopuszczalne jest zatem aby w trybie art. 155 k.p.a. doszło do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określającej działania, które mają za cel doprowadzenie do stanu zgodności z prawem, bowiem wówczas cel tej decyzji - uzyskanie prawidłowego stanu budynku - nie zostanie osiągnięty. Na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest bowiem możliwe ponowne merytoryczne rozpatrzenie decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia, które np. byłoby bliższe stanowisku wnioskującego o uchylenie lub zmianę tej decyzji. Postępowanie prowadzone w oparciu o ww. przepis może bowiem doprowadzić do weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, ale jedynie wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Takim przepisem szczególnym jest art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie w jakim zobowiązuje organ do nałożenia obowiązków zmierzających do .doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji także zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 w części nakładającej obowiązki jest niedopuszczalna. Istnieje jedynie możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania, gdyż w tym zakresie organ działa na zasadzie uznana.
Konkludując DWINB wskazał, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest bowiem kolejną instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale - jak wskazywano już wyżej - służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji (zob. wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 833/18, dostępny w CBOSA). Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 593/17, dostępny w CBOSA). Stąd też, w nawiązaniu do odwołania, w którym strona wniosła o "wyłączenie z zakresu wskazanych robót wykonanie izolacji poziomej", DWINB wyjaśnił, że "organ - orzekając w trybie art. 155 k.p.a. - nie jest obowiązany do prowadzenia "nowego" postępowania wyjaśniającego (dowodowego), co do stanu faktycznego weryfikowanej w tym trybie sprawy" (Wyrok WSA w Gdańsku z 25.06.2020 r., III SA/Gd 107/20, LEX nr 3035862.). Wskazał także, że przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 155 k.p.a. nie jest ocena zarzutów merytorycznych, które mogły zostać podnoszone w zwykłym trybie odwoławczym, lecz to czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego pozwalającym wzruszyć ostateczną decyzję po spełnieniu przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1540/18; wyroki NSA w Warszawie: z 13 grudnia 1996 r., sygn. III SA 1212/95, LEX nr 28966, z 15 listopada 1996 r., sygn. III SA 1110/95, LEX nr 27376).
Odnośnie natomiast argumentu skarżącej, że brak realizacji nakazanych obowiązków związany jest z "brakiem podstawowych materiałów do realizacji wskazanych robót, co potęguje stan mobilizacji społeczeństwa w obawie o atak wojenny", organ uznał go za całkowicie niezasadny, a wręcz w tym miejscu niedopuszczalny. Zobowiązani do dokonania nakazanych obowiązków nie mogą zasłaniać się tak tragiczną sytuacją na świecie, jednakże nie wpływającą aktualnie i bezpośrednio na sytuację w kraju odnośnie obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Zasłanianie się aktualną sytuacją za granicą nie może uniemożliwiać wykonania tak istotnego dla zdrowia i życia mieszkańców remontu w postaci robót budowlanych określonych w decyzji, a Wspólnota Mieszkaniowa przed wybuchem wojny miała sporo czasu na realizację swoich obowiązków, gdyż decyzja nakazowa została wydana 27 kwietnia 2021 roku. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu, interes społeczny przemawia za tym, aby stan niezgodny z prawem został jak najszybciej usunięty. Nieprawidłowości związane niewłaściwym stanem elementów przedmiotowego obiektu mogą stwarzać realne zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i zdrowia ludzi z niego korzystających i stanowią sytuację niezgodną z prawem, a także pogłębia postępującą już od 2014 roku degradację tegoż obiektu. Podkreślić należy, że zmiana terminu wykonania obowiązków wynikającego z decyzji PINB z dnia 27 kwietnia 2021 r. leży jedynie w interesie wnioskującej Wspólnoty, której nie można przypisać miana słusznego, bowiem nie można pogodzić go z interesem społecznym. Stan techniczny obiektu budowlanego, a konkretniej występujące zagrożenie stanowi bowiem stan niezgodny z prawem.
