II SA/Op 275/19

II SA/Op 275/19 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2019-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /przewodniczący/
Ewa Janowska /sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 687/20 - Postanowienie NSA z 2023-02-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 par. 1  pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 17 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 8 października 2018 r., nr [...], 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (zwana dalej również jako "skarżąca" bądź "Spółka") jest decyzja Wojewody Opolskiego z 17 maja 2019 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z 8 października 2018 r., nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z 8 czerwca 2018 r. Spółka złożyła w Starostwie Powiatowym w Kędzierzynie-Koźlu wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer [...] składającej się: ze stalowej wieży kratowej o wysokości całkowitej 55,45 m wraz z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM umieszczonymi na ruszcie stalowym mocowanym do podstawy wieży, wykonaniem ogrodzenia wieży przymocowanego do krawężników wieży oraz zasilania obiektu w energię elektryczną, na działce nr a w miejscowości [...]. We wniosku wskazano, że anteny sektorowe skierowane będą na azymuty: 90, 240, 330. Przewidziano do montażu na wysokości 53 m po jednej antenie sektorowej typu ADU4518R7 na azymut pracujący w paśmie 1800 i 900 MHz oraz po dwie anteny sektorowe typu A704516R0 na azymut pracujący w paśmie 800 MHz. Anteny radioliniowe zostaną zainstalowane na wysokości 50,8 (3 anteny) skierowane na azymut 107, 207, 254 oraz na wysokości 50,0 m (1 antena) skierowana na azymut 1 z 16 327. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, cztery egzemplarze projektu budowlanego, kwalifikację przedsięwzięcia, pełnomocnictwo oraz dowód wniesienia opłaty skarbowej.
Pismem z 30 lipca 2018 r. Gmina [...] zgłosiła sprzeciw co do lokalizacji przedmiotowej inwestycji, uzasadniony w jej ocenie, potrzebą ochrony zdrowia i życia mieszkańców Gminy. Wójt podkreślił, że kontrole przeprowadzane przez NIK w latach 2009-2014 wykazały, iż obowiązujące regulacje prawne nie gwarantują należytego badania wpływu działających już anten na zdrowie i jakość życia mieszkańców. Zaznaczył również, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono teren poza obszarem zabudowanym, na którym możliwa jest realizacja inwestycji związanych z budową infrastruktury technicznej.
Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski postanowieniem z 31 lipca 2018 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 r. poz. 1202, zwanej dalej w skrócie; p.b.) oraz art. 123 § 2 K.p.a. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia następujących nieprawidłowości występujących w złożonym projekcie budowlanym poprzez:
1) sporządzenie projektu w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
2) zweryfikowanie w pkt 3 str. 5 projektu budowlanego (zapis dotyczący symbolu oznaczenia terenu, na którym w części położona jest działka nr a);
3) wykazanie w projekcie spełnienie wymagań § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych);
4) doprowadzenie lokalizacji obiektu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla sołectwa [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2005 r. Nr [...].
Pismem z 9 sierpnia i 14 sierpnia 2018 r. sprzeciw co do planowanej inwestycji zgłosiły również Wspólnota Mieszkaniowa B, Wspólnota Mieszkaniowa C oraz Wspólnota Mieszkaniowa D. Wskazały, iż powodem sprzeciwu jest brak gwarancji, że antena nie będzie szkodliwie oddziaływać na zdrowie i samopoczucie mieszkańców z uwagi na zbyt bliską odległość inwestycji od budynków mieszkalnych.
Decyzją z 8 października 2018 r., nr [...], Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer [...] w miejscowości [...] na działce nr a. Organ pierwszej instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla sołectwa [...], gdyż została zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem MW - tereny mieszkaniowe (brutto) o wysokiej intensywności zabudowy. W miejscowym planie zagospodarowania terenu wyznaczono teren, na którym możliwa jest lokalizacja tego typu inwestycji, oznaczony w planie symbolem IT - teren obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm., dalej u.g.n.), celami publicznymi są wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Natomiast przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna, w myśl art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, z późn. zm.) oznacza natomiast usługę telekomunikacyjną, dostępną dla ogółu użytkowników.
