II SA/WR 367/20

II SA/Wr 367/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Władysław Kulon /przewodniczący/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1395/21 - Postanowienie NSA z 2022-09-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 34,  art. 35,  art. 32,  art. 5 ust. 1,  art. 6,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 2 czerwca 2020 r. nr IF-O.7840.571.2019.KMB-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych nn i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2020 r. B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 2 czerwca 2020 r. r., nr IF-O.7840.571.2019.KMB-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych niskiego napięcia i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia 3 października 2020 r. Nr 4717/2019 Prezydent Wrocławia na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "p.b.") i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca, 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019r. poz. 511), po rozpatrzeniu wniosku Inwestora z dnia 29.06.2017 roku, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spółki R. Sp. z o.o. Sp. Kom. z siedzibą przy ulicy [...] we W., obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych nn i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego przy ul. [...] we W., na części działek numer [...], [...] (dawniej część działki nr [...]), część dz. nr [...], AM-[...], obręb K.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana inwestycja, przewidziana do zlokalizowania na terenie oznaczonym [...]MW-U obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r.), jest zgodna z warunkami planu miejscowego.
Organ wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 p.b., stwierdził że, projekt budowlany spełnia wymagania określone w tym przepisie, tj.: projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w tym:
- spełnia wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015r. poz. 1422 z późn. zm.),
- spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018r. poz. 1935),
- jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą
bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.),
- jest wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b.).
Z decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia 3 października 2020 r. Nr 4717/2019 nie zgodziła się B. sp. z o.o. z siedzibą w W. W odwołaniu z dnia 26 listopada 2019 r. zaskarżyła decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (dalej "kp.a."), polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, pomimo istotnych braków w dokumentacji i wadliwości projektu budowlanego oraz pomimo nieważności decyzji innych organów oraz warunków technicznych określających dostawę mediów do projektowanej inwestycji;
2. wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niespełnienia warunku z art. 32 ust. 4 p.b., tj. braku jakiegokolwiek tytułu do nieruchomości, tj. działki nr [...] AM[...] obręb K. objętej wnioskiem Inwestora o wydanie pozwolenia na budowę dla Inwestycji, a co za tym idzie złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością niezgodnie ze stanem rzeczywistym.
3. naruszenie § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (...), poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestora, w którym projektowany budynek zakwalifikowany został do zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej, pomimo iż projektowana zabudowa nie spełnia warunków kwalifikujących ją do takiej zabudowy, ponieważ nie została zaprojektowana z zachowaniem ciągłości pierzei, jak również miejscowy plan zagospodarowania nie wskazuje na taką możliwość,
4. naruszenie § 40 ust. 1 warunków technicznych, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest częścią wieloetapowej inwestycji inwestora, a który to projekt nie przewiduje placu zabaw, a zatem organ I instancji zatwierdził projekt niezgodnie z wymogami warunków technicznych,
5. naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. w związku z § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (...) poprzez wydanie przez Organ I instancji zaskarżonej Decyzji pomimo braku w aktach sprawy prawidłowego zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla Inwestycji Inwestora oraz braku w opisie technicznym projektu budowlanego oceny technicznej obejmującej aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu;
6. naruszenie § 206 ust. 1 warunków technicznych, poprzez nie poprzedzenie ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, tj. zrealizowanego etapu 2 projektu inwestora znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji inwestora,
7. naruszenie art. 20 ust.4 p.b., poprzez złożenie przez projektantów inwestycji oświadczenia o sporządzeniu projektu budowalnego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej opatrzonego datą 08.2019 r. podczas gdy projekt budowlany został sporządzony w czerwcu 2017r., co może wprowadzać w błąd czy projekt jest zgodny z przepisami obowiązującymi na dzień złożenia wniosku o pozwolenia na budowę, tj. na czerwiec 2017 r. czy jest zgodny z przepisami obowiązującymi w sierpniu 2019 r.,
8. naruszenie § 39 w związku z § 3 pkt 22 warunków technicznych, poprzez nieprawidłowe obliczenie powierzchni terenu biologicznie czynnego w zakresie przyjętym do bilansu terenu i uwzględnienie całej powierzchni dachu budynku pomimo iż w części powierzchnia dachu jest zajęta przez urządzenia techniczne, które zmniejszają powierzchnię zieleni przewidzianej na dachu budynku, a tym samym powierzchnię biologicznie czynną, co może powodować, że wymagany warunkami technicznymi współczynnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie został spełniony,
9. naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz.1568 z poźn. zm.), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku aktualnej i obejmującej wszystkie działki wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę – decyzji o pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, pomimo iż planowana Inwestycja znajduje się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
10. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z § 26 ust. 1 warunków technicznych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo iż warunki przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej straciły ważność przed jej wydaniem,
11. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku w aktach sprawy decyzji środowiskowej wydanej dla przedmiotowej Inwestycji,
12. naruszenie § 14 warunków technicznych w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo iż załączona do akt sprawy decyzja nr 318/13 wydana przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we Wrocławiu w dniu 13.10.2014 r. w sprawie obsługi komunikacyjnej została wydana na inny podmiot niż inwestor, jak również z uwagi na fakt iż decyzja określała obsługę komunikacyjną dla inwestycji jaka ma zostać wybudowana na działkach nr [...], [...] AM-[...] obręb K., które to działki nie zostały objęte wnioskiem inwestora z dnia 29.06.2017 r. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji,
13. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niedokonania przez inwestora analizy, w jaki sposób projektowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie tj. działki nr [...], [...], a także działkę nr [...], co powoduje naruszenie zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa oraz zasady równego traktowania stron, a zatem poprzez niewypełnienie przez organ wymogu uwzględnienia przy projektowaniu obiektu budowlanego obowiązku uwzględniania możliwości zabudowy działek sąsiednich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę Inwestorowi - R. Sp.z o.o. Sp. kom. z siedzibą we W., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu odwołania zostały obszernie rozwinięte wszystkie zarzuty, m.in. odwołująca się wyjaśniła, że w stosunku do działki nr [...] przysługuje inwestorowi tytuł prawny do tej nieruchomości wynikający z prawa użytkowania wieczystego, co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Użytkownikiem wieczystym działki nr [...] jest P. Spółka Akcyjna - co potwierdza wykaz właścicieli i władających sporządzony przez organ znajdujący się w aktach sprawy. Pomimo iż z wykazu właścicieli działek wynika, komu przysługuje prawo użytkowania wieczystego do działki nr [...] organ nie zweryfikował tej niezgodności. Wskazała również, że nie można się zgodzić z tym, że planowane budynki są zabudową uzupełniającą, w związku z tym nie można zmniejszać wymaganego czasu nasłonecznienia lokali objętych planowaną Inwestycją. W kwestii uznania inwestycji za zabudowę śródmiejską uzupełniającą, odwołująca się spółka wskazała, że przez zabudowę uzupełniającą należy rozumieć już istniejącą tkankę miejską np. plomby czy budynki w bliskim sąsiedztwie innych budynków. Nie można zatem uznać za taką zabudowę planowanego przez inwestora do wybudowania budynku wolnostojącego, który po jego wybudowaniu nie będzie znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie innego istniejącego budynku, tj. nie będzie przylegał do innego już istniejącego budynku.
Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Wrocławia Nr 4717/2019 z dnia 3 października 2019 r., decyzją z dnia 2 czerwca 2020 r. nr IF-O.7840.571.2019.KMB-2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał na okoliczność przedłożenia w postępowaniu odwoławczym przez inwestora wyjaśnienia projektanta oraz dodatkowych dokumentów. Organ II instancji dokonał szczegółowej analizy przedmiotowej inwestycji.
Wskazał, że teren inwestycji zajmuje zachodnią część działki nr [...] oraz części działek [...] (przylegającej do działki nr [...] od południa) oraz części działki nr [...] (okalającej działkę nr [...] od północnego zachodu oraz od północy). We wschodniej części działki nr [...] projektowany jest budynek mieszkaniowy wielorodzinny, realizowany przez tego samego inwestora w ramach etapu III. Budynek, objęty niniejszą decyzją, w całości usytuowany będzie na działce nr [...]. Jego odległość od zachodniej granicy działki jest nie mniejsza niż 9,25 m, a od północnej - 13,25 m. Od południa teren inwestycji graniczy z działką drogową. W tym stanie rzeczy organ uznał, że odległości budynku od granic z działkami budowlanymi spełniają wymagania, sformułowane w § 12 warunków technicznych budynków.
Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce obszarowej oznaczonej symbolem [...]MW-U. Ustalenia szczegółowe dla tej jednostki zawarte są w § 17 planu. Obowiązujący plan miejscowy przewiduje dla terenu [...]MWU m. in. zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Organ dokonał oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym. Wskazał, że projektowany budynek posiada zróżnicowaną wysokość: część najwyższa liczy 9 kondygnacji nadziemnych, część najniższa-6,częśćpozostała- 7 kondygnacji. Na parterze przewidziano pomieszczenie na odpadki. Pozostałą powierzchnię parteru oraz kondygnacje nadziemne zajmują mieszkania. Część podziemna liczy 2 kondygnacje. Zlokalizowano tam garaż wielostanowiskowy, pomieszczenia techniczne oraz pomocnicze. Na dachu, przy poszczególnych klatkach schodowych znajdują się wentylatory i komory z wylotami kanałów wywiewnych obudowane miejscowo ścianą osłonową o wysokości 2,5 m. Wymiar pionowy budynku, zdefiniowany w § 17 ust. 2 pkt 4 obowiązującego planu miejscowego jako wymiar mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, dla części najwyższej (9-kondygnacyjnej) jest równy 21,29 m. Natomiast wymiar pionowy części najniższej (6-kondygnacyjnej) jest równy 18,26 m. Część 7-kondygnacyjna ma wymiar pionowy równy 21,25 m. Wymiary pionowe części 6-kondygnacyjnej i 7- kondygnacyjnej spełniają warunek zawarty w § 17 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego. Wymiar pionowy części najwyższej nie przekracza 32 m. Stosownie do ustalenia § 17 ust. 2 pkt 6 planu powierzchnia tej części nie może być większa niż 50% powierzchni obszaru zabudowanego. W projektowanym budynku część najwyższa - 9-kondygnacyjna zajmuje tylko 18% obszaru zabudowanego. Udział powierzchni obszaru zabudowanego o wielkości 1974,49 m², stanowi 1974,49 : 5612,89 = 0,35 (35%) powierzchni działki budowlanej, spełnia zatem ustalenie § 17 ust. 2 pkt 7 planu. Kolejno organ podał, że ustalenie § 17 ust. 2 pkt 8 planu stanowi, że powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 25% powierzchni działki budowlanej. Przy wielkości działki równej 5612,89 m², wymagana wielkość powierzchni biologicznie czynnej to 1403,22 m². Suma powierzchni biologicznie czynnej jest równa 1457,86 m², w tym: zieleń na gruncie rodzimym 535,68 m², zieleń na stropodachu garażu 342,26 m² i zieleń na dachu budynku - 465,88 m².
Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 22 warunków technicznych budynków, teren biologicznie czynny to "teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², oraz wodę powierzchniową na tym terenie". Wobec takiej definicji projektant do powierzchni biologicznie czynnej zaliczył zieleń na stropodachu garażu o powierzchni 684,52 m², co daje 342,26 m² powierzchni biologicznie czynnej oraz zieleń na dachu budynku o powierzchni 931,75 m², co daje 465,88 m² powierzchni biologicznie czynnej. Tak obliczona całkowita powierzchnia biologicznie czynna spełnia wymagania obowiązującego planu miejscowego.
Następnie organ poddał analizie miejsca postojowe. W projektowanym garażu podziemnym dwukondygnacyjnym zlokalizowano łącznie 213 miejsc postojowych (129+84), w tym 2 miejsca postojowe dla niepełnosprawnych. Zgodnie z ustaleniem § 12 pkt 1 lit. a planu miejscowego, wymagana liczba miejsc parkingowych to 1,1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. W budynku zaprojektowano 193 mieszkania, zatem wymaganych jest nie mniej niż 213 miejsc parkingowych. Liczba zaprojektowanych miejsc spełnia te wymagania.
Ponadto w obowiązującym planie miejscowym ustalono także wymagania dotyczące miejsc postojowych dla rowerów, w liczbie 0,4 miejsca na 1 mieszkanie (§ 12 pkt 5 planu). W projekcie budowlanym przewidziano 30 stojaków rowerowych dla 60 rowerów na terenie otwartym. Ponadto zaprojektowano 2 pomieszczenia rowerowni o powierzchniach 15,21 m² oraz 14,19 m², w których pomieści się minimum 20 rowerów. Sumarycznie więc przewidziano miejsca postojowe dla 80 rowerów, co spełnia wymagania obowiązującego planu miejscowego.
Miejsca postojowe są zlokalizowane na terenie i działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą, co spełnia wymagania § 12 pkt 2 planu w odniesieniu do miejsc postojowych dla samochodów osobowych i pkt 6 planu w odniesieniu do rowerów. Większość miejsc postojowych dla samochodów znajduje się w parkingu podziemnym, co wypełnia dyspozycję § 12 pkt 3 planu, zgodnie z którym co najmniej 30% miejsc postojowych, o których mowa w pkt 1 lit. a, należy usytuować w podziemnych obiektach do parkowania.
Wojewoda ponadto wskazał, że inwestycja obsługiwana będzie drogą wewnętrzną, stanowiącą równocześnie drogę pożarową i usytuowaną po wschodniej stronie budynku. Wjazd na tę drogę od terenu [...]KDW/[...], skomunikowaną z drogą publiczną gminną - ulicą [...] (działka nr [...], AM [...], obręb K.). Droga [...]KDW/[...], wyznaczona ustaleniami planu miejscowego, wykonana będzie na podstawie pozwolenia na budowę, udzielonego decyzją Prezydenta Wrocławia Nr 5957/2019 z dnia 19 grudnia 2019 r. Droga ta usytuowana będzie na częściach działek: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], AM [...], obręb K. we W. - przebiega po południowej stronie projektowanego budynku. Po zachodniej stronie budynku przewidziano ścieżkę rowerową.
Po sprawdzeniu i analizie projektu budowlanego z planem miejscowym organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodny z przepisami jest także przebieg drogi pożarowej. Droga pożarowa usytuowana jest wzdłuż dłuższego boku budynku w odległości nie mniejszej niż 5 m i nie większej niż 15 m, a pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie występują stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, dzięki czemu spełnia wymagania przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030). Droga ta służyć będzie także budynkowi mającemu powstać we wschodniej części dział nr [...] (realizowanemu jako etap III). Dodatkowo organ zauważył, że przepisy nie wymagają, aby jedna droga pożarowa służyła jednemu obiektowi. Podkreślił, że projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Należy zatem uznać, że jest zgodny z przepisami w tym zakresie.
W projekcie budowlanym został opisany również sposób odprowadzania ścieków deszczowych oraz wód opadowych i roztopowych. Dla przedmiotowej inwestycji objętość́ wód, którą̨ należy zagospodarować́, to 110 m². Inwestor przewidział zbiornik na 130 m², co daje jeszcze 18% rezerwę̨. Wskazano, że projektowany układ dróg odwadniany będzie poprzez układ pochyleń́ podłużnych i poprzecznych sprowadzających powierzchniowo wodę̨ do wpustów deszczowych. Wody opadowe zostaną̨ zatem zagospodarowane w sposób zgodny z przepisami i gwarantujący ochronę̨ interesów osób trzecich, przede wszystkim ochronę̨ przed kierowaniem tych wód na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 warunków technicznych).
Jak wynika z projektu budowlanego, budynek, którego dotyczy niniejsza decyzja usytuowany będzie jako skrajny, czwarty budynek obszarze usytuowanym po zachodniej stronie ul. [...]. Inwestorem pozostałych budynków jest także R. sp. z o.o. Wszystkie budynki (projektowane są̨ cztery, budynek objęty niniejszą decyzją nazywany jest etapem IV) usytuowane są̨ w przybliżeniu wzdłuż̇ osi północ - południe. Ponadto po stronie zachodniej projektowanego budynku, na działkach nr [...] i nr [...], AM [...], obręb K. jest realizowana zabudowa mieszkaniowa, wielorodzinna. Na działce nr [...], AM [...], obręb K. znajduje się istniejący budynek. Projektant zanalizował wzajemne oddziaływanie budynków. Zgodnie z § 6 pkt 1 planu miejscowego teren oznaczony symbolem [...]MW-U stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. W myśl przepisu § 13 ust. 4 warunków technicznych, dotyczącego przesłaniania budynków, odległości wyznaczane według ust. 1 pkt 1 tego paragrafu, mogą̨ być́ zmniejszone nie więcej niż o połowę̨ w zabudowie śródmiejskiej. W przypadku określania minimalnego czasu nasłoneczniania lokali mieszkalnych istotne jest, czy budynek znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Przepis § 60 ust. 2 warunków technicznych stanowi, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być́ spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Stosownie natomiast do § 60 ust. 3, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przytoczone brzmienie jest po zmianach, które weszły w życie w dniu 1 stycznia 2018 r. W tym miejscu konieczne jest przypomnienie, że wniosek o pozwolenie na budowę̨ dla omawianej inwestycji złożono w dniu 29 czerwca 2017 r. Stosownie do przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać́ budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1422) dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę̨, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę̨ pozwolenia na budowę̨ lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przytoczonych powyżej przepisów rozporządzenia ws. warunków technicznych budynków, w wersji obowiązującej w dniu złożenia wniosku - § 13 ust. 4 miał takie samo brzmienie jak cytowane powyżej, natomiast przepis § 60 ust. 3 brzmiał: w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W rozporządzeniu nie zdefiniowano pojęcia zabudowy uzupełniającej. Wynika z tego, że projektant słusznie zakwalifikował budynek do zabudowy śródmiejskiej. Wobec braku definicji zabudowy uzupełniającej oraz uwzględniając kierunek późniejszych zmian rozporządzenia w kwestii zabudowy śródmiejskiej należało uznać, że brak podstaw do kwestionowania - jak to uczyniła odwołująca się spółka - prawidłowości zaklasyfikowania projektowanej zabudowy do zabudowy śródmiejskiej, w której dopuszczalne jest ograniczenie wymagań sformułowanych w przepisach § 13 i § 60 warunków technicznych. Zatem analizy obu aspektów oddziaływania budynków w kwestii przesłaniania i zacieniania należało uznać za prawidłowe.
Kolejno Wojewoda Dolnośląski wskazał, że obiekt zaliczono do II kategorii geotechnicznej przy panujących w podłożu złożonych warunkach gruntowych. Warunki geotechniczne posadowienia przedstawione zostały w projekcie budowlanym. Budynek zdecydowano się posadowić w sposób bezpośredni, na płycie fundamentowej o grubości 70 cm i 100 cm z lokalnymi pogłębieniami pod trzonami komunikacyjnymi. Brak zatem przesłanek do uznania, że w tym zakresie projekt jest niekompletny.
Podsumowując organ stwierdził, że spełnione zostały wszystkie wymagania, określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., a więc - w myśl art. 35 ust. 4 p.b. właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania nieomówionych stwierdził, że odwołująca się utrzymuje, że przedmiotowa inwestycja narusza przepis art. 40 ust. 1 warunków technicznych poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest częścią wieloetapowej inwestycji inwestora, a który to projekt nie przewiduje placu zabaw. Przywołany przepis głosi, że w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych. Z samego brzmienia przepisu wynika, że po pierwsze - znajduje on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy cały zespół budynków jednorodzinnych objęty jest jednym pozwoleniem na budowę, co w niniejszym przypadku nie zachodzi, a po drugie, że należy przewidzieć "stosownie do potrzeb". Zatem wskazanie do zaprojektowania placu zabaw (jak i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych) zależy od przewidywań inwestora i projektanta i nie jest obligatoryjne. Spółka B. zarzuciła również naruszenie § 206 ust. 1 warunków technicznych. Przepis ten brzmi: w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Przepis § 204 ust. 5, do którego nawiązano, głosi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Jednak okoliczności przedmiotowej inwestycji nie wskazują na zasadność zastosowania cytowanych powyżej przepisów. Odwołująca się ponadto utrzymuje, że inwestor powinien zanalizować, w jaki sposób projektowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie tj. działki nr [...], [...] i działkę nr [...], co powoduje naruszenie zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji, działają na podstawie i w granicach prawa oraz zasady równego traktowania stron, a zatem poprzez niewypełnienie przez organ wymogu uwzględnienia przy projektowaniu obiektu budowlanego obowiązku uwzględniania możliwości zabudowy działek sąsiednich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom odwołania, z przepisów, których spełnienie wymagane jest przy udzielaniu pozwolenia na budowę, nie wynika konieczność przeprowadzenia takiej analizy. Należy zwrócić uwagę, że wymienione przez odwołującą̨ się działki, pozostające w jej władaniu, nie graniczą̨ bezpośrednio z działką, na której usytuowany jest projektowany budynek. Oddzielone są od tej działki nr [...] działką nr [...], należącą do spółki P. S.A. (szerokość ok. 10 m). Projektowany budynek oddziałuje na niewielką część obszaru, złożonego z tych działek należących do odwołującej się (nr [...], nr [...] i nr [...]), zatem w niewielkim stopniu powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W tym stanie rzeczy zarzut odwołującej się jest całkowicie niezasadny.
Odwołująca się podważyła także sposób obliczania wielkości powierzchni biologicznie czynnej - tj. tej części, która wynika z zagospodarowania zielenią dachu budynku. Należy zwrócić uwagę, że obszar zabudowy II to właściwie powierzchnia, jaką zajmuje budynek na gruncie. Jest to 1974,49 m². Można przyjąć, że jest to także powierzchnia, którą należy przykryć dachem, a więc powierzchnia dachu. Pod zieleń na dachu przeznaczono 931,75 m², to jest mniej niż połowę całkowitej powierzchni dachu. Brak zatem uzasadnienia dla twierdzenia, że nie jest to możliwe przy innych elementach, usytuowanych na dachu.