Reasumując brak niezbędnej przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego w uwzględnieniu podania w tym zakresie skutkować musi decyzją odmowną. Zdaniem DWINB wydłużenie terminu wykonania nakazanych obowiązków, z 8 miesięcy do 2 lat w zakresie obowiązków określonych w punktach 1-6 oraz z 14 miesięcy do 4 lat w zakresie obowiązków określonych w punktach 7-9 sentencji decyzji, spowodowałoby nieodwracalną w skutkach dalszą degradację tego budynku, a także stworzyłoby zagrożenie dla użytkowników budynku, gdyż niewątpliwie, znajdujące się w nieodpowiednim stanie technicznym elementy zewnętrzne obiektu narażone są szczególnie na negatywne działania czynników atmosferycznych, czy też chociażby trwający już, brak skutecznej ochrony przed dopływem wilgoci z poziomu posadowienia powoduje dalsze zawilgocenia zawilgoconych już murów podpiwniczenia i przyziemia co skutkuje korozją i osłabieniem murów, obniżeniem ich nośności itp. Organ ponownie zaznaczył, że istniejące już wady znacznie obniżają sprawność techniczną obiektu, zmniejszają trwałość jego uszkodzonych już elementów co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Reasumując brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. czyni zmianę decyzji w tym trybie, niedopuszczalną.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżąca w petitum skargi zarzuciła naruszenie:
1) art. 155 kpa. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zmiana decyzji administracyjnej może nastąpić wyłącznie w tych samych okolicznościach faktycznych, które istniały w dacie wydania decyzji pierwotnej,
2) art. 155 kpa. w zw. z art. 105 § 1 kpa. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że niewykonanie obowiązków przemawia przeciwko prolongacie, mimo że prolongata z natury może dotyczyć obowiązków jeszcze niewykonanych,
3) art. 76 § 1 i 2 kpa. poprzez ich niezastosowanie, polegające na odmowie wiarygodności dokumentowi urzędowemu w postaci protokołu okresowej kontroli rocznej obiektu budowlanego z dnia 1 marca 2022 roku mimo braku dowodu przeciwnego; protokół stwierdza wykonanie części nakazów, wykonanie prac zabezpieczających jak i to, że obiekt budowlany nie stwarza już zagrożenia dla życia lub zdrowiu, bezpieczeństwa mienia, bądź środowiska,
4) oraz 7 i 77 kpa. polegające na pobieżnej analizie protokołu z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego obiektu budowlanego z marca 2022 roku; Organ II instancji odkodowując treść protokołu stwierdza, że zagrożenie nie zostało wyeliminowane mimo, że w protokole konsekwentnie powtarza się stwierdzenie że obiekt budowlany nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowiu, bezpieczeństwa mienia, bądź środowiska,
5) art. 7 i 77 kpa. w zw. z art. 155 kpa. polegające na nieprzeprowadzeniu żadnych czynności dowodowych w zakresie obecnego stanu obiektu budowlanego, a zwłaszcza tego, czy już wykonano prace remontowe, prace zabezpieczające oraz usunięto stanu zagrożenia dla życia zdrowia, bezpieczeństwa mienia, bądź środowiska pozwalają uznać interes strony w przedłużeniu terminu wykonania prac za słuszny; w szczególności nie przeprowadzono oględzin obiektu mimo złożonej przez stronę ekspertyzy technicznej, z której wynika wykonanie części prac i całkowite usunięcie zagrożenia,
6) art. 155 kpa. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 9 października 2015 roku o rewitalizacji oraz uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2021 roku nr [...] w sprawie w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uznania, że za słusznym interesem strony w prolongacie obowiązków remontowych przemawia usytuowanie nieruchomości na obszarze rewitalizacji, co może Wspólnocie Mieszkaniowej stworzyć możliwość uzyskania dotacji na remont w wysokości do 50% kosztów,
7) art. 7 i 77 kpa. w zw. z art, 155 kpa. w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali poprzez nierozpatrzenie sprawy w kontekście śmierci członka Wspólnoty Mieszkaniowej L. M., właściciela lokalu [...] oraz niezakończonym postępowaniu spadkowym po tej osobie, co pozbawia Wspólnotę Mieszkaniową możliwości podjęcia uchwały w sprawie zaciągnięcia kredytu czy ewentualnie w sprawie ustalenia wysokości wpłat na remont,
8) art. 155 kpa. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uznania, że za słusznym interesem strony w prolongacie obowiązków przemawia okoliczność, że stronie dopiero pierwszy raz zostałaby udzielona prolongata,
9) art. 9 kpa. oraz art. 79a kpa. w zw. z art. 140 kpa. polegające na ich niezastosowaniu poprzez niewskazanie stronie przez organ II instancji, jakich przesłanek nie wykazała, a jakie powinna wykazać, aby uzyskać decyzję zgodną ze swoim wnioskiem.
Zarzucając powyższe strona skarżąca wniosła o:
1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I Instancji i o zasądzenie od na jej rzecz kosztów postępowania, w tym wniesionego wpisu, opłaty skarbowej za pełnomocnictwo oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,
2) wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonania w całości decyzji PINB dl Miasta W. z dnia 27 kwietnia 2021 roku Nr 1045/2021 w sprawie przeprowadzenia prac remontowych.
Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p. p. s. a. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów:
1) odpisu skróconego aktu zgonu L. M.,
2) pisma pełnomocnika M. M. z dnia 23.07.2021 r.,
3) pisma Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 21 czerwca 2021 roku
na okoliczności:
- śmierci L. M.,
- nieustalenia spadkobiercy po L. M.,
- braku możliwości podjęcia przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwały w sprawie zaciągnięcia kredytu na remont,
-informowania PINB dla Miasta W. o śmierci L. M. i nieuregulowaniu spraw spadkowych.