Uwzględniając powyższe, Starosta stwierdził, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej to obiekt łączności publicznej o zasięgu globalnym służący zapewnieniu publicznie usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników i nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej obsługującego funkcję podstawową, o czym mowa w miejscowym planie. W dalszej kolejności, odwołując się do treści art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2062, z późn. zm., w dalszej części przywoływana jako ustawa), Starosta stwierdził, że z przepisu tego wprost wynika warunek, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, iż skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (na terenie oznaczonym symbolem IT), to art. 46 ust. 2 ww. ustawy nie ma zastosowania. Równocześnie Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski wskazał, że projektowana inwestycja nie spełnia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, gdyż w projekcie budowlanym nie wskazano wysokości przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia oraz nie podano jednoznacznie, w jakiej odległości znajduje się najbliższe okno do pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym o nr [...] położonym na działce nr b i nr c. Organ dowodził, że wymienione uchybienia zostały wskazane w postanowieniu z 31 lipca 2018 r., jednakże inwestor nie uzupełnił tych nieprawidłowości, dlatego decyzją z 8 października 2018 r. odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer [...].
Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski wskazał nadto, iż wziął pod uwagę pisma stron postępowania sugerujące brak akceptacji społecznej dla przedmiotowej inwestycji, a także pismo Wójta [...] wskazujące, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono tereny, na których możliwa jest realizacja inwestycji związanych z budową infrastruktury technicznej poza obszarem zabudowanym.
Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca Spółka, podnosząc względem wydanego rozstrzygnięcia zarzut naruszenia:
1) art. 7 i art. 77 K.p.a. z uwagi na brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
2) art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów;
3) art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie przez organ pierwszej instancji na podstawie i w granicach prawa;
4) art. 35 ust. 3 p.b. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej;
5) art. 35 ust. 4 p.b. poprzez niezastosowanie, a tym samym odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;
6) art. 4 p.b. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez Spółkę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
7) § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla sołectwa [...] poprzez błędną jego wykładnię;
8) art. 46 ust 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie jako reguły interpretacyjnej;
9) § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez nieprawidłową wykładnię skutkującą niezasadnym zastosowaniem.
W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda Opolski postanowieniem z 4 grudnia 2018 r., działając na podstawie art. 35 ust. i ust. 3 p.b., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia naruszeń określonych w art. 35 ust. 1 p.b., poprzez:
1) załączenie do projektu budowlanego analizy miejsc dostępnych dla ludności w przedziale od 100 do 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania przy uwzględnieniu sumowania się wiązek promieniowania anten zaprojektowanych na tej samej wysokości, o tym samym tilcie i azymucie (określenia nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez anteny na wszystkich wieżach);
2) przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.) w sytuacji, gdy z analizy (wskazanej w punkcie pierwszym postanowienia) będzie wynikała taka konieczność, mając na uwadze przepis § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71);
3) doprowadzenie do zgodności części opisowej (s. 63 projektu budowlanego) z częścią rysunkową (s. 12 projektu budowlanego) w zakresie budowy przyłącza elektroenergetycznego;
4) wykazanie spełnienia wymogów § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;
5) uwzględnienie warunków wynikających z ww. dokumentów i dostosowanie w tym zakresie 4 egzemplarzy projektu budowlanego.
Spółka odpowiedziała na wezwanie, składając cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego (pismo z 12 lutego 2019 r.).
W wyniku rozpoznania odwołania, po przeanalizowaniu uzupełnionej dokumentacji projektowej, Wojewoda Opolski decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że inwestycja zlokalizowana jest na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem a w miejscowości [...], dla której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2005 r., Nr [...]. Przedmiotowa działka, znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MW, który jest terenem mieszkaniowym (brutto) o wysokiej intensywności zabudowy. W planie tym wyznaczono także teren o symbolu IT, który jest terenem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (obiekty elektro-energetyczne, wodno-kanalizacyjne, itp.). Dopuszczono remonty i przebudowy, zieleń zorganizowaną, tereny rekreacyjno-sportowe bez zabudowy kubaturowej, ulice dojazdowe i wewnętrzne. Odwołując się do treści art. 46 ust. 2 ustawy, Wojewoda stwierdził, że w miejscowym planie jednoznacznie określono teren (oznaczony symbolem IT), na którym możliwa jest budowa stacji bazowych telefonii komórkowej, stąd lokalizacja przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem MW jest niedopuszczalna. Tym samym, Wojewoda jako słuszne, uznał stanowisko Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego, co do niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż umieszczono ją na terenie o symbolu MW. Wedle organu, powinna zostać zaprojektowana na terenie IT, na którym dopuszcza się inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ocenie Wojewody, art. 46 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do takich spraw, w których w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
W dalszej kolejności, odnosząc się do kwestii zacienienia, Wojewoda wskazał, iż projektant w wyczerpujący sposób odniósł się do powyższego zagadnienia w projekcie budowlanym. Analizę przesłaniania oraz schemat poglądowy wieży zobrazowano na rys. Z2 s. 12b projektu budowlanego. Organ wywiódł, biorąc pod uwagę fakt, iż przedmiotowa wieża kratowa jest obiektem o konstrukcji ażurowej, że elementami przesłaniającymi będą tylko krzyżulce o średnicy Ø 101,6 mm i krawężniki o średnicy Ø 219,1 mm, pozostałą część stanowią prześwity, przez które swobodnie będą przechodziły promienie słoneczne. Przyjął, że wieża kratowa nie jest obiektem kubaturowym, który całą swoją powierzchnią przesłania sąsiadujący teren, tylko obiektem składającym się wyłącznie z krzyżulców i krawężników. Przedmiotowa wieża kratowa nie posiada kondygnacji oraz nie można obliczyć jej objętości, co potwierdza, że nie jest obiektem kubaturowym, który powodowałby istotne zacienienie sąsiednich działek całą swoją powierzchnią. Wskazał ponadto, że z analizy miejsc dostępnych dla ludności, po zsumowaniu mocy anten w odległości 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania wynika, iż dla azymutu 90 wiązka promieniowania będzie na wysokości 20,6 m, dla azymutu 240 na wysokości 23,20 m, dla azymutu 330 na wysokości 22,10 m. Wojewoda odwołał się do s. 10 i 10a projektu budowlanego, gdzie projektant wyczerpująco opisał i wskazał maksymalne dopuszczalne wysokości zabudowy terenu w obszarze oddziaływania inwestycji, z których wynika, iż wiązka promieniowania po zsumowaniu nie będzie przechodziła przez miejsca dostępne dla ludności. W związku z powyższym uznał, nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda zauważył ponadto, iż zgodnie z postanowieniem z 4 grudnia 2018 r., inwestor doprowadził do zgodności części opisowej z częścią rysunkową w zakresie budowy przyłącza elektroenergetycznego.
Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że negatywna opinia mieszkańców nie wpływa na wynik rozstrzygnięcia sprawy, albowiem każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Reasumując organ odwoławczy skonstatował, że jedynie niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiła podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. W zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazała na:
1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy;
2) art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., a także art. 8 § 1 K.p.a. z uwagi na brak całościowej analizy czy rozwiązania projektowe zawarte w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym są zgodne z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla sołectwa [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z 20 lutego 2006 r. w zakresie możliwości lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej na terenie oznaczonym symbolem MW, w tym niezweryfikowanie, czy realizacja przedmiotowej inwestycji nie mieści się w użytkowaniu dopuszczalnym na tym terenie, a mianowicie "(...) urządzenia infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową (...)" oraz brak ustaleń, czy teren oznaczony symbolem IT nie został wyznaczony w planie miejscowym w związku z posadowioną na tym terenie stacją bazową telefonii komórkowej, a nie na potrzeby nowych inwestycji, a jeżeli tak to czy na terenie IT możliwa jest realizacja kolejnej stacji, czy tylko remont lub przebudowa istniejącej;
W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazała na:
1) art. 35 ust. 4 p.b. poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b.,
2) art. 35 ust. 3 p.b. poprzez niezastosowanie a tym samym brak wskazania nieprawidłowości oraz wezwania do ich usunięcia;
3) art. 4 p.b. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony przyrody;
4) § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla sołectwa [...] poprzez jego błędną wykładnię, że planowana do realizacji inwestycja nie może być realizowana na obszarze oznaczonym MW, gdyż nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym ani dopuszczalnym, podczas gdy na tym terenie nie ma zakazu realizacji takiej inwestycji, a użytkowanie dopuszczalne wskazuje choćby na możliwość lokalizacji "(...) urządzenia infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową (...)", a także nieprawidłowe wskazanie, iż poprzez wyznaczenie w planie miejscowym jednego terenu oznaczonego IT - "teren obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej" nie można inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej lokalizować na żadnym innym z 18 terenów wyznaczonych w tym planie, nie licząc terenów dróg;
5) art. 46 ust. 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie jako reguły interpretacyjnej przy ustalaniu znaczenia m.p.z.p. w odniesieniu do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zamierzanej przez Spółkę;
6) § 13 ww. planu miejscowego poprzez jego całkowite pominięcie przy wykładni ustaleń planu miejscowego, a także § 11 w sytuacji, gdy jego treść wskazuje pośrednio, iż uchwałodawca przewiduje możliwość realizacji inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej na całym obszarze objętym planem a nie tylko na terenie oznaczonym symbolem IT.
W obszernym uzasadnieniu Spółka dowodziła, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy organ nie udowodnił w sposób wystarczający i przekonywujący, czy planowana inwestycja jest sprzeczna z § 11 planu miejscowego oraz czy lokalizacja nowych stacji bazowych na obszarze objętym planem jest możliwa tylko na terenie oznaczonym symbolem IT - skoro teren ten już w momencie wejścia w życie planu miejscowego (tj. 21 października 2005 r.) był w całości zagospodarowany na potrzeby istniejącej stacji bazowej. Zdaniem skarżącej, dokonanie ustaleń w powyższym zakresie pozwoliłoby ocenić, czy zapisy te nie są zakazane przez art. 46 ust. 1 ww. ustawy jako uniemożliwiające realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Odnosząc się szczegółowo do zapisów planu miejscowego, wyjaśniła, iż podstawowym przeznaczeniem terenu, na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne zostało oznaczone w planie symbolem MW - są tereny mieszkaniowe (brutto) o wysokiej intensywności zabudowy, uzupełniane przez wskazane dopuszczalne przeznaczenie terenu. Na terenie tym jako funkcję dopuszczalną wskazano prowadzenie sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi, (§ 11 planu). Z kolei, w § 4 pkt 4i 5 planu wyjaśniono, jak należy rozumieć użytkowanie podstawowe i dopuszczalne terenu. I tak w § 4 pkt 4 wyjaśniono, że przez użytkowanie podstawowe należy rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania terenów w obrębie obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, któremu winny być podporządkowane inne rodzaje użytkowania określone jako dopuszczalne. Natomiast przez użytkowanie dopuszczalne (§ 4 pkt 5 planu) należy rozumieć jako ustalony w planie rodzaj użytkowania, który uzupełnia użytkowanie podstawowe lub może z nim współistnieć na warunkach określonych w planie. W ocenie skarżącej Spółki, samo określenie w miejscowym planie przeznaczenia danego terenu jako np. produkcyjne, gospodarcze, rolnicze czy mieszkaniowe nie może być interpretowane jako źródło zakazu realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowych na tym terenie. W przekonaniu skarżącej, planowana inwestycja mieści się w zakresie pojęcia "infrastruktury technicznej", co wynika z § 11 planu, gdzie wskazano, że na obszarze o symbolu MW generalnie dopuszcza się realizację infrastruktury technicznej, bez wyłączania z zakresu tego pojęcia np. urządzeń kanalizacyjnych, elektroenergetycznych czy telekomunikacyjnych, to można na tym terenie lokalizować wszelkie obiekty i urządzenia wchodzące z zakres tego zbiorczego pojęcia, w tym obiekty i urządzenia telekomunikacyjne w postaci stacji bazowych telefonii komórkowych. Skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotowy plan miejscowy został uchwalony w 2005 r., a tym samym nie był formułowany pod kątem dostosowania do przepisów ustawy.
