II SA/Wr 379/25

II SA/Wr 379/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Olga Białek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 145 par. 1 pkt 4, art. 151 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Malwina Jaworska – Wołyniak, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 marca 2025 r. nr IF-O.7840.1.516.2024.RŁ w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parku miejskiego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją Starosty Kłodzkiego z dnia 12 listopada 2024 r. (Nr 31/III/1/2024) odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany na budowę parku miejskiego, obejmującego budowę obiektów małej architektury (ławek, siłowni terenowej, altan ogrodowych), oświetlenia parkowego i muru oporowego wraz z wykonaniem utwardzenia terenu nawierzchniami mineralnymi, miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz nasadzeń roślin zielonych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego przy ul. [...] w N., nr ewid. gruntów [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (AM-[...]), obręb [...] - N., jednostka ewid. N. - miasto, w ramach zadania: ,,Łagodzenia skutków zmian klimatu – parki kieszonkowe - zielone podwórka- na terenie zaplecza ul. [...] w N.".
W dniu 25 listopada 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]; [...] N., działająca przez pełnomocnika K. B., wniosła do Wojewody Dolnośląskiego za pośrednictwem Starosty Kłodzkiego z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie od decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 12 listopada 2024 r.; Nr 31/111/1/2024 w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/111/B/2024. Wspólnota Mieszkaniowa w złożonym odwołaniu, podnosiła między innymi, iż jej zdaniem jako właściciel działki nr [...] jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego na podstawie art. 28 Kpa, gdyż posiada interes prawny w zakresie lokalizacji miejsc na wiaty śmietnikowe, które zdaniem Wspólnoty zaprojektowano w bezpośredniej bliskości budynków, co w konsekwencji w znaczący sposób obniży komfort życia mieszkańców. Stanowisko powyższe, jak twierdzi Wspólnota, wielokrotnie przedstawiane było Burmistrzowi miasta N. Na dowód powyższego twierdzenia, do akt sprawy dołączono korespondencję prowadzoną pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową ul. [...] Burmistrzem miasta N., między innymi z dnia: 5 stycznia 2024 r., 17 stycznia 2024 r., 21 maja 2024 r., 12 czerwca 2024 r., 11 lipca 2024 r., 13 listopada 2024 r. Nadto strona wnosząca odwołanie, zarzuca Burmistrzowi miasta N. nieprzeprowadzenie konsultacji przed podpisaniem umowy na sporządzenie koncepcji wstępnej dotyczącej planowanej inwestycji, nie przedstawienie wyników ankiety oraz jej przeprowadzenie na mało reprezentatywnej grupie mieszkańców, nie uwzględnienie protestów Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczących zmiany usytuowania wiat śmietnikowych przed przyjęciem projektu do realizacji i wystąpienia o pozwolenie na budowę, nie uwzględnienia stanowiska mieszkańców niewyrażających zgody na zagospodarowanie zaplecza ul. [...] w sposób który może spowodować pogorszenie warunków bytowych mieszkańców ze względu na zanieczyszczenie klatek schodowych przez ludzi spożywających alkohol, me uwzględnienie protestów mieszkańców dotyczących wycinki starych drzew i niszczenia naturalnej ochrony i zasłony z istniejącego drzewostanu, oraz naruszenie dyspozycji art. 10 Kpa, poprzez wydanie decyzji bez udziału strony w postępowaniu.
Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia 14 marca 2025 r. (IF-O. 7840.1.516.2024.RŁ), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "Kpa"), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej
Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w miejscowości N. od opisanej decyzji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że Starosta Kłodzki decyzją z dnia 10 maja 2024 r. Nr 13/III/B/2024, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektonicznobudowlany i udzielił inwestorowi Gminie Miejskiej N., pozwolenia na budowę parku miejskiego, obejmującego budowę obiektów małej architektury (ławek, siłowni terenowej, altan ogrodowych), oświetlenia parkowego i muru oporowego wraz z wykonaniem utwardzenia terenu nawierzchniami mineralnymi, miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz nasadzeń roślin zielonych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego przy ul. [...] w N., nr ewid. gruntów [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (AM-[...]), obręb [...] - N., jednostka ewid. N. miasto, w ramach zadania: ,,Łagodzenia skutków zmian klimatu - parki kieszonkowe - zielone podwórka- na terenie zaplecza ul. [...] w N.". W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że do wniosku dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany i załączniki do projektu budowalnego. Organ wskazał również, iż ustalił strony postępowania administracyjnego zgodnie z treścią art. 28 Kpa oraz art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowalne (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm.) dalej usta ustawa P. b., określone na podstawie obszaru oddziaływania tego obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy P. b. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla centrum miasta w obrębie obszaru objętego ochroną konserwatorską oraz spełnienie przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy P. b. Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w N., reprezentowana przez pełnomocnika K. B. zażądała wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r. Nr 13/III/B/2024 r. o pozwoleniu na budowę. Żądanie swoje oparła na podstawie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 1 "Kpa", twierdząc, iż jako strona, bez własnej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu. W ocenie wnioskodawcy Wspólnota Mieszkaniowa swój interes prawny wywodzi z faktu bycia właścicielem działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji. Starosta Kłodzki postanowieniem ZPAiB.6740.3.15.2024.KA.K z dnia 26 września 2024 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia 10 maja 2024 r., Nr 13/III/B/2024. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż przed wznowieniem postępowania wykluczył istnienie przesłanek niedopuszczalności wznowienia postępowania oraz, że złożony przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w N. wniosek, złożony został na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa z dochowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 148 § 2 Kpa. W dalszym toku postępowania, Starosta Kłodzki decyzją z dnia 12 listopada 2024 r., Nr 31/III/I/2024 na podstawie art. 104 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa po rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w N., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany na budowę parku miejskiego, obejmującego budowę obiektów małej architektury (ławek, siłowni terenowej, altan ogrodowych), oświetlenia parkowego i muru oporowego wraz z wykonaniem utwardzenia terenu nawierzchniami mineralnymi, miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz nasadzeń roślin zielonych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego przy ul. [...] w N., nr ewid. gruntów [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (AM-[...]), obręb [...] - N., jednostka ewid. N. - miasto, w ramach zadania: ,,Łagodzenia skutków zmian klimatu – parki kieszonkowe - zielone podwórka- na terenie zaplecza ul. [...] w N.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r., Nr 13/III/B/2024. Podstawą przyjętą przez wnioskodawców do złożenia wniosku o wznowienie postępowania był w szczególności art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, na podstawie którego Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w N. dowodziła, iż bez własnej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu jako strona. W dalszej treści uzasadnienia organ wyjaśnił, iż ustalenie stron postępowania przeprowadzane jest na podstawie art. 28 Kpa, a w sprawach z zakresu uzyskania pozwoleń na budowę jako lex spacjalis zastosowanie ma przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego tj. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.(_) Organ w toku przeprowadzonej analizy ustalał, czy konkretny przepis prawa wprowadził ograniczenia z zabudowie jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zdaniem organu tylko takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której ma być realizowana inwestycja, zdaniem organu I instancji nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Na okoliczność powyższego twierdzenia, organ przytoczył wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06. W ocenie organu I instancji, koniecznym jest każdorazowe ustalenie istnienia przepisów odrębnych, które wprowadzają przewidujące w konkretnej sytuacji ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Zdaniem organu wydającego zaskarżoną decyzję, podstawą do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, są wyłącznie ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa. W wyniku analizy akt sprawy, Wojewoda Dolnośląski stwierdził, co następuje: Jedną z zasad idei stosowania prawa, jest wyrażona w art. 16 § 1 Kpa zasada trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z tą zasadą, decyzjom ostatecznym służy cecha trwałości, a jej skutkiem jest domniemanie legalności i mocy obowiązującej oraz dopuszczalność zmiany lub uchylenia wyłącznie w ustawowo określonym trybie i przez właściwy do tego organ administracji publicznej. Podkreślenia wymaga, że wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zapewniającej stabilność porządku prawnego zasady trwałości decyzji. Weryfikacja decyzji w tym trybie następuje tylko wtedy, gdy postępowanie, w którym decyzja zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z wad kwalifikowanych, określonych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b wyżej powołanej ustawy. Art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W postępowaniu wstępnym, poprzedzającym postępowanie wznowieniowe, organ bada dopuszczalność wszczęcia postępowania, w tym zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ostateczność weryfikowanej decyzji oraz sprawdza, czy okoliczność wymieniona we wniosku odpowiada przesłance wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 Kpa może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Co do zasady przyjmuje się, że powodem tym nie może być brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 Kpa, a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 Kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2660/18, z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 3005/18). Jednocześnie organ podkreśla, że możliwość odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, na podstawie art. 149 § 3 Kpa, występuje gdy z treści wniosku o wznowienie postępowania w sposób oczywisty i niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony postępowania wznowieniowego. Zastosowanie w postępowaniu art. 149 § 3 Kpa powoduje, że w sprawie nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania co do rzeczywistych przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Ocena przyczyn wznowienia poza postępowaniem rozpoznawczym jest zatem niedopuszczalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2023 r. sygn. akt II OSK 2751/20). Wznowione postępowanie składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie właściwy organ bada, czy przesłanka wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła. Po pozytywnym zakończeniu tej weryfikacji, w drugim etapie postępowania, organ bada merytorycznie przedmiotową decyzję i poprzedzające ją postępowanie. W myśl art. 151 Kpa od ustaleń dokonanych przez organ w pierwszym etapie zależą dalsze czynności podejmowane we wznowieniowym postępowaniu. Jeżeli· organ stwierdzi, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, jest zobowiązany zakończyć wznowione postępowanie decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b Kpa. W takim wypadku organ nie bada sprawy merytorycznie, ponieważ przy braku przesłanek wznowienia nie posiada ku temu podstaw. Jeżeli zaś w pierwszym etapie wznowienia postępowania organ stwierdzi, że przesłanka wznowieniowa postępowania wystąpiła, przechodzi do drugiego etapu postępowania, w którym poddaje merytorycznej analizie decyzję dotychczasową oraz poprzedzające ją postępowanie (prowadząc postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy). Po tej analizie organ może: uchylić decyzję dotychczasową (zastępując ją prawidłowym rozstrzygnięciem) lub pozostawić decyzję dotychczasową w obrocie prawnym, ograniczając się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli uchylenie tej decyzji, mimo jej wadliwości, jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu na dzień wydania decyzji z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Definiując w nim obszar oddziaływania, ustawodawca wskazuje, że przez pojęcie to należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, w tym przepisy technicznobudowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika, że - o ile nie jest się inwestorem lub zarządcą nieruchomości - warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto stwierdzić należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest związany twierdzeniem właścicieli działek sąsiadujących z planowaną inwestycją,iż są stronami toczącego się postępowania. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie (zob. wyr ok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 629/24). Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z utrwalonym już poglądem judykatury, do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w dopuszczalnych granicach określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy, nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiedniej przekracza w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 3111/20, z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2167/19, z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 848/17). W tym punkcie organ odwoławczy wyjaśnia, iż inwestor w ramach planowanej inwestycji zamierza wykonać teren zielony, na którym między innymi powstaną obiekty małej architektury takie jak: altany letnie, ławeczki, pojemniki na odpady oraz wiaty śmietnikowe o wym. podanych w projekcie zagospodarowania terenu tj.: 3m x 2m x 2,3m. Mając na uwadze charakter inwestycji, organ analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bierze pod uwagę w szczególności te elementy, które mogą oddziaływać na zagospodarowanie działek sąsiednich oraz są najbliżej położone w stosunku do tych działek. Aktem normatywnym, który reguluje warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, a także m.in. ich usytuowanie na działce budowlanej, jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, ze zm.), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; 3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych. Z rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie budowlanym wynika, iż lokalizacja osłon śmietnikowych została zaprojektowana od granicy z działką nr [...] w odległości 10,00 m (pomiar własny) a od granicy z działką nr [...] w odległości 11,20 m (pomiar własny). Zaznaczyć należy, iż są to punkty najbardziej zbliżone do granicy nieruchomości sąsiednich, a podane powyżej odległości, systematycznie wzrastają i osiągają w punktach najdalej oddalonych wartości: od granicy z działką nr [...] (pomiar własny) odległość 12,00 ma od granicy z działką nr [...] odległość 18,20 m. Zatem, usytuowanie osłon śmietnikowych jest zgodne z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Z uwagi na fakt, iż zaplanowane do budowy wiaty śmietnikowe zostały usytuowane w odległości nie mniejszej jak 10 m od granicy z najbliżej usytuowaną działką sąsiednią, należącą do odwołującego się tj. Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w N., a ich wysokość nie przekracza 2,30 m należy uznać, iż nie występuje oddziaływani w postaci przesłaniania lub zacieniania a zatem zostały spełnione także przepisy, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13 rozporządzenia) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 rozporządzenia). Z dokumentacji projektowej nie wynika również zmiana rzędnej terenu, co wpłynęłoby negatywnie na stosunki wodnoprawne (§ 29 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na zmianę sposobu użytkowania nieruchomości na jakiej została zaprojektowana. Nie sposób uznać, aby budowa parku miejskiego, obejmującego budowę obiektów małej architektury (ławek, siłowni terenowej, altan ogrodowych), oświetlenia parkowego i muru oporowego wraz z wykonaniem utwardzenia terenu nawierzchniami mineralnymi, miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz nasadzeń roślin zielonych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, mogła w jakikolwiek sposób ograniczyć sposób zabudowy sąsiednich nieruchomości. Z analizy przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia wynika, że planowana inwestycja nie obejmuje sąsiednich działek obszarem oddziaływania. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 2 spełnia ustawowe wymagania, analiza powyżej. Z akt przedmiotowej sprawy wynika zatem jednoznacznie, że Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]; [...] N., działająca przez pełnomocnika K. B. nie mogła skutecznie zainicjować wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca nie była żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, którym przysługiwało prawo do kwestionowania tej decyzji, a okoliczności przez nich wskazane (nieporządek przy osłonach śmietnikowych) mogą zostać zakwalifikowane jedynie jako takie, które zmierzały do ochrony interesu faktycznego związanego z usytuowaniem osłon śmietnikowych, a nie interesu prawnego, związanego z realizacją analizowanej inwestycji. Podkreślić w tym miejscu również należy, że pewnych ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Nadto brak jest przepisów prawa, z których wynikałby zakaz wykorzystywania danej nieruchomości np. na cele mieszkaniowe w sytuacji, gdy na nieruchomość tę oddziaływuje korzystanie z pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Podkreślić należy, że ewentualne niedogodności np. w postaci zwiększonego hałasu lub zapachu, które mogą powstać wskutek użytkowania pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych, nie mogą być podstawą do uznania, iż nieruchomość należąca do wnioskodawców znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Są to przede wszystkim okoliczności faktyczne mogące powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Okoliczności te mogą uzasadniać przymiot strony skarżącej w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1140 z późn. zm., dalej "KC"). dotyczącym różnego rodzaju immisji (art. 222 § 2 KC w związku z art. 144 KC.). Okoliczności te nie mogą być natomiast brane pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym nie mogą uzasadniać przyznania wnioskodawcom statusu strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Dalej spostrzec trzeba, że na działce należącej do wnioskodawcy nie zostały przewidziane do realizacji jakiekolwiek roboty budowlane objęte decyzją Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024. Realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie będzie zatem naruszać prawa własności (lub innego ograniczonego prawa rzeczowego) działki nr [...] oraz nie będzie ograniczać dopuszczonego przepisami prawa korzystania z niej. Wnioskowane zamierzenie nie pozbawia nieruchomości wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej oraz nie powoduje ograniczenia w dostępie do graniczących z nią nieruchomości, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej (wody, kanalizacji, energii elektrycznej lub cieplnej), nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej potencjalnie usytuowanych na nich obiektów oraz nie pozbawi ich dostępu do światła słonecznego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonania wycinki drzew, Wojewoda Dolnośląski wskazuje, że co do zasady zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości stanowi przedmiot odrębnego postępowania, a przepisy prawa materialnego nie uzależniają udzielenia pozwolenia na budowę od uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów. Kwestia dokonania ewentualnej wycinki drzew bez uzyskania zgody właściwego organu nie należy do oceny organu administracji architektoniczno-budowalnej. Reasumując, wprowadzenie nowego oddziaływania na działkę sąsiadującą z terenem inwestycji, nie jest równoznaczne z potencjalnym utrudnieniem przyszłej zabudowy tejże nieruchomości. Nie można zatem uznać, aby planowana inwestycja wywoływała potencjalne ograniczenia, które uniemożliwiłyby zabudowę działki należącej do wnioskodawcy. W konsekwencji, czynny udział właścicieli działki sąsiadującej z terenem przyszłej inwestycji w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie był wymagany. W tym miejscu nadmienić należy, że z akt sprawy wynika, iż pomimo braku przymiotu strony w toczącym się postępowaniu, odwołujący brał czynny udział w toczących się ustaleniach dotyczących zakresu oraz formy przyszłego zamierzenia budowlanego, polegającego na budowie parku miejskiego, zgłaszał w tej sprawie liczne uwagi oraz prowadził bogatą korespondencję dotycząca zakresu i sposobu realizacji inwestycji. Stronie skarżącej, która domagała się wznowienia postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, wobec czego nie mogła skutecznie zainicjować wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, prawidłowe zatem było stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie. W tej sytuacji uznać należy, że uzasadniona była odmowa przez Starostę Kłodzkiego uchylenia ostatecznej decyzji Nr 13/III/B/2024 z dnia 10 maja 2024 r., gdyż w ocenie Wojewody Dolnośląskiego brak jest uzasadnionych podstaw do wznowienia postępowania w analizowanej sprawie. Stosownie bowiem do art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Organ odwoławczy, pozostawia bez rozstrzygnięcia podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące szerokorozumianych konsultacji społecznych oraz sposobu i formy ich publikacji, gdyż nie znajdują one rozstrzygnięcia na kanwie przepisów prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji.
Skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2, art. 50 § 1 oraz art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), na ostateczną decyzję wniosła Wspólnota zarzucając naruszenie: 1. § 23 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm). Zgodnie z § 23 ust. 1 tego rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; 3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Na stronie 6 tej decyzji wskazano: "Na rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie budowlanym wynika, iż lokalizacja osłon śmietnikowych została zaprojektowana od granicy z działką nr [...] w odległości 10,00 m. (pomiar własny) a od granicy z działką nr [...] w odległości 11,20 m (pomiar własny). Zaznaczyć należy, iż są to punkty najbardziej zbliżone do granicy nieruchomości sąsiednich, a podane powyżej odległości, systematycznie wzrastają i osiągają w punktach najdalej oddalonych wartości z działką nr [...] (pomiar własny), odległość 12,00 m. od granicy z działką nr [...] odległość 18,20 m". Nadmienia się, że nieruchomość działka nr [...] składa się z głównego budynku [...] oraz z budynku [...]; jest to lokal mieszkalny z oknem w bezpośredniej odległości od osłon śmietnikowych i wynosi 7,5 m (pomiar własny). 2. Artykuł 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; § 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Brak rozeznania się przez Gminę Miejską N. jakie są potrzeby oczekiwania mieszkańców ul. [...] najbardziej tymi zmianami zainteresowanych. 3. Art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego § 1 Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 4. Art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego: Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. 5. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27.07.1994 r. Prawo Budowlane ( t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725, 834 ) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 Ustawy Prawo Budowlane poprzez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu; co potwierdza linia orzecznicza: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26.11.2019 r., sygn. II SA/Op 400/19: ,,wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania, co oznacza, że nie jest konieczne wykazanie, że rzeczywiście dojdzie do prawnego ograniczenia w możliwości zagospodarowania chociażby części nieruchomości, tylko że taka możliwość istnieje. ( . .). Art. 3 pkt 20 prawa budowlanego nie należy ograniczać jedynie do zachowania norm określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiektu budowlane i ich usytuowanie, przesądzając, a ponadto, że ich zachowanie uniemożliwia objęcie obszarem oddziaływania obiektu sąsiedniej nieruchomości. Określenie obszaru oddziaływania obiektu wymaga indywidualizacji na podstawie znajdujących zastosowanie w sprawie szczególnych przepisów prawa oraz wyczerpujących ustaleń faktycznych sprawy (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1509/17 i powołane tam orzecznictwo). Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż organ administracji nie może ograniczyć się do ustaleń obszaru oddziaływania obiektu wyłącznie w oparciu o przepisy technicznobudowlane, z wyłączeniem norm cywilnoprawnych gwarantujących poszanowanie interesów właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji i winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla zweryfikowania potencjalnej możliwości ograniczenia możliwości zagospodarowania działki." Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28.04.2020 r. II OSK 1488/19 przesądził, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zauważyć trzeba, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Wskazać należy, że art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego winien być interpretowany łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, który wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W związku z definicją · obszaru oddziaływania (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), która ma wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego uznać należy, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20, należą nie tylko przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz w szczególnych przypadkach przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności." Do przepisów odrębnych zalicza się również przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony zabytków, prawa wodnego itp. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 2747/19); Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11.01.2022 r., I OSK 646/19, Legal, w którym zauważył on, że zgodnie z art. 28 KPA, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego, lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl ugruntowanego orzecznictwa, interes prawny powinien mieć swoje źródło w przepisach prawa materialnego. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Z pewnością, gdyby postępowanie było prowadzone z udziałem wszystkich osób stron, którym przysługuje przymiot strony postępowanie dowodowe byłoby pełne. W związku z powyższym skarżąca wnosi o uchylenie w całości decyzji Wojewody Dolnośląskiego we Wrocławiu nr IF-O.7840.1.516.2024.RŁ z 21 marca 2025 r. Z uwagi na wyżej podniesione argumenty oraz: 1. Brak przeprowadzonych konstruktywnych konsultacji jeszcze przed podpisaniem umowy z firmą P. s.c. tj. dnia 20.12.2022 r. na sporządzenie nawet wstępnej koncepcji. 2. Nie przedstawienie przez Gminę Miejską N. mieszkańcom ul. [...] numery nieparzyste, swoich planów odnośnie zagospodarowania zaplecza ul [...]. 3. Nie przedstawienie wyników ankiety przeprowadzonej po pierwszym spotkaniu pomimo dwukrotnego wezwania do Gminy Miejskiej N. do jej opublikowania (możliwe, że mieszkańcy ul. [...] grupa najbardziej reprezentatywna wypowiedziała się o całkiem innym profilu zmian na zapleczu ul. [...]). 4. Nie uwzględnienie naszych próśb, protestów, interwencji dotyczących zmiany usytuowania wiat śmietnikowych na wysokości budynków Wspólnot Mieszkaniowych [...] [...], [...] i [...] jeszcze nawet przed przyjęciem projektu do realizacji i wystąpienie o pozwolenie na budowę. 5. Na spotkaniu, które odbyło 02 10.2024 r. władz miasta w N. z mieszkańcami ul. [...], na które przybyła liczna grupa około 30 osób jednogłośnie się wypowiedzieli o braku zgody na zagospodarowanie zaplecza ul. [...] motywując, że ta zmiana może spowodować pogorszenie warunków mieszkańców, ze względu na zanieczyszczenie klatek schodowych przez przesiadujących na podwórkach obcych ludzi spożywających alkohol. Z przeprowadzonych ankiet przedłożonych w uzupełnieniu wynika podobne poparcie. 6. Przeprowadzenie przez władze Miasta N. ankiety na mało reprezentatywnej grupie Mieszkańców ul. [...] i przedstawienie ustnie wyników jej w dniu 20.11.2024 r. podczas spotkania mieszkańców Wspólnoty [...] z Radnymi Miasta N. bez dokładnej analizy, a tylko stwierdzenie, że dwie trzecie jest za zmianą a tylko jedna trzecia przeciw, nie przemawia do mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej [...], którą to wspólnotę pozbawia się pięknego krajobrazu (zdjęcie załącznik) obarcza się widokiem wiat śmietnikowych. Jak również nikt nie jest w stanie zapewnić mieszkańców, że wokół tych wiat śmietnikowych będzie panował porządek. Zwłaszcza, że na obecną chwilę nikt nie jest w stanie zapanować nad porządkiem znajdującym się przy obecnym miejscu składowania nieczystości stałych. Zdjęcia panującego bałaganu 7. Nie uwzględnienie próśb skarżących, protestów, interwencji dotyczących wycinki starych i nowych drzew pomimo przedstawienia przez Wspólnotę Mieszkaniową zwłaszcza, że obecny krajobraz w okresie letnim z obserwacji, widziany z okien wszystkich mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] przedstawia się na załączonym zdjęciu. Zdjęcie drzewostanu widniejącego na wysokości budynków Wspólnot Mieszkaniowych 7,9 i 11 załącznik nr 9. Zatem kosztem tych kilkuset starych i nowych drzew porastających naturalny mur oporowy na zapleczu ul. [...] chce się kilku nasadzeniami nowych drzew zmienić krajobraz na długości paruset metrów zaplecza ul. [...]. Niszczenie naturalnie ukształtowanej zieleni w samym środku miasta, gdzie o konieczności dokonywania dodatkowych nasadzeń drzew krzewów i trawników nikogo nie trzeba namawiać, a władze Miasta N. zniszczą tą naturalną ochronę i zasłonę wyżej położonych ulic w N. ul. [...] i wyżej ul. [...]. 8. Nieuznanie Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] jako strony tego postępowania, co wskazano w linii orzeczniczej. A co za tym idzie, przed wydaniem decyzji nie zapoznano stron zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W dręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi jest opisana na wstępie decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kłodzkiego z dnia 12 listopada 2024 r. (Nr 31/III/1/2024) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 10 maja 2024 r.; Nr 13/III/B/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany na budowę parku miejskiego na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (AM-[...]), obręb [...] - N.
Podstawę materialnoprawną wydania kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją tą organ odwoławczy, w ramach badania podstaw wznowienia opartych na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zdecydował o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Starosty niewadliwie uznając, że skarżącym nie przysługiwał w sprawie status strony wobec ustalenia, iż obszar odziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje swym zasięgiem działki skarżących nr [...], bowiem położenie jej względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporna inwestycja w jakikolwiek sposób ogranicza możliwość zagospodarowania i korzystania z działki należącej do skarżących. Tym samym przyjęto, iż wskazywana przesłanka wznowieniowa nie wystąpiła w realiach tej sprawy. Skarżąca przypomina, iż jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie NSA, że w przypadku, gdy składający podanie o wznowienie postępowania na podstawie prawnej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdzi, że przysługiwał mu przymiot strony postępowania, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje zawsze w drugiej fazie postępowania wznowieniowego, tj. po wydaniu postanowienia z art. 149 § 2 k.p.a. a wyrazem ustalenia, że podanie wniósł pomiot nie będący stroną będzie wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - tj. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest bowiem prowadzone co do tego, czy wnioskodawca jest stroną z punktu widzenia materialno-prawnego (por. wyroki NSA: z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, z 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10). Takie prawidłowe postępowanie rozpoznawcze przeprowadzono w tej sprawie, w ramach którego dokonano właściwej oceny braku wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 P. b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w art. 3 pkt 20 P. b. została zamieszczona definicja pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, które ustawodawca odniósł do terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Zaś art. 5 ust. 1 pkt 9 P. b. nakazuje poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich przy projektowaniu oraz budowie obiektu budowlanego. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel (użytkownik wieczysty lub zarządca) innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Tym samym należy wyraźnie podkreślić, iż tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które wynikają z konkretnego przepisu prawa dają podmiotom wymienionym w art. 28 ust. 2 P. b. prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy, co istotne, wykładać ściśle nie zaś rozszerzająco. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, będzie się materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie, wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1085/23). Podkreślenia wymaga, że w związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Zgodnie ze zmianą ustawy - Prawo budowlane dokonanymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Wobec tego, sama okoliczność, że dany podmiot jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie jest wystarczająca do przyjęcia, że podmiotowi temu przysługuje status strony. Chodzi bowiem nie o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste, a nie hipotetyczne. Chodzi o wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy. Tym samym potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji-patrz wyrok NSA z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1443/19. W realiach tej sprawy skarżący w toku postępowania rozpoznawczego ani na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nie wskazali takiego, mającego zastosowanie w sprawie, konkretnego przepisu prawa materialnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie ich działki ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Niewątpliwie w świetle definicji obszaru oddziaływania do przepisów odrębnych należą przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy ustawy o ochronie przyrody, ustawy o drogach publicznych, prawa wodnego, przepisy dotyczące ochrony zabytków, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz ochrony środowiska, w tym dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczania powietrza niektórymi substancjami trującymi. Tym niemniej ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, by mogły stanowić podstawę przyznania statusu strony na podstawie art. 28 ust. 2 P. b., muszą cechować się obiektywnością i realnością. Natomiast prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podlegał we wznowionym postępowaniu właściwej ocenie, która umożliwiała organowi stwierdzenie, iż zaprojektowane roboty budowlane prowadzące do budowy tzw. "parku kieszonkowego" mogły mieć wpływ na uprawnienia albo obowiązki skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej, które ustawodawca miał na uwadze w art. 28 ust. 2 P. b. Trafnie zwrócono uwagę w ramach materiału dowodowego, iż sama inwestycja w żaden sposób nie ogranicza swym zakresem możliwości i sposobu zabudowy działki nr [...]. Skarżący poza ogólnym powołaniem się na wadliwość przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji jak i podnoszeniem, że inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływać na ich nieruchomość, nie wykazali naruszenia konkretnych przepisów, które pozwoliłyby w sposób odmienny niż ustalono to w tym postępowaniu ocenić ich interes prawny i w konsekwencji wykazać, że są stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Skoro jak zaznaczono przepisy ustawy P. b. regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle nie zaś rozszerzająco, to jest niesporne, że w przypadku planowanej inwestycji nie wystąpiło prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania działki skarżących. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca zawęził definicję strony takiego postępowania. Ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) art. 3 pkt 20 P. b.) otrzymał nowe brzmienie. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Natomiast orzecznictwo powołane w skardze dotyczy wcześniejszego stanu prawnego.
Reasumując dotychczasowe rozważania, w niniejszej sprawie w sposób bezsporny wykazano, że żaden przepis prawa w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nie skutkuje ograniczeniem w możliwości zagospodarowania należącej do skarżących nieruchomości. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, skarżący, co wyżej podkreślono, nie wykazali prawnych podstaw do przyznania im statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej Zatem nie można uznać, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu.
Na gruncie badanej sprawy nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. W związku z tym wszelkie zarzuty zawarte w skardze, wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, nr [...] należało uznać za bezzasadne. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę strony.