W uzasadnieniu skargi obszernie argumentowano, że organy obu instancji wadliwie zinterpretowały art. 155 k.p.a. przyjmując, że zmiana decyzji w tym trybie nie może nastąpić w oparciu wyłącznie w ramach tego samego stanu faktycznego. Tymczasem zmiana lub uchylenie decyzji najczęściej będzie uzasadniona właśnie nowymi okolicznościami faktycznymi. W realiach nadzoru budowlanego taką oczywistą okolicznością będzie usunięcie zagrożenia, czy wykazana możliwość uzyskania środków na remont, lecz w późniejszym czasie, czy też okoliczności nie wywołane przez Stronę, które sprawiają, że wykonanie remontu jest niemożliwe np. z przyczyn prawnych. Wykładnia art. 155 kpa. przeprowadzona przez DWINB nie tylko pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu, ale również jego celem, którym jest m.in. umożliwienie zmiany lub uchylenia decyzji w związku z obiektywną zmianą okoliczności. Kwestia ta została już zresztą rozstrzygnięta w orzecznictwie, czego przykład stanowi uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 roku (sygn. akt II GPS 2/09).
Zdaniem skarżącej postępowanie toczące się na podstawie art. 155 kpa. jak każde inne kończące się decyzją administracyjną jest postępowaniem administracyjnym, do którego należy odnieść w szczególności zasady ogólne kpa. oraz dalsze przepisy dotyczące postępowania dowodowego. W szczególności należy zaznaczyć, że organ nie mógł się opierać na swoich wcześniejszych ustaleniach skoro zostały mu zgłoszone nowe twierdzenia i okoliczności. W niniejszej sprawie nie przeprowadzono żadnych czynności, zmierzających do wyjaśnienia obecnego stanu faktycznego sprawy, co świadczy o tym, że niniejsze postępowanie miało charakter pozorny i co dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję administracyjną.
Jednak okolicznością, która w ocenie pełnomocnika Wspólnoty przekreśla całe niniejsze postępowanie administracyjne jest to, że organ II Instancji przyjął błędne założenie dotyczące możliwości zmiany decyzji administracyjnej w trybie art. 155 kpa., czemu dał wyraz na str. 5 decyzji, gdzie stwierdził, że nie sposób uznać dokonanych zabezpieczeń jako wykonanie nakazanych obowiązków, ani tym bardziej nie stanowią one podstawy do zmiany decyzji. Zdaniem skarżącej ze stwierdzenia tego wynika, że według organu okolicznością uzasadniającą prolongatę byłoby wykonanie obowiązków. Jest to założenie nielogiczne, ponieważ zmiana terminu może się odnosić tylko do obowiązków niewykonanych. A gdyby organ w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 kpa. stwierdził wykonanie obowiązków, to byłby zobligowany takie postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Organ nie mógł więc w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowania z art. 155 kpa. skoro przyjął fałszywe założenia dotyczące stosowania tego przepisu czyli, że stosuje się go w niezmienionym stanie faktycznym oraz, że zmianę terminu uzasadnia wykonanie obowiązków. Tymczasem skarżąca w odwołaniu nie kwestionowała treści decyzji PINB z dnia 27 kwietnia 2021 r., ale zaznacza, że na skutek zmiany istotnych okoliczności jej podtrzymywanie w dotychczasowym zakresie jest niecelowe, w związku z czym zasadna jest jej zmiana w oparciu o 155 kpa.
W dalszych wywodach wskazując na brzmienie art. 66 ust.1 Prawa budowlanego pełnomocnik podniósł, że w pkt 1 - 4 tego przepisu występuje gradacja przesłanek uzasadniających wydanie nakazu od zagrożenia życia do oszpecenia. Kierując się zatem zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego należy przyjąć, że we wszystkich tych wypadkach w sposób odmienny określa się termin realizacji prac i bezspornie za pilniejsze uznaje się prace i określa się krótszy termin ich wykonania w sytuacji istnienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi (pkt 1) niż w pozostałych przypadkach wymienionych w tymże przepisie, a więc m.in., gdy obiekt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Zważywszy na fakt, że termin realizacji obowiązków wynikających z decyzji z dnia 27 kwietnia 2021 roku determinowała przesłanka zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, w świetle argumentacji podniesionej przez stronę, należało zbadać przede wszystkim to, czy ta przesłanka występuje. Organy I i II instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jedynym więc dowodem na tę okoliczność pozostaje protokół z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego obiektu budowlanego z dnia 1 marca 2022 roku z którego wynika, że strona wykonała szereg prac remontowych obiektu, w tym i te, które zostały objęte nakazem PINB, jak również wykonano prace zabezpieczające. I tak odpowiednio: drzwi wejściowe do budynku wymieniono na nowe, pomalowano korytarz na parterze, wymieniono 5 sztuk drzwiczek wieczystych na poddaszu i na parterze, wykonano zabezpieczenie pokrycia dachowego przed przeciekaniem, na poddaszu otwory okienne osłonięto poliwęglanem. Poddasze jest chronione przed deszczem, wykonano naprawę stopnic w schodach na strych, -wymieniono przedstopnicę w biegu schodowym na I piętro, -zamontowano poręcze przy schodach, naprawiono tralki w balustradzie, rozpoczęto wykonywanie obrzutki (szpryc) w celu naprawy tynku przed ociepleniem. W świetle wykonanych prac w protokole kontroli stwierdzono, że budynek pomimo tego, że znajduje się w należytym stanie technicznym, nie zagraża życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, jednakże wymaga wykonania niezbędnego remontu. Wskazano przy tym, że zabezpieczenie dachu jest rozwiązaniem chroniącym przed zaciekami na okres 2-3 lat.
