II SA/Wr 372/25

II SA/Wr 372/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 marca 2025 r. nr 53/2025 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie pkt II, III i IV; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
U A S A D N I E N I E
Decyzją nr 53/2025 z dnia 17 marca 2025 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29.04.2022 r. wniesionego przez M. S.A. we W. od punktu lI, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15.04.2022 r., znak WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, Dyrektor Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu orzekł o utrzymaniu w mocy punktu lI, IlI, IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15.04.2022 r., znak WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, w której: stwierdzono wygaśnięcie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31.05.2021 r., znak WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK, wydanej na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków opadowych pochodzących z odwodnienia południowego i centralnego odcinka przebudowanej ul. [...] we W., do koryta rzeki D. w km [...]+[...] istniejącym wylotem [...], w ilości 171,86 dm3/s, tj. Omax/h=618,7; m3/h, Ośr/d=22,9 m3/d, Omax/r=8358,9 m3/r; stwierdzono konieczność likwidacji urządzenia wodnego, tj. wylotu [...] mm do koryta rzeki D. w km [...]+[...] , współrzędne wylotu w układzie [...], [...] (współrzędne geodezyjne w układzie [...]: X:[...],[...], Y:[...]) oraz nałożono na M. S.A. we W. obowiązek: usunięcia urządzenia wodnego, tj. wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] , współrzędne wylotu w układzie [...], [...] (współrzędne geodezyjne w układzie [...]: X:[...],[...], Y:[...]), usunięcia tego urządzenia wodnego w terminie 1 roku od dnia, w którym niniejsza decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia stała się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 09.05.2022 r., do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwany dalej: organ li instancji lub Dyrektor RZGW we Wrocławiu), wpłynęło odwołanie złożone przez M. S.A. we W. (dalej M.) od punktu II, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15.04.2022 r., znak WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, (zwany dalej: organ I instancji, Dyrektor ZZ we Wrocławiu) wydanej w przedmiocie jw. Wraz z odwołaniem, Dyrektor ZZ we Wrocławiu, przesłał akta sprawy do organu li instancji. W treści odwołania M. zarzuciło zaskarżonej decyzji: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wylot do rzeki D., o którym mowa w decyzji z dnia 25.06.2020 r. (opisany jako wylot [...]), i wylot do rzeki D., o którym mowa w pkt 1.1 decyzji z dnia 11.09.2014, stanowią dwa różne wyloty, pomimo iż jest to jeden (ten sam wylot), 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wylot do rzeki D., o którym mowa w decyzji z dnia 25.06.2020 r. (opisany w tej decyzji jako wylot [...]) oraz wylot przeznaczony do likwidacji na podstawie decyzji z dnia 15.04.2022 r. stanowią dwa różne wyloty, pomimo iż jest to jeden (ten sam wylot), który to błąd skutkował przeznaczeniem do likwidacji wylotu niezbędnego do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25.06.2020 r. 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wylot do rzeki D. w km [...]+[...] (o którym mowa w pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 31.05.2021 r. znak WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK), przeznaczony do likwidacji na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia 15.04.2022 r., znajduje się na działce nr [...] AM [...], obręb Z., z pominięciem, iż na tej działce znajduje się inny wylot kanalizacji deszczowej, tj. projektowany wylot do rzeki D. w km [...]+[...] (o którym mowa w pkt 1.2 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 31.05.2021, znak WR.ZUZ.5.4211.17.2011.SK), co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na M. S.A. obowiązek likwidacji wylotu niedotyczącego tej części pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku której stwierdzono wygaśnięcie, 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że likwidacja wylotu wskazanego w decyzji z dnia 15.04.2022 r. spowoduje, że urządzenie nie pozostanie bez nadzoru oraz przywróci stosunki wodne do stanu poprzedniego, z pominięciem, iż likwidacja tego urządzenia uniemożliwi wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25.06.2020 r., a urządzenie pozostanie bez nadzoru – będzie nadzorowane w ramach wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25.06.2020 r., 5. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 419 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie i nałożenie na M. S.A. obowiązku likwidacji wylotu, który jest potrzebny do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25.06.2020 r. 6. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 419 ust 2 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo, że pozostawienie wylotu wskazanego w decyzji z dnia 15.04.2022 r. jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. 7. W uzasadnieniu odwołania M. wskazało również, że w decyzji z dnia 25.06.2020 r. i z dnia 11.09.2014 r. nieco inaczej opisano ten sam wylot - w decyzji z dnia 25.06.2020 r. podano kilometraż odbiornika [...]+[...] i średnicę wylotu [...], zaś w decyzji z 15.04.2022 r. podano kilometraż [...]+[...] i średnicę q,[...]. M. nie może ponosić odpowiedzialności za to, że w dwóch różnych decyzjach w inny sposób opisano ten sam wylot. 8. Uzasadnienie odwołania zawiera również stwierdzenie, że organ I instancji stwierdził wygaśnięcie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014, znak OŚRiL6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 31.05.21 r., znak Wr.ZUZ.5.4211.17.2021.SK.) na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków opadowych pochodzących z odwodnienia południowego i centralnego odcinka przebudowanej ul. [...] we W. do koryta rzeki D. w km [...]+[...] istniejącym wylotem [...]. Zgodnie z art. 419 ust. 1 ustawy Prawo wodne organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięciu nakłada na zakład w drodze decyzji obowiązek usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia, określając termin wykonania obowiązku. W konsekwencji organ I instancji powinien był się odnieść do likwidacji urządzenia wodnego wykonanego lub użytkowanego na podstawie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r. Tymczasem organ I instancji nałożył obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wskazanego w pkt 1.2 decyzji, o czym świadczą współrzędne geograficzne wylotu wskazanego przez organ I instancji w decyzji z dnia 15.04.2022 r. i co pozostaje niezgodne z art. 419 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Ponadto, odwołujący dołączył do odwołania mapę poglądową z zaznaczonymi wylotami do rzeki D. Pismem z dnia 18.02.2025 r. Dyrektor RZGW we Wrocławiu zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu prowadzonego postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. W wyznaczonym terminie strony nie wniosły nowych uwag do sprawy. Odnosząc się do całości zgromadzonego materiału i dowodów w sprawie, organ li instancji uznał, że odwołanie jest bezzasadne, a decyzja Dyrektora ZZ we Wrocławiu nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego.
Rozpatrując odwołanie, w pierwszej kolejności organ wskazuje, że organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i zgodnie z zasadą dwuinstancyjności jest obowiązany przeanalizować całe zaskarżone rozstrzygnięcie, nie zaś tylko odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Pozostawiając sprawę nierozpoznaną w pełnym zakresie organ odwoławczy dopuściłby się bowiem rażącego naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. Ponadto, istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga jednak nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok NSA w Warszawie z dnia 09.11.2016 r., sygn. akt: li OSK 261/15). Z treści odwołania wynika, że M. wniosło odwołanie jedynie od punktu lI, IlI i IV zaskarżonej decyzji co oznacza, że w pozostałym zakresie stała się ona ostateczna (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 06.07.2018 r., sygn. akt OSK 1988/16). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w szczególności zawarte w Dziale IX "Zgoda wodnoprawna", rozdział 3 "Wygaśnięcie, cofnięcie i ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego". Natomiast tryb wydania decyzji jest regulowany przez zasady ogólne postępowania administracyjnego, wyrażonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest rozpatrzenie odwołania od punktów lI, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 15.04.2022 r., znak WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, o treści jak w tym orzeczeniu. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ stwierdził, że: w dniu 28.07.2021 r. M. złożyło wniosek do Dyrektora ZZ we Wrocławiu w sprawie wygaszenia punktu 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego, z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, (zmienionej decyzją Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 31.05.2021 r. znak WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK). Uzasadniając zasadność złożonego wniosku M. wyjaśniło, że obecnie zakład jest w posiadaniu dwóch pozwoleń wodnoprawnych wydanych przez dwa organy. W związku z uzgodnieniami pomiędzy Gminą W., a M. S.A. spółka wystąpiła o przeniesienie praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej decyzji ZDiUM, która uwzględnia odprowadzanie ścieków opadowych dwoma wylotami w km [...]+[...] i [...]+[...] do rzeki D. Jednocześnie w dniu 25.06.2020 r. M. S.A. uzyskało nowe pozwolenie wodnoprawne znak WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, w którym uwzględniony został wylot do rzeki D. w km [...]