W podsumowaniu stwierdziła, że organy obu instancji miały obowiązek dokonać wykładni zapisów planu miejscowego w świetle przepisu art. 46 ust 1 i ust. 2 zd. 1 ustawy, w tym zapisu § 11 dotyczącego obszaru MW i IT tego planu, co doprowadziłoby do prawidłowych wniosków, iż w niniejszej sprawie nie występuje niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla sołectwa [...]. Skarżąca przekonywała, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło również do zaistnienia nieprawidłowości, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.b., albowiem Spółka przedstawiła kompletny projekt budowlany zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, a także przedłożyła stosowne dokumenty, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b p.b. i art. 12 ust. 7 p.b.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej ponowił argumentację przedstawioną w skardze. Dodatkowo zwrócił uwagę, że po stwierdzeniu przez organ niezgodności z planem inwestycji w sposób nieusuwalny, należało wydać od razu decyzję odmowną, a nie wzywać inwestora do kolejnych uzupełnień, a tym samym przedłużać postępowanie. Nadmienił, że planowane są zmiany przedmiotowej ustawy w kierunku jeszcze większego wspierania inwestorów w realizacji tego rodzaju inwestycji. W jego ocenie, zaprezentowany sposób wykładni przepisów ustawy i zachowanie przedstawicieli organów administracji publicznej, rodzi negatywne skutki dla odbiorców sieci telefonii komórkowej.
Uczestnik postępowania - Gmina [...] wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, we wskazanym zakresie i według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - decyzji utrzymanej nią w mocy wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Uzasadniając powyższą ocenę, w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Opolskiego z 17 maja 2019 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z 8 października 2018 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A o oznaczeniu [...] na działce o numerze ewidencyjnym a w miejscowości [...]. Dokonując ustaleń na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organy stwierdziły, że projekt budowlany przedłożony do zatwierdzenia przez stronę skarżącą narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zaistniała podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 p.b.
Uwzględniając materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wyjaśnić przyjdzie, że w art. 35 ust. 1 p.b. ustawodawca określił zakres w jakim - rozpoznając sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest dokonać sprawdzenia projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. obejmuje on między innymi sprawdzenie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. organ może natomiast wydać decyzję odmowną w przypadku braku takiej zgodności. Wskazany przepis stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Podzielić jednak należy pogląd, że w przypadku stwierdzenia niezgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor nie jest w stanie usunąć nieprawidłowości, a tym samym organ ma podstawy do wydania decyzji odmownej bez uprzedniego nakładania obowiązku w tym zakresie. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 p.b. tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W tak ustalonym stanie prawnym istota sporu, powstałego na gruncie niniejszej sprawy, sprowadzała się do oceny zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego, który dla terenu obejmującego nieruchomość przewidzianą pod planowaną inwestycję, przyjęty został uchwałą Rady Gminy [...] z 20 lutego 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla Sołectwa [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr [...], poz. [...]).
Rozstrzygając ten spór Sąd uznał, że ocena organów w tym zakresie nie została przeprowadzona prawidłowo, gdyż naruszała podstawowe zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie była dokonana w sposób wyczerpujący pozwalający na stwierdzenie, że sprawa została dokładnie wyjaśniona i rozpoznana w całości. Naruszenia te mogły natomiast mieć wpływ na wynik sprawy.
