II SA/WR 360/05

II SA/Wr 360/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek /sprawozdawca/
Julia Szczygielska /przewodniczący/
Mieczysław Górkiewicz
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1998 nr 91 poz 577
art. 25
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia 11 maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały LI/299/05 Rada Miasta i Gminy P. z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi P. T. – część zachodnia przy drodze do P.; oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 11 maja 2005 r. Wojewoda D. stwierdził nieważność uchwały Nr LI/299/05 Rady Miasta i Gminy P. z dnia 21 marca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi P. T. - część zachodnia przy drodze do P.
Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Wojewoda D. wskazał, że powyższa uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu 24 marca 2004 r., zaś dokumentacja planistyczna została przekazana w dniu 15 kwietnia 2005 r.
W toku badania legalności przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził podjęcie uchwały Nr LI/299/05 z istotnym naruszeniem art. 17 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717- zwana dalej uzp) i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.).
Przedmiotową uchwałą Rada Miasta i Gminy P. postanowiła o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi P. T. - część zachodnia przy drodze do P. W toku przeprowadzania procedury planistycznej Burmistrz Miasta i Gminy P. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 4,95 ha gruntów rolnych klas III, położonych na terenie wsi P. T., z przeznaczeniem na cele budownictwa mieszkaniowego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w decyzji z dnia 10 stycznia 2005 r. ([...]) nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III o pow. 4,95 ha, położonych na terenie wsi P. T., przewidzianych na cele budownictwa mieszkaniowego, w granicach lokalizacji oznaczonej na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część wniosku, konturami koloru czerwonego z różowym tłem i numerem 1. Minister wskazał, że wnioskowane do zmiany przeznaczenia grunty rolne klas III stanowią fragment zwartego kompleksu gruntów rolnych o wysokim potencjale produkcyjnym, zaliczonych do klas III-IV i z tego względu powinny pozostać w dotychczasowym użytkowaniu. Przeznaczenie bowiem - zdaniem Ministra - omawianych gruntów na cele nierolnicze spowodowałoby naruszenie zwartości rolniczej przestrzeni produkcyjnej.
Tymczasem mocą § 31 uchwały Nr LI/299/05 Rada Miasta i Gminy P. przeznaczyła następujące grunty rolne na cele nierolnicze i nieleśne, a mianowicie:
1) grunty rolne klasy III o powierzchni w poszczególnych kompleksach zabudowy:
a) MN l-0,49 ha,
b) MN2,MN3,KDd2-0,48ha,
c) MN4-0,15ha,
d) E-100 m2,
2) grunty rolne klasy IV o powierzchni w poszczególnych kompleksach zabudowy:
a) MNl-0,60ha,
b) MN4-0,38ha,
c) MN5-0,32ha.
Przedmiotowe grunty objęte były wnioskiem Burmistrza o zmianę przeznaczenia gruntów i jednocześnie negatywną decyzją Ministra, powodującą brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów z rolnych na nierolnicze.
Organ nadzoru wskazał, że w świetle art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Pochodną zasady demokratycznego państwa prawnego jest art. 7 Ustawy Zasadniczej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, iż każde działanie organu władzy, w tym także Rady Gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. W świetle art. 94 Konstytucji RP akty prawa miejscowego podejmowane są w oparciu o wyraźne upoważnienie ustawowe.
Podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Na szczególną uwagę zasługuje tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K 25/99, OTK 2000/5/141) w którym wskazano, że stosując przy interpretacji art. 87 ust. l i art. 92
ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, takie zasady przyjęte w polskim systemie prawnym jak: zakaz domniemania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę głoszącą, że wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznaczne z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań (...).
Zgodnie z dyspozycją normy prawnej art. 17 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień (ust. 9). Burmistrz Miasta i Gminy P. zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie uzyskał. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepis art. 17 nie upoważnił ani organu wykonawczego, ani organu stanowiącego gminy, do zmiany - w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Ze wskazanej na wstępie decyzji Ministra Rolnictwa, a także z opracowania ekofizjograficznego dla wsi P. T. - część zachodnia przy drodze do P. wynika, że grunty rolne stanowią zwarty obszar, a obszar ten stanowi powierzchnię 4,95 ha gruntów rolnych klas III. Grunty te stanowią, jak to wynika z decyzji Ministra Rolnictwa, zwarty kompleks o wysokim potencjale produkcyjnym, a grunty te położone są w rejonie o korzystnych dla produkcji rolniczej przyrodniczo-glebowych warunkach.
Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że- przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody ministra rolnicza i rozwoju wsi. Zatem wyłączną kompetencję do zmiany przeznaczenia gruntów, stanowiących zwarty obszar o powierzchni przekraczającej 0,5 ha posiada właściwy minister. Brak udzielenia przez Ministra Rolnictwa zgody na zmianę przeznaczenia
gruntów na cele nierolnicze nie może prowadzić do naruszania przez Gminę prawa, polegającego na dokonaniu podziału zwartego obszaru gruntów rolnych na części nieprzekraczające 0,5 ha, a to w celu obejścia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Bowiem w tym konkretnym przypadku takie działania zmierzają do wyłączenia z procesu planistycznego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będącego właściwym do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
Przytoczyć także należy postanowienia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. odnośnie środowiska przyrodniczego i rolniczej przestrzeni produkcyjnej". W zakresie ochrony gruntów rolnych i lasów w ustaleniach dla całej Gminy zapisano "Ograniczenie zabudowy jedynie do terenów istniejącego i określonego w "Studium..." zainwestowania z dopuszczeniem następujących wyjątków:
- zabudowy rezydencjonalnej na najsłabszych gruntach (V i VI klasa bonitacyjna), na działkach budowlanych o powierzchni minimum 1.0 ha.
- budowy nowych siedlisk dla produkcji rolniczej o powierzchni gospodarstwa minimum 50 ha,
- budowy obiektów gospodarstw specjalistycznych produkcji roślinnej,
- lokalizacji obiektów turystycznych (nie dotyczy "drugich domów"),
- budowy obiektów obsługi ruchu kołowego na terenach przylegających do dróg". Natomiast w ustaleniach dla poszczególnych miejscowości - tu: Pawłowa Trzebnickiego postanowiono, cyt: "Na gruntach posiadających zgodę na wyłączenie na cele nierolnicze, w pobliżu drogi krajowej proponuje się tereny działalności gospodarczej, usługowej. Na terenach przy głównej drodze należy lokalizować usługi i zieleń publiczną".
Zatem z przytoczonych ustaleń studium wynika, że zabudowa rezydencjonalna planowa była na najsłabszych gruntach - klasa V i VI, na działkach o powierzchni minimum 1,0 ha. Natomiast dla wsi P. T. po uzyskaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze tereny w pobliżu drogi krajowej przeznaczone miały zostać na działalność gospodarczą, usługową, a nie na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tymczasem dla gruntów rolnych, znajdujących się na obszarze objętym uchwałą Nr LI/299/05, wystąpiono o
zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele mieszkaniowe. Ustalenia uchwały Nr LI/299/05 w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi P. T. - część zachodnia przy drodze do P. są niezgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P., co narusza przepis art. 14 ust. 5 uzp.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina P. zarzuciła naruszenie art. 25 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. nr 80 poz. 872 z późn. zm.) poprzez nie podpisanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę D.
Wskazano również na naruszenie art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisów "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P." w części "B" poprzez błędną interpretację zapisów Studium...
Zarzucono również błędną interpretację przepisów art. 17 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 późniejszymi zmianami) poprzez uznanie iż Burmistrz Miasta i Gminy P. miał obowiązek uzyskać zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych klas III w części dotyczącej terenu przeznaczonego dla zabudowy mieszkaniowej wraz z terenami komunikacji kołowej objętego uchwalonym planem.
Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody D. z dnia 11 maja 2005 r.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów wskazano, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje samorządowi terytorialnemu samodzielność (art. 16), która podlega ochronie sądowej (art. 165). Przyznanie samodzielności jednostkom samorządu terytorialnego znajduje wyraz prawny w konstrukcji prawnej nadzoru, której zasadnicze elementy unormowane są w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Według jej art. 171 "Działalność Samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności (ust. 1)". "Organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i
wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych regionalne izby obrachunkowe" (ust. 2).
Konstytucja unormowała zatem dwa zasadnicze elementy konstrukcji nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego: po pierwsze, kryterium ingerencji nadzorczej - z punktu widzenia legalności, po drugie, organy powołane do sprawowania nadzoru, przyznając w tym zakresie kompetencje wojewodzie. O tej kompetencji stanowi też art. 25 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 91, poz. 577 z późn. zm.): "Wojewoda sprawuje nadzór nad organami gminy, powiatu i samorządem województwa, na zasadach określonych w ustawach". Ustawa o administracji rządowej w województwie odsyła w zakresie unormowania kompetencji wojewody do sprawowania nadzoru nad organami gminy, powiatu i samorządu województwa do ustaw a zatem, zasady sprawowania nadzoru nad samorządem województwa określa ustawa o samorządzie województwa. Przyznanie wojewodzie kompetencji do sprawowania nadzoru oznacza, że nie może on powierzyć jej innym organom lub pracownikom urzędu. Jest to kompetencja przysługująca wyłącznie wojewodzie. O niedopuszczalności jej realizacji w imieniu wojewody lub w zastępstwie wojewody przez inne organy lub pracowników urzędu wojewódzkiego świadczy też szczególne jej unormowanie w art. 25 ustawy o administracji rządowej w województwie, która odsyła w tym zakresie do ustaw.
W toku prac nad planem przeanalizowano, czy ustalone w projekcie planu przeznaczenie terenów rolnych na cele nierolnicze wymaga, zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymaga zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej bądź wojewody. Stwierdzono, że tereny planowane do przeznaczenia na cele nierolne są położone na gruntach III klasy bonitacyjnej i posiadają łączną powierzchnię 4.95 ha, przy czym zwarte obszary projektowane do takiego przeznaczenia przekraczają 0,5 ha.
