II SA/Wr 393/23

II SA/Wr 393/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OZ 504/23 - Postanowienie NSA z 2023-11-22
III OZ 328/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 14 par. 1a, art. 14 par. 1d
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "E." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 10 maja 2023 r. Nr SKO 4213.6.2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
J. A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) z dnia 10 maja 2023 r. (Nr SKO 4213.6.2023) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 3 kwietnia 2023 r. (Nr WSR-OS.6220.58.2022.AP) stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami, zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz społeczno-rekreacyjnymi inwestycjami towarzyszącymi przy ul. [...] we W.", przewidzianego do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz fragmentach działek [...], [...], [...] AM-[...] obręb G. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. (Nr WSR-OS.6220.58.2022.AP) Prezydent W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami, zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz społeczno-rekreacyjnymi inwestycjami towarzyszącymi przy ul. [...] we W.", przewidzianego do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz fragmentach działek [...], [...], [...] AM-[...] obręb G.. Jak wskazał organ I instancji postępowanie środowiskowe dotyczy inwestycji L. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: inwestor, uczestnik postępowania), która będzie realizowana w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm., dalej: specustawa mieszkaniowa). Organ I instancji - zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029, ze zm.; dalej: u.u.i.ś.) - wystąpił o opinie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu (dalej: RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: PPIS) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Wody Polskie) o opinię dotyczącą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r. RDOŚ wyraził opinię (podtrzymaną na dalszym etapie postępowania), że dla planowanego przez Spółkę z o.o. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.u.i.ś., które wymienił w postanowieniu. Wody Polskie również wyraziły opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Działając na podstawie art. 64 ust. 3a, w związku z art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b) u.u.i.ś. Wody Polskie wskazały na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków mających na celu ochronę środowiska gruntowo-wodnego, które zostały uwzględnione w punkcie II podpunktach 1-71 oraz 25-45 sentencji decyzji organu I instancji. PPIS nie wydał w terminie 14 dni opinii w sprawie, co - w myśl art. 78 ust. 4 u.u.i.ś. - potraktowano jako brak zastrzeżeń. Prezydent wyjaśnił, biorąc pod uwagę zastrzeżenia skarżącego składane w toku postępowania oraz mając na względzie usytuowanie planowanej inwestycji, nałożył na wnioskodawcę warunki mające na celu zastosowanie rozwiązań chroniących przyszłych mieszkańców planowanej zabudowy przed oddziaływaniem akustycznym sąsiednich terenów. Inwestor zobowiązany będzie dokonać pomiarów akustycznych, sporządzić operat akustyczny i na ich podstawie zastosować przegrody budowlane, stropy i stolarkę okienną o wymaganej izolacyjności akustycznej. Organ I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że wprowadzenie na tym terenie inwestycji mieszkaniowej niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niejako automatycznie będzie źródłem konfliktów społecznych. Organ I instancji podkreśli również, że rolą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie oddziaływania przedsięwzięcia i wskazanie środków minimalizujących to oddziaływanie na środowisko, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Konflikt stron postępowania, wynikający wyłącznie z potencjalnych skargach wynikających z odmiennego charakteru sąsiadujących ze sobą inwestycji nie może determinować postępowania środowiskowego, czy stanowić wyłącznej przesłanki do nałożenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, którego oddziaływanie zostało de facto rozpoznane i jest przewidywalne. Stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniono m.in. skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje, a także istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie. W tym zakresie organ I instancji wyjaśnił m.in., że przedmiotem inwestycji jest budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami, zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz społeczno-rekreacyjną, realizowana w kilku etapach. Na terenie planowanej inwestycji zaprojektowano 14 budynków mieszkalnych wielorodzinnych liczących od VI do XIV kondygnacji z garażami wbudowanymi dla samochodów osobowych. W ramach inwestycji w budynkach zaprojektowano ok. 2 266 mieszkań oraz ok. 172 lokali usługowych. Zgodnie z KIP powierzchnia przeznaczona na działalność handlową i usługową nie przekroczy 20% powierzchni użytkowej mieszkań. W ramach przedsięwzięcia planowane jest również zagospodarowanie terenu obejmujące wykonanie chodników oraz miejsc postojowych dla samochodów osobowych i rowerów, wykonanie odcinków instalacji zewnętrznej kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wodociągowej, oświetlenia terenu, elementów małej architektury, miejsc selektywnej zbiórki odpadów i zieleni urządzonej. W ramach inwestycji przewiduje się zieleń na gruncie rodzimym oraz na stropach garażu podziemnego. Przedsięwzięcie przewiduje zachowanie istniejącego na terenie zbiornika/stawu o powierzchni ok. [...] m² Przez środek inwestycji - na osi wschód-zachód - zaprojektowano szeroki ciąg pieszy łączący ze sobą park przy rzece Ś. (na zachodzie) i ul. [...] (od wschodu). Wzdłuż ciągu pieszego projektuje się lokale usługowe. Drogę przebiegająca przez osiedle, łączącą ul. [...] i ul. [...] zaplanowano jako drogę w kategorii lokalnej drogi publicznej o nawierzchni bitumicznej. Pozostałe drogi są planowane jako drogi dojazdowe o nawierzchni z kostki betonowej. Część placów i chodników stanowić będą ciągi pieszo-jezdne zapewniające dojazd i obsługę budynków oraz obsługę pożarową. W kondygnacji podziemnej budynków zaprojektowano miejsca postojowe dla samochodów osobowych, pomieszczenia techniczne, komórki lokatorskie oraz pomieszczenie na rowery i wózki. Wszystkie budynki będą posiadały garaże wbudowane. Wjazdy do garaży będą się odbywały rampami zjazdowymi. Łączna ilość miejsc postojowych w budynkach to ok. 2 011 szt. Na terenie przewidziano natomiast ok. 290 miejsc postojowych. Łącznie zaprojektowano ok. 2301 miejsc postojowych. Wszystkie budynki posadowione zostaną na fundamentach pośrednich w postaci żelbetowych pali podpierających płyty fundamentowe lub oczepy w postaci stóp i law fundamentowych. Z kolei w zakresie powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem Prezydent wyjaśnił, że w dniu 9 marca 2020 r. wydał na rzecz inwestora decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwóch budynków hotelowo-usługowych wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] we W.", planowanych do realizacji na działce nr [...], a także na części działek o nr.: [...] i [...], AM-[...], obręb G., tj. znajdujących się na obszarze aktualnie projektowanej inwestycji. Organ I instancji wskazał, że – jak wynika z KIP - planowane przedsięwzięcie nie będzie powiązane z innymi przedsięwzięciami. Prezydent stwierdził również, że w KIP dokonano analizy możliwości skumulowanego oddziaływania inwestycji ze znajdującymi się w zasięgu jej oddziaływania (odległości 100 m) przedsięwzięciami, dla których zostały wydane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach: - z dnia 9 lutego 2017 r. (WSR-00Ś.6220.211.2016.DW) dla przedsięwzięcia pn. "Hala magazynowo - produkcyjna wraz z salą gimnastyczną i zespołem pomieszczeń biurowych" (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...], obręb G.) oraz - z dnia 20 stycznia 2017 r. (WSR-00Ś.6220.172.2016.PE) dla przedsięwzięcia pn. "Instalacja do produkcji uszczelnień [...] w hali przy ul. [...] we W." (działka nr [...], AM-[...], obręb G.). Zgodnie z KIP, po zsumowaniu poziomów hałasu pochodzących z terenu planowanego przedsięwzięcia oraz wymienionych powyżej nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie. Uwzględniając charakter i skalę projektowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych wyżej, a także duże rozproszenie tych obiektów nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko w ujęciu skumulowanym, a tym samym wystąpienia przekroczeń standardów środowiskowych w związku z funkcjonowaniem inwestycji. Analizując kwestię możliwości kumulowania się oddziaływania planowanej inwestycji pn.: "Skup złomu na terenie Centrum Recyklingu [...] przy ul. [...] we W.", lokalizowanego na działce nr [...], AM-[...], obręb G. (postępowanie o sygn. [...]), organ I instancji stwierdził, że ze względu na odmienny charakter i lokalizację istotnych źródeł hałasu oraz dane obliczeniowe na najbliższych terenach chronionych akustycznie dla obu inwestycji, kumulowanie oddziaływań nie będzie miało istotnego wpływu na poziom hałasu na terenie najbliżej położonej zabudowy chronionej. W odniesieniu do kwestii różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi organ I instancji wyjaśnił, że teren, na którym planowana jest omawiana inwestycja, jest terenem poprzemysłowym, na którym mieściły się zakłady P. we W. Na działkach przeznaczonych pod zabudowę znajdują się obiekty po tym zakładzie, przeznaczone do rozbiórki. Jest to obszar typowo przemysłowy, o niskiej wartości przyrodniczej, porośnięty głównie roślinnością ruderalną. W południowo-wschodniej części terenu, na działce nr [...], znajduje się zbiornik wodny/staw, przypuszczalnie pełniący niegdyś rolę glinianki. W ramach planowanego przedsięwzięcia konieczne będzie wykonanie rozbiórek. Przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza terenu nie wskazała na występowania na przedmiotowym terenie gatunków chronionych, jednakże przed przystąpieniem do rozbiórki zostaną przeprowadzone oględziny pod kątem występowania miejsc bytowania ptaków i nietoperzy. W przypadku stwierdzenia ich obecności zostanie przeprowadzona dodatkowa wizja lokalna przez specjalistę ornitologa/chiropterologa w celu weryfikacji, czy są to gatunki chronione; jeśli tak, inwestor uzyska zezwolenie na odstępstwo od zakazów obowiązujących w stosunku do danego gatunku (w zależności od reżimu ochronnego gatunku i rodzaju planowanych czynności wystąpi z wnioskiem odpowiednio do RDOŚ lub Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska). Rozbiórka - w przypadku potwierdzenia występowania miejsc gniazdowania i schronień zwierząt (ptaków i nietoperzy) - prowadzona będzie w terminach wyznaczonych przez tych specjalistów. Teren porośnięty jest drzewami i krzewami, w części przeznaczonymi do wycinki. Na terenie przedsięwzięcia zinwentaryzowano 398 drzew. Zadrzewienia koncentrują się wzdłuż granic terenu na działce nr [...], w szczególności przy znajdującym się na terenie inwestycji zbiorniku wodnym, oraz przy wjeździe - na działce [...]. Stwierdzono także drzewa na działkach o nr.: [...], [...] [...], [...], [...] oraz pojedyncze okazy na pozostałych działkach. Na terenie inwestycji występuje również podrost krzewów i drzew. Występują tu drzewa należące głównie do gatunków: topola biała, topola czarna, robinia akacjowa, świerk pospolity, jesion wyniosły, brzoza brodawkowata. Zgodnie z KIP istniejące drzewa i krzewy nie były pielęgnowane, wiele okazów jest w bardzo złym stanie sanitarnym. Realizacja inwestycji będzie wymagała wycinki części drzew. Wycinkę tę przewiduje się poza okresem lęgowym (od 16 października do końca lutego). Wykonywanie prac dotyczących usuwania drzew/krzewów poza tym okresem będzie prowadzone wyłącznie po uzgodnieniu ze specjalistą przyrodnikiem (np. ornitolog, chiropterolog) w przypadku występowania gniazd ptasich. W ramach inwestycji inwestor przewiduje zachowanie części drzew (wymienionych na str. 26. decyzji z dnia 3 kwietnia 2023 r.). Drzewa i krzewy nieprzeznaczone do wycinki, zostaną odpowiednio zabezpieczone. Zaplanowano nasadzenie ok. 750 drzew i 3000 krzewów w zastępstwie drzew i krzewów przewidywanych do usunięcia. Główna aleja, prowadząca z południowego wschodu na północny zachód, zostanie obsadzona dużymi, klasycznymi gatunkami drzew alejowych (np. platan klonolistny). W bocznych alejach pojawią się np. lipy drobnolistne podsadzone z roślinami i trawami bylinami. Nasadzenia uzupełnione zostaną kwitnącymi i owocującymi krzewami oraz mniejszymi drzewami. Na drzewach i budynkach zamontowane zostaną budki lęgowe dla ptaków i nietoperzy, pod nadzorem specjalisty (ok. 60 sztuk). W ramach inwestycji przewiduje się zastosowane oświetlenia przyjaznego dla nietoperzy. Realizacja przedsięwzięcia przewiduje zachowanie istniejącego na jej