II SA/Wr 421/23

II SA/Wr 421/23 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-09-26
Data wpływu
2023-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Władysław Kulon /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
*Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 61 par. 1,  par. 3,  par. 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi T. G. na zarządzenie Burmistrza Szczawna-Zdroju z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do zbycia w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przepisów art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Żądając wstrzymania, wnioskodawca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Ponadto, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia takiego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienia NSA z dnia: 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09; 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. To bowiem wskazane w uzasadnieniu wniosku konkretne okoliczności odzwierciedlające możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stają się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Z powyższego wynika zatem, że co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., brak zaś uzasadnienia wniosku uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela również stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. (II GZ 455/12), w którym wskazano, że "postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy". W innym orzeczeniu NSA wskazał ponadto, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej uzasadniający oddalenie wniosku przez sąd (postanowienie z dnia 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14). Jak natomiast trafnie wywiedziono w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 19 maja 2016 r. (II FZ 70/16), "bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania".
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie takich okoliczności skarżąca, poza złożeniem samego wniosku, nie wskazała, nie przedstawiając żadnej argumentacji go uzasadniającej, co uniemożliwiło Sądowi jego jakąkolwiek merytoryczną ocenę. Co istotne, skarżąca nie tylko nie uzasadniła swojego wniosku, ale i nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przedstawiając w skardze jedynie zarzuty odnoszące się do merytorycznego rozpoznania skargi na zakwestionowane przez nią zarządzenie. Podkreślić w tym miejscu – w związku z powyższym – jednak należy, że podstawą wstrzymania wykonania nie mogą być zarzuty skierowane pod adresem zaskarżonego zarządzenia, dotyczą one bowiem merytorycznego rozpoznania sprawy. Stanowiłaby ona w istocie ocenę zaskarżonego zarządzenia z punktu widzenia jego legalności. Badanie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia nie może bowiem być zastąpiona jego merytoryczną oceną z punktu widzenia jego legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Badanie zarzutów dotyczących legalności zaskarżonego zarządzenia może być poddane jedynie ocenie przy rozpoznawaniu skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie jego wykonania mijałoby się z celem tej instytucji (postanowienie NSA z dnia 1 września 2005 r., I OSK 1816/15). Jak wskazuje się w doktrynie, "rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi" (M. Niezgódka-Medek, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., s. 343). Co wymaga tutaj również podkreślenia, postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wpadkowy, co oznacza, że sąd na tym etapie ocenia spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia tymczasowej ochrony prawnej wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., II OZ 1315/08). Zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie została bowiem powiązana przez ustawodawcę z jego wadliwością bądź prawidłowością. Ewentualna niezgodność aktu administracyjnego z prawem, która - co do zasady - będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania głównego, a nie w postępowaniu wpadkowym, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zatem sąd administracyjny rozpoznając taki wniosek, nie odnosi się do merytorycznych zarzutów skargi. Niezgodność zaskarżonego aktu z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na jego niezgodności z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności wydanego aktu przez sąd administracyjny stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251).
W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony.
Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.