+[...] (w decyzji ZDiUM wylot w km [...]+[...] ). Mając na uwadze powyższe, w związku z tym, że obecnie M. posiada dwa pozwolenia wodnoprawne dla jednego wylotu do rzeki D. w km [...]+[...] (w decyzji ZDiUM wylot w km [...]+[...] ) dlatego zakład zwrócił się o uregulowanie sytuacji formalnoprawnej wylotu do rzeki D. Na podstawie przedłożonych dokumentów Dyrektor RZGW stwierdził, że decyzja Starosty Trzebnickiego w zakresie pkt. 1.1. dotyczyła udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków opadowych poprzez istniejący wylot [...] do rzeki D. w km [...]+[...] . Z rozdziału nr 14.1 operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania tej decyzji Starosty Trzebnickiego wynika, że wylot [...] do rzeki D. w km [...]+[...] , zlokalizowany jest wg. współrzędnych w układzie [...], [...]. Współrzędne te wskazują na położenie wylotu na działce nr [...] AR [...], obręb Z., miasto W. Natomiast wylot o nazwie [...], o którym mowa w pkt Ili decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25.06.2020 o [...] zlokalizowany wg współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] V: [...], położony jest na działce nr [...] AR [...], obręb P., miasto W. Zatem zarzut odwołującego przedstawiony w punkcie 1 i 2 przytoczonego odwołania jest bezzasadny. Z decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, wynika, że wylot zlokalizowany w km [...]+[...] jest wylotem istniejącym, natomiast wylot w km [...]+[...] był wylotem projektowanym, są to dwa różne wyloty o czym świadczą ich szczegółowe lokalizacje w układzie [...], podane w rozdziale 14.1. operatu wodnoprawnego oraz wg kilometraża rzeki D. W ocenie organu kwestia podniesiona w punkcie 3 odwołania jest również bezzasadna. Bezpodstawnym jest również twierdzenie M. przedstawione w pkt 4. Pozwolenie wodnoprawne wykonywane na podstawie punktu IlI decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25.06.2020 r., tj. usługa wodna obejmująca odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w system kanalizacji deszczowej, pochodzących z odwodnienia części terenów osiedli S.-S.(1)-W.(1), P.(1) – Z., K., S.(2), W.(2) oraz P., miasto W., do wód rzeki D. w km [...]+[...] będzie realizowana poprzez wylot [...] [...] zlokalizowanego według współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] V: [...], położony na działce nr [...] B,[...], obręb P., miasto W.
Dlatego też likwidacja wylotu [...] do rzeki D. w km [...]+[...] , wg. współrzędnych w układzie [...], [...], zlokalizowanego na działce nr [...] AR [...], obręb Z., miasto W., nie ma w ogóle związku z korzystaniem z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w punkcie IlI decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25.06.2020 r. Tym samym zarzut przedstawiony w pkt 5 i 6 odwołania odnośnie naruszenia art. 419 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne jest również bezzasadny. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem odwołującego jakoby w decyzjach z dnia 25.06.2020 r. i z dnia 11.09.2014 r. ,,nieco inaczej" opisano ten sam wylot. Jak już wyżej organ wyjaśnił, z decyzji Starosty Trzebnickiego wynika, że wylot [...] do rzeki D. w km [...]+[...] , zlokalizowany jest wg. współrzędnych w układzie [...], [...]. Współrzędne te wskazują na położenie wylotu na działce nr [...] AR [...], obręb Z., miasto W. Natomiast wylot o nazwie [...], o którym mowa w pkt IlI decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25.06.2020 r. o [...] zlokalizowany jest wg współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] Y: [...], na działce nr [...] AR [...], obręb P., miasto W. Oznacza to, że są to dwa zupełnie odrębne wyloty. Bezzasadnym jest również zarzut przedstawiony w pkt 3 odwołania. Działając zgodnie z wnioskiem z dnia 23.07.2021 r. organ I instancji stwierdził wygaśnięcie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 31.05.2021 r., znak WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK. Następnie, stosownie do art. 419 ust. 1 ustawy Prawo wodne, nałożył obowiązek likwidacji urządzenia wodnego użytkowanego na podstawie tego wygaszonego pozwolenia wodnoprawnego. Organ dokonując analizy lokalizacji urządzenia wodnego, o którym mowa w pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego, na podstawie operatu wodnoprawnego ustalił, że wylot ten zlokalizowany jest wg. współrzędnych w układzie [...], [...] (które to po przeliczeniu na układ [...] dają X:[...],[...]). Zatem zaskarżona decyzja Dyrektora ZZ we Wrocławiu jest spójna w kwestii wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego oraz koniecznością likwidacji urządzenia wodnego wraz z warunkami likwidacji. Dlatego też niezrozumiały jest zarzut M. jakoby organ I instancji nałożył obowiązek likwidacji urządzenia wodnego, o którym mowa w pkt. 1.2 decyzji Starosty Trzebnickiego. Odnosząc się natomiast do mapy poglądowej załączonej do odwołania, zatytułowanej jako "Lokalizacja wylotów z decyzji znak OŚRiL.6341.39.2024" organ stwierdza, że oznaczona lokalizacja jest błędna ponieważ: wylot oznaczony przez odwołującego żółtym punktem (ewidencja wg M. [...]) wg tej mapy to wylot [...] w km [...]