W ocenie pełnomocnika Wspólnoty protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 kpa., a w związku z tym korzysta z domniemania prawdziwości a organ nie przeprowadził żadnego przeciwdowodu. Nadto organ II instancji pobieżnie zapoznał się treścią protokołu. W ogóle nie odniósł się do tego zakresu stwierdzając jedynie, że nie oznaczają one wyeliminowania zagrożenia w stanie technicznym budynku. Stwierdzenie organu jest zresztą sprzeczne z ustaleniami protokołu z dnia 1 marca 2022 roku, w którym w kilku miejscach wskazuje się właśnie na eliminację zagrożenia jak np. we wniosku końcowym: "budynek pomimo tego, iż nie znajduje się należytym stanie technicznym nie zagraża życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jednakże wymaga wykonania niezbędnego remontu w chwili obecnej nie występuje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi". Co więcej z protokołu kontroli wynika i to, że prace mogą zostać wykonane za 2-3 lata. Przyjmując, że zgodnie z art. 76 § 1 i 2 kpa., wobec braku dowodu przeciwnego, ustalenia protokołu są wiążące należy stwierdzić, że przeprowadzenie prac i oddalenie zagrożenia ewidentnie przemawia za prolongatą terminu, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że jego wyznaczeniu towarzyszyła uznana przez PINB przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, która jak wynika z protokołu, obecnie już nie występuje.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej niezasadne są także argumenty organu zarzucające wspólnocie zbyt późne wystąpienie w wnioskiem o rewitalizację wiążące tę ocenę z datą nakazu administracyjnego a nie z datą wejścia w życie uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2021 roku nr [...] w sprawie w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, natomiast dopiero w lipcu na podstawie kolejnej uchwały przystąpiono do sporządzania Programu Rewitalizacji (co miało miejsce 11 czerwca 2021 r.).
Zarzucono wreszcie, że organ nie rozpatrzył także istotnej w sprawie kwestii a mianowicie tego, że w związku ze śmiercią jednego z członków Wspólnoty Mieszkaniowej L. M. i trwającym postępowaniem spadkowym, jak również niewyznaczeniem przez spadkobierców swojego reprezentanta do głosowania nad uchwałami Wspólnota nie jest w stanie podjąć uchwały w sprawie zaciągnięcia kredytu na remont lub ewentualnie w sprawie zebrania środków na ten cel. Pełnomocnik Wspólnoty zaznaczył, że informacja o śmierci tej osoby została zgłoszona PINB m.in. w piśmie z dnia 21 czerwca 2021 roku. Zdaniem pełnomocnika sprawa zaciągnięcia kredytu przez Wspólnotę – zgodnie z orzecznictwem stanowi zaś czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Nie jest zatem możliwe przeprowadzenie głosowania tej sprawie, albowiem zgodnie z informacjami posiadanymi przez Wspólnotę Mieszkaniową, w związku z trwającym postępowaniem spadkowym po właścicielu lokalu Nr [...] nie ma dziś osoby, która legitymuje się prawami do spadku. Zgodnie z art. 1025 § 2 kc. jedynie uzyskanie postanowienia w sprawie nabycia spadku lub poświadczenie dziedziczenia stwarza domniemanie osoby spadkobiercy. Na chwilę obecną taki dokument nie został wydany a nadto sukcesja ewentualnej spadkobierczyni M. M. jest niepewna, na co wskazuje jej pełnomocnik w piśmie z dnia 23 lipca 2021 roku. Wyżej przedstawiona sytuacja stanowi czynnik obiektywny i niezależny od Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ sama w rzeczonym postępowaniu spadkowym nie uczestniczy. W tych warunkach słuszny jest zatem interes Wspólnoty Mieszkaniowej w prolongacie obowiązków remontowych skoro z przyczyn od siebie niezależnych nie w stanie podjąć uchwały w sprawie kredytu, a biorąc pod uwagę konsekwencje finansowe wynikające z ewentualnego unieważnienia umowy kredytowej nie sposób od Wspólnoty Mieszkaniowej oczekiwać podejmowania uchwały w sposób sprzeczny z prawem tj. z pominięciem praw właściciela lokalu Nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2022 r., po rozpoznaniu wniosku z dnia 28 lipca 2022 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji PINB z dnia 27 kwietnia 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i treść zapadłych rozstrzygnięć prowadzą do wniosku, że orzekające w sprawie organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem skarżonej decyzji uzasadniałaby jej eliminację z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r. poz. 259) dalej jako p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania dotyczącego zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji uwzględnić zatem należało, że podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 155 k.p.a. Wynika z niego, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z treści przywołanego przepisu wynika, że istotą postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne, wskazane w nim przesłanki materialnoprawne, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Pomimo bowiem umieszczenia art. 155 k.p.a. w ustawie procesowej (K.p.a.) przepis ten ustanawia zarówno normy o charakterze procesowym, jak i materialnoprawnym. Normą o charakterze materialnoprawnym jest wskazanie określonych przesłanek zmiany decyzji ostatecznej, zaś charakter procesowy mają regulacje dotyczące właściwości organów i trybu postępowania oraz sposobu rozstrzygnięcia (por. NSA w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r. II OSK 404/20, CBOSA).
Zgodnie z art. 155 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej jest zatem dopuszczalne gdy: 1/ wszystkie strony wyrażą na to zgodę; 2/ przepis szczególny nie sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji; 3/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wymagane jest przy tym łączne spełnienie ww. przesłanek a brak którejkolwiek z nich, uniemożliwia uchylenie lub zmianę decyzji w omawianym trybie.
Rozważając możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. organ ocenia, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięć, w których ma on możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tryb z art. 155 k.p.a. nie może bowiem służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą prawną, tj. terminem prawa materialnego, byłoby niedopuszczalne (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1088/17; z 19 grudnia 2018r., sygn. akt II OSK 254/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).
W niniejszej sprawie wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej objęto wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, dalej: ustawa - Prawo budowlane, decyzję PINB z dnia 27 kwietnia 2021r. nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu poprzez wykonanie określonych w 9 punktach robót budowlanych. Organ dokonał także pogrupowania nałożonych obowiązków przyporządkowując im różne terminy realizacji, a mianowicie 8 i 14 miesięcy, mając na uwadze istniejące zagrożenia, zakres robót i techniczne możliwości ich realizacji oraz konieczność prowadzenia ich w odpowiednich warunkach atmosferycznych.
Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać, życiu, zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź lub środowisku (pkt 1) albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ ma również obowiązek określić termin usunięcia tych nieprawidłowości, przy czym, sam przedział czasowy wykonania obowiązku ustalany jest już na zasadzie uznania administracyjnego. Przyjmuje się zatem, że zmiana/uchylenie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przeprowadzana w trybie art. 155 k.p.a., jest możliwa jedynie zakresie ww. terminu - w tej części ma ona bowiem charakter uznaniowy i co do zasady istnieje w tym zakresie możliwość jej zmiany (por. NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2021 r. II OSK 202/21, z dnia 2 października 2019 r. II 2507/18, z dnia 10 marca 2021 r. II OSK 1946/19, CBOSA).
Utrwalony jest także pogląd, że wskazana norma może stanowić podstawę do zmiany ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zasadnością wyznaczenia stronie innego terminu wykonania nakazanych robót niż wyznaczony pierwotnie w decyzji ostatecznej.
Rozstrzygając zatem zmianę terminu wykonania robót nakazanych w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należy z jednej strony uwzględnić interes społeczny biorąc przede wszystkim ratio legis instytucji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, z drugiej zaś zestawić go z uzasadnionym interesem strony, który w konkretnych okolicznościach może wskazywać na zasadność i racjonalność zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu. Zauważyć przy tym należy, że "słuszny interes strony" o którym mowa w analizowanym przepisie nie oznacza samej woli (chęci) strony do uchylenia decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Co więcej, słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym, którym jest zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak i zasada legalności działania zawarta w art. 6 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/17 – publik. CBOSA). Oceniając zatem, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tyle subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany/uchylenia decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Innymi słowy, uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07).Przy ocenie zmiany terminu ustalonego pierwotnie należy także mieć na uwadze, że przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego służy niewątpliwie zapewnieniu właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejącego obiektu budowlanego oraz użytkowania go w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Zastosowanie środka przewidzianego tym przepisem stanowi reakcję na przypadki nierzadko wieloletnich zaniedbań przez właściciela obiektu obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym na zasadzie art. 61 Prawa budowlanego (z taką zresztą sytuacją mamy do czynienie w rozpoznawanej sprawie.). Z tych względów uzasadnione jest twierdzenie, że termin wykonania nałożonych przez organ nadzoru obowiązków powinien być jak najkrótszy, zwłaszcza gdy w grę wchodzą przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego związane z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska oraz niewłaściwym stanem technicznym. Wykonanie tego rodzaju decyzji przez stronę powinno być traktowane jako czynności o charakterze niecierpiącym zwłoki, a nawet pilnym. Z drugiej strony, termin wyznaczony w decyzji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być zawsze terminem realnym, adekwatnym do charakteru i zakresu nakazanych robót budowlanych. Dodatkowo z perspektywy art. 155 kpa na uwzględnienie zasługują te przypadki, które uzasadniają potrzebę zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu w sposób obiektywny. Chodzi tu więc o wystąpienie okoliczności istotnych dla terminowego wykonania obowiązku, niebędących zarazem przejawem celowego odwlekania wykonania nałożonych obowiązków, czy też obejścia konieczności jej realizacji w jakikolwiek inny sposób.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 21 grudnia 2021 r. wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie dotyczył przedłużenia terminu wykonania obowiązku określonego w decyzji z dania 27 kwietnia 2021 r. z 8 miesięcy na 2 lata i z 14 miesięcy na 4 lata. Zaznaczyć także trzeba, że był to już drugi wniosek dotyczący zmiany terminy wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. Pierwszy pochodzi z 21 czerwca 2021 r. i rozpatrzony został ostateczną decyzją PINB z dnia 30 sierpnia 2021r. Przedmiotem wniosku z 21 czerwca 2021 r. była także zmiana terminów w takim samym zakresie (czyli z 8 miesięcy na 2 lata i z 14 miesięcy na 4 lata) jednakże strona powoływała w nim na zupełnie inne okoliczności uzasadniające ową zmianę. Nie było zatem przeszkód do rozpatrzenia ponownie złożonego wniosku. Mając na uwadze treść wniosku z dnia 21 grudnia 2021 r. należy zgodzić się z organami, że Wspólnota Mieszkaniowa domagała się w nim zmiany decyzji ostatecznej w zakresie jednego z elementów rozstrzygnięcia tj. terminu wykonania nałożonych obowiązków.
Przypomnieć dalej należy, że organy odmówiły zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej uznając, że nie zostały spełnione przesłanki zgodności z interesem społecznym oraz ze słusznym interesem strony. Sąd podziela stanowisko organów, że przedłużenie terminu wykonania obowiązków z 8 miesięcy do 2 lat (czyli o 16 miesięcy oraz z 14 miesięcy do 4 lat (czyli o 34 miesiące) w sytuacji, gdy budynek bezsprzecznie znajduje się w złym stanie technicznym, zagrażającym bezpieczeństwu osób w nim mieszkających oraz przebywających w najbliższym otoczeniu nie leży w interesie społecznym. Wręcz przeciwnie w interesie społecznym leży jak najszybsze, niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jeżeli bowiem w objętej wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej decyzji z dnia 27 kwietnia 2021 r. bezspornie stwierdzono nieprawidłowości stanu technicznego zagrażające bezpieczeństwu i uznano za konieczne wyeliminowanie ich w określonym terminie, to nie można uznać, że przedłużanie istnienia stanu niezgodnego z prawem wyrażającego się w nienależytym (złym) stanie technicznym budynku łącznie o kilka lat (jak chciałaby tego Wspólnota maksymalnie do czterech lat) byłoby zgodne z interesem społecznym który przejawia się nie tyko w bezpieczeństwie samych użytkowników przedmiotowego obiektu budowlanego ale także znajdujących się w jego otoczeniu osób. Jak zasadnie wskazały organy długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym prowadzić może do jego dalszej degradacji i bezspornie nie realizuje tak pojętego interesu społecznego. Tymczasem zgodność z interesem społecznym stanowi warunek zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. (por. NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. II OSK 934/18, dostępne CBOSA).