terenie stawu. Planowana inwestycja nie wpłynie na lokalne korytarze ekologiczne, m.in. z uwagi na usytuowanie inwestycji w sąsiedztwie zadrzewionych terenów nad rzeką Ś. Jak wynika z KIP, na terenie inwestycji nie stwierdzono siedlisk przyrodniczych wymagających specjalnego traktowania, nie występują też żadne chronione gatunki roślin, zwierząt ani grzybów. Planowane przedsięwzięcie nie wpłynie zatem w sposób znaczący na różnorodność biologiczną. Z kolei w zakresie emisji i występowania innych uciążliwości Prezydent wskazał m.in., że z uwagi na dotychczasowe użytkowanie, na terenie planowanej inwestycji stwierdzono zanieczyszczenie powierzchni ziemi substancjami przekraczającymi dopuszczalne wartości dla I grupy gruntów (metale ciężkie, benzyny i oleje oraz wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne). W związku z powyższym, w ramach przeprowadzonych prac (badań wstępnych) inwestor przystąpi do etapu V oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w celu uszczegółowienia zasięgu i stopnia zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Następnie zostanie opracowany plan remediacji. Plan zostanie uzgodniony z RDOŚ, a realizacja inwestycji rozpocznie się po przeprowadzeniu prac remediacyjnych. Odniósł się także do kwestii budowy garaży podziemnych w kontekście istniejących na terenie przedsięwzięcia stosunków wodnych, a także do oddziaływania przedsięwzięcia na etapie realizacji inwestycji. Wyjaśnił m.in., że na etapie eksploatacji inwestycji źródłem emisji do atmosfery będą wentylatory dachowe wyrzucające powietrze z garażu podziemnego (najwyższy emitor będzie miał wysokość 47,5 m) oraz samochody poruszające się po terenie inwestycji. Emitory te będą źródłem emisji pyłu, tlenku węgla, benzenu, węglowodorów alifatycznych i aromatycznych, tlenków azotu i siarki. Maksymalne stężenie średnioroczne nie przekracza 0,36% wartości dopuszczalnej obowiązującej od 1 stycznia 2020 r. (tj. 20 μg/m³), co oznacza, że stężenie pyłu PM2,5 pochodzącego z nowych źródeł nie wpłynie na poziom tej substancji w powietrzu. Żadne z emitowanych zanieczyszczeń nie będzie powodować przekroczenia wartości dopuszczalnych, a planowana inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko w zakresie emisji do atmosfery. W tym aspekcie Prezydent W. wyjaśnił również m.in., że zewnętrznymi źródłami hałasu (przyjętymi do obliczeń) będą: - 43 wentylatory dachowe usuwające powietrze z garaży podziemnych, o mocy akustycznej ok. 73-84 dB (A) pojedynczego urządzenia, posadowione na wysokościach 47,5 m, 28,7 m, 25,7 m i 19,9 m, - 1128 urządzeń dachowych wentylujących przestrzeń pomieszczeń, o mocy akustycznej ok. 55-68 dB (A) pojedynczego urządzenia, lokalizowane na wysokościach 47,5 m, 28,7 m, 25,7 m, 19,9 i 19,8 m, - 12 urządzeń klimatyzacji o mocy akustycznej ok. 60-87 dB(A) pojedynczego urządzenia, lokalizowane na wysokości 28,7 m, - 3 centrale wentylacyjne o mocy akustycznej ok. 75 dB(A) pojedynczego urządzenia, lokalizowane na wysokości 28,7 m. W ramach omawianego uwarunkowania Prezydent zauważył także, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa (wielorodzinna) podlegająca ochronie akustycznej znajduje się po drugiej stronie ul. [...], w odległości ok. 100 m od terenu przedsięwzięcia. Na podstawie wyników przeprowadzonej w KIP analizy oddziaływania akustycznego inwestycji stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie powinno powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych dla terenów chronionych akustycznie zarówno dla pory dziennej, jak i nocnej. Emitowany z terenu przedsięwzięcia hałas będzie się kształtował na poziomie od 43,6 dB (A) do 47,6 dB (A) w porze dnia (przy dopuszczalnym poziomie 55 dB) i 37,5 db (A) do 42, dB (A) w porze nocy (przy dopuszczalnym poziomie 45 dB). Z przedłożonej analizy akustycznej i graficznego przedstawienia wyników obliczeń propagacji hałasu z terenu nieruchomości na etapie jej eksploatacji wynika brak przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji terenie podlegającym ochronie akustycznej. W ramach ww. uwarunkowania omówiono także kwestię odprowadzania ścieków i wód opadowych, powstawania odpadów oraz wpływu przedsięwzięcia na klimat. W zakresie usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyjaśniono m.in., że obszar, na którym zostanie usytuowane przedsięwzięcie, jest objęty ustaleniami wspominanego już planu miejscowego i przeznaczony pod aktywność gospodarczą; przeznaczeniem uzupełniającym jest m.in. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (dopuszczona wyłącznie w wydzieleniu wewnętrznym A). Jak również wspominano, teren inwestycji jest terenem poprzemysłowym. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie stwierdzono obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt ani siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000 oraz pozostałych formy ochrony przyrody. Najbliżej położony obszar Natura 2000, tj.: Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk [...] ([...]) zlokalizowany jest w odległości ok. 1 km. Inwestycja realizowana będzie w odległości około 1,8 km od korytarza ekologicznego [...]. W kwestii obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia wskazano, że tło akustyczne w rejonie inwestycji jest kształtowane głównie przez ruch kołowy na ul. [...] oraz ruch kolejowy na trasie W. – S. (linia [...]). Zgodnie z KIP, wykonane na zlecenie inwestora pomiary hałasu na terenie planowanej inwestycji wykazały przekroczenie poziomu hałasu określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w jednym punkcie w porze nocy. Z uwagi na powyższe oraz fakt lokalizowania inwestycji mieszkaniowej na terenie aktywności gospodarczej inwestor zadeklarował, że na dalszym etapie prac (projektu budowlanego) zleci opracowanie operatu akustycznego, w którym zostaną wskazane wytyczne dotyczące wymaganej izolacyjności akustycznej przegród budowlanych, tak, żeby dopuszczalne normy wewnątrz pomieszczeń były zachowane. Omawiając to uwarunkowanie Prezydent wyjaśnił również m.in., że przedsięwzięcie realizowane będzie w rejonie miasta o średniej gęstości zaludnienia wynoszącej ok. 1670 lud./km² i nie powinno powodować negatywnego oddziaływania na najbliższe obszary mieszkaniowe i przeznaczone na pobyt ludzi. Prezydent wyjaśnił także, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to jednak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących realizowanych na podstawie specustawy mieszkaniowej.