Dla wyjaśnienia takiego stanowiska niezbędne jest przytoczenie tych postanowień planu, które mają znaczenie w niniejszej sprawie. Odnotować zatem należy, że teren objęty przedmiotową inwestycją został oznaczony w planie symbolem MW, a więc zgodnie z jego § 10 jest to teren zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności zabudowy (brutto). Jednocześnie w § 11 planu postanowiono, że przedmiotowy teren może być wykorzystywany na cele przeznaczenia podstawowego, ale i dopuszczalnego. I tak dla terenu MW podstawowym przeznaczeniem jest adaptacja i projektowanie stref budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego o wysokiej intensywności. Przewidziano również rozbudowę osiedla i uzupełnianie usług towarzyszących o max. wys. zabudowy 15 m od poziomu gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej oraz dodatkowe ustalenia jak w § 12. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono: ulice dojazdowe i wewnętrzne, urządzenia infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową, budynki gospodarcze, garaże wolno stojące, parkingi o max. wys. zabudowy:
- dla bud. gospodarczych - 5 m od poziomu gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej;
- dla garaży - 3,5 m od poziomu gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej. Dopuszczono ponadto prowadzenie działalności związanej z podstawowymi usługami bytowymi: handel, gastronomia i działalność związaną z podstawowymi usługami bytowymi: handel, gastronomia i administracja prowadzona w parterach budynków mieszkalnych. W § 13 pkt 1 i 2 planu wskazano, że obsługę obszaru objętego planem w zakresie infrastruktury technicznej ustala się w ten sposób, że na terenie objętym planem adaptuje się istniejące sieci i urządzenia infrastruktury technicznej naziemnej i podziemnej, obsługującej przedmiotowy teren i tereny sąsiednie. Zapewnia się możliwość dokonywania ich remontów i przebudowy oraz zabezpiecza się możliwość przeprowadzania obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w obrębie linii rozgraniczających drogi, ulice oraz innych jednostek terenowych. W planie tym (§ 11 planu) wyznaczono także teren o symbolu IT, który jest terenem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (brutto). Podstawowym przeczeniem tego terenu są tereny obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (obiekty elektro-energetyczne, wodno-kanalizacyjne). Na terenie tym dopuszczono remonty i przebudowy, zieleń zorganizowaną, tereny rekreacyjno-sportowe bez zabudowy kubaturowej, ulice dojazdowe i wewnętrzne.
Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba - co znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że stacja bazowa telefonii komórkowej należy do urządzeń infrastruktury technicznej. Należy podzielić również pogląd organów, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec braku naruszenia § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Poza sporem także pozostaje, że inwestycja ta stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu u.p.z.p., co oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których te inwestycje powinny zostać rozmieszczone.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył w istocie sposobu interpretacji zapisów miejscowego planu i zgodności zapisów miejscowego planu z przepisami prawa. Strona skarżąca stoi bowiem na stanowisku, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu MW, określonym w miejscowym planie zagospodarowania, albowiem z treści planu miejscowego odnoszącego się do przedmiotowej działki nie wynika, aby zawierał on zakazy bądź ograniczenia związane z budową infrastruktury telekomunikacyjnej. Z kolei stanowisko Wojewody w niniejszej sprawie sprowadza się do uznania, iż plan miejscowy Gminy [...] dla sołectwa [...] uchwalony 20 lutego 2006 r. nie dopuszcza na terenie oznaczonym w planie symbolem MW, na którym znajduje się działka nr a, objęta zamiarem inwestycyjnym skarżącej, lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, co wynikać ma z analizy ustaleń § 11 planu, dotyczących przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego planu. Organ uznał, że wynik badania zgodności inwestycji z planem jest negatywny, co skutkowało prawidłowo odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do przepisu art. 46 ust. 2 ustawy Wojewoda uznał, że nie ma w sprawie zastosowania, bo plan miejscowy przewiduje obszar o symbolu IT, którego podstawowym przeznaczeniem są tereny obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej.
W przekonaniu składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przyjęta przez organy obu instancji wykładnia art. 46 ust. 2 ustawy jest błędna, co przełożyło się na wynik sprawy.
Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym, na podstawie przepisów art. 2 pkt 5 u.p.z.p., art. 4 pkt 18 i art. 6 pkt 1 u.g.n., jednolicie wywodzi się, że zamierzenie inwestycyjne polegające na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Taką też kwalifikację w ocenie Sądu przyjąć należało w niniejszej sprawie w odniesieniu do budowy, której dotyczy zaskarżona decyzja. Wprawdzie kwestia ta nie była sporna jednak podkreślić trzeba, że taka kwalifikacja budowy ma istotny wpływ na dokonanie oceny co do jej zgodności z zapisami planu miejscowego.
W zakresie takiej oceny organy ustaliły, że budowa ma zostać zrealizowana na gruntach oznaczonych w miejscowym planie symbolem MW, a więc zgodnie z jego § 10 na terenie zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności zabudowy (brutto). Uwzględniając zapisy dotyczące tego obszaru organ pierwszej instancji uznał, że skoro teren inwestycji nie jest przeznaczony pod przedmiotową budowę, niedopuszczalna jest jej realizacja. Z tego też powodu stwierdził sprzeczność projektu z planem miejscowym. Stanowisko organu pierwszej instancji podzielił również Wojewoda Opolski.
Zdaniem Sądu, tak dokonanej oceny nie można jednak podzielić. Przede wszystkim należy podkreślić, że w procesie oceny zgodności budowy z planem miejscowym, dla wykładni zapisów planu, zasadnicze znaczenie mają przepisy przedmiotowej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej.
Przepis art. 46 ust. 1 ustawy stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n., jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W myśl art. 75 ust. 1 ustawy, przepis art. 46 stosuje się natomiast także do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie.
Na gruncie powołanych przepisów podzielić należy pogląd utrwalony w orzecznictwie sądowym, że regulacje ustalone w art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy określają reguły w zakresie tworzenia przepisów dotyczących sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w nowo uchwalanych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, jak też reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić w zakresie wykładni postanowień planów miejscowych, w tym także tych, które obowiązywały w dacie wejścia w życie powołanych przepisów. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy uznać przyjdzie, że normy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winny być interpretowane w sposób eliminujący zakazy (ograniczenia) w lokalizowaniu na danym terenie takich inwestycji celu publicznego, które dotyczą łączności publicznej. Nieprecyzyjne, a zatem niejasne ustalenia planu miejscowego, muszą być interpretowane zgodnie z celem (istotą) powołanego przepisu, którym jest znoszenie prawnych ograniczeń w rozwoju łączności publicznej. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 ustawy, aby lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach przeznaczonych w planie na cele zabudowy wielorodzinnej oraz na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji (por. wyroki NSA z 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1691/14; z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2876/16; z 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1691/14 i z 10 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1739/15 - wszystkie dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjąć więc trzeba, że z art. 46 ust. 2 ustawy wynika prawo do realizacji inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym zakresie w planie. Jednocześnie, wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle.
Zauważyć przyjdzie, że celem ustawy jest zapewnienie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ten cel musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 ustawy. W konsekwencji zapisy planu muszą być wykładane w sposób zapewniający ludności dostęp do usług i sieci telekomunikacyjnych. W zakresie tego dostępu mieści się także dostęp do urządzeń telefonii komórkowej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się również, że postanowienia planu już obowiązującego w chwili wejścia w życie ustawy muszą być interpretowane zgodnie z jej celem. Ratio legis art. 46 ust. 2 ustawy jest prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Proces wykładni postanowień planu uchwalonego przed wejściem w życie ustawy musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy - poprzez ustanowienie reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae przyjęto, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zapewnienie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ten cel musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 ustawy.
W przedmiotowej sprawie z treści planu miejscowego odnoszącego się do działki nr a przeznaczonej pod ww. inwestycję nie wynika, aby dla terenu o symbolu MW przewidziano zakazy czy ograniczenia związane z budową infrastruktury telekomunikacyjnej. Wobec powyższego, zgodzić należało się ze skarżącą, iż plan miejscowy nie zakazuje lokalizacji stacji bazowej sieci telekomunikacyjnej. Ponadto, w świetle zapisów planu miejscowego, zamierzana inwestycja mieści się w zakresie pojęcia "infrastruktury technicznej", co wynika z § 11 planu gdzie wskazano, że na obszarze o symbolu MW dopuszcza się realizację infrastruktury technicznej obsługującej funkcję podstawową, bez wyłączania z zakresu tego pojęcia np. urządzeń kanalizacyjnych, elektroenergetycznych czy telekomunikacyjnych. Wobec powyższego, na tym terenie można lokalizować wszelkie obiekty i urządzenia wchodzące z zakres tego zbiorczego pojęcia, w tym obiekty i urządzenia telekomunikacyjne w postaci stacji bazowych telefonii komórkowych. Skoro na obszarze MW dopuszczalne zostały ogółem "urządzenia infrastruktury technicznej obsługujące funkcje podstawową", bez dodatkowego zakazu realizacji "infrastruktury telekomunikacyjnej" czy wprost "stacji bazowych telefonii komórkowej", jak również nie wyszczególniono jaka dokładnie infrastruktura techniczna jest tam zakazana, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż realizacja stacji bazowej A o nr [...], jest sprzeczna z planem miejscowym, w tym z jego § 11. Ponadto stacja bazowa telefonii komórkowej jako zapewniająca możliwość korzystania z usług telekomunikacyjnych przez mieszkańców terenu MW, z całą pewnością obsługuje funkcję podstawową, jaką jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.
Zauważyć również przyjdzie, iż komentowana ustawa zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r., tymczasem plan miejscowy wszedł w życie 21 października 2005 r., a tym samym nie był formułowany pod kątem dostosowania do przepisów ww. ustawy, co od 2010 r. jest obowiązkiem gmin. Trafnie w tym kontekście skarżąca podniosła, że dla takich przypadków orzecznictwo sądowe jednolicie przyjmuje, iż wykładni zapisów planu miejscowego należy dokonywać przez pryzmat zapisów tej ustawy, w tym jej art. 46 ust. 1 i 2. Obowiązkiem organów w przedmiotowej sprawie było zatem dokonanie wykładni zapisów planu miejscowego przy uwzględnieniu art. 46 ust 1 i ust. 2 ustawy, a także § 11 planu miejscowego dotyczącego obszaru MW i IT. Dostrzec przyjdzie, że § 13 planu miejscowego wskazuje pośrednio, iż na całym obszarze planu możliwa jest realizacja infrastruktury technicznej.
Podkreślić jeszcze raz trzeba, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 2 ustawy, aby lokalizacja takiej inwestycji na wymienionych terenach nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji.
W konkluzji Sąd stwierdza, że Wojewoda stawiając tezę, że przepis art. 46 ust. 2 ustawy nie ma w sprawie zastosowania, a przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami § 11 planu miejscowego, nie dokonał ustaleń na podstawie dokumentacji projektowej i nie zweryfikował, ani nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych. Tak dokonana, wybiórcza i dowolna ocena, naruszała zasady określone w art. 7, art. 77 § 1 i § 80 K.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych przepisów wynika bowiem obowiązek podejmowania przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd w pkt 1 wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. także utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt 2 wyroku Sąd postanowił o kosztach postępowania przyjmując, że na koszty te składają się: wpis od skargi w wysokości 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, w tym określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W szczególności dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami § 11 i § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy ustalić i przeanalizować wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące rodzaju i usytuowania planowanej inwestycji. Dokonując interpretacji zapisów planu, należy natomiast pamiętać, że z art. 46 ust. 1 ustawy wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.