W konsekwencji zasadnie także organy oceniły, że interes strony zmierzającej do znacznego wydłużenia terminów wykonania obowiązków mających przywrócić stan zgodny z prawem nie jest interesem słusznym. Interes strony może zostać uznany za słuszny tylko wtedy, gdy mieści się w granicach obowiązującego prawa. W efekcie nie można mówić o słuszności interesu strony jeżeli nie były spełnione przesłanki wynikające z odpowiednich przepisów, w tym przepisów Prawa budowlanego nakładających na właścicieli obiektów obowiązek utrzymywania ich w należytym stanie technicznym. Możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w konkretnej sprawie należy bowiem rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, że zmiana decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wynika niewątpliwie obowiązek utrzymania budynku w należytym stanie technicznym oraz zapewnienie podstawowych wymagań, dotyczących między innymi bezpieczeństwa. W świetle przywołanych przepisów prawa materialnego obowiązkiem organów nadzoru budowlanego, a przede wszystkim właściciela obiektu, jest więc dążenie do najszybszego, jak to tylko możliwe usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego obiektu. Natomiast utrzymywanie stanu niezgodności z prawem (do czego w istocie zmierza znaczenie przedłużenie terminu wykonania obowiązków) nie znajduje uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. W konsekwencji modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją z 27 kwietnia 2021 r. stosunku materialnoprawnego – poprzez jej długotrwałe niewykonywanie - nie jest społecznie pożądana i godna wsparcia ze strony Państwa ze względu na cel dla którego decyzja ta została wydana.
W rozpoznawanej sprawie zły stan techniczny budynku należącego do Wspólnoty stwierdzony został już w 2014 r. o czym świadczy orzeczenie stanu technicznego z 14 marca 2014 r. uzupełnione w dniu 1 lipca 2014 r. a pomimo to - pomimo widocznych wad i pogarszającego się stanu elementów budynku (pokrycia dachowego, kominów, obróbki blacharskiej, ław kominowych, zawilgoconych murów, tynków elewacyjnych) - Wspólnota nie podjęła przez okres 6 lat żadnych działań zmierzających do zahamowania postępującego procesu niszczenia i degradacji budynku. Spowodować to musiało wydanie decyzji z 27 kwietnia 2021 r. nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Także pomimo tej decyzji Wspólnota nie podjęła w istocie czynności zmierzających do wykonania nałożonych obowiązków (poza wykonaniem drobnych napraw opisanych w protokole z 1 marca 2022 r.) W tej sytuacji wydłużenie terminu wykonania nałożonych obowiązków o kolejne kilka lat nie znajduje uzasadniania ani w interesie społecznym ani w słusznym interesie strony. Prowadziłoby to utrzymania stanu naruszającego porządek prawny ukształtowany ostateczną decyzją organu. Interes strony nie może zaś kolidować z koniecznością zapewnienia odpowiedniego stanu obiektu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że odmawiając zmiany decyzji ostatecznej organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W efekcie zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Powyższej oceny nie podważają przedstawione w skardze zarzuty i ich argumentacja. Nie jest zasadny zarzut wadliwej interpretacji art. 155 k.p.a. przez przyjęcie, że zmiana decyzji w tym trybie nie może nastąpić w oparciu wyłącznie w ramach tego samego stanu faktycznego. Organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisu i prawidłowo go zastosowały. Co do zarzutu skargi przypomnieć należy, że organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, użył argumentacji, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej. Użycie tej argumentacji ściśle wiązało się jednak z argumentacją, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy i wydanie nowego rozstrzygnięcia, gdyż postępowanie prowadzone w tym trybie ma doprowadzić do weryfikacji wydanej decyzji tylko z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony lub interes społeczny. W konsekwencji doprowadziło to organ do stwierdzenia, że orzekając w trybie art. 155 k.p.a. nie jest on obowiązany do prowadzenia "nowego" postępowania wyjaśniającego co do stanu faktycznego weryfikowanego w tym trybie sprawy. Stanowisko to oczywiście jest słuszne, tym bardziej, że odnosiło się do tej części odwołania w której strona wnosiła o "wyłączenie z zakresu wskazanych robót izolacji poziomej". Tak sformułowane żądnie dotyczyło w istocie wzruszenia decyzji ostatecznej w części w której nałożone zostały na Wspólnotę obowiązki zamierzające do usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Żądanie to niewątpliwe nie mogło być uwzględnione, co trafnie wyjaśnił organ odwoławczy. Po pierwsze pozostawało poza zakresem wniosku wszczynającego postępowania w niniejszej sprawie i wyznaczającego przedmiot postępowania (wniosek dotyczył wszak zmiany terminu wykonania obowiązków a nie wyłączenie określnych robót z zakresu nałożonych obowiązków), po drugie dotyczyło ono części decyzji nakładającej obowiązki a w tej części – jak wyjaśniono to na wstępie - decyzja wydana na podstawie art. 66 ust.1 Prawa budowalnego ma charakter związany. To zaś oznacza, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji w tej części jest niedopuszczalna (tym bardziej, w sytuacji, gdy strona nie przedstawia praktycznie żadnych argumentów za wyeliminowaniem tego obowiązku. Organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, jest bowiem obowiązany w drodze decyzji nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 