II SA/Wr 413/01

II SA/Wr 413/01 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis
Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Andrzej Jurkiewicz, Sędzia NSA del. do WSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant - Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi D. i A. T. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 września 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania inwestorowi A S.A. w W. doprowadzenia wykonanych robót polegających na ułożeniu traktu światłowodowego do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych czynności p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2001r. sygn. akt II SA/Wr 2361/2000 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na skutek skargi J. T. uchylił zaskarżoną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 września 2000 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazania doprowadzenia wykonanych robót polegających na ułożeniu traktu światłowodowego do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych czynności. Jak wynika z akt sprawy sygn. akt II SA/Wr 2361/2000 na rozprawie w dniu 18 maja 2001r. obecni byli osobiście zainteresowani D. i A. T., którzy poparli skargę J. T.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2001r. Sąd po analizie stanu prawnego wynikającego z art. 3 pkt 6, 7 i 8 oraz art. 28-30, a w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), jak też z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy podkreślił brak w materiale dowodowym potwierdzenia dla dokonanego przez organy nadzoru budowlanego ustalenia, że w toku zgłoszonego remontu linii napowietrznej, w wyniku wymiany skorodowanej linki odgromowej na nowy przewód odgromowy skojarzony ze światłowodem dokonano inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę. Organy te przede wszystkim nie wyjaśniły sprawy w nawiązaniu do udokumentowanych zarzutów wykonawcy, że nowa linka odgromowa wprawdzie zawiera w sobie funkcję teletransmisyjną, jednak ani nie jest przewodem światłowodowym, ani też nie stworzyła nowej lub dodatkowej funkcji teletransmisyjnej remontowanej linii, która istniała od wielu lat, zaś ułożenie nowej linki w niczym nie zmieniło przeznaczenia, parametrów technicznych, trasy przebiegu, struktury lub ilości funkcji tej linii.
Wymagało zatem nadal wyjaśnienia, czy przy zastosowaniu nowych materiałów jedynie odtworzono dotychczasowy stan rzeczy, czyli wykonano remont, czy też wykonano prace wymagające pozwolenia na budowę.
W obecnie w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi D. i A. T. była ta sama decyzja organu nadzoru. Według skarżących, w następstwie trafnego stwierdzenia samowoli budowlanej i zastosowania art. 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nie powinien bez dodatkowych ustaleń faktycznych uchylać nakazu uzyskania zgody właścicieli działek oraz z naruszeniem art. 55 ust. 1 pkt 3 tej ustawy dokonać zmiany nakazu uzyskania pozwolenia na użytkowanie na nakaz jedynie wniosku o to pozwolenie.
W dniu 29 kwietnia 2002r. wezwano skarżących do podania czy podtrzymują skargę w związku z treścią wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Wr 2361/2000, na co nie złożyli żadnego oświadczenia procesowego. Obecny na rozprawie skarżący A. T. złożył przez pełnomocnika procesowego oświadczenie, ze cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznanie nin. sprawy nastąpiło w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej w skrócie p.s.a. Według art. 170 p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, które je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 171 p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Ustanowienie tych przepisów nie stanowiło zmiany stanu prawnego po dniu wejścia nowej ustawy p.s.a. tj. od dnia 1.01.2004r., bowiem uprzednio identyczne unormowanie zawierały przepisy art. 365 i art. 366 k.p.c. znajdujące zastosowanie na mocy odesłania zawartego w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368), zaś ponadto pojęcie prawomocności orzeczeń sądowych wprowadzał przepis art. 57 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.
Jednym ze skutków wydania prawomocnego w sensie formalnym (niezaskarżalnego) wyroku jest prawomocność materialna, w aspekcie pozytywnym oznaczająca moc wiążącą wyroku, zaś w aspekcie negatywnym oznaczająca moc rzeczy osądzonej (bliżej na ten temat patrz Z. Resich "Res iudicata" oraz M. Bogusz "Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego"). Powagą rzeczy osądzonej objęte jest rozstrzygnięcie sądu administracyjnego odnośnie tego, czy zaskarżona decyzja administracyjna pozostaje w zgodności z prawem czy też jest z nim niezgodna. Dlatego stan powagi rzeczy osądzonej powstały w następstwie wyroku sądu administracyjnego nie zachodzi wyłącznie w przypadku tożsamości stron, gdyż decyzja administracyjna jest zgodna albo niezgodna z prawem bez względu na podmiot, który zaskarżył tę decyzję (M. Bogusz cyt. dzieło s. 150 i s. 179). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W sytuacji procesowej, gdy w toku sprawy wystąpił stan rzeczy osądzonej, zaś zaskarżona decyzja została wyrokiem prawomocnym, czyli w sposób wiążący dla sądu i stron oraz organów państwowych, wyeliminowana z obrotu prawnego, postępowanie niewątpliwie stało się bezprzedmiotowe.
W odniesieniu do skarżącego A. T. należało uwzględnić dodatkową w nin. sprawie podstawę umorzenia postępowania w postaci skutecznego cofnięcia skargi, z uwagi na wymóg orzekania w pierwszym rzędzie na skutek czynności dyspozytywnych stron, a w dalszej kolejności w następstwie okoliczności branych pod rozwagę z urzędu.
Cofnięcie skargi było skuteczne w rozumieniu art. 60 p.s.a. i dlatego dla sądu wiążące, skoro nie zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie na mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak już wyjaśniono, cofnięcie skargi nastąpiło w takim stanie sprawy, w którym nie było już dopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego.
Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.s.a. orzeczono jak w sentencji.