II SA/Wr 371/23

II SA/Wr 371/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis
Władysław Kulon /przewodniczący/
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1191
art. 25 ust. 1, art. 31 ust. 1
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 maja 2023 r. nr SOC-OP.621.1.28.2023.MR w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
B. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzją Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako: "Wojewoda") z 05.05.2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej jako: "Prezydent") z 14.03.2023 r. o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] m. [...] we W.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 30.01.2023 r. do Urzędu Miejskiego Wrocławia za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynęło elektroniczne zgłoszenie "Zameldowania na pobyt stały" przysłane przez skarżącego. Jako adres nowego miejsca pobytu stałego skarżący podał lokal przy ul. [...] m. [...] we W., przy czym do zgłoszenia dołączył 2 załączniki: umowę najmu lokalu z 27.01.2021 r. zawartą z J. i M. S. na czas oznaczony do 31.01.2022 r. oraz aneks do tej umowy z 27.01.2023 r., w którym wskazano m.in., że umowa zostaje zawarta na czas oznaczony od 01.02.2023 r. do 31.01.2024 r., a po upływie tego okresu wygasa.
Po otrzymaniu powyższego zgłoszenia Prezydent powziął wątpliwości odnośnie zgłoszonych danych i wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania skarżącego na pobyt stały we wskazanym lokalu, zawiadamiając o tym fakcie skarżącego oraz właścicieli mieszkania. W dniu 09.02.2023 r. do Prezydenta wpłynęło pismo skarżącego, w którym odniósł się do wątpliwości dotyczących jego zamieszkiwania w lokalu od roku 2021. Ponadto w dniu 24.02.2023 r. do Prezydenta zgłosili się właściciele lokalu, którzy wyjaśnili, że umowa najmu została zawarta ze skarżącym jedynie na czas określony, obecnie do 31.01.2024 r. i nie zgadzają się na zameldowanie tej osoby na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Następnie Prezydent decyzją z 14.03.2023 r. - na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z 24.09.2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191) - dalej w skrócie: "u.e.l." – odmówił zameldowania skarżącego na pobyt stały we wskazanym lokalu. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że skarżący wprawdzie zamieszkuje obecnie we wskazanym lokalu i ma zamiar przebywać w nim na stałe, ale właściciele tego mieszkania zawarli umowę jego najmu jedynie na czas oznaczony, tj. zgodzili się na pobyt tej osoby w lokalu tylko na czas określony w umowie. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z 05.05.2023 r. utrzymał w mocy decyzję z 14.03.2023 r. o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały. W uzasadnieniu Wojewoda, powołując się na wydany w analogicznej sprawie wyrok tut. Sądu z 15.01.2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 439/19), wyjaśnił, że w przypadku skarżącego nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu. Wprawdzie ze zgromadzonego materiału wynika, że skarżący bezsporne zamieszkuje w lokalu, w którym chce się zameldować na pobyt stały oraz deklaruje on zamiar takiego pobytu we wskazanej nieruchomości, tym niemniej Wojewoda wskazał również na bezsporny fakt braku zgody właścicieli mieszkania na to zameldowanie. Powyższa kwestia ma decydujące znaczenie w sprawie. Biorąc pod uwagę treść art. 25 ust. 1 u.e.l., który formułuje dwie przesłanki uzasadniające zameldowanie na pobyt stały, wątpliwości organu wzbudziło ziszczenie się jednej z nich, tj. "zamiaru stałego przebywania", który musi być oceniany na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Tym obiektywnym, gdyż zewnętrznym wobec woli wnioskodawcy kryterium, zdaniem Wojewody, jest zgoda bądź brak zgody właścicieli lokalu na taki meldunek. Zauważając, że żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości zameldowania w lokalu od zgody osoby dysponującej tytułem prawnym do tej nieruchomości, jednakże wola takiej osoby musi być uwzględniana, gdyż w przypadku wyraźnego sprzeciwu z jej strony może nie dojść do ziszczenia się przesłanki zamiaru stałego przebywania w ujęciu obiektywnym. Skoro więc właściciele lokalu podkreślają, że zawarli umowę jego najmu jedynie na pobyt czasowy, to skarżący jako ubiegający się o zameldowanie na pobyt stały w tym mieszkaniu może nie mieć możliwości faktycznego przebywania w nim na stały. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu stwierdzeń Wojewoda zauważył, że przez zawarcie umowy najmu na czas określony właściciele lokalu wyrazili jednoznacznie wolę udostępnienia skarżącemu lokalu tylko na oznaczony czas. Taką umowę skarżący zaakceptował, co stoi w sprzeczności z deklarowaną przez niego wolą stałego pobytu i takiego zameldowania w lokalu. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z ustawą o ewidencji ludności do organów gmin należy rejestrowanie danych dotyczących miejsca pobytu mieszkańców, przy czym dane te powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty (obiektywny), a nie tworzyć fikcję meldunkową, według Wojewody, w ustalonym stanie faktycznym, skoro skarżący wprawdzie zamieszkuje obecnie w lokalu, ale jego zamiar stałego pobytu w tym mieszkaniu jest wątpliwy do zrealizowania, to organ zobligowany był wydać decyzję administracyjną orzekającą o odmowie zameldowania tej osoby w tym lokalu.