+[...] , działka [...] AM [...] obręb Z.(2), podczas gdy faktycznie jest to km [...]+[...] rzeki D., działka nr [...] obręb Z., o współrzędnych w układzie [...], [...], wylot oznaczony przez odwołującego czerwonym punktem (ewidencja wg M. [...]) wg tej mapy to wylot [...] w km [...]+[...] (brak podanego nr działki), to faktycznie jest to km [...]+[...] rzeki D., działka nr [...] AR [...], obręb P., miasto W., o współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] Y: [...]. W tym stanie rzeczy Dyrektor RZGW we Wrocławiu uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzji w punkcie II, IlI, IV nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego.
Skargę na decyzję nr 53/2025 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL, utrzymującą w mocy zaskarżony punkt lI, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK (doręczoną Skarżącemu dnia 20 marca 2025 roku) działając przez pełnomocnika złożyło M. S.A. z siedzibą we W. (zwanego dalej również M. S.A.). 1.na podstawie art. 50 § 1, art. 51 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2024 D. U. z 2024 r. poz. 935 z późn zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a. strona wniosła skargę na decyzję nr 53/2025 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody polskie (zwanego dalej również Dyrektorem RZGW we Wrocławiu lub Organem lI instancji) z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL, utrzymującą w mocy zaskarżony punkt lI, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej również: Dyrektorem Zarządu Zlewni we Wrocławiu, Organem I instancji) z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK. Strona zaskarżyła decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji nr 53/2025 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL, na podstawie art. 57 § 1 pkt _3) p.p.s.a. zarzucono 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 419 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2024 roku poz. 1087 z późn. zm.), zwanej dale]: Prawem wodnym, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i nałożenie na skarżącą obowiązku likwidacji wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] , który jest potrzebny do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK); 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 419 ust. 2 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo że pozostawienie wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.: k.p.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego polegającą na: a) ustaleniu położenia wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] wyłącznie na podstawie współrzędnych geograficznych wskazanych w operacie wodnoprawnym stanowiącym podstawę wydania decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2014 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014 (w tym także ustaleniu, że przedmiotowy wylot znajduje się na działce nr [...] AM-[...] ob. Z.), bez zweryfikowania, czy położenie wylotu ustalone na podstawie ww. współrzędnych geograficznych pozostaje spójne z innymi informacjami o lokalizacji tego wylotu przedstawionymi w ww. operacie wodnoprawnym (w szczególności z informacją o powiązaniu przedmiotowego wylotu z ul. [...]) i załącznikami graficznymi do operatu wodnoprawnego (w szczególności załącznikiem nr 1 pn. Mapa topograficzna z lokalizacją projektowanej inwestycji przebudowy ulicy [...] we W.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji w zakresie likwidacji urządzenia wodnego - wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] i zobowiązania skarżącego do usunięcia urządzenia wodnego, pomimo że jest ono niezbędne do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK), b) ustaleniu, że wylot [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] i wylot, o którym mowa w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK), czyli wylot [...], to dwa różne wyloty, pomimo że w istocie jest to ten sam wylot, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji w zakresie likwidacji urządzenia wodnego - wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] i zobowiązania Skarżącego do usunięcia tego urządzenia wodnego, pomimo że jest ono niezbędne do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK). W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji nr 53/2025 Dyrektora RZGW we Wrocławiu z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL, utrzymującej w mocy zaskarżony punkt lI, IlI, IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, a także uchylenie punktu lI, IlI, IV poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK.
