II SA/Wr 385/22

II SA/Wr 385/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Władysław Kulon
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
*Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 15 ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Protokolant: Aleksandra Bartczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Walim z dnia 25 maja 2021 r. nr XXVIII/240/2021 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Rzeczka, gmina Walim stwierdza nieważność § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 ust. 7 w zakresie terenów 1.Us oraz 2.Us zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego przedmiotowej uchwały w zakresie terenów 1.Us oraz 2.Us.
Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 ust. 1 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2022 r., poz. 559) wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 ust. 7 w zakresie terenów [...] oraz [...] uchwały nr XXVIII/240/2021 Rady Gminy Walim z 25.05.2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Rzeczka, gmina Walim oraz załącznika graficznego przedmiotowej uchwały w zakresie terenów [...] oraz [...].
Formułując tej treści żądanie skargi jej autor zarzucił Radzie Gminy podjęcie: § 2 ust. 7 uchwały w zakresie regulacji dotyczącej terenów [...] oraz [...] z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741) - zwanej dalej: "u.p.z.p.", polegającym na nieokreśleniu maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy oraz minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej dla terenów [...] i [...] oraz maksymalnej wysokości zabudowy dla terenu [...].
Uzasadniając zarzuty skargi organ nadzoru wskazał na obowiązek określenia w planie miejscowym parametru dotyczącego maksymalnej i minimalnej intensywność zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej oraz minimalnego udziału procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, a także podania gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W przypadku zaskarżonego planu, w ocenie Wojewody, wskazanych obligatoryjnych elementów planu nie określono dla terenów oznaczonych symbolami [...] i [...]. W odniesieniu do terenu [...] nie określono maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy oraz minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej natomiast w odniesieniu do terenu [...] nie określono żadnych wskaźników i parametrów ograniczając się do wskazania, że "dla terenu zabudowy usług sportowych i rekreacyjnych ([...]) ustala się zabudowę i urządzenia związaną z obsługą terenu".
Analizując konsekwencje wskazanego pominięcia Wojewoda zwrócił uwagę na przeznaczenie terenów, dla których wskaźników i parametrów nie uregulowano. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 teren usług sportu i rekreacji [...] został przeznaczony pod zabudowę związana z obsługą terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (np. gastronomia, przechowalnia i wypożyczalnia sprzętu sportowego itp.); zaś na terenie [...] dopuszczono usytuowanie obiektów i urządzeń sportów zimowych i rekreacji całorocznej. W ocenie Wojewody, wskutek niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., Rada umożliwiła m.in. usytuowanie zabudowy sportowej i rekreacyjnej o dowolnej intensywności, powierzchni biologicznie czynnej oraz w odniesieniu do terenu [...] również nieograniczonej w żaden sposób wysokości. Skoro jednak w zaskarżonej części plan dopuszcza realizację obiektów budowlanych, w tym kubaturowych, to powinien zawierać ustalenia przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W sytuacji bowiem wprowadzenia do planu postanowień świadczących o możliwości lokalizacji zabudowy na danym terenie, określenie wymagań przewidzianych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. jest obowiązkowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie, w całości podzielając żądanie skargi i przytoczoną w niej argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga była w sposób oczywisty uzasadniona i zasługiwał na uwzględnienie zgodny wniosek stron o stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej planu miejscowego w zaskarżonym zakresie.
Trafnie organ nadzoru zarzucił, że dla terenu 1.Us i 2.Us brak było obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowana określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., co prowadzić musiało do stwierdzenia nieważności postanowień § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 ust. 7 w zakresie terenów [...] oraz [...] zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego przedmiotowej uchwały w zakresie terenów [...] oraz [...].
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 teren usług sportu i rekreacji [...] został przeznaczony pod zabudowę związana z obsługą terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (np. gastronomia, przechowalnia i wypożyczalnia sprzętu sportowego itp.); zaś na terenie [...] dopuszczono usytuowanie obiektów i urządzeń sportów zimowych i rekreacji całorocznej.
W okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie należy zatem stwierdzić, że dla terenu [...] nie określono maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy oraz minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, natomiast w odniesieniu do terenu [...] nie określono żadnych wskaźników i parametrów, ograniczając się do wskazania, że "dla terenu zabudowy usług sportowych i rekreacyjnych ([...]) ustala się zabudowę i urządzenia związaną z obsługą terenu".
W związku z powyższym na wskazanych obszarach, wskutek niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., Rada umożliwiła m.in. usytuowanie zabudowy sportowej i rekreacyjnej o dowolnej intensywności, powierzchni biologicznie czynnej oraz w odniesieniu do terenu [...] również nieograniczonej w żaden sposób wysokości. Skoro plan dopuszcza realizację obiektów budowlanych, w tym kubaturowych, to powinien on zawierać ustalenia przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.
W konsekwencji stwierdzić należy, że pominięcie w treści kwestionowanego planu wyżej wskazanych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, które zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. stanowią element obligatoryjny przedmiotowej uchwały, stanowi istotne naruszenie prawa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając, na podstawie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 ust. 7 w zakresie terenów [...] oraz [...] zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego przedmiotowej uchwały w zakresie terenów [...] oraz [...].