B. K. w skardze na decyzję Wojewody z 05.05.2023 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie:
a) art. 25 ust. 1 u.e.l., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a to poprzez:
- błędne uznanie, że zawarcie umowy na czas oznaczony uniemożliwia ustalenie, że skarżący ma zamiar stałego przebywania w lokalu, podczas gdy oceniany powinien być fakt zamieszkania i okoliczności świadczące, że w miejscu pobytu koncentrują się ważne interesy życiowe i majątkowe skarżącego;
- błędne uznanie, że brak zgody wynajmujących na stałe zameldowanie skarżącego jest relewantne do ustalenia "zamiaru stałego przebywania", podczas gdy brak jest podstaw prawnych do takiego "rozumowania", a ponadto prowadzi to nieuprawnionego wniosku, że to nie zamiar skarżącego jest ważny, a wynajmujących mieszkanie;
b) art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności brak ustalenia, że skarżący ma swoje "centrum życiowe" w lokalu, mieszkając tam od 27.01.2021 r., a tym samym, że ma on zamiar pod oznaczonym adresem stale przebywać.
Wojewoda - w odpowiedzi na skargę - podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie złożonym do tut. Sądu w dniu 20.11.2023 r. właściciele lokalu przy ul. [...] m. [...] we W. oświadczyli, że zawarta ze skarżącym umowa najmu nie zostanie przedłużona na następny okres.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, nie znalazł podstaw do odstąpienia od poglądu prawnego w kwestii odmowy zameldowania na pobyt stały osoby zamieszkującej w lokalu mieszkalnym na podstawie umowy najmu zwartej na czas odkreślony przy jednoczesnym braku zgody właścicieli takiego lokalu na takie zameldowanie, który to pogląd został wyrażony w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 15.10.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 439/19. Budujące jest również to, że wywód zawarty w tym orzeczeniu został w sposób obszerny przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtarzając zatem kluczowe tezy z tego orzeczenia przyjdzie wskazać, że z treści art. 25 ust. 1 u.e.l. wynikają dwie przesłanki uzasadniające meldunek na pobyt stały: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanki te wystąpić muszą łącznie, gdyż sam fakt rzeczywistego zamieszkiwania w lokalu bez zamiaru stałego w nim przebywania nie daje podstawy do zameldowania na pobyt stały, podobnie jak subiektywnie jedynie pojmowany zamiar ubiegającego o zameldowanie nawet przy jednoczesnym zamieszkiwaniu w lokalu. Innymi słowy, zamiar stałego pobytu musi być rozważany zarówno w aspekcie wolicjonalnym wnioskodawcy, jak i w perspektywie obiektywnej, uwzględniającej niezależne od niego okoliczności. Podzielić przy tym należy stanowisko skarżącego, że rodzaj tytułu prawnego do nieruchomości nie przesądza o zasadności bądź braku zasadności zameldowania na pobyt stały. Jednakże fakt zawarcia umowy najmu lokalu na czas oznaczony może budzić wątpliwości co do realizacji zamiaru stałego pobytu osoby pod deklarowanym adresem. W konsekwencji prawidłowo Prezydent zareagował, decydując, że spełniona została hipoteza art. 31 ust. 1 u.e.l., co pociągnęło za sobą rozpoznanie wniosku skarżącego w postępowaniu administracyjnym. W trakcie w ten sposób zainicjowanego postępowania wyjaśniającego bezspornie ustalono brak zgody właścicieli lokalu na zameldowanie skarżącego na pobyt stały w wynajętym lokalu. Wprawdzie żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości zameldowania w lokalu od zgody osoby dysponującej tytułem prawnym do tej nieruchomości, to jednak wola takiej osoby musi być uwzględniona. Dlatego wobec skutecznego na gruncie prawa cywilnego – oświadczenia ze strony właścicieli lokalu o brak ich zgody na zawarcie terminowej umowy najmu, wzmocnionego dodatkową deklaracją o nieprzedłużaniu tej umowy na kolejny okres, nie doszło w sprawie do ziszczenia się przesłanki zamiaru stałego przebywania w ujęciu obiektywnym, a więc uwzględniającej niezależne od skarżącego okoliczności. Skarżący nie może zrealizować zamiaru stałego przebywania pod wskazanym adresem. Nie ma on bowiem możliwości faktycznego przebywania w tym lokalu po dniu 31.01.2024 r. Dlatego przyznać należało rację Wojewodzie, który wobec stwierdzenia braku zniszczenia się przesłanki zamiaru stałego przebywania, utrzymał w mocy decyzję w sprawie odmowy zameldowania skarżącego na pobyt stały pod wskazanym adresem.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawidłowo w sprawie zastosowano art. 31 ust. 1 u.e.l. oraz dokonano prawidłowej wykładni przepisu art. 25 ust. 1 tej ustawy. Tym samym, wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.