II SA/WR 333/21

II SA/Wr 333/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Władysław Kulon /przewodniczący/
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1009/22 - Wyrok NSA z 2023-02-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1121
art. 123a ust. 1 -7, art. 125 pkt 2, art. 133
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej A sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z 18.07.2017 r. (znak: OŚRiL.6341.48.2017) Starosta Trzebnicki działając na podstawie art. 123a ust. 5, ust. 6 i ust. 7 ustawy z 18.07.2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1121) – dalej: u.p.w. oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw do dokonanego przez A sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka lub strona skarżąca) zgłoszenia wyznaczenia w granicach działki nr [...], obręb P., gm. O., miejsca wykorzystywanego do kąpieli.
W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił m.in, że w dniu 19.06.2017 r. spółka zgłosiła w Starostwie Powiatowym w Trzebnicy zamiar wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] AM-[...], obręb P., gm. O., której jest właścicielem, wskazując jako daty rozpoczęcia robót lub czynności – dzień 15.06.2017 r. dla plaży wschodniej i dzień 23.06.2017 r. dla plaży zachodniej. Do zgłoszenia zostało dołączone oświadczenie stwierdzające, że wyznaczenie dwóch miejsc wykorzystywanych do kąpieli (plaża wschodnia – plaża oraz plaża zachodnia – beach club) w granicach opisanej w zgłoszeniu działki jest zgodne z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów, w tym m.in. z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto przepisów ustawy o ochronie przyrody dotyczących wpływu planowanego zamierzenia na formy ochrony przyrody występujące w zasięgu jego oddziaływania oraz planu gospodarowania wodami. Do zgłoszenia załączono kopię mapy ewidencyjnej wydanej 16.12.2014 r.
Starosta podał w uzasadnieniu, że postanowieniem z 23.06.2017 r. wezwał spółkę na podstawie art. 123a ust. 6 u.p.w. do uzupełnienia braków złożonego zgłoszenia wodnoprawnego, poprzez sprecyzowanie zakresu wnioskowanych uprawnień, sporządzenia opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów, przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opatrzonej pieczęcią i podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, odpowiednich szkiców i rysunków, przedłożenia decyzji - pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego, dołączenie decyzji uznającej rekultywację terenu za zakończoną, wykazania zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedłożone zgłoszenie nie spełnia wymagań określonych w art. 123a ust. 4 u.p.w.
W odpowiedzi z 06.06.2017 r. spółka wskazała, że wniosek dotyczy wyznaczenia 2 miejsc wykorzystywanych do kąpieli (plaża wschodnia - plaża oraz plaża zachodnia - beach club) w granicach działki nr [...] i planowane jest wyznaczenie miejsc wykorzystywanych do kąpieli: plaża wschodnia - plaża o długości linii brzegowej 55 m oraz plaża zachodnia - beach club o długości linii brzegowej 75 m z godnie z wymogami ustawy Prawo wodne; ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie minimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników wodnych zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag; rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie prowadzenia nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli; rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie ewidencji kąpielisk oraz sposobu oznakowania kąpielisk i miejsc wykorzystywanych do kąpieli. Ponadto spółka podała, że wniosek zawierał wyrys z mapy ewidencyjnej z naniesieniem planowanych działań ale ponownie przedkłada kopię mapy ewidencyjnej. Wskazano, że na mapie znajdują się szkice planowanego działania, a ponadto, że wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, w rozumieniu ustawy Prawo wodne nie jest szczególnym korzystaniem z wód ani wykonaniem urządzenia wodnego i nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Odnośnie braku decyzji uznającej rekultywację terenu za zakończoną wskazano, że 06.09.2016 r. został złożony wniosek do Starosty Trzebnickiego o wydanie decyzji określającej uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną ale brak jest rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto wskazano, że złożono oświadczenie o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W dalszej części uzasadnienia Starosta Trzebnicki uznał, że zgłaszający nie uzupełnił dokumentacji, gdyż brak jest dokumentu potwierdzającego zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; sprecyzowania zakresu wnioskowanych uprawnień; sporządzonego opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów; kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z PZGiK (z pieczęcią) opatrzonej podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań (w tym usytuowania miejsca przeznaczonego do kąpieli) oraz zasięgiem ich oddziaływania; odpowiednich szkiców i rysunków, a także pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną.
Ponadto organ I instancji powołał się na znany mu z urzędu fakt, że na przedmiotowym terenie prowadzona była na podstawie decyzji koncesyjnej Marszałka Województwa Dolnośląskiego nr [...] z [...].07.2006 r. (w brzmieniu ustalonym wskazanymi w uzasadnieniu decyzjami) eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "P.", a do dnia podjęcia orzeczenia Starosta Trzebnicki nie wydał decyzji uznającej rekultywację terenu za zakończoną. Organ podkreślił, że obszar w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...] stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne. Zdaniem Starosty, dopiero po przywróceniu zdewastowanym gruntom wartości użytkowej w zadanym kierunku i uznaniu rekultywacji za zakończoną, możliwa jest zmiana klasyfikacji użytku gruntowego, a następnie zmiana przeznaczenia terenu w m.p.z.p.
Organ zwrócił też uwagę, że spółka dokonując zgłoszenia załączyła oświadczenie o zgodności zamierzenia z ustaleniami m.p.z.p., ale w obowiązującym akcie planistycznym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w O. z [...].01.2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy O. dla obrębów: G., K., P., P.(1), W., Z., teren wskazany we wniosku oznaczony jest symbolem PG ([...]) jako teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych górniczo. W ocenie organu orzekającego zamierzenie polegające na wyznaczeniu miejsca do kąpieli, a także pobieranie opłat z tego tytułu są niezgodne z przeznaczeniem terenu w m.p.z.p.
Starosta zauważył również, że w zgłoszeniu spółka nie sprecyzowała zakresu wnioskowanych uprawnień, a mianowicie: lokalizacji zamierzenia w obrębie działki nr [...], określenia w jakim kierunku miałby być sklasyfikowany obszar aktualnie stanowiący wyrobisko poeksploatacyjne (tzn. jako grunty pod wodami stojącymi – Ws, czy grunty pod stawami – Wsr), na którym planowane są działania opisane w zgłoszeniu, a także usytuowanie obszaru zajętego przez wodę, które nie wynika z załączonej mapy. Naniesiono na niej tylko granice działki, objętej zgłoszonym zamierzeniem oraz usytuowanie plaż. Nie przedstawiono też opisu planowanych działań z podaniem podstawowym parametrów.
Ponadto Starosta wskazał, że opisany w zgłoszeniu obiekt funkcjonuje od roku bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia, dlatego złożył 06.07.2017 r. w Komendzie Powiatowej Policji w T. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia wykroczenia.
Decyzję organu pierwszej instancji zaskarżyła A sp. z o.o. Działający w imieniem spółki pełnomocnik zarzucił Staroście naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 123a ust. 3 i 4, art. 123a ust. 4 pkt 1, art. 123a ust. 6, art. 123 a ust. 5 w związku z art. 123a ust. 6 i 7 i art. 123a ust. 4 u.p.w. oraz naruszenie przepisów procesowych tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 77 § 4 i art. 80 w związku z art. 10 oraz art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu decyzją z 06.12.2017 r. (znak: ZO-7107-143/17), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 4 u.p.w., utrzymał w mocy decyzję Starosty Trzebnickiego z 18.07.2017 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, w tym ocenę przyjętą przy orzekaniu przez Starostę Trzebnickiego, a następnie wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane zgłoszeniem dokonanym na podstawie art. 123a ust. 1 pkt 5 u.p.w., stanowiącym że wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego, podlega zgłoszeniu. Natomiast zgodnie z art. 123a ust. 3 u.p.w. zgłoszenie zawiera: oznaczenie zakładu dokonującego zgłoszenia z podaniem jego siedziby i adresu; określenie: a) celu planowanych do wykonania czynności, robót, lub urządzeń wodnych, b) wpływu planowanych do wykonania czynności, robót lub urządzeń wodnych na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód; opis wykonywanych robót, ich położenie, podstawowe parametry charakteryzujące planowane roboty i warunki ich wykonania; termin rozpoczęcia robót lub czynności. Ponadto zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej artykułu do zgłoszenia należy dołączyć: kopię aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania; odpowiednie szkice lub rysunki; oświadczenie o zgodności planowanego zamierzenia z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz z wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów, zgodę właściciela wody lub właściciela sztucznego zbiornika wodnego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ postanowieniem zobowiązuje dokonującego zgłoszenia do uzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji, a w przypadku niewykonania postanowienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odnosząc się do przedmiotowego uzupełnienia i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazał, że rekreacyjny kierunek rekultywacji został przyjęty jako jeden z trzech kierunków poza rolnym i leśnym, jednak nie oznacza to, że rekreacja - w tym przypadku polegająca na kąpielach wodnych może się odbywać na terenie, który nie został zrekultywowany (nie zostało to stwierdzone decyzją administracyjną odpowiedniego organu). Obecnie teren, na którym ma być wykonane kąpielisko, tj. dz. nr [...], nie jest terenem zrekultywowanym. W związku z powyższym nadal jest to teren związany z działalnością gospodarczą polegającą na wydobyciu kruszywa, a na działkach nr [...] i [...] prowadzi się prace górnicze zgodnie z uzyskaną koncesją. Działki nr [...] i [...] leżą w bardzo bliskim sąsiedztwie działki nr [...], i oddzielone są od niej jedynie drogą. Prowadzenie prac górniczych polegających na wydobyciu kruszywa ma wpływ na wody powierzchniowe i gruntowe nie tylko w obrębie działki, na której prace są prowadzone, ale również na wody gruntowe i powierzchniowe na działkach sąsiednich. Wody te mogą się ze sobą mieszać, tak więc np. zanieczyszczenie wód (jak choćby substancjami ropopochodnymi z pracujących maszyn i urządzeń) na terenie czynnej kopalni może spowodować zanieczyszczenie wód na terenie przeznaczonym pod rekreację, lub też na nagłe podwyższenie lub obniżenie poziomu lustra wody w wyrobisku usytuowanym na działce nr [...]. Z tego względu zdaniem organu odwoławczego teren działki nr [...] będzie mógł być przeznaczony pod rekreację po uzyskaniu decyzji rekultywacyjnej. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że zgodnie z decyzją Burmistrza O. z 24.05.2011 r. (znak: IROŚ.7625/24/11/10), w pkt 3 podpunkt 6 wskazano, że po zakończeniu eksploatacji należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym, tak, aby odbudować bioróżnorodność i zagospodarowanie zmienionych elementów środowiska naturalnego.
Odnosząc się do przedłożonej kserokopii mapy i naniesionego na niej szkicu organ II instancji wyjaśnił, że nie jest on zgodny z opisem i stanem faktycznym na gruncie, gdyż nie został wykonany w skali, w jakiej jest wykonana mapa co powoduje niezgodność pomiędzy opisem we wniosku, a załączonym szkicem (długość deklarowanej linii brzegowej w metrach według wniosku nie pokrywa się ze szkicem wykonanym na mapie w milimetrach). Z wykonanego na mapie ewidencyjnej szkicu nie wynika, jak będzie wyglądała inwestycja, gdyż nie zaznaczono przebiegu linii wody w zbiorniku. Załączona mapa była wydana w czasie, kiedy na działce istniała czynna kopalnia kruszywa i brak jest na niej oznaczenia zbiornika wodnego. Mapa ewidencyjna, zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zawiera m.in.: kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia; kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane dalej "konturami klasyfikacyjnymi" i ich oznaczenia. Dlatego w ocenie Kolegium prawidłowo Starosta wzywał spółkę do przedłożenia aktualnej mapy ewidencyjnej, jednakże, jak stwierdził pełnomocnik odwołującego się spółki, o aktualności mapy nie decyduje jedynie data jej wydania (choć powinna mieć wpływ na aktualność informacji na niej zawartych), a informacje, na niej zawarte. W momencie kiedy teren działki nr [...] zostanie zrekultywowany i zostanie wydana decyzja o jej rekultywacji, wówczas zostanie na niej naniesione oznaczenie Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi). Dopiero na podstawie takiej mapy będzie można prawidłowo nanieść szkic planowanego do wykonania przedsięwzięcia. Zgodnie z obecną mapą plaża zachodnia - kąpielisko byłoby wykonane na gruncie rolnym oznaczonym RIVb (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVb), a plaża wschodnia i kąpielisko na gruncie RIVa (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVa) i częściowo na RIIIb (grunty rolne, klasa bonitacyjna Illb). Na załączonej mapie brak jest oznaczenia wody na której można byłoby wykonać kąpielisko. Dopiero zrekultywowanie terenu umożliwi zatem naniesienie odpowiednich zmian na mapach ewidencyjnych i spowoduje, że przedmiotowy teren przestanie być częścią kopalni.
Odnosząc się do kwestii konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego organ odwoławczy wskazał, że na wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, także na obszarze morza terytorialnego, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż odbywa się to na podstawie zgłoszenia. W przypadku wyrobisko pokopalniane niebędące urządzeniem wodnym powstało w wyniku prowadzenia innej działalności, a woda znajdująca się w wyrobisku pokopalnianym nie stanowi zasobu wód, o których mowa w art. 36 ustawy Prawo wodne, przywołanym przez Starostę Trzebnickiego. Z uwagi na powyższe zdaniem organu odwoławczego nie ma potrzeby uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Ustosunkowując się do kwestii dotyczącej terminu rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 123a ust. 5 u.p.w. zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń lub innych działań podlegających temu obowiązkowi. Do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia Prawo pocztowe albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 k.p.a., dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego, zatem twierdzenia przedstawione przez pełnomocnika odwołującej się są błędne.
Prawidłowość opisanej decyzji organu II instancji zakwestionowało A sp. z o.o. z siedzibą w P., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Reprezentujący skarżącą spółkę Prezes Zarządu zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 123a ust. 3, 4, 6 i 7 u.p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że do zgłoszenia zamierzenia zgodnego z m.p.z.p. należy dołączyć decyzję rekultywacyjną, podczas gdy takiego wymogu nie przewiduje żaden przepis prawa, a decyzja rekultywacyjna ma charakter następczy względem ustaleń m.p.z.p., wobec czego jej niedostarczenie przez skarżącą nie mogło powodować wniesienia sprzeciwu;
2) art. 123a ust. 4 pkt 1 u.p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że kopia mapy ewidencyjnej dołączona przez skarżącą do zgłoszenia nie była aktualna m.in. ze względu na brak decyzji rekultywacyjnej i brak oznaczenia na mapie zbiornika wodnego, podczas gdy kopia mapy ewidencyjnej była aktualna w rozumieniu przepisów u.p.w.;
3) art. 123a ust. 6 u.p.w. w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że naniesienie szkicu planowanych działań na kopii mapy ewidencyjnej niezgodnie z niewysłowionymi w postanowieniu oczekiwaniami organu może skutkować wniesieniem sprzeciwu bez precyzyjnego wezwania do uzupełnienia konkretnych braków;
4) art. 123a ust. 6 u.p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że zgłoszenie dokonane przez skarżącą było niekompletne i nie zostało uzupełnione, co stanowiło podstawę zgłoszonego sprzeciwu, podczas gdy zgłoszenie było kompletne od samego początku i w związku z tym nie było podstaw żądania jego uzupełnień, a postanowienie w przedmiocie uzupełnienia było nieprecyzyjne, niejasne i tym samym w istocie niemożliwe do wykonania;
5) art. 123a ust. 5 u.p.w. w zw. z art. 123a ust. 6 i 7 p.w. poprzez:
-niezasadne przyjęcie, że zgłoszenia należy dokonać na 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, podczas gdy zgłoszenia wystarczy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności;
-niezasadne przyjęcie, że zgłoszenie dokonane na mniej niż 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności mogło być podstawą wydania decyzji RZGW, podczas gdy nie stanowi to samoistnej ustawowej przesłanki wniesienia sprzeciwu;
6) art. 122a i 122d k.p.a. w zw. z art. 10 i 77 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, że sprawa załatwiona decyzją Starosty była sprawą załatwioną milcząco i z tego powodu nie miała zastosowania zasada czynnego udziału stron w postępowaniu w każdym jego stadium i nie było obowiązku zakomunikowania skarżącej faktów znanych z urzędu, podczas gdy sprawa nie była załatwiana milcząco i zastosowanie miały ww. zasada, jak również obowiązek, którego realizacja nie jest przy tym wyłączona ustawowo przy milczącym załatwieniu sprawy;
7) art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 3 i 4 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że skarżąca powinna była dołączyć do zgłoszenia decyzję rekultywacyjną i badanie przez organ okoliczności, co do których brak jest oparcia w przepisach p.w. i wydanie decyzji RZGW w oparciu o te ustalenia;
8) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 6 i 7 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że:
-brak decyzji rekultywacyjnej;
-przedłożenie kopii mapy ewidencyjnej bez oznaczenia Ws;
-przedłożenie szkicu z rzekomo nieprawidłową skalą i z niezaznaczonym przebiegiem linii brzegowej;
-dokonanie zgłoszenia na mniej niż 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności;
-bezwarunkowo uprawniały do wydania decyzji RZGW, a wcześniej decyzji ST, podczas gdy przesłanki uprawniające do wniesienia sprzeciwu wyczerpująco wyliczone są w art. 123a ust. 6 i 7 p.w.;
9) art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji RZGW na podstawie faktów znanych organowi z urzędu i niezakomunikowanie ich stronie, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego jej udziału w postępowaniu w każdym jego stadium;
10) art. 7 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego i swobodne przyjęcie potencjalnego przyszłego stanu faktycznego, podczas gdy organ powinien był rozstrzygać na podstawie rzeczywistego stanu faktycznego;
11) art. 127 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącej i nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji RZGW, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania;
12) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji RZGW mimo uznania bezzasadności domagania się od skarżącej pozwolenia wodnoprawnego;
Powołując się na tak sformułowane zarzuty skargi jej autor wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora RZGW we Wrocławiu oraz uchylenie decyzji Starosty Trzebnickiego, umorzenie postępowania administracyjnego wywołanego wydaniem decyzji Starosty Trzebnickiego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi przedstawiona została w odniesieniu do każdego z zarzutów obszerna argumentacja zmierzająca do wykazania ich zasadności.
W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ (obecnie Dyrektor Zarządu Zlewni we Wrocławiu – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 27.03.2018 r. oddalił skargę w całości. W motywach podjętego orzeczenia Sąd przedstawił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, którą stanowiły przepisy ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 5 tej regulacji zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego. Wymogi zgłoszenia zostały określone w art. 123a ust. 3 i ust. 4 u.p.w. Załatwienie sprawy następuje albo w formie milczącej zgody właściwego organu albo poprzez wydanie przez ten organ decyzji o sprzeciwie w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia albo w przypadkach określonych w art. 123a ust. 7 u.p.w. W dalszej części uzasadnienia Sąd przywołał treść przepisu art. 123a ust. 5 zdanie drugie u.p.w., z którego wynika, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. W tym kontekście Sąd uznał za niezrozumiały zarzut skarżącego dotyczący terminu, w jakim powinno być dokonane zgłoszenie, bowiem logika wskazuje, że skoro ustawodawca przyznaje właściwemu organowi trzydzieści dni od dnia doręczenia zgłoszenia na ewentualną ingerencję w postaci sprzeciwu w zgłoszone zamierzenie, to zgłoszenie to nie może być dokonane później niż trzydziestego pierwszego dnia (uwzględniając regułę przyjętą w art. 57 § 1 k.p.a.) przed planowanym dniem przystąpienia do działania wskazanego w zgłoszeniu. Materiał sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że do tego wymogu skarżąca spółka - dokonując w 19.06.2017 r. zgłoszenia zamiaru wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki nr [...] - nie zastosowała się, bowiem jako terminy rozpoczęcia robót lub czynności podała dzień 15.06.2017 r. dla plaży wschodniej i dzień 23.06.2017 r. dla plaży zachodniej.
W uznaniu Sądu organ I instancji w sposób prawidłowy, wobec stwierdzonych braków w przedłożonej przez stronę wraz ze zgłoszeniem dokumentacji, skorzystał z kompetencji przyznanej mu jako organowi właściwemu w sprawie określonej w art. 123a ust. 36 u.p.w., wzywając dokonującą zgłoszenia spółkę postanowieniem z 23.06.2017 r. (znak: OŚRiL.6341.48.2017) do uzupełnienia braków zgłoszenia.
Sąd podzielił również ocenę przyjętą przez organy właściwe instancyjnie w odniesieniu do dodatkowej dokumentacji przedłożonej przez podmiot dokonujący zgłoszenia w wykonaniu opisanego powyżej postanowienia, a w konsekwencji do samego zgłoszenia, zgodnie z którą zgłoszenie (wniosek) także po jego uzupełnieniu nie spełniało wymagań określonych w przepisach art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. Sąd zaakceptował stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące braku po stronie inwestora obowiązku przedłożenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego z powołaniem się na przepis art. 123a ust. 7 pkt 1 u.p.w.
Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje również argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w odniesieniu do obowiązku przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, opatrzonej pieczęcią oraz podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, stosownie do przepisu art. 123a ust 4 pkt 1 u.p.w. Zakres niezgodności i motywy oceny przyjętej w odniesieniu do tego dokumentu dołączonego do zgłoszenia zostały w wyczerpujący sposób przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd uznając je trafne, uznał za zbędne ponowne ich powtórzenie.
Sąd uznał również za zgodne z prawem zobowiązanie skarżącej spółki, jako podmiotu dokonującego zgłoszenia w warunkach art. 123a ust. 1 pkt 5 u.p.w., do przedłożenia decyzji (ostatecznej), uznającej rekultywację terenu objętego zgłoszeniem za zakończoną (zgodnie z art. 22 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) oraz dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z m.p.z.p. (zgodnie z art. 125 pkt 2 w związku z art. 123a ust. 7 pkt 2 u.p.w.). Akta sprawy wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, że obszar, objęty zgłoszonym zamierzeniem usytuowany w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...], stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne, na których prowadzona była na podstawie decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z [...].07.2006 r. Nr [...] eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "P.". Dla terenów tych, jako terenów przekształconych górniczo określono rolny, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji, przy czym istotne jest, że w decyzji Burmistrza O. z 24.05.2011 r. (znak: IROŚ.7625/24/11/10 (pkt 3 ppkt 6) orzeczono, że po zakończeniu eksploatacji tego terenu należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym w celu odbudowania bioróżnorodności i zagospodarowania zmienionych elementów środowiska naturalnego. Materiał sprawy upoważnia też do stwierdzenia, że do dnia ostatecznego wniesienia sprzeciwu przez właściwy w sprawie organ, Starosta Trzebnicki nie wydał decyzji uznającej rekultywację terenu za zakończoną. Do czasu uznania decyzją właściwego organu rekultywacji za zakończoną, nie jest możliwe jakiekolwiek inne wykorzystanie tych gruntów.
Sąd uznał również za prawidłowe działanie organów zobowiązujące do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z ustaleniami m.p.z.p. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy orzekające w niniejszej sprawie odwołały się do ustaleń obowiązującego aktu planistycznego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w O. z [...].01.2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy O. dla obrębów: G., K., P., P.(1), W., Z., w którym teren objęty przedmiotowym zgłoszeniem oznaczony jest symbolem PG ([...]), t.j. teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny lub rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych rolniczych. W ocenie Sądu - w przypadku wątpliwości, co do treści oświadczenia o zgodności zamierzenia z ustaleniami m.p.z.p., złożonego przez podmiot dokonujący zgłoszenia w trybie art. 123a ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo wodne, właściwy organ powinien wyjaśnić tę kwestię samodzielnie, porównując rodzaj zgłoszonego zamierzenia z odpowiednimi zapisami uchwały planistycznej albo uzyskać zaświadczenie lub wyrażone w innej formie stanowisko organu wykonawczego gminy.
Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tym orzeczeniem nie zgodził się Zarządca masy sanacyjnej A sp. z o.o. w restrukturyzacji. W skardze kasacyjnej zarzucił:
1) na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 311 ust. 1 ustawy Prawo restrukturyzacyjne, polegające na prowadzeniu postępowania i wydaniu wyroku przez sąd I instancji wobec osoby nie będącej stroną (A sp. z o. o.) zamiast wobec zarządcy masy sanacyjnej A sp. z o. o. w restrukturyzacji, wskutek czego strona nie była należycie reprezentowana i pozbawiona została możności obrony swoich praw, co skutkuje nieważnością postępowania przed WSA we Wrocławiu.
2) na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z:
a) art. 123a ust 3 i 4 u.p.w., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że zgłoszenie nie zawierało wymaganych prawem elementów oraz załączników, które wyczerpująco są wskazane w tych przepisach, podczas gdy było ono od samego początku kompletne,
b) art. 123a ust. 4 pkt 1 u.p.w., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że wnioskodawca nie przedłożył aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie, podczas gdy dokument taki został organowi dostarczony,
c) art. 123a ust. 6 u.p.w., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków zgłoszenia bez dokładnego wskazania i sprecyzowania, w jaki sposób konkretne braki miały zostać usunięte,
d) art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w kierowaniu względem wnioskodawcy wezwań do dokonania uzupełnień oraz przedłożenia dokumentów, które nie mają podstaw w przepisach prawa i tym samym stworzenie przez organ nowych, nieznanych ustawie wymogów zgłoszenia, co przejawiło się poprzez:
- żądanie wykazania, że planowane zamierzenie jest zgodne z m.p.z.p., pomimo że stosowne oświadczenie zostało przedłożone przez wnioskodawcę i dokument ten jest odpowiedni i wystarczający na potrzeby zgłoszenia,
- żądanie przedłożenia decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną, podczas gdy wyczerpujący katalog elementów zgłoszenia i załączników do niego wskazany w art. 123a ust. 3 i 4 p.w. takiego wymogu nie zawiera, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o inne przesłanki niż te, które uprawniałyby organ do rozstrzygnięcia w formie sprzeciwu, a zostały wyczerpująco określone w u.p.w.;
e) art. 123a ust. 4 pkt 3 u.p.w. w zw. z § 5 ust. VI pkt 6 ppkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...].01.2006 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że złożone przez wnioskodawcę oświadczenie o zgodności czynności z m.p.z.p. nie było odpowiednie i wystarczające dla potrzeb zgłoszenia, jak też poprzez błędną wykładnię skutkującą niezasadnym przyjęciem, że zamierzenie polegające na wyznaczeniu miejsca do kąpieli jest niezgodne z przeznaczeniem działki nr [...] w m.p.z.p., podczas gdy postanowienia m.p.z.p. dopuszczają takie wykorzystanie działki;
3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i oddalenie skargi na skutek błędnej oceny przez sąd I instancji braku naruszenia przepisów postępowania, tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., podczas gdy organy obu instancji zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonały wybiórczej, pozbawionej odniesienia do konkretnego przypadku niniejszej sprawy analizy zgłoszenia, co doprowadziło do niezasadnego wydania decyzji;
b) art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., podczas gdy organ oparł rozstrzygnięcie na faktach znanych z urzędu bez ich uprzedniego zakomunikowania wnioskodawcy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w każdym jego stadium,
c) art. 124 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 6 u.p.w., podczas gdy postanowienie w przedmiocie uzupełnienia braków było nieprecyzyjne, niejasne i tym samym niemożliwe do wykonania.
Uzasadniając zarzut nieważności postępowania przed WSA we Wrocławiu skarżący kasacyjnie podniósł, że postanowieniem z 08.03.2018 r., sygn. akt [...], [...] Sąd Rejonowy dla W.-F. we W. Wydział [...] Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych otworzył postępowanie sanacyjne spółki - A sp. z o. o. z/s w P. i wyznaczył zarządcę w osobie P. M. Zgodnie z art. 288 ust. 2 i 3 ustawy Prawo restrukturyzacyjne, uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd wydaje postanowienie o otwarciu postępowania sanacyjnego, przy czym sąd odbiera zarząd własny dłużnikowi i wyznacza zarządcę. Jeżeli jednak skuteczne przeprowadzenie postępowania sanacyjnego wymaga osobistego udziału dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania zarządu, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Na podstawie art. 294 w/w ustawy z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną.