Ponadto B. zarzuciła nieważność decyzji innych organów oraz warunków technicznych określających dostawę mediów do projektowanej inwestycji. W dalszej części wymieniła nieaktualność decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie badań archeologicznych, brak decyzji środowiskowej oraz decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczno-inżynierską. Jednakże jak wynika z akt sprawy i przedłożonych przez inwestora dokumentów, posiada on aktualne pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych, ostateczną decyzję w sprawie uwarunkowań środowiskowych inwestycji oraz decyzję o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Inwestor przedłożył także umowy z dostawcami mediów: spółką F. sp. z o.o. oraz spółką T. S.A. Podpisane umowy konsumują wydane warunki techniczne przyłączenia inwestycji do sieci.
Należy odnieść się jeszcze do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 4 p.b., poprzez złożenie przez projektantów inwestycji oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej opatrzonego datą sierpień 2019 r. podczas gdy projekt budowlany został sporządzony w czerwcu 2017 - co może wprowadzać w błąd czy projekt jest zgodny z przepisami obowiązującymi na dzień złożenia wniosku o pozwolenia na budowę, tj. na czerwiec 2017 r. czy jest zgodny z przepisami obowiązującymi w sierpniu 2019 r. Przywołany art. 20 ust. 4 p.b. głosi, że projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Spółka B. przyznaje, że oświadczenie takie znajduje się w projekcie budowlanym, więc zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Niepokój odwołującej się budzi natomiast zamieszczenie oświadczenia z datą sierpień 2019 r., podczas gdy wniosek – wraz z dokumentacją projektową-złożono 29 czerwca 2017 r. Jak wynika z opisanego powyżej przebiegu postępowania, w tym czasie projekt był korygowany. Stąd oświadczenie z odpowiednią datą. Należy jednakże zwrócić uwagę, że kwestia aktualności stosowanych przepisów nie jest uzależniona od datowania oświadczenia projektanta, lecz od przepisów prawa, które za istotną uznają datę złożenia wniosku.
Prawidłowość decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała B. Spółka z o. o. z siedzibą w W., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w powieleniu, a więc w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydanej pomimo nie podjęcia przez organ wszystkich czynności zmierzających do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, co skutkowało przedwczesnym wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie;
2. art. 33 ust. 1 p.b., polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego (etap IV) wchodzącego w skład zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych pomimo niespełnienia wymogu w zakresie możliwości samodzielnego funkcjonowania tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na brak niezależnej komunikacji z drogi publicznej (brak zjazdu dla budynku realizowanego w ramach etapu IV oraz etapu III) oraz ze względu na brak przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego;
3. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 - 5 uchwały nr XXXV/772/i2 Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W., polegające na zaprojektowaniu na terenie oznaczonym symbolem 1KDZ drogi manewrowej służącej do zawracania wozu bojowego, stanowiącej przedłużenie drogi pożarowej i dedykowanej wyłącznie dla projektowanego budynku etap IV i budynku etap III, w sposób: a) niezgodny z zapisami MPZP, tj. na terenie przeznaczonym pod ulicę klasy zbiorczej, na której obowiązują szczegółowe zasady w zakresie szerokości ulicy oraz zlokalizowania obustronnego chodników, b) bez uzgodnienia z zarządcą drogi oraz bez wymaganej prawem decyzji o lokalizacji zjazdu z ul. [...] na drogę o symbolu [...]KDZ; c) z naruszeniem interesów skarżącej spółki, której inwestycja będzie skomunikowana poprzez ww. drogę o symbolu [...]KDZ;
4. art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej "ustawa o drogach") w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie WT") oraz art. 29 ust. 1 ustawy o drogach, poprzez: a) zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawiera wymaganego prawem uzgodnienia z zarządcą drogi obsługi komunikacyjnej, w sytuacji gdy w wyniku realizacji planowanej inwestycji dojdzie do zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, z czym łączy się konieczność włączenia planowanej inwestycji do ruchu drogowego; b) wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta Wrocławia nr 318/13 z dnia 13 października 2014 r. zezwalającą inwestorowi na lokalizację zjazdu z drogi publicznej gminnej we W. – ul. [...](dz. nr [...] AM [...], obręb K.) poprzez dz. nr [...], [...] AM [...], obręb K. na dz. nr [...] AM [...], obręb K. dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz elementami niezbędnej infrastruktury technicznej na dz. nr [...], [...] AM [...] przy ul. [...] we W., a zatem dla innego budynku niż objęty zaskarżoną decyzją;
c) bezpodstawne oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie na wyjaśnieniach inwestora, który powołuje się na uzgodniony - wyłącznie dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, o którym mowa w pkt 4 lit. b) skargi - zjazd, które to uzgodnienie nie zezwala na obsługę komunikacyjną kolejnych budynków, tj. zarówno objętego skarżoną decyzją, jak również budynku planowanego do realizacji w ramach etapu III;
5. art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 p.b., poprzez jego błędne niezastosowanie i nie wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na brak przedłożenia przez inwestora uzgodnienia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji, do czego organ I instancji zobowiązał inwestora postanowieniem Prezydenta Wrocławia z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr 2617/2017 (pkt 11);
6. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., polegające na błędnym uznaniu, iż dla działek nr [...] i nr [...], [...], AM-[...], obręb K., nie zachodzi konieczność oceny oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy jednocześnie organ nadzoru stwierdził, że planowana inwestycja powoduje ograniczenia w ich zagospodarowaniu;
