II SA/Wr 422/04

II SA/Wr 422/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus /sprawozdawca/
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 59 ust.1i3, art. 58
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2006r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej nr [...] oraz nałożenia obowiązku zakończenia robót budowlanych polegających na budowie utwardzonej drogi dojazdowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. działając na podstawie art. 55 i art. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016/ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. S. [...] pozwolenia na użytkowanie obiektu Stacji Bazowej nr [...] o część nadawczą na działce nr [...]w W. gmina K. wraz z przyłączem energetycznym oraz nałożył obowiązek zakończenia robót budowlanych polegających na budowie utwardzonej drogi dojazdowej do Stacji Bazowej w terminie do [...].
Jednocześnie organ orzekający zobowiązał inwestora na podstawie art. 59 ust. 4a ustawy – Prawo budowlane do zawiadomienia organu o zakończeniu robót budowlanych, prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego oraz na podstawie art. 60 i art. 64 ust. 1 i 3 tej ustawy do założenia i prowadzenia książki obiektu budowlanego wg przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie książki obiektu budowlanego /Dz.U. nr 120 poz. 1134/.
Uzasadniając orzeczenie organ wyjaśnił, że Starosta Powiatu Le. w decyzji z dnia [...] Nr [...]udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej nr [...] telefonii komórkowej sieci A z zasilaniem elektrycznym na działce nr [...]w W. gm. K., zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
W dniu [...] po złożeniu przez inwestora wniosku o pozwolenie na użytkowanie wraz z kompletem niezbędnych dokumentów, dokonano obowiązkowej kontroli w/w obiektu, w trakcie której stwierdzono wykonanie inwestycji zgodnie z dokumentacją projektową i pozwoleniem na budowę w części wydzielonej pod stacją bazową, natomiast w części dotyczącej zagospodarowania terenu stwierdzono odstępstwo od wydanego pozwolenia na budowę, polegające na niewykonaniu utwardzonej drogi dojazdowej do stacji bazowej.
Powyższe odstępstwo uznano za istotne.
Prawidłowość opisanej powyżej decyzji zakwestionowała A Sp. z o.o. poprzez odwołanie, w którym reprezentująca spółkę pełnomocnik radca prawny A. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której nałożono na inwestora obowiązek zakończenia robót budowlanych polegających na budowie utwardzonej drogi dojazdowej do Stacji Bazowej w terminie do [...] i udzielenie pozwolenia na użytkowanie bez nałożenia takiego obowiązku.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik spółki zarzuciła, że art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nie daje podstawy do nałożenia obowiązku orzeczonego zaskarżoną decyzją i wskazała, iż zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu można go zastosować tylko wówczas, gdy doszło do niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Wykonanie utwardzonej drogi dojazdowej nie podlega pod żadną z tych sytuacji, a w szczególności utwardzenie istniejącej już drogi o długości 180 m położonej poza terenem stacji bazowej nie jest robotą budowlaną związaną z obiektem. Tę sytuację organ I instancji zakwalifikował jako odstępstwo od wydanego pozwolenia na budowę, nie wyjaśniając na jakiej podstawie twierdzenie to zostało przyjęte oraz jakie to ma znaczenie w świetle art. 59 ust. 3 ustawy.
Pełnomocnik odwołującej się spółki zarzuciła ponadto, że utwardzenie drogi dojazdowej bez wątpienia podwyższy standard korzystania z drogi, ale wykonanie tego utwardzenia może być rozpatrywane tylko w tych kategoriach. Wymuszanie na Inwestorze dokonywania inwestycji wokół obiektu na jego koszt nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach.
Droga dojazdowa jest w dobrym stanie i nie uległ on pogorszeniu w następstwie wykonywania przez Inwestora obiektu.
W zakończeniu uzasadnienia pełnomocnik spółki wyjaśniła, że utwardzenie drogi dojazdowej przez Inwestora nie jest wykluczone, jednakże decyzja w tej kwestii zapadnie po skalkulowaniu opłacalności inwestycji i dalszych kosztów jej utrzymania.
Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wyjaśniając przesłanki tego orzeczenia organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, powołanym w podstawie prawnej kwestionowanej w postępowaniu odwoławczym decyzji, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki określone w ust. 1, pomimo nie wykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Oznacza to, że jeżeli obiekt spełnia warunki uzasadniające wydanie pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania w/w robót budowlanych, organ w wydanym pozwoleniu może określić termin wykonania tych robót. Jest to przykład decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności.
Nakłada ona na adresata pozwolenia na użytkowanie obowiązek wykonania pewnych czynności, ściśle jednak związanych z pozwoleniem na użytkowanie. Jeżeli strona nie dopełni tych czynności w wyznaczonym terminie, organ ma obowiązek uchylić decyzję na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 kpa. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że w wyniku obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przeprowadzonej w dniu [...]stwierdzono, że przedmiotowa stacja bazowa z przyłączem energetycznym może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem pomimo tego, że nie została wykonana droga dojazdowa przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącym integralną część decyzji – pozwolenia na budowę Nr [...]z dnia [...].
W tej szczególnej sytuacji organ I instancji słusznie nałożył na adresata pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej obowiązek wykonania w określonym terminie robót dotyczących drogi dojazdowej do stacji, skoro droga ta nie została dotychczas wykonana.
Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez A Sp. z o.o. działającą przez pełnomocnika radcę prawnego A. P.
W skardze pełnomocnik spółki wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w części, w której nałożono na Inwestora obowiązek zakończenia robót budowlanych polegających na budowie utwardzonej drogi dojazdowej do Stacji Bazowej w terminie do [...] oraz o orzeczenie o kosztach postępowania na rzecz skarżącej i wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]w części, w której nałożono na skarżącą spółkę obowiązek zakończenia robót budowlanych polegających na budowie utwardzonej drogi dojazdowej do Stacji Bazowej w terminie do dnia [...].
Przy tak sformułowanym wniosku pełnomocnik spółki zarzuciła zaskarżonej decyzji : naruszenie przepisu art. 55 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 93, poz. 888/ poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą podstawy do prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, ewentualnie art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą podstawy do jego zastosowania i nałożenia na Inwestora obowiązku budowy utwardzonej drogi dojazdowej do Stacji Bazowej.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki stwierdziła – powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, że organ II instancji był zobowiązany zastosować przy orzekaniu w sprawie ustawę – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r., zgodnie z którą przepis art. 55 nie przewiduje możliwości nałożenia w decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
W sprawie nie występuje też sytuacja określona w przepisie art. 55 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane tj. przypadek przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, bowiem wieża telekomunikacyjna wraz z urządzeniami telekomunikacyjnymi, przyłączem energetycznym oraz kontenerem jest odrębnym od drogi obiektem budowlanym i wszystkie roboty budowlane do niej się odnoszące zostały zakończone.
W tych okolicznościach – zdaniem pełnomocnika spółki – decyzja organu odwoławczego zawiera wadę określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto organ ten nie określił w uzasadnieniu orzeczenia, jaki stan prawny uwzględnił przy rozpatrywaniu sprawy oraz nie ustosunkował się do wniosku Inwestora o umorzenie postępowania w przypadku orzekania w sprawie po dniu [...].
Pełnomocnik skarżącej spółki podniosła też w uzasadnieniu – na wypadek, gdyby w ocenie Sądu w sprawie znajdowała zastosowanie ustawa – Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r., że utwardzenie drogi dojazdowej istniejącej nie może być kwalifikowane ani jako roboty wykończeniowe, ani jako roboty budowlane związane z obiektem, a zatem brak jest okoliczności uzasadniających zastosowanie w sprawie art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Jednocześnie wskazała, że Stacja Bazowa będzie prawidłowo funkcjonować bez utwardzenia drogi, a w trakcie eksploatacji tego obiektu odpowiednie służby Inwestora będą dojeżdżać do niego przeciętnie tylko raz w miesiącu. Nałożony obowiązek wiąże się z wydatkiem około [...]–[...] i zmusza Inwestora do czynienia nakładów na drogę, która nie stanowi jego własności, bez możliwości uprzedniego zbadania, czy ten nakład jest uzasadniony rentownością takiej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do swojej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W jej uzupełnieniu podał, że kwestionowane rozstrzygnięcie ma oparcie w przepisie art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, którego brzmienie nie uległo zmianie na skutek nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. Zmieniony został wprawdzie art. 55 omawianej ustawy, powoływany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji, nie ma to jednak znaczenia, bowiem ust. 1 tego artykułu wskazuje jedynie, że uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ nałożył taki obowiązek wydając pozwolenie na budowę. Brak obecnie takiego zapisu nie zwalnia inwestora od obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, skoro obowiązek taki został nałożony w pozwoleniu na budowę.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego postanowieniem z dnia [...]wstrzymane zostało wykonanie zaskarżonej decyzji we wnioskowanej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Postępowanie administracyjne podporządkowane jest ustrojowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 kpa i mającej również walor zasady konstytucyjnej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w toku administracyjnym zrealizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej I instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.
Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie.
Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi jak i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności jest on zobligowany do rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności faktycznych istniejących w dniu orzekania oraz stanu prawnego obowiązującego w tej dacie.
Organ odwoławczy – co wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie ma przede wszystkim uprawnienia merytoryczne i powinien ponownie rozpatrzyć i załatwić sprawę, orzekając co do jej istoty, nie nadużywając swojej kompetencji kasacyjnej w wariancie określonym w przepisie art. 138 § 2 kpa /np. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 1998r.; wyrok NSA z dnia 22 września 1981r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88; wyrok NSA z dnia 25 maja 1983r., sygn. akt II SA 403/83; ONSA 1983/1/38/.
W ocenie Sądu wojewódzki organ nadzoru budowlanego orzekając w rozpoznawanej sprawie podjął wymagane ustawowo czynności w sposób zgodny z prawem, nie uchybiając swoim obowiązkom procesowym ani nie naruszając przepisów prawa materialnego.
Zważyć należy, że przedmiotem sprawy było udzielenie A Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie wskazanego we wniosku Inwestora /działającego przez osobę upoważnioną/ z dnia [...], odnoszącego się do Stacji Bazowej A nr [...] W., działka nr [...], stanowiącej obiekt wykonany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty L. z dnia [...] Nr [...].
Podstawą materialnoprawną decyzji wydanych w tej sprawie przez organy orzekające w administracyjnym postępowaniu instancyjnym był przepis art. 59 ust. 1 i 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, przy czym organ odwoławczy orzekający w sposób ostateczny uwzględnił jego treść ustaloną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, która jednak nie zmieniła istoty norm zawartych we wskazanym powyżej przepisie, korygując jedynie odesłanie zawarte w art. 59 ust. 1 ustawy.
Zdaniem Sądu prawidłowo też zostały ocenione przez organ odwoławczy – w odniesieniu do przedmiotu tej sprawy – konsekwencje materialno- i formalnoprawne zmiany treści przepisu art. 55 ustawy – Prawo budowlane, dokonanej powoływaną poprzednio ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane.
Zważyć bowiem należy, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie określony został w stosunku do A Sp. z o.o. w decyzji Starosty L. z dnia [...]Nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Decyzja ta ma walor prawomocności, pozostaje w obrocie prawnym w swej pierwotnej treści, ukształtowała w sposób trwały sytuację prawną adresata /m.in. poprzez nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie zrealizowanego obiektu/ i żaden organ administracji publicznej poprzez dozwolone prawem czynności weryfikacyjne nie wyeliminował jej skutków.
W ocenie Sądu niezasadne są zatem zarzuty formułowane przez pełnomocnika skarżącej spółki, wyprowadzone z faktu dokonania ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. nowelizacji ustawy – Prawo budowlane i kwestionujące w ogóle możliwość merytorycznego orzekania w sprawie wobec zmienionej treści przepisu art. 55 ustawy – Prawo budowlane.
Niezależnie od okoliczności wcześniej wskazanych należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że organy orzekające o pozwoleniu na użytkowanie zastosowały m.in. przepis art. 59 ust. 3 omawianej ustawy, zgodnie z którym: "Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót".
Z treści uwzględnionego w tym przepisie art. 59 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane wynika, że spełnienie wymaganych warunków należy oceniać poprzez zakres i wyniki kontroli, regulowanej przepisem art. 59 a tej ustawy. Obejmuje ona m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu /ust. 2 pkt 1/ w ramach przyjętej w tym przepisie ogólnej zasady, że przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.
Część opisowa znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część zatwierdzonego projektu budowlanego, wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że w projekcie przewidziano wykonanie drogi dojazdowej do stacji bazowej szerokości 3 m, długości 182,3 m /i placu przed wejściem na stację/ z warstwy tłucznia kamiennego o granulacji 1-3 cm i grubości maks. 20 cm /opis techniczny pkt VII/.
W protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...]z udziałem osoby upoważnionej do reprezentowania Inwestora i przez tę osobę podpisanym, zamieszczone są z kolei zapisy o niewykonaniu drogi dojazdowej i odstąpieniu w tym zakresie od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz o możliwości przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane /stanowiącym odpowiednik przepisu art. 55 pkt 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane/, a ponadto stwierdzenie o konieczności wykonania pozostałych robót budowlanych czyli utwardzonej drogi dojazdowej.
Wyjaśnić przy tym należy, że wykonanie utwardzenia drogi należy kwalifikować jako roboty budowlane, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 7 w związku z pkt 1 o 3 ustawy – Prawo budowlane, przy czym w pojęciu "roboty budowlane" zawierają się również roboty wykończeniowe.
Ponadto – wbrew sugestiom i zarzutom pełnomocnika skarżącej spółki nie można ich postrzegać jako roboty nie związane z obiektem, na zrealizowanie którego uzyskano pozwolenie udzielone decyzją Starosty L. z dnia [...]. /[...]/. Roboty te zostały uwzględnione w zatwierdzonym tą samą decyzję projekcie budowlanym, a konkretnie w stanowiącym jeden z jego elementów projekcie zagospodarowania terenu. Konsekwencją tego jest bezwzględna konieczność ich kompleksowego traktowania jako prac przynależnych do jednej inwestycji, objętej jednym pozwoleniem na budowę.
Fakt, że Stacja Bazowa – jako człon tej inwestycji – może funkcjonować prawidłowo i samodzielnie mimo niewykonania utwardzenia drogi dojazdowej nie ma znaczenia w świetle regulacji ustawowej. Takie sytuacje zostały zresztą przewidziane przez ustawodawcę choćby w przepisie art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, przyjętym jako podstawa prawna orzekania w rozpoznawanej sprawie, zawierającym racjonalne rozwiązanie legislacyjne i stwarzającym niewątpliwie pewną dogodność dla inwestorów.
Dodatkowo zważyć też należy, że przypadek normowany w przepisie art. 59 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane znajduje odniesienie w przepisie art. 55 pkt 3 tej samej ustawy w brzmieniu obecnie obowiązującym.
Mając na względzie okoliczności przedstawione powyżej oraz to, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca ani w całości, ani w części orzekającej o kwestionowanym obowiązku nie naruszają prawa i nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego.
Stwierdzając zatem brak podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.