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. strona wnosi o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.
Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżąca wnosi o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniających dowodów z dokumentów: 1) mapy opracowanej przez Skarżącego na okoliczność jej treści i rozbieżności w opisie lokalizacji wylotów ujętych w rozdziale 14.1 operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2014 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014 i załączniku nr 1 do teg operatu wodnoprawnego, 2) załącznika do operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK) na okoliczność położenia wylotu [...] na dz. [...] AM[...], P., przy moście [...].
W uzasadnieniu strona podnosi, że decyzją nr 53/2025 z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL Dyrektor RZGW we Wrocławiu, po rozpoznaniu odwołania, wniesionego przez M. S.A. z dnia 29 kwietnia 2022 roku od punktu lI, IlI i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK, utrzymał w mocy punkt li, Ili i IV decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.609.2021.SK. Strona wyjaśnia, że decyzją z dnia 15 kwietnia 2022 roku Dyrektor Zarządu Zlewni we Wrocławiu stwierdził wygaśnięcie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2014 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 maja 2021 roku, znak: WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK, wydanej na szczególne korzystanie z wód w zakresie- odprowadzania ścieków opadowych pochodzących z odwodnienia południowego i centralnego odcinka przebudowanej ul. [...] we W. do koryta rzeki D. w km [...]+[...] istniejącym wylotem [...] (punkt I sentencji decyzji) oraz stwierdził konieczność likwidacji urządzenia wodnego - wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] (punkt li sentencji decyzji), a także nałożył na M. S.A. z siedzibą we W. obowiązek usunięcia urządzenia wodnego, tj. wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] (punkt Ili sentencji decyzji), z zastrzeżeniem, że obowiązek usunięcia ww. urządzenia wodnego ma zostać zrealizowany w terminie 1 roku od dnia, w którym decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia stała się ostateczna (pkt IV sentencji decyzji). W ocenie skarżącego decyzja nr 53/2025 Dyrektora RZGW z dnia 17 marca 2025 roku, znak sprawy: WR.RUZ.4219.28.2022.DWL, narusza przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania oraz powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ lI instancji "stwierdził, że decyzja Starosty Trzebnickiego w zakresie pkt. 1.1. dotyczyła udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków opadowych poprzez istniejący wylot [...] do rzeki D. w km [...]+[...] . Z rozdziału nr 14.1 operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania tej decyzji Starosty Trzebnickiego wynika, że wylot [...] do rzeki D. w km [...]+[...] , zlokalizowany jest wg. współrzędnych w układzie [...], [...]. Współrzędne te wskazują na położenie wylotu na działce nr [...] AR [...], obręb Z., miasto W. Natomiast wylot o nazwie [...], o którym mowa w pkt Ili decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25.06.2020 o [...] zlokalizowany wg współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] Y: [...], położony jest na działce nr [...] AR [...], obręb P., miasto W. Zatem zarzut odwołującego przedstawiony w punkcie 1 i 2 przytoczonego odwołania jest bezzasadny." W tym miejscu należy strona zauważa, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego. Trzeba podkreślić, że - jak wynika z powyższego - Organ li instancji oparł swoje stanowisko na podstawie współrzędnych geograficznych z rozdziału /114.1 operatu wodnoprawnego do decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2024 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014. Należy wskazać, że lokalizacja wylotu opisana w pkt. 14.1 operatu wodnoprawnego nie odpowiada stanowi faktycznemu i odbiega od załączników graficznych do operatu, w szczególności od załącznika nr 1 (pn. Mapa topograficzna z lokalizacją projektowanej inwestycji przebudowy ulicy [...] we W.), który precyzyjnie wskazuje lokalizację poszczególnych wylotów (istniejącego, tj. opisanego jako "w km [...]+[...] " oraz projektowanego, tj. opisanego jako ,,w km [...]+[...]"). Według rozdziału 14.1 przedmiotowego operatu wodnoprawnego te wyloty mają następujące współrzędne: 1) wylot istniejący w km [...]+[...] - [...], [...], 2) wylot projektowany w km [...]+[...] - [...], [...]