7. § 40 rozporządzenia WT w zw. z art. 6 p.b., poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niezastosowanie, wyrażające się w uznaniu wyłącznie dla potrzeb badania omawianego zarzutu, że inwestor nie realizuje budowy zespołu budynków wielorodzinnych i w związku z tym nie ma obowiązku zaprojektowania placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych, gdy tymczasem zachodzi przesłanka "stosownych potrzeb użytkowych" przyszłych mieszkańców budynku realizowanego w ramach zespołu budynków wielorodzinnych;
8. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. w zw. § 13 w zw. z § 57 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 2 rozporządzenia WT, poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy planowana przez niego inwestycja nie spełnia minimalnych wymagań związanych z zapewnieniem naturalnego oświetlenia lokalom przeznaczonym na stały pobyt łudzi znajdując5mi się w sąsiadujących z nią budynkach;
9. § 60 ust. 2 rozporządzenia WT, polegające na wydaniu pozwolenia na budowę wobec faktu, że planowana zabudowa nie ma charakteru zabudowy uzupełniającej, podczas, gdy generalnie za zabudowę uzupełniającą uznaje się tzw. plomby wstawiane w miejsca pomiędzy już istniejącymi budynkami (w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową obszaru kolejnymi etapami inwestycji nie uzupełnienie zabudowy);
10. art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków oraz opiece nad zabytkami, polegające na błędnym uznaniu, że decyzja Prezydenta Wrocławia nr 4717/2019, zezwalająca na budowę inwestycji planowanej do realizacji na działce nr [...], nr [...] oraz części działki nr [...], AM-[...], obręb K. została wydana w oparciu o niezbędną i wyczerpującą dokumentację, podczas gdy decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr 2305/2017 z dnia 9 października 2017 r,, zmieniona Decyzją Nr 180/2019 z dnia 24 stycznia 2019 r. w dalszym ciągu nie przewiduje pozwolenia na prowadzenia prac archeologicznym w zakresie obejmującym działkę nr [...], na której części również̇ planowana jest inwestycja;
11. przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) wyprowadzenie przez organ odwoławczy określonych ustaleń dotyczących stanu faktycznego z dokumentów budzących wątpliwość w zakresie ich ważności, a w konsekwencji uznanie, że inwestor spełnił wymóg przyłączenia planowanej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; b) niewyjaśnienie przez Wojewodę Dolnośląskiego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresu ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...], nr [...], nr [...], pomimo stwierdzenia, że planowana inwestycja powoduje ograniczenie w tym zakresie; c) brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawidłowości obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji i oparcie się wyłącznie na piśmie inwestora bez jakiejkolwiek weryfikacji dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, d) zaniechanie rozważenia interesu społecznego wyrażającego się w uwzględnieniu potrzeb przyszłych mieszkańców budynku realizowanego w ramach zespołu budynków wielorodzinnych, polegających na odpowiednim zagospodarowaniu terenu poprzez zaprojektowanie placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych.
Powołując się na tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 2 czerwca 2020 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia nr 4717/2019 z dnia 3 października 2019 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca obszernie rozwinęła każdy z wyżej przedstawionych zarzutów. Przytoczyła wiele orzeczeń sądowych. Wskazała, że sposób prowadzenia przedmiotowej sprawy jednoznacznie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Realizacja zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa wymaga przede wszystkim ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśniania okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnianie w treści decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zasadom tym nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, w której występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Zdaniem skarżącej spółki przedstawiona przez organ ocena materiału dowodowego nie spełniała wymogów wynikających z art. 80 k.p.a. Organ przedwcześnie orzekł o utrzymananiu w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, bez dokonania prawidłowej oceny poszczególnych dowodów i całego materiału zgromadzonego w sprawie w kwestii kompletności i zgodności
z przepisami projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją.
W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie skargi. Wskazał, że po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do uchylenia swojej decyzji. Organ wyjaśnił, że oceniając, czy dana inwestycja spełnia wymogi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest przepisem art. 35 ust. 4 p.b., zgodnie z którym organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych prawem. Brak przy tym przepisów uniemożliwiających uwzględnienie pozwoleń i decyzji, wydanych dla inwestycji sąsiadujących z analizowanym przedsięwzięciem. Przeciwnie, organ winien uwzględnić również projektowane obiekty - zwłaszcza te, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest nieuzasadniona.
Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dodać jeszcze należy, że w myśl treści art. 134 § 1 upsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, orzekając dwukrotnie w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej (wbrew odmiennym twierdzeniom skargi) przeprowadził postępowanie administracyjne w pełnym zakresie, badając całokształt okoliczności sprawy z punktu widzenia Prawa budowlanego. W myśl przepisu art. 32 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Z kolei ust. 4 tego artykułu wyjaśnia, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Dalej, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawodawca nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z: zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu i wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać jeszcze należy, że w myśl ust. 4. przytaczanego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że organy architektoniczno-budowlane wykonały wszystkie nałożone przez normodawcę, w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, obowiązki.