Następnie strona skarżąca podała, że przepis art. 311 ust. 1 ustawy Prawo restrukturyzacyjne stanowi, że postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu, przy czym postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Według ust. 2 powołanego artykułu regulacji tej nie stosuje się jedynie do postępowań w sprawach o należne od dłużnika alimenty oraz odszkodowania i renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę.
Skoro niniejsza sprawa w dacie otwarcia postępowania sanacyjnego, to jest 08.03.2018 r., była już w toku, to zarządca wstąpił do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w miejsce A sp. z o. o. Od tej daty spółka nie miała już legitymacji procesowej w sprawach dotyczących masy sanacyjnej, a legitymację procesową do reprezentowania spółki (która pozostała stroną jedynie w znaczeniu materialnym) uzyskał natomiast zarządca. Mimo powyższego, Sąd I instancji procedował z udziałem spółki (jej pełnomocnika), a nie z udziałem zarządcy, a zatem wydany w takich warunkach wyrok dotknięty jest wadą nieważności.
W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej zarządca masy sanacyjnej przytoczył argumenty na poparcie zgłoszonych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że organ I instancji bezzasadnie wezwał stronę do uzupełnienia braków zgłoszenia, które w chwili złożenia było kompletne i odpowiadało wymogom art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. Wystarczającym dokumentem stwierdzającym zgodność zamierzenia z m.p.z.p. było złożone w tym przedmiocie oświadczenie, a organ nie może żądać w tym przedmiocie przedstawienia innych dokumentów. Strona przedłożyła mapę, która została mu udostępniona przez organ ewidencyjny i wbrew zarzutom organów i Sądu, odzwierciadlała ona aktualny stan faktyczny na gruncie. Przepis art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. nie przewiduje przedłożenia wraz ze zgłoszeniem decyzji właściwego organu uznającej rekultywację gruntu za zakończoną, a tym samym nałożenie takiego obowiązku przez organy było nieuzasadnione. Dalej skarżący podniósł, że skoro art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. wyczerpująco ustala elementy zgłoszenia, a organy żądały od strony złożenia dodatkowych dokumentów nie wymienionych w tym przepisie, to naruszyły zasadę praworządności, o której mowa w art. 6 k.p.a. Naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skarżący kasacyjnie upatruje w braku przeprowadzenia przez organy postępowania dowodowego w kierunku ustalenia możliwego negatywnego wpływu prac górniczych prowadzonych na działkach sąsiednich na zamierzone przez zgłaszającego przedsięwzięcie, dokonując w tym zakresie nieuzasadnionych, nie popartych wiedzą fachową ustaleń, wskazując jednocześnie na dowody mające te ustalenia podważyć, w szczególności protokół kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ.
Naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. strona skarżąca kasacyjnie upatruje w braku możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do faktów uznanych przez organ jako znanych mu z urzędu, a dotyczących prowadzenia eksploatacji kruszywa na działce, na której ma być realizowane przedsięwzięcie objęte wnioskiem, a które zostały podniesione przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Nadto strona, uzasadniając zarzut naruszenia 124 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 6 u.p.w. wskazała, że obowiązki nałożone w postanowieniu w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia nie zostały wysłowione przez organ w sposób na tyle jasny, aby strona mogła uczynić im zadość.
Naczelny Sąd Administracyjnych wyrokiem z 16.04.2021 r., sygn. akt III OSK 259/21 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na niedopuszczalne ograniczenia na etapie postępowania sądowego prawa zarządcy masy sanacyjnej jako strony postępowania. Powołując się na bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego, który skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu na podstawie art. 288 ust. 3 omawianej ustawy, NSA zauważył, że od 08.03.2018 r. (tj. od momentu otwarcia postępowania sanacyjnego) jedynym podmiotem mającym legitymację procesową do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym masy sanacyjnej (a za takie należy uznać postępowanie dotyczące zamiaru wyznaczenia na działce stanowiącej własność spółki dwóch miejsc wykorzystywanych do kąpieli jako plaże, w tym dokonanie związanego z taką działalnością zgłoszenia wodnoprawnego) i występowania w tymże postępowaniu na rzecz spółki w restrukturyzacji jest wyznaczony w ramach postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego zarządca masy sanacyjnej. W niniejszej sprawie, mimo wyznaczenia postanowieniem z 08.03.2018 r. zarządcy, o terminie rozprawy wyznaczonej na 27.03.2018 r. zawiadomiono dłużnika – spółkę, a nie zarządcę. Od daty wydania postanowienia w sprawie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie postępowania sanacyjnego i wyznaczenia zarządcy spółka nie miała już legitymacji procesowej w sprawach dotyczących jej majątku wchodzącego w skład masy sanacyjnej, legitymację procesową do reprezentowania spółki (która pozostała stroną jedynie w znaczeniu materialnym) uzyskał natomiast wyznaczony zarządca. Jeżeli zatem w takiej sytuacji Sąd I instancji procedował z udziałem dłużnika, a nie z udziałem zarządcy, wydany w takich warunkach wyrok dotknięty jest wadą nieważności, gdyż strona, z której udziałem sprawa została przez sąd rozpoznana, nie miała zdolności procesowej, jak i przesłanki nieważności z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., gdyż zarządca (będący stroną w znaczeniu formalnym) został pozbawiony możności występowania w sprawie i bronienia w ten sposób interesów spółki (strony w znaczeniu materialnym).
Po zwrocie akt sprawy, zarządzeniem z 02.11.2021 r. Przewodniczącego Wydziału II, wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 02.12.2021 r., o czym zawiadomiono strony postępowania z jednoczesnym pouczeniem o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 190 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 18.07.2001 r. Prawo wodne, nie zaś przepisy ustawy z 20.07.2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566).
Postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego uregulowane w art. 123a u.p.w. wprowadzone zostało ustawą z 16.12.2015 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2295) celem uproszczenia procedury i skróceniu postępowania co do czynności, robót, lub urządzeń wodnych, które w istocie mają znacznie bardziej ograniczony wpływ na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód, aniżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym ustawodawca zdecydował się na uproszczoną formę postępowania zgłoszeniowego.
Zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 5 u.p.w. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego. Wymogi takiego zgłoszenia określone zostały w art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. Zgłoszenie zawiera: 1) oznaczenie zakładu dokonującego zgłoszenia z podaniem jego siedziby i adresu; 2) określenie: a) celu planowanych do wykonania czynności, robót, lub urządzeń wodnych, b) wpływu planowanych do wykonania czynności, robót lub urządzeń wodnych na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód; 3) opis wykonywanych robót, ich położenie, podstawowe parametry charakteryzujące planowane roboty i warunki ich wykonania; 4) termin rozpoczęcia robót lub czynności. Stosownie do ustępu 4 art. 123a u.p.w. do zgłoszenia należy dołączyć: 1) kopię aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania; 2) odpowiednie szkice lub rysunki; 3) oświadczenie o zgodności planowanego zamierzenia z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz z wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów; 4) zgodę właściciela wody lub właściciela sztucznego zbiornika wodnego.
W przypadku konieczności uzupełnienia braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji organ właściwy wydaje postanowienie (art. 123a ust. 6 u.p.w.).
Zgodnie z art. 123a ust. 7 u.p.w. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, określonych w art. 38d-38f; 4) zasięg oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie.
Na podstawie art. 123a ust. 5 u.p.w. do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem.
Z przedstawionej regulacji wynika, że uproszczona forma postępowania zgłoszeniowego ogranicza się do sprawdzenia zgłoszenia, którego wymogi określają art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w., ewentualnego uzupełnienia w drodze postanowienia, w określonym terminie, braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji (art. 123a ust. 6 u.p.w.) w przypadku ich wystąpienia, a następnie albo do uzyskania milczącej zgody organu właściwego (art. 23a ust. 5 u.p.w.) albo wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia (art. 123a ust. 5 u.p.w.), czy w przypadkach wymiennych w art. 123a ust. 7 u.p.w.
W przypadku analizowanej regulacji prawnej istotnym jest odwołanie się w art. 123a ust. 7 pkt 2 u.p.w do przepisu art. 125 u.p.w. odnoszącego się do pozwolenia wodnoprawnego. Oznacza to, że wolą ustawodawcy było zrównoważenie ustaleń i wymagań o szczególnym znaczeniu i zapewnienie im jednakowej ochrony w obu procedurach. Zgodnie z treścią powołanego powyżej przepisu pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 1a) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 1b) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 1c) ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich; 1d) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 2) ustaleń m.p.z.p., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.
W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo stwierdziły, że zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu, gdyż po pierwsze dlatego, że przedłożone wraz ze zgłoszeniem dokumenty i informacje, pomimo wydania na podstawie art. 123a ust. 6 u.p.w. postanowienia, nie zostały uzupełnione i tym samym zgłoszenie nie spełnia wymogów wynikających z art. 123a ust. 3 i 4 u.p.w. Prawidłowo przy tym oceniono, że zakres uzupełnienia zgłoszenia determinowany był przez okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza dotyczące tego, że teren, na którym mają być wyznaczone w granicach działki nr [...] miejsca wykorzystywane do kąpieli, nie jest terenem zrekultywowanym.
W szczególności na pełną aprobatę Sądu zasługuje argumentacja organu odwoławczego dotycząca braku zgodności przedłożonej kserokopii mapy i naniesionego na niej szkicu z opisem i stanem faktycznym na gruncie. Skarżąca strona nie dostrzega tego, że sporna mapa była wydana w czasie, kiedy na działce nr [...] istniała czynna kopalnia kruszywa i brak jest na niej oznaczenia zbiornika wodnego. Z tego powodu z wykonanego na mapie ewidencyjnej szkicu nie wynika, jak będzie wyglądała objęta zgłoszeniem inwestycja. Naniesienie na przedłożonej mapie schematu planowanych działań i zasięgu ich oddziaływania, nie powoduje tego, że plaża zachodnia – kąpielisko, zgodnie z taką mapą, nie będzie wyznaczona na gruncie rolnym oznaczonym RIVb (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVb), a plaża wschodnia i kąpielisko na gruncie RIVa (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVa) i częściowo na RHIb (grunty rolne, klasa bonitacyjna Illb). Powołana przez spółkę argumentacja nie zmieni tego, że na załączonej mapie nie ma oznaczenia wody, na której można byłoby wykonać kąpielisko (nie zaznaczono przebiegu linii wody w zbiorniku). Dlatego na pełną akceptację zasługuje ocena organu odwoławczego w odniesieniu do tego dokumentu. Spółka nie przedłożyła bowiem aktualnej mapy ewidencyjnej zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie. Dopiero zrekultywowanie terenu umożliwi naniesienie odpowiednich zmian na mapach ewidencyjnych i spowoduje, że teren objęty zgłoszeniem przestanie być częścią kopalni. Tym samy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 123a ust. 4 pkt 1 u.p.w., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że wnioskodawca nie przedłożył aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie, podczas gdy dokument taki został organowi dostarczony.
Zgodnym z prawem było zobowiązanie spółki do przedłożenia decyzji uznającej rekultywację terenu objętego zgłoszeniem za zakończoną (zgodnie z art. 22 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161). Tak jak wyżej wskazano, teren objęty zgłoszonym zamierzeniem, stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne, na których prowadzona była na podstawie decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z [...].07.2006 r., nr [...] eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "P.". Dla terenów tych, jako terenów przekształconych górniczo określono nowy, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji. W decyzji Burmistrza O. z 24.05.2011 r. (znak: IROŚ.7625/24/11/10 (pkt 3 ppkt 6) nakazano, że po zakończeniu eksploatacji przedmiotowego terenu należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym w celu odbudowania bioróżnorodności i zagospodarowania zmienionych elementów środowiska naturalnego. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez rekultywację terenu rozumie się nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. W art. 4 pkt 16 i pkt 17 powołanej ustawy wskazuje się, że grunty zdegradowane to grunty, których rolnicza lub leśna wartość użytkowa zmalała, w szczególności w wyniku pogorszenia się warunków przyrodniczych albo wskutek zmian środowiska oraz działalności przemysłowej, a także wadliwej działalności rolniczej (pkt 16), a grunty zdewastowane to grunty, które utraciły całkowicie wartość użytkową w wyniku przyczyn, o których mowa w pkt 16 (pkt 17). Jeżeli zatem grunty zostały zdegradowane lub zdewastowane w wyniku prowadzonej na nich i zakończonej działalności, a władający gruntami podmiot został indywidualnym aktem zobligowany do dokonania ich rekultywacji w określonym kierunku, to do czasu uznania decyzją właściwego organu rekultywacji za zakończoną, nie jest możliwe jakiekolwiek inne wykorzystanie tych gruntów.
Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego na temat oceny zgodności zgłoszonego zamierzenia z m.p.z.p. i tym samy zobowiązania spółki do przedłożenia stosownego dokumentu, Sąd podzielił poglądy prezentowane w judykaturze administracyjnej w odniesieniu do przepisu art. 125 pkt 2 u.p.w., który znajduje zastosowanie do procedury zgłoszeniowej ze względu na przepis art. 123a ust. 7 pkt 2 tej ustawy. Wskazać zatem należy, że w przypadku art. 125 pkt 2 u.p.w. chodzi o brak sprzeczności pozwolenia wodnoprawnego z konkretną normą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można zatem wydać decyzji administracyjnej, jeżeli sprzeciwia się temu przepis prawa powszechnie obowiązującego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, jest prawem powszechnie obowiązującym na terenie gminy. Pozwolenie wodnoprawne, którego przedmiotem jest w szczególności zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych na danym terenie, dotyczy w swej istocie sposobu zagospodarowania tego terenu. Każda decyzja administracyjna kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu, w tym sposób zagospodarowania położonej na nim nieruchomości, musi być zgodna (niesprzeczna) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obliguje to, w każdym wypadku, organ orzekający w takiej sprawie do dokonywania, z urzędu, oceny zgodności wniosku o pozwolenie wodnoprawne, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (vide: wyroki NSA z: 26.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2595/12; 24.04.2014 r., sygn. akt II OSK 2870/12, wyrok WSA w Szczecinie z 05.01.2011 r., sygn. akt II SA/Sz 726/10). Z przedstawionych powodów prawidłowo orzekające w sprawie organy powołały się na ustalenia obowiązującej dla objętego zgłoszeniem terenu uchwały Rady Miejskiej w O. z [...].01.2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy O. dla obrębów: G., K., P., P.(1), W., Z. Zgodnie z tą uchwalą teren objęty zgłoszeniem oznaczony jest symbolem PG ([...]), tj. teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny lub rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych rolniczych.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że skoro ustawodawca przyznaje właściwemu organowi trzydzieści dni od dnia doręczenia zgłoszenia na ewentualną ingerencję w postaci sprzeciwu w zgłoszone zamierzenie, to zgłoszenie to nie może być dokonane później niż trzydziestego pierwszego dnia (uwzględniając regułę przyjętą w art. 57 § 1 k.p.a.) przed planowanym dniem przystąpienia do działania wskazanego w zgłoszeniu. Skarżąca spółka nie zastosował się do tego wymogu. Dokonując bowiem 19.06.2017 r. zgłoszenia zamiaru wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki nr [...], jako terminy rozpoczęcia robót lub czynności podała dzień 15.06.2017 r. dla plaży wschodniej i dzień 23.06.2017 r. dla plaży zachodniej.
Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje pozostałą argumentacja przedstawiona w skardze. W szczególności pomimo podniesionych przez organ odwoławczy zastrzeżeń w odniesieniu do mapy ewidencyjnej, a także wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego nieprecyzyjnego i niejasnego sformułowania zakresu wymaganego uzupełninia w trybie art. 123a ust. 6 u.p.w. W świetle przedłożonego wraz ze skargą materiału aktowego nie znajduje również potwierdzenia zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W sprawie niniejszej biorąc pod uwagę zakres postępowania wyjaśniającego, nie można przypisać organom naruszenia tych przepisów. Stan faktyczny został bowiem ustalony poprawnie, na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. Nie ma więc również mowy o naruszeniu art. 77 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a.
Końcowo Sąd wyjaśnia, że ocena prawa dokonana w niniejszym wyroku nie uniemożliwia skarżącej stronie realizacji objętego zgłoszeniem zamierzenia. W ocenie Sądu, przedmiotowe przedsięwzięcie może zostać zrealizowane w trybie zgłoszenia, ale przed dokonaniem takiego zgłoszenia winna zostać wydana ostateczna decyzja uznająca rekultywację terenu za zakończoną.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) orzekł jak w sentencji.