. Współrzędne wpisane powyżej przy wylocie istniejącym (pkt 1) powyżej) wskazują punkt położony na dz. [...] AM [...] ob. Z., który znajduje się blisko [...] (tj. projektowanego wylotu). Z kolei współrzędne opisane przy wylocie projektowanym (pkt 2) powyżej) odzwierciedlają posadowienie punktu w obszarze terenów zielonych położnych ok. 250 m od rzeki D. Tym samym przedmiotowe współrzędne nie odzwierciedlają lokalizacji wylotów przedstawionych na załącznikach graficznych do operatu wodnoprawnego, z czego w sposób jednoznaczny wynika, że współrzędne te są błędne (zgodnie z załącznikiem graficznym do operatu wodnoprawnego wylot w km [...]+[...] nie jest położony na dz. [...] AM [...] ob. Z., tylko na dz. [...] AM [...] ob. P., tj. w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...] i mostu [...]). dowód: - mapa opracowana przez Skarżącego na okoliczność jej treści i rozbieżności w opisie lokalizacji wylotów ujętych w rozdziale 14.1 operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2014 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014 i załączniku nr 1 do ww. operatu wodnoprawnego. Ponadto z treści ww. operatu wodnoprawnego wynika, że wylot istniejący powiązany jest z ul. [...], co również pokrywa się z załącznikami mapowymi i określa jego położenie. Zaś wylot projektowany położony jest na dz. [...] AM [...], ob. Z. Z kolei wylot o nazwie [...], o którym mowa w pkt IlI decyzji z dnia 25 czerwca 2020 roku, zlokalizowany według współrzędnych geodezyjnych w układzie [...] X:[...] Y: [...], położony jest na działce nr [...] AM [...] ob. P., miasto W. Również załącznik do operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji z dnia 25 czerwca 2020 roku wskazuje na lokalizację wylotu na dz. [...] AM [...] ob. P. i położenie przy moście [...]. dowód: - załącznik do operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK) na okoliczność położenia wylotu [...] na dz. [...] AM [...] ob. P., przy moście [...]. Powyższe potwierdza, że wylot o nazwie [...], o którym mowa w decyzji z dnia 25 czerwca 2020 roku, to wylot istniejący opisany jako "w km [...]+[...] ", o którym mowa w operacie wodnoprawnym stanowiącym podstawę decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2024 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014. Dlatego też przedmiotowy wylot (tj. wylot [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] ) nie może zostać przeznaczony do likwidacji, ponieważ - wbrew ocenie Organu lI instancji - jest on niezbędny do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku, które cały czas pozostaje w obrocie prawnym. Nie sposób zgodzić się z Organem lI instancji, który przyjął, że likwidacja wylotu opisanego jako "w km [...]+[...] " nie ma w ogóle związku z korzystaniem z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w punkcie IlI decyzji Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2020 roku. Organ Ii instancji nie zauważył przedmiotowego związku - jak się wydaje - wyłącznie z tego powodu, że oparł się na współrzędnych geograficznych wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] określonych w operacie wodnoprawnym stanowiącym podstawę decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11 września 2024 roku, znak: OŚRiL.6341.39.2014, które są błędne i nie odzwierciedlają rzeczywistego położenia wylotu (wskazują one na położenie niezgodne nawet z załącznikiem graficznym do ww. operatu). Organ lI instancji nie zweryfikował, na jakie położenie wylotu wskazują współrzędne geograficzne i czy to położenie pozostaje spójne z innymi danymi dotyczącymi wylotu zawartymi w przedmiotowym operacie wodnoprawnym (w szczególności z załącznikiem graficznym do operatu wodnoprawnego i wskazaniem, że wylot opisany jako "w km [...]+[...] " powiązany jest z ul. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano także: ,,działając zgodnie z wnioskiem z dnia 23.07.2021 r. organ I instancji stwierdził wygaśnięcie pkt 1.1 decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 11.09.2014 r., znak OŚRiL.6341.39.2014, zmienionej decyzją Dyrektora ZZ we Wrocławiu z dnia 31.05.2021 r., znak WR.ZUZ.5.4211.17.2021.SK. Następnie, stosownie do art. 419 ust. 1 ustawy Prawo wodne, nałożył obowiązek likwidacji urządzenia wodnego użytkowanego na podstawie ww. wygaszonego pozwolenia wodnoprawnego. Tut. organ dokonując analizy lokalizacji urządzenia wodnego, o którym mowa w pkt 1.1 ww. decyzji Starosty Trzebnickiego, na podstawie operatu wodnoprawnego ustalił, że wylot ten zlokalizowany jest wg. współrzędnych w układzie [...], [...] (które to po przeliczeniu na układ [...] dają X:[...], [...]). Zatem zaskarżona decyzja Dyrektora ZZ we Wrocławiu jest spójna w kwestii wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego oraz konieczności likwidacji urządzenia wodnego wraz z warunkami likwidacji". Powyższe świadczy o naruszeniu przez Organ lI instancji prawa materialnego, tj. art. 419 ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i nałożenie na Skarżącą obowiązku likwidacji wylotu, który jest potrzebny do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK). Wbrew ocenie Organu lI instancji, w przedmiotowej sprawie nie nałożono obowiązku likwidacji urządzenia wodnego użytkowanego wyłącznie na podstawie wygaszonego pozwolenia wodnoprawnego - przedmiotowe urządzenie wodne jest też potrzebne do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK), czego Organ lI instancji błędnie nie zauważył, poprzestając - w ramach ustalenia położenia wylotu do rzeki D. opisanego jako "w km [...]+[...] " – wyłącznie na powołanych powyżej współrzędnych geograficznych, które nie odzwierciedlają rzeczywistego położenia tego wylotu. W ocenie M. S.A. w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją, w której potrzeba stwierdzenia wygaśnięcia części pozwolenia wodnoprawnego wyniknęła z tego, iż M. S.A. dysponowała dwoma pozwoleniami wodnoprawnymi na ten sam wylot. W konsekwencji zdaniem Skarżącej w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem, w którym art..419 ust. 1 Prawa wodnego może być zastosowany. M. S.A. nie może bowiem zlikwidować wylotu do rzeki D. opisanego jako "w km [...]+[...] " - jest on potrzebny do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją z dnia 25 czerwca 2020 roku (znak sprawy: WR.ZUZ.5.4210.55.2020.MK). Przedmiotowy wylot jest ważnym elementem gospodarowania wodami opadowymi we Wrocławiu i odprowadza on wody opadowe do odbiornika. Z daleko posuniętej ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia argumentów przedstawionych powyżej, M. S.A. podnosi, że można zastosować w niniejszej sprawie art. 419 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym w przypadku wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięcia urządzenia wodne lub ich części, których pozostawienie jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, przechodzą, bez odszkodowania, na własność właściciela wód, chyba że właściciel urządzenia wodnego, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym: 1) pozwolenie wodnoprawne wygasło - w przypadku upływu terminu, na który pozwolenie to zostało wydane, 2) decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna, 3) decyzja o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna - rozporządzi prawem własności tego urządzenia. Pozostawienie wylotu do rzeki D. opisanego jako "w km [...]+[...] " jest bowiem niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. W myśl art. 16 pkt 65) ustawy Prawo wodne, urządzeniem wodnym jest urządzenie lub budowla służąca do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z nich, w tym m.in. wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych. Przedmiotowy wylot kanalizacji deszczowej do rzeki D. (tj. wylot opisany jako "w km [...]+[...] ") jest niezbędny do kształtowania zasobów wodnych w samym odbiorniku, jak i w całej zlewni dla wylotu. Odprowadzanie wód opadowych istniejącym wylotem korzystnie wpływa na zwiększenie zasobów wodnych w korycie rzeki D., w szczególności w okresie wystąpienia zauważalnej suszy hydrologicznej poprzez zwiększenie przepływu w korycie rzeki D. Wylot kanalizacji deszczowej niezbędny jest do kształtowania zasobów wodnych także na terenie całej zlewni dla wylotu. Jego likwidacja spowoduje, że 3 ha zlewnia pozbawiona będzie odbiornika, co doprowadzi do zaburzenia stosunków wodnych na terenie zlewni poprzez brak odbioru wód opadowych z jezdni, chodników i dachów oraz tym samym występowanie licznych podtopień na obszarze zlewni dla wylotu m.in. w części ulic: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Mając powyższe na uwadze, wnoszę jak na wstępie.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył:
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w takim zakresie Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie były przepisy ustawy Prawo wodne w szczególności art. 419 p.w. Jednakże, aby możliwe było prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego konieczne jest zebranie w sprawie niezbędnego materiału dowodowego w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Wniosek ten wynika z jednej z ogólnych zasadą postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, co pozwala na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego. Wszechstronna ocena okoliczności konkretnej sprawy jest możliwa jedynie na podstawie kompletnego materiału dowodowego. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody oraz wskazanie ich w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie sądu, organy obydwu instancji nie wypełniły obowiązków wynikających z przepisów procesowych, wydały kwestionowane decyzje nie dysponując dostatecznym materiałem dowodowym, nie ustaliły bowiem wszystkich istotnych dla sprawy faktów, a nakładając obowiązek likwidacji urządzeń wodnych, mogły doprowadzić do niewłaściwego zastosowania również przepisów prawa materialnego. Sąd podzielił zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 419 ust. 1 u.p.w. W zakresie naruszenia art. 419 u.p.w. należy podkreślić, że organy nie dokonały wszystkich ustaleń niezbędnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy w świetle przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 419 ust. 1 u.p.w. organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięciu nakłada na zakład, w drodze decyzji, obowiązek usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia, określając termin wykonania tego obowiązku. Kolejne przepisy tego artykułu stanowią, że: 2 W przypadku wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięcia urządzenia wodne lub ich części, których pozostawienie jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, przechodzą, bez odszkodowania, na własność właściciela wód, chyba że właściciel urządzenia wodnego, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym: 1) pozwolenie wodnoprawne wygasło - w przypadku upływu terminu, na który pozwolenie to zostało wydane, 2) decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna, 3) decyzja o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna - rozporządzi prawem własności tego urządzenia. 3. Przejście urządzeń wodnych lub ich części, o których mowa w ust. 2, stwierdza wojewoda, w drodze decyzji, na wniosek właściciela wód. W aktach sprawy brak jest materiału dowodowego świadczącego o prowadzeniu postępowania dowodowego pod kątem badania czy pozostawienie urządzeń wodnych lub ich części, wobec których organ pierwszej instancji orzekł obowiązek usunięcia, jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. Okoliczność powyższa jest istotna z punktu widzenia poprawności nałożenia obowiązku likwidacji wylotu [...] mm do koryta rzeki D. w km [...]+[...] , a w dalszej kolejności określenia terminu wykonania obowiązku. Jest to dalej ważkie także z tej przyczyny, że jak wynika treści samego wniosku, motywem wniosku strony była okoliczność, że (jej zdaniem) wylot [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] , opisany w pozwoleniu wodnoprawnym 2014 i 2020 r., jest to ten sam wylot i to urządzenie wodne jest (pozostaje) niezbędne do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 roku. Strona skarżąca konsekwentnie twierdzi i wywodzi, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z jednym urządzeniem wodnym, niezbędnym do wykorzystania uprawnienia także z drugiego pozwolenia. Takie twierdzenie obliguje organ do dokładnego ustalenia tej, będącej istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, okoliczności. Przecież motywem wystąpienia do organu było przekonanie o zbędnym dublowaniu pozwoleń, jakimi dysponuje skarżąca.
Konieczne jest również podkreślenie, że organy nie ustaliły, czy, opisany na k. 1 in fine, 4, 7, 14 Operatu wodnoprawnego oraz załączniki do operatu, dołączonego do wniosku z 2014 r., wylot kanalizacji deszczowej w km [...]+[...] rzeki D. powstał rzeczywiście, pozostał jedynie w zamiarach inwestycyjnych strony skarżącej. Dlatego też konieczne było wyjaśnienie, czy likwidacja wylotu [...] do koryta rzeki D. w km [...]+[...] nie uniemożliwi realizacji pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 czerwca 2020 r., które jest w obrocie prawnym i którym legitymuje się strona skarżąca. Dlatego też organy administracji w ramach ponownego rozpatrywania sprawy powinny uwzględnić dotychczasowe uwagi i ustalić wskazane okoliczności.
Mając powyższe na uwadze i uznając, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Ponownie orzekając organy powinny zastosować się do się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu. W zależności od wyników uzupełnionego postępowania wyjaśniającego należy dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego w świetle przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 413 p. w. Z uwagi na brak weryfikacji twierdzeń skarżącego w tym zakresie, Sąd nie może ostateczne ocenić tej kwestii.