Odwołanie od opisanej decyzji wniósł skarżący wskazując, że jest niezadowolony z rozstrzygnięcia, gdyż jest ono niezgodne z prawem i jest w sposób oczywisty błędne.
W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO decyzją oznaczoną na dzień 10 maja 2023 r. (Nr SKO 4213.6.2023) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że nie ulega wątpliwości, że skarżący jest stroną, która brała co najmniej czynny udział w postępowaniu środowiskowym prowadzonym przez Prezydenta. Jak dalej stwierdzono, niespornym jest to, że uzasadnienie decyzji z dnia 3 kwietnia 2023 r. sporządzone zostało w sposób niezwykle szczegółowy i odniesiono się w nim do argumentów podnoszonych przez odwołującego się w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji i wskazano, że jest ona całkowicie prawidłowa i niewymagająca "rozbudowy". Podkreśliło, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie środowiskowe jest przede wszystkim zbadanie, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu nieprzekraczającym dopuszczalnych w tym względzie norm, określonych stosownymi przepisami prawa. Jeśli na wstępnym etapie postępowania okaże się, że na podstawie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, karty informacyjnej przedsięwzięcia i (ewentualnie) dodatkowych wyjaśnień inwestora można na tyle zidentyfikować skutki środowiskowe planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, że gromadzenie dalszych danych (zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko) nie jest potrzebne (niczego nowego nie wniesie), jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest wydanie decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie może być bowiem prowadzone tylko dlatego, że uczestnicy postępowania środowiskowego tego oczekują. Dobrem chronionym w postępowaniu środowiskowym jest bowiem środowisko, czyli interes społeczny, a nie indywidualny. Jak wskazano, planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegać ma na budowie budynków mieszkalnych, parkingów, garaży oraz dróg, przy czym prawidłowo zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) tiret drugie, § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie SKO słusznie wyjaśnił Prezydent, że prowadzone przez ten organ postępowanie środowiskowe dotyczyło nałożenia na inwestora warunków, które ograniczą oddziaływanie inwestycji mieszkaniowej na najbliższe otoczenie, nie zaś określania warunków ograniczających oddziaływanie otoczenia, a konkretnie zakładu zajmującego się gospodarowaniem odpadami prowadzonego przez odwołującego się na inwestycję mieszkaniową. Organ odwoławczy stwierdził, że poza sporem jest fakt prowadzenia przez skarżącego na sąsiedniej względem terenu planowanego przedsięwzięcia nieruchomości działalność związaną z gospodarowaniem odpadami. Teren ten w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod aktywność gospodarczą. Wybudowanie na sąsiednich działkach dużego osiedla mieszkaniowego może oczywiście spowodować, że osoby tam mieszkające podnosić będą zastrzeżenia do działalności skarżącego. W ocenie SKO, żaden przepis u.u.i.ś. nie pozwala jednak na "odwrócenie wektora" postępowania środowiskowego, który jest skierowany od planowanej inwestycji na zewnątrz (poza jej teren), a sąsiedztwo uwzględnianie jest wyłącznie w kontekście kumulacji oddziaływań. Co istotne, skoro kumulacja dotyczy oddziaływań (nie - przedsięwzięć) granice obszaru oddziaływania wyznacza w tym przypadku oddziaływanie faktyczne przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie środowiskowe, w szczególności generowana przez nie emisja. Chodzi więc o rzeczywisty wpływ planowanego przedsięwzięcia na otoczenie (zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione - środowisko). W postępowaniu środowiskowym nie chodzi więc o to, aby ustalić, czy np. poziom hałasu emitowanego w wyniku działalności prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości jest na tyle wysoki, że może "przeszkadzać" podmiotom eksploatującym przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie środowiskowe, ale o to, aby ustalić, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie środowiskowe nie zwiększy emisji na nieruchomości sąsiedniej. Również w przypadku ewentualnej kumulacji oddziaływań wciąż bowiem mamy ten sam "wektor" postępowania środowiskowego - skierowany od planowanej inwestycji na zewnątrz. Wraz z pismem z dnia 7 listopada 2022 r. - w postępowaniu prowadzonym przez RDOŚ mającym na celu wydanie opinii odnośnie do potrzeby przeprowadzenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko - Spółka z o.o. przedłożyła "Raport nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku wraz z analizą propagacji hałasu komunikacyjnego" z dnia 12 maja 2022 r., dotyczący terenu projektowanego zespołu zabudowy usługowo-biurowej przy ul. [...]. Lokalizację punktów pomiarowych przedstawiono na mapie znajdującej się na str. 9 opracowania. Punkt [...] znajduje się 15 metrów od północnej granicy działki - przy ul. [...]. Jedynie w tym punkcie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości hałasu (w porze nocnej). Punkt ten położony jest jednak przy drodze krajowej nr [...]. Jak wskazano, przedstawione przez inwestora pomiary hałasu, w punkcie [...], położonym nieopodal nieruchomości należących do skarżącego, poziom hałasu wyniósł maksymalnie 58,3 dB o godz. 7 rano. Tymczasem do złożonego w toku postępowania do pisma z dnia 5 grudnia 2022 r. skarżący załączył, sporządzone na jego zlecenie, "Pomiary emisji hałasu do środowiska wykonanych w dwóch punktach pomiarowych w porze dziennej i nocnej wokół zakładu E. przy ul. [...]" z dnia 27 listopada 2022 r. Punkty pomiarowe zlokalizowano przy północnej ([...]) i zachodniej ([...]) stronie nieruchomości odwołującego się, a więc od strony terenu planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Wynika z nich, że poziom emisji hałasu wyniósł: w punkcie [...] - 92,4 dB, a w punkcie [...] - 105,1 dB. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że nawet przyjmując za wiarygodne wyniki pomiaru hałasu na terenie należącym do skarżącego, nie ma nawet hipotetycznej możliwości, aby inwestycja mieszkaniowa zwiększyła poziomy tej emisji. Organ odwoławczy zgodził się także z twierdzeniami Prezydenta, że podawane w opracowaniu przedłożonym przez skarżącego wartości emisji hałasu są zaskakująco wysokie. W żadnej z prowadzonych spraw środowiskowych z zakresu gospodarowania odpadami Kolegium nie spotkało się z sytuacją, w której przez całą dobę poziom hałasu nie spada poniżej 73 dB (pkt [...]) i 68, 1 dB ([...]; por. str. 21). Jak zaznaczono, przy ocenie kumulacji oddziaływań należy uwzględniać nie tylko zasadę ostrożności i zapobiegania, ale także zasadę zrównoważonego rozwoju, w której mieści się nie tylko ochrona przyrody, ale i troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny związany z koniecznością budowania odpowiedniej infrastruktury. To właśnie w celu budowania takiej infrastruktury wprowadzona została specustawa mieszkaniowa. Nadto organ I instancji, organy opiniujące i Kolegium poddały KIP, wraz z uzupełnieniami, szczegółowej analizie w zakresie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium informacje te są logiczne i spójne. W konsekwencji SKO nie znalazło żadnych podstaw do podważenia ustaleń organu I instancji i organów opiniujących, że oddziaływanie planowanego przez inwestora zamierzenia jest na tyle zdiagnozowane i oczywiste, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tym bardziej, że jest to lokalizacja w aglomeracji charakterystycznego dla dużych miast budownictwa mieszkaniowego.
W skardze na decyzję SKO zarzucono naruszenie: A) przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania z uwagi na fakt, iż strona skarżąca została nie ze swej winy pozbawiona możliwości wzięcia udziału w postępowaniu, a to na skutek naruszenia następujących przepisów postępowania: 1) art. 49 kpa w zw. z art 74 ust 3 u.u.i.ś. - poprzez ich błędne, nieuzasadnione zastosowanie i dokonywanie względem Stron postępowania doręczeń poprzez obwieszczenia z powołaniem się na okoliczność, iż wedle organów ilość stron przekracza 10, podczas gdy ani z decyzji nie sposób wyczytać, na jakiej podstawie organy przyjęły takie założenie
2) art 107 § 1 pkt 2 i 8 kpa poprzez antydatowanie decyzji w postaci zamieszczenia w prawym górnym rogu dokumentu obejmującego jej treść oznaczenia daty 10 moja 2023 r, podczas gdy: a) pod decyzją, która zgodnie z art. 14 § 1a kpa winna mieć i ma postać elektroniczną, widnieją podpisy członków Kolegium opatrzone następującymi datami zakodowanymi w podpisach elektronicznych: S. H.: 22 maja 2023 r., M. R.: 22 maja 2023 r., B. M.: 23 maja 2023 r., b) dopiero dzień po prawidłowym wydaniu decyzji, tj. 24 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze umieściło na swojej stronie internetowej zawiadomienie o wydaniu takiej decyzji, w załączniku umieszczając plik zawiadomienia o nazwie: [...].pdf (1.33 MB) oraz przekazało jej treść Stronie ad 1 przez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP (z pominięciem pełnomocnika); c) dopiero dwa dni po prawidłowym wydaniu decyzji, tj. 25 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadało przesyłką poleconą do pełnomocnika pismo informacyjne dotyczące wydania decyzji, (skądinąd również z dużym prawdopodobieństwem antydatowane, tym razem na dzień 17 maja 2023 r.) - co jednoznacznie wskazuje na fakt; iż w dniu 10 maja 2023 r. decyzja SKO nie była w sensie procesowym wydana (podpisana), a co najwyżej mogła być w fazie zaawansowanego projektowania, jednakże nie posiadała wszystkich elementów wymaganych przez art. 107 § 1 k.p.a., które nabyła najwcześniej z dniem 23 maja 2023 r.; 3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez: a) niezawiadomienie strony skarżącej w jakikolwiek sposób o zakończeniu postępowania w II Instancji i o możliwości wypowiedzenia się, a to w sytuacji, w której Kolegium było w pełni świadome faktu, iż strona skarżąca odwołanie wniosła samodzielnie, bez szczegółowej argumentacji treściowej (wyłącznie ograniczając się do wyrażenia określonego wart. 127 § 3 k.p.a., co powinno organ odwoławczy Instancji skłonić właśnie do umożliwienia stronie skarżącej szczegółowego wyrażenia swoich intencji przed zakończeniem postępowania; b) świadome pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożonego przez pełnomocnika pisma z dnia 12 maja 2023 r., w którym pełnomocnik ten informował o przyjęciu pełnomocnictwa, przystąpieniu do analizy sprawy i .wnosił o umożliwienie wypowiedzenia się w terminie do 31 maja 2023 r., zaś wobec faktycznego niewydania w tym czasie decyzji SKO miało obowiązek umożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się we wnioskowanym przez nią terminie; B) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 4) art. 7 w zw. z art 77 k.p.a. w powiązaniu z art. 5 ust. 1 i 4 specustawy mieszkaniowej poprzez przyjęcie za dopuszczalną realizację przedsięwzięcia z pominięciem faktu oczywistej sprzeczności przedsięwzięcia deweloperskiego wnioskodawcy z: a) § 15 ust. 5 pkt 6) uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. D. Nr 176, poz. [...]) - polegającej na zaplanowaniu przez stronę skarżącą zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w sytuacji, gdy taką zabudowę na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza się wyłącznie w ramach wydzielenia wewnętrznego A, b) zapisami karty jednostki urbanistycznej [...] ([...]-[...]) uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. - polegającej na zaplanowaniu przez stronę skarżącą zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w sytuacji, gdy w ramach jednostki urbanistycznej [...], tereny oznaczone symbolem [...]stanowią w 100% obszary przemysłowe i w jego ramach klasy przeznaczeń: usługi powszechne 1 , usługi powszechne 2 , usługi wielkomiejskie , usługi publiczne, przemysł, nauka, infrastruktura, infrastruktura specjalna, zieleń - z wyraźnym wskazaniem braku dopuszczalności klasy mieszkalnictwa podczas gdy przy takiej sprzeczności procedowanie decyzji środowiskowej w trybie specustawy mieszkaniowej jest niedopuszczalne, chyba że następuje to w odniesieniu do terenów które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny kolejowe, wojskowe, produkcyjne lub usług pocztowych, o obecnie funkcje te nie są no tych terenach realizowane - zaś organy obu instancji w ogóle nie zbadały kwestii tego, czy tereny, na którym inwestor planuje inwestycję deweloperską był kiedykolwiek wykorzystywany jako teren kolejowy, wojskowy, produkcyjny lub usług pocztowych oraz czy funkcje tych terenów wciąż są realizowane; 5) art. 7 w zw. art. 77 k.p.a poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, niepopartych żadnymi dowodami, polegających na stwierdzeniu, iż rzekomo otoczenie planowanej inwestycji ulega przeobrażeniu (relokacja funkcji przemysłowych), a realizacja jego inwestycji ma na celu aktywizację i rewitalizację tego obszaru miasta, podczas gdy tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczeniem [...] są terenami czynnie wykorzystywanymi przemysłowo (także przez samego wnioskodawcę) i żadna relokacja funkcji przemysłowych z tego terenu nie następuje; 6) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w powiązaniu z art. 74 ust. 3a pkt 1 i 3 u.u.i.ś. poprzez błędne wyznaczenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na podstawie tylko części przepisów definiujących przymiot stron i zawężenie zasięgu oddziaływania wyłącznie do pkt. 1 mówiącego o odległości 100 m od przedsięwzięcia, z pominięciem czynników jego znaczącego oddziaływania na inne obszary - i w konsekwencji oczywiste niepoprawne określenie obszaru badania zakresu oddziaływania a w wyniku powyższego - niepoprawne ustalenie całokształtu oddziaływania przedsięwzięcia; 7) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w powiązaniu z zapisami tabeli 1, poz. 3 lit. a) załącznika [pt. dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku] do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 112) w zw. z art. 112 pkt 1) 1 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych okoliczności, iż projektowane przedsięwzięcie - jak wyraźnie wynika to z samej karty informacyjnej przedsięwzięcia – przekracza dopuszczalne prawnie normy poziomów hałasu, gdyż z graficznej prezentacji wyników symulacji propagacji hałasu wynika, że na terenie inwestycji poziom hałasu wynosi do 70 dB w porze dziennej oraz do 65 dB w porze nocnej, podczas gdy dopuszczalne normy przewidują poziomy hałasu wynoszące odpowiednio w porze dziennej LAeq D = 55dB i w porze nocnej LAeq N = 45 dB - co powinno skutkować ustaleniem faktycznym, w zakresie niespełniania norm hałasu przez planowane przedsięwzięcie; 8) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w powiązaniu z pkt. B ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. z 2021 r. poz. 1710; dalej: rozporządzenie ws. pomiarów emisji) poprzez błędne usytuowanie punktów obliczeniowych dla pomiarów hałasu, polegające na ich usytuowaniu wyłącznie na elewacjach budynków, podczas gdy metodyka wskazana przez rozporządzenie wymaga usytuowania, punktów pomiarowych nie tylko na elewacjach, ale także na terenach otaczających te budynki - i w konsekwencji niedokonanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych w tym zakresie; 9) art. 7 w zw. art. 77 k.p.a. w powiązaniu z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. i w powiązaniu z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1311) poprzez brak zbadania i ustalenia dalszych środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w tym sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i powszechnie dostępną wiedzą ustalenia w kwestii wykonywania obowiązków inwestora związanych z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 7 lutego 2017 r. [sygn.: WSR-E.6341.205.2016.BK) z powołaniem się na absurdalną argumentację inwestora, iż w mieście W. przez ostatnie trzy lata brak było opadów powodujących odprowadzenie wód z terenu przedsięwzięcia sąsiadującego blisko z rzeką Ś. do tejże rzeki, przy jednoczesnym braku przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu w tej sprawie; 10) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i w zw. z art. 62a ust 1 pkt 4 u.u.i.ś. poprzez brak ustaleń faktycznych i rozważenia wariantów alternatywnych w zakresie retencji wód opadowych oraz przyjęcie niczym niepopartego, apriorycznego założenia, iż inwestor będzie w stanie uzyskać zmianę posiadanego pozwolenia wodnoprawnego, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu sytuacji, w której taka zmiana okaże się niemożliwa; 11) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 kpa i w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, d I g oraz pkt 2) lit. a, f, h, k oraz pkt 3) lit. a, f oraz g u.u.i.ś. poprzez brak przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, oczywiście zasadnej w świetle: a) rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, emisji i występowania innych uciążliwości, zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; b) usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniającego: obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, gęstość zaludnienia, wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; c) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania wynikającego z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia •lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, możliwości ograniczenia oddziaływania; C) naruszenie prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 12) naruszenie art. 5 ust. 3 i 4 specustawy mieszkaniowej w zw. z § 15 ust. 5 pkt 6) oraz zapisami karty jednostki urbanistycznej [...] ([...]-[...]) oraz w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne zastosowanie do wniosku inwestora przywilejów z specustawy mieszkaniowej i dopuszczenie do realizacji przedsięwzięcia, pomimo iż przedsięwzięcie deweloperskie inwestora jest sprzeczne zarówno z zapisami studium, jak i mpzp, nadto zaś miałoby być realizowane na terenach, które są obecnie czynnie wykorzystywane jako tereny przemysłowe, podczas gdy powyższe wyklucza realizację przedsięwzięcia deweloperskiego sprzecznego z zapisami studium i mpzp; 13) naruszenie art. 74 ust. 3a pkt l.i 3, art. 82 , art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, d I g oraz pkt 2) lit. a, f, h; k oraz pkt 3) lit. a, f oraz g u.u.i.ś. poprzez jego błędną wykładnię i niepoprawne zastosowanie i określenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia wyłącznie z odwołaniem się do obszaru 100 m od granicy przedsięwzięcia i z pominięciem całokształtu oddziaływania przedsięwzięcia a także poprzez dopuszczenie do realizacji przedsięwzięcia niespełniającego wymogów środowiskowych w zakresie m.in. norm hałasu emitowanego na tereny akustycznie chronione, jakim jest samo przedsięwzięcie oraz retencji wód opadowych; 14) naruszenie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1, la i 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określającej warunki korzystania ze środowiska, podczas gdy wobec ww. zarzutów organy winny odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji i przekazanie jej temu organowi do ponownego rozpoznania oraz wskazania organowi wytycznych na podstawie art 153 p.p.s.a. odnoszących się do: a) obowiązku organu szczegółowego zbadania zakresu stron postępowania i zbadania oraz wyjaśnienia zasadności dokonywania doręczeń w trybie art. 49 k.p.a.; b) obowiązek szczegółowego zbadania przesłanek specustawy mieszkaniowej, w szczególności przeprowadzenie postępowania dowodowego, dotyczącego faktu historycznych przeznaczeń terenów realizacji przedsięwzięcia i ich faktycznego, obecnego wykorzystywania; c) poprawne wyznaczenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, z .uwzględnieniem wszystkich punktów art. 74 ust. 3a, a nie wyłącznie punktu 1; d) przeprowadzenie postępowania dowodowego, mającego na celu wyjaśnienie sprzeczności karty informacyjnej przedsięwzięcia z przepisami dotyczącymi: norm emisji hałasu na terenie zabudowy mieszkaniowej: metody obliczania natężenia hałasu prawidłowego usytuowania punktów obliczeniowych; - retencji i odprowadzania wód opadowych - w tym w szczególności z uwzględnieniem faktycznych opadów na terenie miasta W. oraz wariantowania retencji i odprowadzania wód opadowych; e) wskazania, iż wobec tak skomplikowanego przedsięwzięcia, rozbieżności karty informacyjnej przedsięwzięcia z przepisami, konieczność zapoznania się społeczeństwa - w tym przyszłych mieszkańców - z całokształtem środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oraz z uwagi na możliwe występowanie skumulowanego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia planowanego z przedsięwzięciami już zrealizowanymi, niezbędne jest wydanie postanowienia o przeprowadzeniu pełnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi szczegółowo uargumentowano poszczególne jej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 393/23 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt III OZ 504/23.
Wobec stwierdzenia przez Sąd, że skarga strony skarżącej została złożona po wniesieniu wniosku o wznowienie postępowania, to postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 393/23 zawieszono postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. uczestnik postępowania zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odpowiedź na skargę, w której wniesiono o jej oddalenie.
Kolejno postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 393/23 Sąd odmówił zmiany postanowienia z dnia 1 sierpnia 2023 r. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt III OZ 328/24.
W pismach z dnia 7 marca 2025 r. pełnomocnicy strony skarżącej złożyli wnioski o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z postanowienia Prezydenta z dnia 17 października 2024 r. na okoliczność sprzeczności w wydawanych rozstrzygnięciach w sprawach podobnych, a tym samym naruszenia zasady zaufania. Pismem z dnia 11 marca 2025 r. pełnomocnik uczestnika złożył pismo procesowe zatytułowane: "podsumowanie stanowiska Uczestnika w sprawie", w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniesiono o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Wskazał nadto m.in., że zamierzenie inwestycyjne ma doprowadzić do realizacji zabudowy mieszkaniowej na terenie, na którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą - przemysłową. Podkreślił, że w sytuacji sprzeczności realizowanej zabudowy z regulacjami planu miejscowego i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego szczególnie dokładnie powinno rozważyć się kwestię dopuszczalności wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej na tereny przemysłowe. Wskazano także na niekompletność akt administracyjnych, które wskazywałyby na ustalenie przez organy katalogu stron postępowania administracyjnego.
Pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymała stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 11 marca 2025 r. Podkreśliła także, że skarżący nie wykazał, ażeby ewentualne pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się, co do zgromadzonych materiałów mogłoby wpłynąć na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie.
Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej w pismach procesowych pełnomocników strony skarżącej z dnia 7 marca 2025 r., albowiem wobec uchylenia decyzji organu odwoławczego, na moment wydawania wyroku nie przyczyniły by się do rozpoznania sprawy i strona może je ponowić w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący podnosi, że decyzja organu odwoławczego została "antydatowana". Okoliczność tę strona wywodzi z tego iż (co wynika z akt organu drugiej instancji) decyzja "w wersji papierowej" została opatrzona datą 10 maja 2023 r., została podpisana i opatrzona odnośnymi pieczęciami, jednakże nie wiadomo kiedy. W tym miejscu trzeba dodać, że wymóg podpisania decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego przez osoby upoważnione do jej wydania jest ustawowym elementem decyzji. W doktrynie i orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że decyzje wydawane przez organ kolegialny, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy – tworząc całość – są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisania decyzji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. O samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) kolegium orzeka w składzie trzyosobowym chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Orzeczenia kolegium podpisują wszyscy członkowie składu. (art. 17 ust. 5 ustawy). Zatem decyzja przez organ kolegialny - jakim jest SKO zostaje podjęta w momencie, gdy podpiszą ją wszyscy członkowie składu. Jak wynika z powyższego wymóg podpisania decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego przez osoby upoważnione do jej wydania jest ustawowym elementem decyzji. Inaczej mówiąc, niekwestionowaną zasadą jest, że decyzje wydawane przez organy kolegialne powinny być podpisane przez wszystkich członków organu, biorących udział w podjęciu decyzji (tak zarówno Sąd Najwyższy, jak i Naczelny Sąd Administracyjny; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1992 r., III AZP 17/92, OSNCP 1993, nr 3, poz. 25, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 1997 r., III RN 65/97, OSNAPiUS 1998, Nr 14, poz. 411, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 1991 r., SA/Lu 149/91 - niepublik.). [b] (wyrok NSA z 12 lutego 1991 r., S.A./Lu 889/90)[/b]. Czyli orzeczenia organów administracji publicznej mogą być sporządzane na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, a do opatrywania ich podpisami i pieczęciami stosuje się przepisy § 1a i 1b (art. 14 § 1d k.p.a.). Sąd wskazuje że, mając na względzie stan faktyczny rozpoznawanej sprawy istotnym jest, że z treści przepisów art. 14 § 1a k.p.a. oraz art. 14 § 1d k.p.a. w sposób jednoznaczny wynika, że dokument papierowy oraz dokument elektroniczny to dwie równoważne postaci zapewniające realizację zasady pisemności w postępowaniu administracyjnym. Zatem decyzja/postanowienie w postaci papierowej, czy też elektronicznej to dokumenty o tej samej doniosłości prawnej, co do których należy przyjmować, że zostały sporządzone w różny sposób, ale z poszanowaniem formy pisemności. Wydanie decyzji administracyjnej jest czynnością procesową organu administracji publicznej. Polega ona na sporządzeniu decyzji zawierającej konstytutywny minimalny zakres elementów. W ramach tych składników decyzji kluczowy jest podpis wyrażający złożenie przez organ administracji określonego oświadczenia woli. Datą wydania przez organ decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, która to data determinuje punkt odniesienia dla oceny niektórych elementów związanych z legalnością aktu administracyjnego. Są nimi elementy stanu prawnego, w jakim dana decyzja zapadła, a zatem m.in. właściwość organów, krąg stron postępowania, istnienie podstawy prawnej wydania decyzji (M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 31, Warszawa 2023 oraz powołane tam orzecznictwo). W ocenie sądu, co pozostaje bezsporne także pomiędzy stronami, przesłanie na adres do doręczeń elektronicznych skarżącego skanu decyzji możne zostać uznane jako skuteczne doręczenie rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie. Zarówno piśmiennictwo, jak i orzecznictwo wskazują, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi o doręczeniu stronom "decyzji", a więc jej oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 18, Warszawa 2022). Dalej trzeba powiedzieć, że moment skutecznego doręczenia decyzji jest chwilą, w której ta decyzja wchodzi w obrót prawny, czyli wywołuje określone skutki prawne. Jeżeli zatem decyzja nie została doręczona zgodnie z przepisami regulującymi zasady doręczania stronie tego typu rozstrzygnięć, to nie weszła do obrotu prawnego i nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie modyfikacji takiej decyzji przy wykorzystaniu zwykłych czy też nadzwyczajnych środków prawnych. W świetle art. 110 § 1 k.p.a. jak i innych regulacji kodeksowych brak jest jednak podstaw do pozbawienia faktu wydania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej znaczenia prawnego i utożsamiania daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Z brzmienia omawianego przepisu wynika, że wydana decyzja nie wywoła skutków, jeżeli nie zostanie wprowadzona do obrotu (R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023 oraz powołane tam orzecznictwo). Z akt wynika, że decyzja SKO została wydana (sporządzona) w postaci papierowej, z trzema podpisami własnoręcznymi członków biorących udział w rozpoznaniu sprawy, została opatrzona datą 10 maja 2023 r. (data wydania?). Decyzja została uzewnętrzniona stronie poprzez doręczenie na jej żądanie orzeczenia (k. 25 akt sądowych oraz płytka w aktach administracyjnych) w postaci elektronicznej, z podpisami elektronicznymi, opatrzonymi datami: 22 maja 2023 i 23 maja 2023 r. Trzeba tu także wskazać, że (jak dalej wskazują akta Kolegium, znajduje się w nich jeszcze jeden istotny dokument, a mianowicie pismo Prezesa SKO z dnia 17 maja 2023 r zawiadamiające o wydaniu przez ten organ w dniu 10 maja 2023 decyzji (nr SKO 4213.6.2023 - k 11 akt Kolegium). Zachodzi zatem uzasadniona wątpliwość rzeczywistej daty wydania decyzji. Jest to istotne, bowiem pomijając kwestię oczywistą, że art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. wymaga aby decyzja (między innymi) została opatrzona datą jej wydania, to należy zwrócić uwagę na to jak doniosłą rolę ustawodawca wiąże z tą datą. Mianowicie sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych według stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania ostatecznej decyzji w sprawie. Z art. 6 k.p.a. ("Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa") wynika dla organów administracji nakaz (co do zasady) stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania, a nie np. w chwili złożenia podania. Co za tym idzie skoro nie można ustalić "pewnej daty" wydania decyzji, ocena jej trafności z punktu widzenia treści podstaw prawnych, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, wymyka się kontroli sądu administracyjnego.
Kwestią odrębną od postaci aktu załatwiającego sprawę administracyjną (papierowa, elektroniczna) jest kwestia doręczenia decyzji. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, a bezskuteczność w zakresie dokonania takiej czynności usuwa się poprzez jej wykonanie/ponowienie w sposób, który będzie skuteczny prawnie. Zgodnie z art. 39 § 1 k.p.a. zasadą jest, że organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje w siedzibie organu, co oznacza wręczenie dokumentu papierowego (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 39, teza 8). Odnotować również należy, że w przypadku dokumentów wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma (art. 393 § 1 k.p.a.). Z uwagi na powyższe przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy będzie obowiązany wydać decyzję, rozpatrującą sprawę w jej całokształcie, zgodnie z obowiązkami ustawowymi, w sposób nie budzący wątpliwości co do jej zawartości, a zwłaszcza (na obecnym etapie sprawy) z datą, niebudzącą wątpliwości. Na gruncie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej przedwczesne jest wypowiadanie się co do pozostałych kwestii podniesionych przez stronę, bowiem będą one stanowić zakres rozważań kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania o konieczności usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego, na które złożyły się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.