5 października 2021 r., II OSK 202/21). Wyznaczony w przepisie prawa (art. 66 ust. 1) nakaz wyprowadzenia konsekwencji oznaczonej jednoznacznie, nie daje więc podstaw do jego obejścia przez zastosowanie art. 155 K.p.a. W tej sytuacji DWINB odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu odwołania nie naruszył prawa wykazując, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Niezasadne okazały się zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 76 § 1 i § 2 k.p.a. Stronie skarżącej umknęło bowiem, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem głównym, w którym organ przeprowadza na szeroką skalę postępowanie wyjaśniające do istoty sprawy. Mamy natomiast do czynienia z postępowaniem nadzwyczajnym, w którym, jak wcześniej zaznaczono, rola organu sprowadza się tylko do sprawdzenia zaistnienia przesłanek z art. 155 k.p.a. Oczywiście na potrzeby wyjaśnienia tej kwestii organ może i powinien podjąć czynności dowodowe, jednak nie mogą one zmierzać do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. W rozpoznawanej sprawie organy dysponowany wystarczającymi dowodami do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zmianę decyzji w zakresie jego terminu. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy nie pominął protokołu z okresowej kontroli z 1 marca 2022 r. DWINB dokument ten uwzględnił wskazując jednak, że fakt wykonania przez skarżącą prac zabezpieczających nie stanowi wystarczającej podstawy do zmiany decyzji, gdyż nie oznacza on wyeliminowania zagrożenia w stanie technicznym budynku. Z załączonego protokołu wynika jedynie, że aktualnie nie występuje zagrożenie w związku z wykonaniem drobnych napraw. Dokument ten potwierdza natomiast, że budynek dalej znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Organ słusznie ocenił zatem, że fakt wykonania drobnych napraw – nawet jeżeli mieszczą się one w zakresie nałożonych obowiązków - nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji przez przedłużenie terminu, skoro ujawnione i niewyeliminowane nieprawidłowości przyczyniają się do degradacji stanu technicznego budynku. Strona nie wykazała natomiast, że podjęła czynności zmierzające do usunięcia tych nieprawidłowości co w określonej sytuacji, mogłoby być uznane za okoliczność przemawiającą za zmianą terminu. Nie chodzi przy tym o wykonanie tylko czynności zmierzających do usunięcia zagrożenia życia lub zdrowia bezpieczeństwa mienia bądź środowiska – wokół czego skupia się argumentacja skargi. Raz jeszcze przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie celem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego było nie tylko usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa mienia i życia ludzi ale także doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego.
Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie przemawiają także zarzuty i argumentacja wskazująca na brak możliwości podjęcia przez Wspólnotę uchwały w sprawie zaciągnięcia kredytu ze względu na śmierć jednego z właścicieli i brak zakończenia postępowania spadkowego. Wskazać należy, że we wniosku wszczynającym obecne postępowanie, Wspólnota nie powoływała się na powyższe okoliczności, trudno zatem czynić organom zarzut, że ich nie rozważyły - tym bardziej, że kwestie te zostały już ocenione w ostatecznej decyzji PINB z dnia 3 września 2021 r. której ani Wspólnota ani zarządca nie zakwestionowali. Należy także mieć na uwadze, że od 1 stycznia 2020 r. przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące współwłasności stosuje się odpowiednio do zarządu nieruchomością wspólną jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy. Akta sprawy wskazują, że w niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia, gdyż liczba lokali mieszkalnych jest większa niż trzy. Należy zatem zwrócić uwagę, że jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w sprawach czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, zarząd wspólnoty musi uzyskać zgodę właścicieli wyrażoną w formie uchwały, zapadłą większością głosów właścicieli lokali liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (art. 22 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). Podjęcie uchwały upoważniającej zarząd wspólnoty do określonego działania w sprawie przekraczającej zakres zwykłego zarządu nie musi być zatem zgodne z wolą każdego członka wspólnoty (postanowienie SN z dnia 30 września 2020 r. III CSK 31/18, OSNC 2021/7-8/51)
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości które wymagałyby wyjaśnienia i możliwie było pojęcia rozstrzygnięcia przez Sąd bez przeprowadzenia tych dowodów.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają także kwestie ubiegania się przez skarżącą o przyznanie dotacji w związku z wystąpieniem o objęcie nieruchomości Gminnym Programem Rewitalizacji. Zaakcentować trzeba, że zagadnienia dotyczące sfery finansowej wykonania nakazu pozostają bez znaczenia dla organu nadzoru budowlanego, nawet w sytuacji rozważania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Nie można ich bowiem weryfikować ich przez pryzmat interesu społecznego, a nawet słusznego interesu strony, skoro w przypadku nakazu wydanego w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego, ów interes realizował się będzie przez doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego oraz eliminację ewentualnych nieprawidłowości czy zagrożeń.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych względów działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.