II SA/WR 418/03

II SA/Wr 418/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus
Andrzej Cisek /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Kremis
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. NR . [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie likwidacji funkcji przemysłowej, polegającej na wyburzeniu części budynków przemysłowych w K. [...] (dz. Nr [...],[...],[...] i [...] oraz adaptacji pozostałych obiektów na cele mieszkaniowe; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu;
Uzasadnienie
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03
UZASADNIENIE
W dniu [...] r. wpłynął do Starostwa D. wniosek Państwa M. i Z. Z. o udzielenie pozwolenia na likwidacją funkcji przemysłowej polegającej na wyburzeniu części budynków przemysłowych w K. [...] oraz adaptacji pozostałych obiektów na cele mieszkaniowe.
Po wszczęciu postępowania - organ I instancji wystąpił do Wojewódzkiego Oddziału Służb Ochrony Zabytków o zaopiniowanie omawianego zamierzenia, z uwagi na położenie inwestycji na terenie objętym ochroną konserwatorską. Pismem z dnia [...] r. D. Wojewódzki Konserwator Zabytków zaopiniował negatywnie planowaną rozbiórkę wieży ciśnień, ze względu na jej unikatowy charakter oraz fakt, iż jest wpisana do wykazu obiektów zabytkowych Miasta P. (poz. Nr [...]).
Podczas postępowania organ I instancji dodatkowo ustalił, iż przedmiotowe zamierzenie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - funkcja przemysłowa jest likwidowana jedynie częściowo. Mając te ustalenia na uwadze oraz wyżej opisaną opinię Konserwatora Zabytków - decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na wnioskowane przedsięwzięcie.
Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie do Wojewody D. wnieśli Państwo M.i Z. Z., zobowiązując się w nim jednocześnie do zachowania zabytkowej wieży ciśnień. W odwołaniu zakwestionowano interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonaną przez organ I instancji.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda D. stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie teren objęty wnioskiem położony jest w części jednostki planistycznej oznaczonej symbolem E 13 P zlokalizowanej w K.. Zgodnie z zapisami w tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego funkcja
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03
dla tego terenu określona jest jako przemysłowa, dopuszczając zmianę funkcji na niekolidującą z funkcją terenów sąsiednich. Przy czym istotnym jest, aby zmiana taka nastąpiła w całej jednostce planistycznej, a nie jedynie w części, gdyż wówczas funkcje te będą ze sobą kolidowały. Takie stanowisko wynika również z opinii Urzędu Miasta P. z dnia [...] r., wyrażonej w tej sprawie w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji odmownej w dniu [...] r. Ponieważ likwidacja funkcji przemysłowej (wprowadzenie innej funkcji) została zaplanowana tylko w części jednostki, bez jednoczesnej likwidacji na tym terenie całości tej funkcji (istniejący zakład sitodruku) oraz z uwagi na negatywne stanowisko Służb Ochrony Zabytków odnośnie planowanej rozbiórki wieży ciśnień - organ I instancji słusznie odmówił udzielenia pozwolenia na wnioskowaną inwestycję.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i Z.Z. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., jako niezgodnej z prawem.
Uzasadniając swą skargę wskazali, że Wojewoda D. nie wskazał, jakie prawo zabrania jednym obywatelom mieszkać w sąsiedztwie terenu o funkcji przemysłowej a drugim się takiego prawa nie odmawia.
Podnoszą, że nie widzą podstaw, aby zapis planu ,, funkcja przemysłowa, dopuszczalna zmiana funkcji na nie kolidującą z funkcją terenów sąsiednich" interpretować na niekorzyść obywateli. Zapis jeśli nawet nieprecyzyjny to nie z winy obywateli, nic nie mówi że zmiana dozwolona jest tylko jeśli dotyczyć będzie całości, (po zmianie teren przemysłowy choć mniejszy dalej będzie całością.)
Skarżący podnoszą, że Wojewoda D. nie powołuje się na żaden przepis prawa który zabraniałby wyburzenia własnych budynków obywatelowi. Budynków które nie spełniają norm wytrzymałościowych dotyczących budynków mieszkalnych nie mówiąc o przemysłowych. Być może stan ich zagraża nawet bezpieczeństwu, pochodzą z 1783 roku.
Wskazują jednocześnie, że powoływanie się na opinię konserwatora zabytków co do wieży jest bezzasadne, albowiem zobowiązali się ją zachować.
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar
sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek
samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zaskarżona decyzja Wojewody D. nie może pozostać w obrocie prawnym, jako że została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych.
Na wstępie Sąd pragnie wskazać, iż materiały dowodowe zebrane w sprawie przez organy administracji publicznej i przesłane Sądowi nie pozwalają na zweryfikowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wynika to z faktu, że w materiałach sprawy brak jest wypisu i wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którego postanowienia powołują się organy rozstrzygające. O treści przedmiotowych zapisów planu dowiedzieć się można jedynie pośrednio z pism różnych organów, znajdujących się w materiałach sprawy (n.p. z pisma Zastępcy Burmistrza P. z dnia [...] r.). W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Przytaczany przepis wskazuje, że na organie administracji budowlanej, który rozpatruje wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ciąży obowiązek oceny planowanej inwestycji zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocena taka winna być dokonywana na podstawie określonych dokumentów - w szczególności na podstawie wypisu i wyrysu z aktualnie
Sygnatura akt II SA/Wr 418/03
obowiązującego miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Brak tych dokumentów w materiałach sprawy - czyni ustalenia i rozstrzygnięcia organów administracji budowlanej dowolnymi, a takie rozstrzygnięcia nie mogą się ostać w obrocie prawnym.
Taki tryb postępowania organów rozstrzygających stanowi o uchybieniu dyspozycji przepisów art. 7 i 77 KPA. Warunkiem bowiem prawidłowego rozstrzygnięcia każdej sprawy administracyjnej jest, zgodnie z dyspozycją przepisów art. 7 i 77 KPA, podjęcie przez organy administracji publicznej niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; w szczególności zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Sąd pragnie podkreślić, iż dopiero pełne zebranie i wszechstronne rozpatrzenie całego materiału dowodowego może stać się podstawą do wydania poprawnego rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono wszelkich istotnych dla poprawnego rozstrzygnięcia kwestii, w tym podstawowego zagadnienia - jakim jest rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak wyjaśnienia tej kwestii czyni przedmiotowe postępowanie oraz wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia administracyjne wadliwymi i jako takie nie mogą się ostać w obrocie prawnym.
Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda D. winien w niezbędnym zakresie uzupełnić materiał dowodowy i należycie go zinterpretować, umożliwić zapoznanie się stronom ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i dopiero na tej podstawie wydać stosowne rozstrzygnięcie.
W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym i dlatego też - stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec, jak w sentencji wyroku.
Podstawę rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II wyroku znajduje umocowanie w art. 152 tejże ustawy.