Przechodząc do omówienia szerokich zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie podziela zarzutu uczestnika postępowania, jakoby wojewoda naruszył 138 kpa w zw. z 34 ust. 4 pb, poprzez powielenie decyzji organu I instancji, mimo braku podjęcia przez prezydenta wszelkich kroków niezbędnych dla prawidłowego załatwienia sprawy. Artykuł 34 ustawy Prawo budowlane stanowi, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. W świetle zaś zarzutu skargi trzeba dodać, że wedle ust. 4 tego artykułu (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji ostatecznej) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do tego zarzutu, zdaniem sądu, nie może on zostać uwzględniony, bowiem organy obu instancji wykonały ciążące na nich obowiązki normatywne i prawidłowo uznały, że wniosek inwestora, a przede wszystkim dołączony do niego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu. Należy bowiem przypomnieć, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego jest decyzją związaną co oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie, czy są spełnione przesłanki normatywne do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jeśli tak, to wydaje decyzję korzystną dla inwestora. Dalej strona zarzuca naruszenie 33 ust. 1 pb poprzez pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego (IV etap - łącznie 4 budynki mieszkalne wielorodzinne, mimo braku zjazdu dla bud. III i IV etapu i braku projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji. W świetle tego zarzutu trzeba wskazać, że art. 33 P. b. stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zdaniem sądu, lektura projektu budowlanego wskazuje, że inwestor przedłożył i włączył do projektu zagospodarowanie ternu dla całej, planowanej inwestycji, wskazując na kolejne jej etapy i wyróżniając graficznie na projekcie zagospodarowania działki poszczególne etapy realizacji zamierzenia (I-IV), zatem, wbrew zarzutom strony skarżącej, zadośćuczynił wymogom normatywnym w tym zakresie. Kolejno skarga zarzuca naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 pb w zw. z par. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1-5 uchwały RM W. nr [...] plan ul. [...] przez zaprojektowanie na terenie [...]KDZ drogi manewrowej wozu bojowego - przedłużenie drogi ppoż. przeznaczonej wyłącznie dla budynku etap IV i III – niegodnie z planem, na terenie przeznaczonym w planie pod ulicą zbiorczą, dla której obowiązują szczegółowe zasady szerokości ulicy i zlokalizowanie obustronnych chodników, bez uwzględnienia z zarządcą drogi oraz decyzji lokalizacji zjazdu z ul [...] na drogę [...]KDZ. Strona skarżąca podnosi, że przyjęte rozwiązania mają wpływ na interes skarżącej, bowiem jej inwestycja skomunikowana przez drogę [...] KDZ. Przepis art. 35. Pb w ust. 1 pkt stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (tu:) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Strona skarżąca zwraca, w tym kontekście, uwagę na ust. 2 pkt 1-5 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. Trzeba tu wskazać, że uchwała o planie w § 20. 1 stanowi, że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]KDZ ustala się następujące przeznaczenie 1) ulice; 2) skwery; 3) obiekty infrastruktury technicznej; 4) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 5) usługi 2; 6) biura; 7) obiekty hotelowe. 2 na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) obowiązuje ulica klasy zbiorczej; 2) szerokość ulicy w liniach rozgraniczających zgodnie z rysunkiem planu przy czym w miejscu wskazanym na rysunku planu obowiązuje szerokość w liniach rozgraniczających 20 m; 3) obowiązują obustronne chodniki; 4) obowiązuje trasa rowerowa; 5) obowiązuje powiązanie ciągów pieszo-rowerowych, o których mowa w § 16 ust. 2 pkt 11 z chodnikiem po północnej stronie ulicy, o którym mowa w pkt 3 oraz trasą rowerową, o której mowa w pkt 4; 2 na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) obowiązuje ulica klasy zbiorczej; 2) szerokość ulicy w liniach rozgraniczających zgodnie z rysunkiem planu przy czym w miejscu wskazanym na rysunku planu obowiązuje szerokość w liniach rozgraniczających 20 m; 3) obowiązują obustronne chodniki; 4) obowiązuje trasa rowerowa; 5) obowiązuje powiązanie ciągów pieszo-rowerowych, o których mowa w § 16 ust. 2 pkt 11 z chodnikiem po północnej stronie ulicy, o którym mowa w pkt 3 oraz trasą rowerową, o której mowa w pkt 4. W tym zakresie sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa miejscowego. Uszło bowiem uwadze strony skarżącej, że kwestia drogi pożarowej, ujęta w zatwierdzonym projekcie na s. 15, jak to wskazano w tym dokumencie, ma jedynie charakter tymczasowy, zatem docelowo nie będzie kolizji z drogą zbiorczą.
Następnym zarzutem strony jest naruszenie (jej zdaniem) art. 32 ust. 1 pkt 2 pb, w zw. z 35 ust. 3 i 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i § 14 warunków technicznych przez brak uzgodnienia obsługi komunikacyjnej z zarządcą drogi, bowiem w wyniku inwestycji dojdzie do zmiany zagospodarowania terenu; wydanie decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta Wrocławia nr 318/13 z 13 X 2014 r. zezwalającej na zjazd z drogi publicznej gminnej ul. [...](dz. nr [...] a.m. [...] obręb K. przez dz. [...], [...] am. [...] przy [...]przez dz. [...], [...] am. [...] na dz. [...] dla inwestycji na dz. [...], [...] am. [...], czyli dla innego budynku niż objęty decyzją. Strona podnosi oparcie decyzji jedynie na oświadczeniu inwestora o uzgodnieniu zjazdu, a uzgodnienie to zezwala na obsługę komunikacyjną budynku mieszkalnego, wielorodzinnego Na dz. [...] i [...] (dec. dotyczy części działek [...] i [...] – dawniej [...] oraz cz. działki nr [...] am. [...]), podczas gdy uzgodnienie nie dotyczy budynku etapu III i IV. W tym zakresie trzeba wskazać, że stosownie do treści przywołanego przepisu ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Natomiast w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualny stan prawny: Dz. U. 2020.470 t. j. z dnia 2020.03.18) ustawodawca wskazał, że 1) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (....). Natomiast, przywołany w skardze § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019.1065 t. j. z dnia 2019.06.07) stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. 2) dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3) do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4 dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku. Zdaniem sądu, przedłożona przez inwestora i znajdująca się w aktach decyzja Prezydenta Wrocławia Nr 5957/2019 z dnia 19 grudnia 2019 r., dotycząca budowy zjazdu z ulicy [...]jest wystarczająca dla planowanej inwestycji. Istotnie w decyzji mówi się o jednym budynku, ale przecież inwestor nie ma podstaw ani prawnych, ani faktycznych aby zwracać się do kompetentnego organu o kolejne zjazdy. Pojęcie zjazdu zostało uregulowane w przepisach u.d.p. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 8 tej ustawy, zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mowa jest zatem o nieruchomości gruntowej, a nie np. nieruchomości budynkowej. Zupełnym nieporozumieniem jest zarzut naruszenia skarżoną decyzją art. 35 ust. 3 ustawy o drogach. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Uzgodnienie takie dotyczy etapu ustalania warunków zabudowy (a nie pozwolenia na budowę), następuje poprzez wydanie przez właściwego zarządcę drogi postanowienia w trybie art. 106 kpa, a dotyczy przede wszystkim zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia i wiąże organ wydający decyzje o warunkach zabudowy (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W niniejszym postępowaniu istotne jest, że inwestycja ma podstawę w planie miejscowym (por. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Na terenie oznaczonym w § 17. 1 na rysunku planu symbolem [...]MW-U, dla którego ustala się przeznaczenie 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; a 3) dojazd do terenu, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się wyłącznie od terenów [...]KDW/[...], [...]KDW/[...] oraz od terenu [...]KDZ. Dla inwestycji nie ma zastosowania procedura związana z decyzją o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony wskazać trzeba, że art. 5 ust. 1 Pb stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: (p.9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; z kolei art. 3 pkt 20 pb – (na dzień wydawania decyzji ostatecznej) w brzmieniu zmiany, wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.443 z dnia 2015.03.27) stanowił, że pkt 20 otrzymuje brzmienie: "20) obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu;". Zgodnie z tym obowiązkiem organy architektoniczno-budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, są obowiązane zbadać, na podstawie przepisów odrębnych ograniczenia w zagospodarowaniu terenów w otoczeniu obiektu. Organ drugiej instancji, to prawda, że dość lakonicznie, ale odniósł się do omawianej kwestii i skonstatował, że wpływ inwestycji na teren uczestnika (co potwierdza organoleptyczna analiza zagospodarowania terenu) jest marginalny. Należy tu zwrócić uwagę, że działki "rozdziela" działka P. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych należy rozróżnić "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie", a w konkluzji wojewoda uznał, że niewielkie oddziaływanie nie ogranicza zagospodarowania terenu uczestnika. Można jeszcze dodać, że w wyroku z dnia 21 lutego 2019 r. (II SA/Lu 1275/16 LEX nr 2683259) wyraził pogląd, który sąd w tym składzie podziela, że "orzekające organy nie są związane z obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b. Odróżnić bowiem należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie".
Kolejny zarzut skargi, dotyczący art. 6 pb w zw. z § 40 r.w.t. W świetle tego przepisu ustawy Prawo budowlane "dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych. Z kolei w § 40 rozporządzenia nomenklaturowego podniesiono, że 1) w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". W świetle tego unormowania trzeba wyraźnie powiedzieć, że przepis operuje pojęciem należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci. Z tego wynika wprost, że do kompetentnego organu należy ocena zaistnienia lub nie "potrzeb użytkowych", zatem, jeśli nie widzi takiej potrzeby, to tak jak w kontrolowanym przypadku nie ma podstaw, korzystając z dostępnych środków prawnych (i zobowiązaniem przez ustawodawcę do wydania w określonych warunkach decyzji korzystnej dla inwestora) zobligować zaprojektowania takiego miejsca, choć niewątpliwie społecznie byłoby to bardzo wskazane. Niezasadny jest także zarzut udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, mimo niespełnienia minimalnych wymagań w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Kwestie oświetlenia regulują przepisy, przywołanego już wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków; § 13 ust. 1 stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. W projekcie zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 zostało dotrzymane. W aktach normatywnych nie ma definicji legalnej "zabudowy uzupełniającej", natomiast obowiązujący plan miejscowy wskazuje na budowę śródmiejską.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 pb w zw. z 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków, to również sąd nie podziela tego zarzutu. Istotnie art. 32 p.b. stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim: 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; a art. 36 ustawy o ochronie zabytków (Dz.U.2020.282 t.j. z dnia 2020.02.21) stanowi (między innymi), że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga p. 5) prowadzenie badań archeologicznych; trzeba bowiem pamiętać, że w aktach organu znajduje się decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 9 X 2017, nr 230/175 zmieniona decyzją 180/2019, która wprawdzie w sentencji wskazuje istotnie na pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych w zakresie działki nr [...]. Nie mniej jednak uszło uwadze strony skarżącej, że sama osnowa decyzji obejmuje etap III i IV, zatem nawet błędne określenie numeru działki nie może powodować nieprawidłowości całej decyzji. Jeśli zatem są jakieś wątpliwości co do terenu, który został objęty decyzją można to wyjaśnić w trybie art. 113 kpa, a należy pamiętać, że obecnie jesteśmy na etapie pozwolenia na budowę.
Na koniec strona podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Jeśli chodzi o zarzucane w tej części skargi zarzuty zaniechania rozważenia interesu społecznego i obsługi komunikacyjnej inwestycji, a także możliwości zagospodarowania działek [...], [...] i [...], to zdaniem sądu, w świetle dotychczasowych uwag już nie trzeba szerzej uzasadniać. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych kwestia przyłączenie do sieci wod-kan planowanej inwestycji zostały wyjaśnione w piśmie M. z dnia 17 marca 2020 r.
Reasumując, skarga podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.