Burmistrz Miasta i Gminy P. wystąpił za pośrednictwem Wojewody D. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wydanie zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i zgody takiej nie uzyskał.
W myśl art. 17 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz Miasta i Gminy P. wprowadził zmiany wynikające z uzyskanych opinii
i uzgodnień - w tym w szczególności zmianę wynikającą z decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ograniczono powierzchnię terenów planowanych do przeznaczenia na cele nierolnicze. Dużą część terenu, który wcześniej był przeznaczony na zabudowę mieszkaniową przeznaczono na zabudowę zagrodową, która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest gruntem rolnym.
Pozostawiono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jedynie części gruntów, położonych w sąsiedztwie istniejącej zabudowy wsi P. T. Pod zabudowę mieszkaniową przeznaczono grunty rolne III klasy bonitacyjnej o wskazanych powyżej powierzchniach w poszczególnych kompleksach zabudowy. Powyższe obszary są ograniczone gruntami o innej klasie bonitacyjnej, terenem drogi gminnej, granicami ewidencyjnymi działek oraz terenami rolnymi, stanowiącymi dojazd do położonych wgłębi użytków rolnych. Łączna powierzchnia gruntów przewidzianych do przeznaczenia na cele nierolnicze uległa
zmniejszeniu z 4.95 ha na 1.13 ha.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z powyższego zapisu wynika, że jeżeli zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekracza 0,5 ha przeznaczenie terenu na cele nierolne nie wymagał uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Tym samym, Burmistrz Miasta i Gminy P. nie miał podstaw prawnych do powtórnego występowania do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wyrażenie takiej zgody i dążenia do uzyskania tej zgody.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał swe stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami
jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Dokonując oceny przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd uznał jego zasadność i tym samym obligowany był do oddalenia skargi, gdyż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa.
Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów, które znalazły się w skardze, Sąd nie podzielił argumentów o wadliwości owego rozstrzygnięcia z tej przyczyny, że zostało ono podpisane w zastępstwie Wojewody D. przez I wicewojewody.
Należy zwrócić bowiem uwagę, iż zgodnie z art. 27 ustawy o administracji rządowej w województwie wojewoda wykonuje zadania przy pomocy m. in. I i II wicewojewody. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 3 ustawy o administracji rządowej w województwie "Jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa I wicewojewody rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody." W dniach 10-12 maja 2005 r. Wojewoda D.-S. O., przebywał z oficjalną wizytą w Strasburgu, a w tym czasie jego obowiązki pełnił I Wicewojewoda – R. L. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia przez Wojewodę D. art. 25 ustawy o administracji rządowej w województwie.
Przechodząc do kwestii merytorycznych Sąd podziela argumentacje organu nadzorczego, że przy podejmowaniu uchwały Nr LI/299/05 Rady Miasta i Gminy P. z dnia 21 marca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi P. T. - część zachodnia przy drodze do P. doszło do istotnego naruszenia zarówno przepisu art. 17 ust. 8 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również art. 7 ust. 2 pkt 1 o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Pierwszy z przywoływanych przepisów stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że- przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody ministra rolnicza i rozwoju wsi. Zatem wyłączną kompetencję do zmiany przeznaczenia gruntów, stanowiących zwarty obszar o powierzchni przekraczającej 0,5 ha posiada właściwy minister. Brak udzielenia przez Ministra Rolnictwa zgody na zmianę przeznaczenia
gruntów na cele nierolnicze nie może prowadzić do naruszania przez Gminę prawa, polegającego na dokonaniu podziału zwartego obszaru gruntów rolnych na części nieprzekraczające 0,5 ha, gdyż praktyka taka w sposób oczywisty zmierza do obejścia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i prowadzi do wyłączenia z procesu planistycznego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będącego właściwym do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
Taka praktyka "kawałkowania" obszaru objętego planem pozostaje również w sprzeczności z przepisem art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. W ustępie 3 stanowi się plan, że miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Skoro opisane na wstępie "Studium..." obejmowało swym zasięgiem wskazany wyżej obszar o pow. 4,95 ha użytków rolnych klas I-III z- przeznaczeniem ich na cele nierolnicze i nieleśne i ich zwarty obszar, projektowany do takiego przeznaczenia przekraczał 0,5 ha, to nie można było, po uzyskaniu decyzji negatywnej Ministra, wyłączyć części tego areału z planu, a pozostałość podzielić na działki o powierzchni nieprzekaraczającej owych 0,5 ha.
Sąd nie podzielił jednak zarzutów zawartych rozstrzygnięciu nadzorczym odnoszących się do skutków nieterminowości w przedstawieniu dokumentacji planistycznej do przedmiotowej uchwały. Taka praktyka jest oczywiście naganna ale sama w sobie nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
W konkluzji Sąd nie dopatrzył się w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody D. wad świadczących o rażącym naruszenia prawa i dlatego też zasadne było – na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalić.