II SA/Wr 333/15

II SA/Wr 333/15 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Olga Białek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 388/18 - Postanowienie NSA z 2018-03-06
II OSK 44/16 - Wyrok NSA z 2017-10-03
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 36a, art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 25 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2015 r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: DWINB), działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania W. S. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "PINB") z dnia 9 stycznia 2015 r., nr [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej: "u.p.b." nakazano W. S. - inwestorowi robót budowlanych związanych z budową obiektu budowlanego - jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów przy ulicy G. [...] we W. (działka nr [...], AM-5, obręb S.) - rozbiórkę w/w obiektu budowlanego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. PINB dla miasta W. poinformował inwestora o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego – hali o konstrukcji stalowej przy ulicy G. [...] we W. (działka nr [...]). W ten sposób zainicjowanym postępowaniu PINB przeprowadził w dniu 18 sierpnia 2011 r. oględziny. W ich trakcie ustalono, że na opisanej nieruchomości prowadzone są roboty budowlane. Do wykonania pozostały prace wykończeniowe wewnątrz budynku oraz zagospodarowanie terenu. Ustalono, że niewykończony budynek składał się z dwóch części - wyższej o konstrukcji stalowej, obudowanej blachą (panele ocieplane), zaopatrzonej w dwie bramy. W hali wykonany został kanał rewizyjny oraz podejścia kanalizacyjne. Niższa część budynku posiada konstrukcję stalową (dach oraz słupy). Pomiędzy słupami wykonane są ściany. Z zewnątrz konstrukcja obudowa jest panelami z blachy, wypełnionymi pianką. PINB ustalił, że pomiędzy dwiema częściami hali, niższą i wyższą, jest wykonana ściana murowana. Wyższa część hali posiada dach dwuspadowy, natomiast niższa dach jednospadowy. Niższa część hali posiada bramę wjazdową podnoszoną oraz od strony ulicy drzwi i witrynę.
Ponadto PINB pozyskał projekt budowlany inwestycji pn. hurtownia części samochodowych z przyłączami i dojazdem przy ul. G. [...] wraz z zatwierdzającą go decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia 20 grudnia 1996 r. Powyższa decyzją udzielono W. S. pozwolenia na budowę hurtowni części samochodowych z przyłączami: energetycznym, wodociągowym, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej i zbiornikiem bezodpływowym ścieków, kotłownią olejową oraz ogrodzeniem i dojazdem. Ponadto ustalono, że zgłoszeniem dokonanym w dniu 10 grudnia 2010 r. inwestor zawiadomił o zamiarze wykonania robót remontowych w obrębie uwidocznionego na przedłożonej przy tej okazji mapie budynku.
W celu ustalenia daty prowadzenia robót geodezyjnych na działce nr [...], w tym daty zinwentaryzowania obiektu uwidocznionego na mapie dołączonej do zgłoszenia z dnia 10 grudnia 2010 r., PINB wystąpił do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Miejskiego we W.. W udzielonej w dniu 3 listopada 2011 r. odpowiedzi poinformowano, że przedmiotowy obiekt został zinwentaryzowany w dniu 12 listopada 2011 r. (powinien być rok 2010 – pod. Sądu). Poinformowano również o wykonywaniu w okresie od 1996 r. do 2010 r. innych prac dotyczących inwentaryzacji uzbrojenia podziemnego w tym odcinka sieci wodociągowej, odcinka kanalizacji i kabli oświetleniowych.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. PINB wezwał inwestora do przedłożenia dziennika budowy oraz dokumentów wskazujących na ciągłość realizacji robót budowlanych w okresie od 1996 r. do 2011 r. (w postaci faktur, dowodów sprzedaży, wydania materiałów za wykonanie określonych usług związanych z realizacją obiektu lub innych dowodów w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a.).
W dniu 19 stycznia 2012 r. PINB w L. – w ramach prawa pomocy - przesłuchał w charakterze świadka A. M., który został na postawie zawiadomienia z dnia 10 lutego 2011 r. zgłoszony przez inwestora w charakterze kierownika budowy. Świadek zeznał, że nie jest już kierownikiem budowy. Wskazał, że inwestor nie dostarczył mu dziennika budowy ani też dokumentacji projektowej budynku. Przyznał, że decyzję o pozwoleniu na budowę widział jedynie przy wypełnianiu druku o podjęciu obowiązków kierownika budowy od poprzedniego kierownika. Podał, że pomimo zobowiązania się przez inwestora do okazania inwentaryzacji zrealizowanych robót, taka dokumentacja nie została mu przedłożona. Z uwagi na powyższe świadek oświadczył, że nie zna szczegółowego projektu budowlanego i dlatego też nie może wypowiedzieć się w kwestii ewentualnych odstępstw. Nie może także potwierdzić czy roboty są prowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną. Świadek oświadczył również, że nie prowadził dziennika budowy, nie wie kiedy nastąpiło rozpoczęcie robót budowlanych, nie posiada także wiedzy na temat przerw w budowie. Ponadto poinformował o rezygnacji z funkcji kierownika budowy.
W dniu 8 lutego 2012 r. dołączono do akt sprawy wydruki z ortofotomapy obrazujące stan zagospodarowania działki przy ul. G. [...] w latach 2006 - 2009.
W dniu 22 lutego 2012 r. powołując się na udzielone przez inwestora pełnomocnictwo – J.H. przedłożył w siedzibie PINB dokumenty dotyczące budowy hali przy ul. G. [...] w postaci: segregatora z rachunkami na zakup materiałów budowlanych za lata 1996-2011; zatwierdzonego projektu hurtowni części samochodowych; zatwierdzonego projektu zasilania hurtowni w energię elektryczną, zatwierdzonego projektu przyłącza wodociągowego; oświadczenia rzeczoznawcy budowlanego – mgr inż. R. D. z dnia 16 grudnia 2011 r. o tym, że budynek dawnego warsztatu samochodowego w pełni nadaje się do pełnienia funkcji stacji przeglądów samochodowych; uprawnienia kierownika budowy S. M.. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że nie było przerwy w rozumieniu Prawa budowlanego skutkującej utratą pozwolenia na budowę. Wskazał, że powyższe mogą potwierdzić świadkowie: J. O. i M. S.. Ponadto poinformował, że kierownikiem robót na obiekcie był S. M., który wyjechał, nie przekazując inwestorowi żadnych dokumentów.
Pismem z dnia 15 lutego 2012 r. A. M. poinformował PINB o odstąpieniu od pełnienia obowiązków kierownika budowy ze względu na brak dokumentów umożliwiających prowadzenie budowy.
Przesłuchana w dniu 7 marca 2012 r. J. B. wyjaśniła, że w grudniu 2009 r. zakupiła działkę budowlaną pod budowę domu jednorodzinnego, która jest usytuowana w okolicy G. [...]. Z tego względu obserwowała co się dzieje na terenie tej nieruchomości. Wskazała, że w momencie zakupu przez nią działki budowlanej na nieruchomości przy ul. G. [...] porastała tylko trawa. Nieruchomość była ogrodzona. Roboty budowlane rozpoczęły się dopiero jesienią 2010 r. Zostały wówczas wyznaczone granice budynku (powbijano paliki), potem powstały fundamenty, a następnie konstrukcja stalowa i obudowa zewnętrzna hali. Teren wokół budynku został wyłożony kostką. Na zrealizowanym budynku zamontowano neon "[...]" oraz tablicę z napisem "Stacja kontroli pojazdów". Świadek wyjaśnił, że roboty budowlane związane z budową hali trwały z niewielkimi przerwami od jesieni 2010 r. do chwili obecnej. Na terenie działki widać było sprzęt budowlany (koparki), pracowali robotnicy, składowany był materiał budowlany. Na ogrodzeniu widniała tablica budowlana, która informowała o powstaniu hurtowi części samochodowych. Świadek wskazał również, że obecnie nie zaobserwował prowadzenia działalności związanej z kontrolą pojazdów. Wskazał, że na płocie jest zamieszczony baner informujący o ofercie wynajmu pomieszczenia biurowego o powierzchni ok. 100 m².
Przesłuchany w tym samym dniu drugi świadek – J. Ż. oświadczył, że w październiku 2009 r. interesował się działkami budowlanymi w okolicy ul. G.. Takiego zakupu dokonał w październiku 2010 r. i od tego momentu bywał tam bardzo często. Wyjaśnił, że w październiku 2009 r. działka przy ul. G. [...] była ogrodzona płotem i zarośnięta trawą. Nie było na niej żadnych budynków ani fundamentów. W listopadzie 2010 r. pojawiły się fundamenty, później szkielet konstrukcji stalowej, wyłożono plac kostką. Następnie wykonano poszycie z blach. Później toczyły się prace wykończeniowe. Pod koniec 2011 r. pojawił się na budynku napis "Stacja kontroli pojazdów" oraz neon reklamowy "[...]". Świadek oświadczył, że od listopada 2010 r. na terenie budowy zaobserwował maszyny budowlane, robotników oraz materiały budowlane. Na ogrodzeniu zamieszczona była tablica budowy informująca, że roboty budowlane związane z budową hurtowni części samochodowych prowadzone są na podstawie z decyzji o pozwoleniu na budowę z roku 1996. Świadek wyjaśnił, że w chwili obecnej nie zauważył użytkowania hali, pojawił się natomiast baner oferujący wynajmem pomieszczeń biurowo- magazynowych o powierzchni 110 m².
Postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r., nr [...] PINB wezwał W. S. do wskazania osoby pełniącej funkcje kierownika budowy w okresie od 1996 r. do 2011 r. oraz wskazania jakie roboty były prowadzone w poszczególnych latach w okresie od 1996 r. do końca 2011 r.
W udzielnej w dniu 18 kwietnia 2012 r. odpowiedzi W. S. poinformował, że kierownikiem budowy był S. M., zamieszkały w W.. Wyjaśnił, że kierownik budowy przyjeżdżał i kontrolował roboty do jesieni 2011 r. Od końca 2011 r. nie ma z nim kontaktu. Według wiedzy inwestora, kierownik wyjechał bez pozostawienia adresu oraz nie zwracając dokumentów budowy. Inwestor wskazał, że w takiej sytuacji podjął próbę zmiany kierownika, ale spotkała się ona z odmową z uwagi na prowadzone postępowanie. Przedstawiając szczegółowy harmonogram robót budowlanych prowadzonych na nieruchomości przy ul. G. [...] inwestor wyjaśnił, że w 1997 r. zebrał humus na odkład; 1999 r. zrobił przyłącze wodne, zasypał rów i ułożył drenaż wzdłuż ul. G.; 2001 r. założył ogrodzenie i bramę wjazdową; 2003 r. nastąpił montaż lamp oświetleniowych i rozprowadzenie kabli energetycznych i kanalizacji; 2005 r. zazbrojono i wylano ławy i słupy konstrukcyjne hali (punkt zero); 2007 r. prowadzone były dalsze roboty ziemne (kopanie i zbrojenie ław fundamentowych); 2009 r. prowadzono roboty zmienne przyłącza w postaci zakopania rur osłonowych wodno-kanalizacyjnych studzienki, położono główny kabel energetycznych; 2010 r. przymocowano konstrukcje stalowe hali i obłożono blachą; 2011 r. utwardzono parking wokół fali i położono krawężniki. Inwestor wskazał, że realizację tych robót może potwierdzić najbliższa sąsiadka J. K..
Pismem nadesłanym drogą elektroniczną w dniu 11 czerwca 2012 r. J. B. poinformowała, że 4 czerwca 2012 r. do pomieszczeń przy ul. G. [...] wprowadził się autokomis. Na tą okoliczność przesłała dokumentację fotograficzną.
Postanowieniem z dnia 10 października 2012 r., nr [...] wezwano inwestora do przedłożenia dowodów potwierdzających pełnienie przez S. M. funkcji kierownika budowy w okresie 1996 r. do 2011 r.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. PINB w W. poinformował o braku możliwości przesłuchania w charakterze świadka S. M.. Wskazano, że wysłane na podany przez inwestora adres wezwania zostały zwrócone z adnotacją, że adresat jest nieznany.
Przy piśmie z dnia 17 grudnia 2012 r. W. S. oświadczył, że umowę z kierownikiem budowy S. M. zawarł ustnie. Umowa obowiązywała od momentu jej zawarcia czego potwierdzeniem jest ustanowienie S. M. kierownikiem budowy.
W dniu 16 kwietnia 2013 r. W. S. przedłożył w siedzibie PINB trzy egzemplarze projektu budowlanego zamiennego budowy jednokondygnacyjnego budynku usługowego – stacja kontroli pojazdów.
W piśmie datowanym na dzień 27 maja 2013 r. A. M. oświadczył, że z dniem 28 lutego 2011 r. inwestor zawiadomił PINB o zmianie kierownika budowy i przyjęciu tego obowiązku przez niego. Wskazał, że niedługo później z uwagi na brak przekazania dokumentacji budowy odstąpił od pełnienia tych obowiązków. Oświadczył również, że obecnie po przedstawieniu mu nowego projektu- inwentaryzacji powykonawczej, może stwierdzić, że hala wykonana jest zgodnie z przedstawionym projektem i sztuką budowlaną. Do pisma dołączono datowane na dzień 27 maja 2013 r. oświadczenie kierownika budowy podpisane przez A. M., w którym wskazuje się, że budowa "Stacji kontroli pojazdów we W. przy ul. G. [...]" została wykonana zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym zamiennym.
W dniu 5 czerwca 2013 r. W. S. powołując się na zakończenie inwestycji polegającej na budowie jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r. oraz fakt braku przesłuchania w prowadzonym postępowaniu świadków w sprawie, będących jednocześnie stronami postępowania, zwrócił się o potwierdzenie braku przeciwskazań do użytkowania obiektu. Wobec tego, powołując się na przedłożenie niezbędnych dokumentów, inwestor zwrócił się o określenie terminu w jakim może przystąpić do użytkowania.
Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. PINB we W. poinformował Prezydenta W., który to organ wydał w dniu 20 grudnia 1996 r. decyzję nr [...], że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że inwestor rozpoczął roboty budowlane związane z inwestycją w roku 2010. Powołując się na regulację wynikającą z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego zwrócił się o rozważanie konieczności stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wydanym w tym samym dniu postanowieniem nr [...] PINB zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozpoznania przez organ administracji wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta W. z dnia 20 grudnia 1996 r.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r., nr [...] Prezydent W. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 20 grudnia 1996 r. uznając, że przedłożone przez PINB dokumenty i podane fakty nie świadczą o tym, że budowa nie została rozpoczęta przez upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a ponadto ani inwestor, oraz żadna ze strona nie złożyły wniosku o wygaszenie tej decyzji.
Wobec ustania przesłanki zawieszenia postępowania PINB postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., nr [...] postanowił o jego podjęciu.
Następnie w związku ze znacznym upływem czasu, PINB przeprowadził w dniu 28 marca 2014 r. oględziny. Na ich trakcie ustalono, że przy ul. G. [...] znajduje się budynek stacji kontroli pojazdów "[...]". PINB stwierdził, że istniejący obiekt jest inny niż obiekt, którego projekt zatwierdzono decyzją Prezydenta W. z dnia 20 grudnia 1996 r. Według organu I instancji odmienność obiektu polega na tym, że:
1) obiekt posiada inne wymiary w rzucie, t.j. 18,30 m x 12,88 m wobec projektowanych 14,0 m x 68,70 m, co świadczy o tym, że został wytyczony odmiennie od początku budowy obiektu (fundamenty zrealizowano już w innych osiach),
2) bryła budynku posiada inny kształt zadaszenia - obecnie wykonany obiekt jest dwunawowy, z czego jedna nawa posiada dach dwuspadowy, a druga jednospadowy (część ta jest niższa), natomiast zatwierdzony projekt zakładał wykonanie dachu dwuspadowego na całej długości budynku przy układzie jednonawowym, z obniżoną wysokością budynku na jego szczytach,
3) budynek posiada inną wysokość od budynku projektowanego - wysokość attyki niższej części budynku - 4,10 m, wyższej - 5,60 m, natomiast w zatwierdzonym projekcie wysokość attyki niższej części budynku - 4,50 m, wyższa część nie posiada attyki,
4) do realizacji budynku użyto innych elementów i materiałów konstrukcyjnych - zrealizowany budynek jest o konstrukcji stalowej, słupy z kształtowników HEB 150, dźwigary niewidoczne, dźwigar w części niższej o wysokości ok. 23-25 cm, ściany zewnętrzne w części wyższej murowane do wysokości 100 cm z parapetem, stanowią wypełnienie pomiędzy słupami i jednocześnie ścianę podokienną, do słupów konstrukcyjnych mocowana jest konstrukcja ościeżnic o wysokości 305 cm, przestrzeń nad oknami została wykończona płytą warstwową, pozostałe ściany zewnętrzne wykonano z płyt warstwowych stalowych z rdzeniem z PU; natomiast zgodnie z zatwierdzonym projektem konstrukcja obiektu miała być wykonana ze słupów stalowych mocowanych na żelbetowych postumentach o wysokości 140cm ponad posadzkę, miała być obudowana z zewnątrz samonośną ścianą murowaną warstwowo,
5) elewacje wzniesionego obiektu w żaden sposób nie nawiązują do projektu zatwierdzonego decyzją z 1996 r., bramy wjazdowe w wykonanym obiekcie znajdują się na szczytach budynku, zaś w projekcie miały znajdować się w ścianach szczytowej i podłużnej,
6) w budynku wykonano kanał rewizyjny o szerokości 80 cm, głębokości 142 cm i długości 8,0 m, zamontowano również stanowisko hamowni i diagnostyki amortyzatorów (wymiary 158 cm x 242 cm), co potwierdza funkcję obiektu jako stacji kontroli pojazdów, a nie hurtowni części samochodowych, która była przewidziana w zatwierdzonym projekcie z 1996 r.,
7) w sposób inny zagospodarowano teren wokół budynku - nie wykonano dojazdu na teren posesji, obiekt zrealizowano jedynie na części nieruchomości oznaczonej nr G. [...], część oznaczona nr G. [...] nie jest zagospodarowana; wykonano kratki ściekowe kanalizacji deszczowej nieprzewidziane w zatwierdzonym projekcie; wzdłuż ściany podłużnej wyższej części budynku wykonano rów, w którym widoczna jest kanalizacja deszczowa.
Ponadto PINB stwierdził, że do budynku doprowadzono instalację gazową nieuwidocznioną na zatwierdzonym projekcie, który przewidywał zasilanie c.o. kotłem olejowym. Nadto stwierdzono, że w obrębie wykonanego budynku znajdują się dwa pomieszczenia - hala kontroli w części wyższej budynku i pomieszczenie o nieokreślonym statusie w części niższej, w części tej wydzielono również sanitariaty i pomieszczenie socjalne dostępne z hali kontroli. Na budynku zawieszony jest szyld z nazwą stacji kontroli pojazdów. Obecny w trakcie oględzin pełnomocnik inwestora nie potrafił udzielić odpowiedzi na pytanie czy roboty budowlane związane z budową budynku zostały zakończone.
PINB uznając, że w rozpatrywanym przypadku przedwczesnym byłoby nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., postanowieniem nr [...] z dnia 1 kwietnia 2014 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów posadowionego na terenie posesji przy ul. G. [...]. Jednocześnie nałożył na inwestora robót obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia: zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej; decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budową, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budową).
Ponadto, powołując się na analizę zgromadzonego materiału dowodowego, PINB dookreślił przedmiot postępowania, oznaczony dotychczas ogólnie jako budowa hali o konstrukcji stalowej, jako budowę jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów przy ul. G. [...] we W.. O powyższym organ powiadomił strony postępowania pismem z dnia 12 maja 2014 r.
Przekazanym w dniu 20 czerwca 2014 r. drogą elektroniczną wniosku pełnomocnik inwestora – J. S. zwrócił się do PINB o wyjaśnienie tego, jaki obiekt jest realizowany na podstawie pozwolenia na budowę, którego pozostawienie w obrocie prawnym było badane przez Prezydenta W.. Ponadto zwrócił się o wskazanie zapisów m.p.z.p., na których podstawie PINB uznał prawo do zastosowania przepisów umożliwiających zalegalizowanie samowoli budowlanej. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, że w przypadku potwierdzenia braku zgodności zamiarów inwestora w zakresie funkcji obiektu, określonej podczas oględzin dokonanych w dniu 28 marca 2014 r. z ustaleniami m.p.z.p. inwestor podjął decyzje o dokończeniu budowy zgodnie z określeniami dotyczącymi funkcji, zawartymi w decyzji z roku 1996.
W dniu 25 czerwca 2014 r. do PINB wpłynął podpisany przez kolejnego pełnomocnika inwestora - mgr inż. W. B. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie jednokondygnacyjnego budynku usługowego przy ul. G. [...] we W. wstrzymanych postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014r. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze sporządzonego we wrześniu 2012 r. "Projektu budowlanego zamiennego budowy jednokondygnacyjnego budynku usługowego - stacji kontroli pojazdów, obręb S., Gmina W., Powiat W., ul. G. [...]/Ł.,[...] W., dz. [...], [...], AM-5".
W dniu 26 czerwca 2014 r. wpłynęło do PINB zgłoszenie podpisane przez adw. J. W., który powołując się na udzielone przez inwestora pełnomocnictwo, oświadczył, że dotychczasowe pełnomocnictwo udzielone A. S. z dniem 20 czerwca 2014 r. zostało wypowiedziane. Wskazano, że jedynymi pełnomocnikami pozostają adw. J. W. oraz W. B.. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że cofa w całości wniosek z dnia 20 czerwca 2014r. (dokument elektroniczny), dotychczasowego pełnomocnika A. S..
W dniu 4 lipca 2014 r. W. B. przedłożył wypis i wyrys z dnia 24 czerwca 2014 r. z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S. P. we W..
W dniu 3 września 2014 r. W. B. oświadczył, że w toczącym się postępowaniu o wznowienie robót budowlanych należy rozpatrywać zgodność i projekt zamienny budynku usługowego stacji kontroli pojazdów zlokalizowanego przy ul. G. [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydania pozwolenia na budowę – decyzja z dnia 20 grudnia 1996 r. Ponadto pełnomocnik wskazał, że budowa została rozpoczęta zgodnie z tą decyzją i dokonane zmiany zaszły w okresie gdy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania, na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę.
Przy piśmie z dnia 16 września 2014 r. inwestor przedłożył, wydane przez Kierownika Zespołu Informacji i Przyjmowania Korespondencji w Urzędzie Miasta W., zaświadczenie nr [...] z dnia 15 września 2014 r. Treścią zaświadczenia objęto potwierdzenie, że na dzień 20 grudnia 1996 r. dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...], AM-5, obręb: S. przy ul. G. [...] we W. – od dnia 15 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 6 listopada 1993 r. w sprawie planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla S. we W. oraz zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonym w dniu 10 czerwca 1988 r. uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej we W.. W planie tym obszar, na którym znajduje się wnioskowana działka oznaczony jest symbolem S29UR, oznaczający teren usług rzemiosła uciążliwego. Blacharstwo pojazdowe, lakiernictwo. Mieszkania przy warsztatach.
W dniu 28 października 2014 r. do akt dołączono postanowienie nr [...] wydane przez Prezydenta W. w dniu 27 października 2014 r. Mocą tego postanowienia odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia 20 grudnia 1996 r.
W tak kształtującym się stanie faktycznym sprawy PINB we W. decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej: "u.p.b." oraz art. 104 k.p.a., nakazał W. S. - inwestorowi robót budowlanych związanych z budową obiektu budowlanego - jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów przy ulicy G. [...] we W. (działka nr [...], AM-5, obręb S.) - rozbiórkę w/w obiektu budowlanego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Organ I instancji przyjął, że cechą wspólną istniejącego obiektu z projektem zatwierdzonym w roku 1996 pozostaje jedynie adres nieruchomości i numery oznaczeń geodezyjnych nieruchomości (choć też w części), natomiast na nieruchomości przy ulicy G. [...] wykonano obiekt zupełnie inny niż zakładał zatwierdzony projekt budowlany, o innych gabarytach, innych rozwiązaniach konstrukcyjnych i materiałowych, innej funkcji obiektu. Wskazując na to, że budowa od podstaw (od fundamentów) nie odpowiada rozwiązaniom przewidzianym w zatwierdzonym projekcie, organ I instancji uznał, że inwestor zrealizował zupełnie inny budynek, co jednoznacznie wynika także z porównania z przedłożonym przez inwestora niezatwierdzonym "projektem budowlanym zamiennym". Ponadto, pomierzone w trakcie oględzin wymiary obiektu różnią się od wymiarów przedstawionych w przedłożonym niezatwierdzonym "projekcie budowlanym zamiennym", sporządzonym we wrześniu 2012 r.
Organ I instancji uznając, że inwestor zrealizował inny budynek niż przewidziany w zatwierdzonym pozwoleniu na budowę, jednocześnie wykluczył możliwość kwalifikowania zrealizowanych robót jako "istotnego odstąpienia" - w rozumieniu przepisu art. 36a ust. 1 u.p.b. Powołując się na wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10 PINB przyjął, że istotne odstąpienie od pierwotnego projektu budowlanego nie może oznaczać wybudowania całkiem innego obiektu, pozbawionego charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, choćby jego przeznaczenie było podobne czy nawet identyczne. Jak zatem ustalono w trakcie przeprowadzania czynności dowodowych, zrealizowany przez inwestora obiekt nie jest tożsamy z obiektem oznaczonym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. "Istotne odstąpienie" w rozumieniu przepisu art. 36 a ust. 1 u.p.b. nie może bowiem oznaczać wybudowania całkiem innego obiektu. Tożsamość obiektu, pozwalająca na zalegalizowanie w nim istotnych odstępstw od projektu, musi dotyczyć tak podstawowych jego cech jak usytuowanie na działce. Natomiast z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że nastąpiła całkowita zmiana przedsięwzięcia inwestycyjnego. Zachodzi rozbieżność w zakresie kubatury obiektu, w zakresie jego lokalizacji - usytuowania na działkach (zakres opracowania), charakterystycznych parametrów obiektu takich jak długość, szerokość, wysokość, wykorzystanych elementów konstrukcyjnych i materiałowych. Oznacza to, że nie może być tu mowy o tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu wykonanego (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1924/06).
Oceniając przedłożone przez inwestora dokumenty organ I instancji stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym na art. 48 u.p.b. należy przedłożyć projekt budowlany, odmiennie niż w postępowaniu naprawczym opartym na art. 50-51 u.p.b., w którym należy przedłożyć projekt budowlany zamienny w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. PINB wskazał, że inwestor nie przedłożył zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. PINB stwierdził, że zaświadczenie nr [...] odnosi się do już nieaktualnej uchwały nr [...], która obowiązywała od dnia 15 stycznia 1994 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. Obecnie dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...] obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S. P. we W.. Zgodnie z tym planem dla strefy, w której znajduje się nieruchomość oznaczona G. [...], ustalono przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a więc niedopuszczalna jest budowa budynku usługowego stacji kontroli pojazdów.
Wobec powyższego, z uwagi na niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] organ I instancji uznał za zasadne zastosowanie art. 48 ust. 1 u.p.b. i na tej podstawie orzeczenie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył inwestor, wnosząc o jej uchylenie. Reprezentujący stronę pełnomocnik raz jeszcze powtórzył, że inwestor otrzymał prawomocną decyzję Prezydenta W. z dnia 20 grudnia 1996 r., nr 3867-IV/96 o pozwoleniu na budowę, która to decyzja wydana została na podstawie obowiązującego w tym czasie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoczęta na podstawie tej decyzji budowa nie została zakończona. Według odwołującej się strony, uchwalona zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pogarszać warunków na należącej do niej działce i samego budynku, ponieważ prawo nie działa wstecz. Autor odwołania zauważył również, że nazwa inwestycji określona w decyzji PINB jest niezgodna z wydanym pozwoleniem na budowę. Ponadto za nieprawdziwe autor skargi potraktował stwierdzenie organu I instancji, że inwestor zrealizował jednokondygnacyjny budynek usługowy stacji kontroli pojazdów, gdyż cały czas realizował zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę budynek hurtowni części samochodowych i jest to funkcja handlowa w myśl obowiązującego Prawa budowlanego i właściwych rozporządzeń. Zapewniono, że ławy fundamentowe realizowano według zatwierdzonego projektu budowlanego. Wskazano, że wykonanie dachu dwuspadowego, który został w jednej części obniżony, zostało wymuszone przez obniżenie kosztów realizacji inwestycji, wynikających z dużej rozpiętości oparcia konstrukcji dachu. Według odwołującej się strony, w decyzji błędnie zinterpretowano układ połaci dachu, który jest dwuspadowy z asymetryczną kalenicą. Również wysokość budynku, zastosowane materiały konstrukcyjne oraz wygląd elewacji są zgodne z zatwierdzonym projektem. Wprowadzone zmiany wynikają z konieczności dostosowania do istniejących przepisów i norm konstrukcyjnych. Według strony postępowania, elementy hamowni i diagnostyki amortyzatorów zamontowano do potrzeb sprawdzania magazynowanych części, które mają być składowane w budynku hurtowni części samochodowych. Ponadto podano, że zagospodarowanie terenu nie zostało jeszcze ukończone i nie można stwierdzić, że jest inne niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Nadto zarzucono organowi I instancji, iż ten uniemożliwił inwestorowi przeprowadzenie procedury zatwierdzenia rysunków zamiennych do zatwierdzonego w 1996 r. projektu budowlanego. Doszło do tego poprzez postawienie warunków niemożliwych do spełnienia poprzez żądanie zgodności z obecnie obowiązującym mpzp. Na zakończenie autor odwołania zaznaczył, że obecnie zrealizowana została pierwsza części budynku, inwestor zamierza kontynuować budowę w kolejnym etapie i zakończyć inwestycję zgodnie z wydanym i czynnym pozwoleniem na budowę. Podkreślono, że wprowadzone zmiany nie są istotne.
Decyzją z dnia 25 marca 2015 r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia DWINB, powołując się na regulację zawartą w art. 48 ust. 1 u.p.b., wyjaśnił, że inwestor nie wykonał obowiązków legalizacyjnych nałożonych przez organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia 1 kwietnia 2014 r. DWINB wskazał, że inwestor nie przedłożył zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według organu II instancji, przedłożone przez pełnomocnika inwestora zaświadczenie z dnia 15 września 2014 r. odnosi się do już nieaktualnej uchwały nr [...]. Obecnie dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...] obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego S. P. we W.. Z powyższej uchwały wynika, że nieruchomość znajduje się w strefie, dla której ustala się przeznaczenie jako: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec powyższego nie jest dopuszczalna budowa budynku usługowego w postaci stacji kontroli pojazdów.
Organ II instancji uznał przy tym za chybione zarzuty odwołania, według którego podstawą legalizacji winien być miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w chwili wydania decyzji z dnia 20 grudnia 1996 r., udzielającej pozwolenia na budowę hurtowni części samochodowych. W tym zakresie wyjaśniono, że w art. 48 ust. 3 pkt 1 u.p.b. stanowi wyraźnie o obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odwołując się do orzecznictwa administracyjnego, organ odwoławczy wskazał, że nie może budzić wątpliwości, że w procedurze legalizacyjnej budowy prowadzonej na podstawie art. 48 u.p.b., warunkiem legalizacji jest zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie legalizacji samowoli a nie w czasie rozpoczęcia jej wykonywania. Ponadto zauważył, że rozbieżności co do wyboru właściwego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczyły kwestii legalizacji samowoli budowlanej wykonanej w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r., która to ustawa w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, ponieważ w tym przypadku obiekt powstał po roku 1996, a nadto jak oświadczył inwestor w odwołaniu, jego budowa nie została zakończona. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie naruszono zasady lex retro non agit. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że podniesiony w odwołaniu zarzut byłby uzasadniony gdyby inwestor wykonywał roboty legalnie uzyskując pozwolenie na budowę i realizując budowę zgodnie z jego warunkami. Natomiast inwestor nie posiadający uprawnień do realizacji danej budowy nie może skutecznie podnosić zarzutu, że budowa winna być badana w zakresie zgodności z przepisami obowiązującymi przy jej rozpoczęciu. To ustawodawca jednoznacznie wskazał, że warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest jej zgodność z przepisami obowiązującymi.
Organ II instancji nie zgodził się również z zarzutami, że PINB w swojej decyzji błędnie określił przedmiot inwestycji. W tym zakresie organ odwoławczy w pełni zgodził się z organem I instancji, że faktycznie zrealizowany obiekt istotnie różni się od obiektu, który miał być zrealizowany według udzielonego pozwolenia. Na dokumentacji zdjęciowej wykonanej w czasie oględzin w dniu 28 marca 2014 r. na fasadzie budynku widać duży napis "Stacja kontroli pojazdów". Widoczna jest także tablica: "Podstawowa stacja kontroli pojazdów ABTE" i podanie są godziny pracy. DWINB wskazał również, że inwestor celem legalizacji inwestycji przedłożył projekt budowany zamienny budowy jednokondygnacyjnego budynku usługowego - stacja kontroli pojazdów, przy ul. G. [...], na działkach nr [...], [...], [...] z września 2012 r., co również potwierdza prawidłowość ustaleń organu powiatowego w zakresie przedmiotu inwestycji. DWINB raz jeszcze przedstawiając ujęte w zaskarżony rozstrzygnięciu różnice między obiektem wykonanym a zaprojektowanym, przyjął że zrealizowany budynek jest obiektem, którego kształt, forma, wymiary, usytuowanie, funkcja nie odpowiadają cechom obiektu zaprojektowanego w roku 1996. Porównując kształt zaprojektowanego budynku - projektu zagospodarowania terenu, rzuty, przekroje, rysunki elewacji ze stanem rzeczywistym zobrazowanym szczegółowo na fotografiach sporządzonych przez pracowników PINB w toku oględzin, organ odwoławczy uznał, że zrealizowany obiekt całkowicie różni się od obiektu, którego budowa została zatwierdzona decyzją z dnia 20 grudnia 1996r. W przekonaniu organu odwoławczego, wyjaśnienia inwestora są niewiarygodne w konfrontacji z materiałem dowodowym zebranym w sposób rzetelny i wyczerpujący z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Według organu odwoławczego, brak jest także podstaw do tego aby rozpatrywać sporną inwestycję w kategorii odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Powołując się na art. 36a ust. 5 u.p.b. DWINB uznał, że o zmianach istotnych lub nieistotnych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowanego można mówić, gdy wykonany obiekt wprawdzie różni się od zaprojektowanego lecz jego istotne cechy takie jak kształt, wygląd elewacji, rozmiary, rozwiązania konstrukcyjne i materiałowe pozostają w istotnym stopniu tożsame. W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z samowolną budową.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wobec niewykonania obowiązku orzeczonego postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015r. należało nakazać inwestorowi rozbiórkę jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów przy ul. G. [...] we W. w trybie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 u.p.b.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Orzekającym w sprawie organom skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 36a ust. 5 u.p.b., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydatne zaskarżonej decyzji, podczas gdy wprowadzone przez skarżącego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowią jedynie nieistotne odstąpienie, zatem są one dopuszczalne i nie wymagają uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę;
2) art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewykazanie, że prowadzona inwestycja budowlana nie była zgodna z treścią wydanego i obowiązującego pozwolenia na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r. w przedmiocie budowy hurtowni części samochodowych z przyłączami oraz ogrodzeniem i dojazdem, jak również poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła wątpliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego, zbieżne z wcześniej przedstawionymi w odwołaniu. Skarżący ponownie powtórzył stanowisko, zgodnie z którym budowa prowadzona była na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r. i w oparciu o obowiązujący wówczas mpzp. Ponadto wskazał, że przedmiotem decyzji wydanej przez PINB było niespełnienie przez inwestora warunków postanowienia z dnia 1 kwietnia 2014 r. Według skarżącego tym postanowieniem nałożono na niego warunki, których spełnienie było niemożliwe. Skarżący zauważył również, że PINB uniemożliwił mu przeprowadzenie procedury zatwierdzenia rysunków zamiennych do projektu budowlanego z dnia 20 grudnia 1996 r. Doszło do tego z powodu postawienia niemożliwego do spełnienia warunku jakim było żądanie poświadczenia zgodności z obecnie obowiązującym mpzp. Nadto, w toku prowadzonego postępowania został wydany wobec skarżącego nakaz rozbiórki, pomimo posiadania przez niego ostatecznego pozwolenia na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r. Autor skargi powtórzył już prezentowane twierdzenie, że na obecnym etapie, inwestor zrealizował pierwszą część budynku i zamierza kontynuować kolejny etap budowy oraz zakończyć inwestycję zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Na tym etapie realizacji budowy nie jest jeszcze możliwe kwalifikowanie wprowadzonych zmian.
Odnosząc się do przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz stanu faktycznego pełnomocnik skarżącego wskazał, że inwestor nigdy nie zgłaszał faktu zakończenia budowy. Nadto, w toku prowadzonej kontroli PINB nie wykazał, że skarżący użytkuje bez pozwolenia wybudowaną już część obiektu, co potwierdza zgodność prowadzonych prac z wydanym pozwoleniem na budowę. Podkreślono również, że uchwalona zmiana mpzp nie może pogorszać warunków na danej działce i samego budynku, ponieważ prawo nie działa wstecz. Skarżący zwrócił uwagę na wątpliwości dotyczące określenia przez PINB nazwy prowadzonej inwestycji. Podkreślił że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprost wskazane zostało, że Prezydent W. w dniu 20 grudnia 1996 r. udzielił pozwolenia na budowę hurtowni części samochodowych z przyłączami: energetycznym, wodociągowym, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej i zbiornikiem bezodpływowym ścieków, kotłownią olejową oraz ogrodzeniem i dojazdem przy ul. G. [...] we W. W petitum zaskarżonej decyzji wskazano natomiast rozbiórkę jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów przy ul. G. [...] we W.. Powyższe zdaniem skarżącego dowodzi niezgodności pomiędzy nazwą inwestycji określonej w decyzji PINB a wydanym pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym nieprawdą jest stwierdzenie organu, że inwestor zrealizował jednokondygnacyjny budynek usługowy stacji kontroli pojazdów, gdyż cały czas realizował zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę budynek hurtowni części samochodowych i jest to funkcja handlowa w myśl Prawa budowlanego i właściwych rozporządzeń.
Odnosząc się do stwierdzonych przez orzekające organy odmienności zrealizowanych robót od wydanego pozwolenia na budowę, autor skargi podniósł, że ławy fundamentowe realizowano według zatwierdzonego projektu budowlanego. Wykonano dach dwuspadowy, który został obniżony w jednej części. Wyjaśniono, że działanie to zostało wymuszone przez obniżenie kosztów realizacji inwestycji, wnikających z dużej rozpiętości oparcia konstrukcji dachu. W zaskarżonej decyzji błędnie zinterpretowano układ połaci dachu, który jest dwuspadowy z asymetryczną kalenicą. Ponadto, w zatwierdzonym projekcie budowlanym dolna część attyki wynosi 4,50 m., natomiast wysokość budynku wynosi w kalenicy 5,65 m. Tym samym należało przyjąć, że wysokość budynku jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym. W przekonaniu skarżącego również zastosowane materiały do konstrukcji budynku były zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wszelkie dokonane zmiany nie były zmianami istotnym, ponieważ w okresie od wydania decyzji do realizacji inwestycji zmieniały się chociażby przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Zatem wszelkie zmiany wynikały jedynie z konieczności dostosowania budynku do aktualnie obowiązujących przepisów i norm. Dlatego też wprowadzone zostały zmiany na etapie realizacji obiektu w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania obiektu. Zmianie uległy również w tym czasie normy dotyczące budynków o konstrukcji stalowej, co jest niezwykle istotne dla właściwej interpretacji wprowadzonych zmian w samej konstrukcji obiektu. W związku z tym autor skargi wskazał, że od roku 1996 w budownictwie w wyniku wejścia w życie nowych przepisów w zakresie ochrony cieplnej budynków wprowadzono materiały równoważne, które zastąpiły ściany murowane trójwarstwowe na ściany osłonowe jedno lub dwuwarstwowe dla poprawienia charakterystyki energetycznej obiektów. Zmiana ścian zewnętrznych została spowodowana wyłącznie zmianą obowiązujących przepisów, ponieważ ściany te nie były ścianami nośnymi, lecz osłonowymi. Główna konstrukcja budynku szczegółowo określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym była zaprojektowana na slupach stalowych posadowionych na własnych stopach fundamentowych. W ocenie skarżącego także elewacje nawiązują do zatwierdzonego projektu budowlanego. W projekcie tym pokazany został schematycznie układ elewacji. Zmianie uległ jedynie układ otworów okiennych i bramowych, jednakże zmiana ta wynikała wyłącznie z powodu dostępności nowych materiałów oraz nowych rozwiązań technologicznych w budownictwie. Z kolei element hamowni i diagnostyki amortyzatorów zostały zamontowane na potrzeby sprawdzania magazynowych części, które mają być składowane w budynku hurtowni części samochodowych. Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że zagospodarowanie terenu nie zostało jeszcze ukończone, zatem nie sposób stwierdzić, że jest ono inne niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym, albowiem budowa nie została ukończona. Na zakończenie skargi jej autor powoła się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 456/10.
W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko w całości i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi. Przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawa prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem prawa o którym mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, do której zastosowanie będzie miał stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej: u.p.b., czy też zachodzi przypadek odstąpienia (istotnego lub nieistotnego jak twierdzi skarżący) od zatwierdzonego projektu budowlanego. W przypadku art. 48 u.p.b. chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora uprawnień organów budowlanych w zakresie oceny zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz formalnej zgody na jego realizację. Przy odstępstwie od pozwolenia na budowę, które nie mieści się w ramach art. 48 u.p.b., lecz regulowane jest w art. 50 (a także art. 51) tej ustawy chodzi natomiast jedynie o samowolne odstępstwo od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę (tak też NSA w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2563/10). Ustawodawca w przepisach ustawy Prawo budowlane nie zamieścił wprost definicji legalnej pojęcia "istotnego odstępstwa". Jednakże w art. 36a ust. 5 u.p.b. przyjęto, że nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne i nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę o ile nie dotyczy kwestii szczegółowo wymienionych w tym przepisie. Wprowadzony w tym przepisie katalog dotyczy: zakresu projektu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu dla osób niepełnosprawnych, zamiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przyjęcie powyższej regulacji oznacza, że kwestię oceny "istotności odstępstwa" ustawodawca pozostawił uznaniu administracyjnemu. Zgodnie z poglądami judykatury (por. np. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1924/06, wyrok NSA z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 594/04, wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2563/10, wyrok WSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1066/11, wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1703/10, wyrok WSA z dnia 22 listopada 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 600/05), jak i nauki prawa (Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007, s. 444) "istotne odstąpienie", w rozumieniu przepisu art. 36a ust. 1 u.p.b., nie może oznaczać wybudowania całkiem innego obiektu, pozbawionego charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, choćby jego przeznaczenie było podobne czy nawet identyczne.
Analiza art. 36a u.p.b. wskazuje na jeszcze jedną istotną dla sprawy okoliczność, a mianowicie, że przepis ten został wprowadzony w celu dyscyplinowania procesu inwestycyjnego. Inwestor dysponujący nieruchomością do celów budowlanych jest uprawniony podczas robót budowlanych do zmian, przeróbek i istotnych odstępstw, jeśli nie pozostaje to w kolizji z przepisami prawa, jednakże nie może to prowadzić do powstania innej nowej inwestycji pozbawionej charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Wybudowanie obiektu innego niż przewidziany w pozwoleniu na budowę, nie stanowi bowiem istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 3 u.p.b., lecz budowę innego obiektu – bez pozwolenia na budowę i skutkuje sankcją przewidzianą w art. 48 u.p.b. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu", zakłada dokonanie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Odstępstwo takie sprowadzać się może do pewnych modyfikacji wykonanych robót w stosunku do projektu, polegających na zmianie jakościowej. Może ono także co do zasady polegać na zmianie zakresu robót w stosunku do projektu, mającej charakter zmiany ilościowej. Zmiana taka, aby zachować charakter odstępstwa od projektu musi jednak dotyczyć zmiany zakresu robót przewidzianych w pozwoleniu i nie może skutkować wykonaniem robót o zupełnie innym charakterze niż objęte pozwoleniem. Wykonane w ramach odstępstwa roboty budowane muszą zatem pozostawać w związku z robotami przewidzianymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, a ich realizacja nie może wywołać skutku jaki w pozwoleniu na budowę w ogóle nie został przewidziany. W przeciwnym bowiem razie wykonanie robót nieobjętych pozwoleniem nie stanowi odstępstwa od pozwolenia na budowę, lecz realizację zupełnie innych co do istoty robót budowlanych, bez pozwolenia na budowę. Przykładowo, w przypadku uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, nie można uznać za istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę wybudowania zamiast garażu domu mieszkalnego (vide: WSA w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 1489/03).
W realiach sprawy poddanej kontroli Sądu, ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób uzasadniony przyjęły konieczność zastosowania w ustalonym stanie faktycznym art. 48 ust. 1 u.p.b. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala bowiem stwierdzić, że wzniesiony przez skarżącego obiekt budowlany - jednokondygnacyjny budynek usługowy stacji kontroli pojazdów przy ulicy G. [...] we W. (działka nr [...], AM-5, obręb S.) ani swoją funkcji (hurtownia części samochodowych – stacja kontroli pojazdów), ani gabarytami, powierzchnią zabudowy oraz konstrukcją, czy też w końcu usytuowaniem na działce nr [...], nie odpowiada pierwotnemu zamierzeniu inwestycyjnemu określonemu w pozwoleniu na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r., którym była hurtownia części samochodowych z przyłączami. O tym, że inwestor zrealizował w istocie inny budynek wskazuje porównanie charakterystycznych parametrów i cech pierwotnego projektu z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym zamiennym budowy jednokondygnacyjnego budynku usługowego - stacji kontroli pojazdów a także ustalenia poczynione podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 18 sierpnia 2011 r. i 28 marca 2014 r. oraz sporządzona na tą okoliczność dokumentacja fotograficzna. Z prostego porównania wynika, że chodzi o zupełnie inny obiekt budowlany o innym przeznaczeniu. Sporny obiekt już od podstaw (od fundamentów) nie odpowiada rozwiązaniom przewidzianym w zatwierdzonym projekcie. Obiekt ten posiada inne wymiary w rzucie: 12,88 m x 18,30 m wobec projektowanych: 14,0 m x 68,70 m. Pomimo zatem, że powierzchniowo inwestor przeznaczył pod zabudowę mniejszą powierzchnię działki nr [...] (projektowana zabudowa wynosiła 961,8 m² wobec zrealizowanych 230,49 m²) jednak nie zmienia to faktu, na co słusznie zwrócił uwagę organ I instancji, że obiekt został od początku budowy wytyczony odmiennie niż w zatwierdzonym pozwoleniu na budowę. Fundamenty zrealizowano już w innym miejscu i na innych osiach. Został on również umiejscowiony na nieruchomości inaczej, niż planowano to w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Wykonany obiekt posiada inne gabaryty i kubaturę. Także kształt i konstrukcja dachu oraz wygląd elewacji nie pozostają tożsame. Przede wszystkim jednak, zgadzając się ze skarżącym, że dla dokonanej w sprawie kwalifikacji nie są przesądzające kwestie związane ze zmianą rozwiązań konstrukcyjnych i materiałowych wynikających ze zmian technologii wykonania tego rodzaju obiektów oraz zmian norm dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, nie można na podstawie dokonanych w sprawie ustaleń zaprzeczyć, że pod względem funkcji zrealizowano stację kontroli pojazdów. Świadczą o tym stałe elementy wyposażenia, w postaci hamowni i diagnostyki amortyzatorów oraz kanału rewizyjnego o długości 8 m, szerokości 0,8 m i głębokości 1,42 m. Jest to więc zdecydowanie obiekt budowlany o innym przeznaczeniu niż objęty decyzją o pozwoleniu na budowę budynek hurtowni części samochodowych. Co więcej w toku trwającego od roku 2011 postępowania administracyjnego sam skarżący, jak również działające w jego imieniu osoby, kilkukrotnie wskazywały, że wykonany obiekt budowlany nie jest hurtownią części samochodowych lecz stacją kontroli pojazdów. Potwierdzenie powyższego faktu po raz pierwszy miało miejsce już przy piśmie z dnia 22 lutego 2012 r., kiedy to pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt sprawy oświadczenie rzeczoznawcy budowlanego – mgr inż. R. D. z dnia 16 grudnia 2011 r. o tym, że budynek dawnego warsztatu samochodowego w pełni nadaje się do pełnienia funkcji stacji przeglądów samochodowych. Identyczna kwalifikacja została zaprezentowana przez samego skarżącego w dniu 16 kwietnia 2013 r. kiedy to skarżący przedłożył trzy egzemplarze projektu zamiennego budowy jednokondygnacyjnego budynku usługowego – stacji kontroli pojazdów. Spójne z powyższym pozostaje datowane na dzień 27 maja 2013 r. oświadczenie kierownika budowy A. M., w którym potwierdza, że budowa stacji kontroli pojazdów została wykonana zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym zamiennym. Identyczna kwalifikacja została również powołana w piśmie skarżącego z dnia 5 czerwca 2015 r., w którym skarżący wskazuje na zakończenie inwestycji polegającej na budowie jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów. Na zakończenie powyższego wyliczenia nie można zapominać o złożonym w dniu 25 czerwca 2014 r. projekcie budowlanym zamiennym, z którego po raz kolejnym już wynika, że mamy do czynienia ze zrealizowaną na działce [...] stacją kontroli pojazdów. Przy czym w tym miejscu należy również zwrócić uwagę na brak konsekwencji pomiędzy opisanymi działaniami a zaprezentowaną w skardze kwalifikacją odstępstw jako nieistotnych. Dwukrotne przedłożony w trakcie postępowania przed organem I instancji projektu budowlanego zamienny bezspornie bowiem wskazuje, że zrealizowane na działce nr [...] roboty budowlane były kwalifikowane na podstawie art. 36a ust. 1 u.p.b. jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, co wymagałoby dokonania zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe nie pozwala więc zakwalifikować zrealizowanych robót nie tylko, czego domaga się skarżący w skardze, jako nieistotnych odstępstw, ale nawet jako istotnych. Na podstawie przedstawionych okoliczności nie można skutecznie bronić tezy, że nie doszło na działce nr [...] do wzniesienia nowego obiektu budowlanego, a jedynie do realizacji obiektu budowlanego z nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze, zaistniały stan rzeczy nie może być kwalifikowany jako żadne z odstąpień, o których mowa w art. 36a u.p.b., gdyż odstąpienia od projektu, niezależnie od tego, czy są istotne, czy też nie, dotyczą jedynie takiego rodzaju obiektu budowlanego (oraz jego cech i parametrów), na który udzielone zostało pozwolenie na budowę. Jak już wcześniej zaznaczono o odstąpieniu od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego można mówić tylko wówczas, gdy zachodzi tożsamość obiektu wymienionego w tym pozwoleniu i obiektu, którego odstępstwa dotyczą. Gdy w rzeczywistości wybudowano inny obiekt między innymi ze względu na rozmiary, przeznaczenie – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – nie można mówić o odstępstwach od projektu i pozwolenia na budowę. Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy ściśle określonego w niej obiektu budowlanego, to odstępstwa o których mowa w art. 36a ust. 1 u.p.b. mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę (a nie innego). W konsekwencji przepisy art. 50 ust. 1 pkt 4 i pkt 3 u.p.b. nie mogą w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania, gdyż dotyczą one tylko legalnie prowadzonej budowy, podczas której dokonano istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie sporny budynek nie jest obiektem, na którego wykonanie skarżący otrzymał pozwolenie na budowę. Został on wykonany, co potwierdził kierownik budowy A. M. w oświadczeniu z dnia 27 maja 2013 r., zgodnie z przedstawionym projektem zamiennym z września 2012 r. a nie na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 20 grudnia 1996 r. O przyjętej w sprawie kwalifikacji zdecydowała zatem funkcja jaką obiekt będzie pełnił oraz ustalone jego charakterystyczne cechy i parametry techniczno-budowlane. Jednocześnie w analizowanym przypadku pozostaje w sprzeczności z wielokrotnie wyrażanym w toku całego postępowania stanowiskiem - zarówno przez samego skarżącego ale także przez jego pełnomocników - zawarte w skardze twierdzenie, że mamy do czynienia z pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, który będzie prowadzony na terenie działki nr [...]. Już bowiem w oświadczeniu z dnia 5 czerwca 2013 r. inwestor powołując się na zakończenie inwestycji polegającej na budowie jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów zwrócił się do organu I instancji o potwierdzenie braku przeciwskazań do użytkowania obiektu. Również kierownik budowy A. M. w oświadczeniu z dnia 27 maja 2013 r. potwierdza fakt wykonania budowy stacji kontroli pojazdów zgodnie z przedstawionym projektem budowalnym zamiennym. Już powyższe oświadczenie dowodzi, że zrealizowany obiekt budowlany, z racji jego samodzielności technicznej, nie musi być powiązany funkcjonalnie z planowaną - według skarżącego – dalszą zabudową działki nr [...]. Sporny obiekt stanowi samodzielny i niezależny obiekt budowlany. Powyższą kwalifikację potwierdza czas realizacji obiektu budowlanego oraz brak kontynuacji robót budowlanych w późniejszym okresie a także podjęte przez skarżącego działania zmierzające do przystąpienia do jego użytkowania. Dla przyjętej w sprawie oceny, nie ma także znaczenia, czy inwestor będzie chciał doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z otrzymanym pozwoleniem na budowę, ponieważ takiej woli nie potwierdza zmieniające się w trakcie postępowania stanowisko skarżącego, a poza tym z treści art. 48 u.p.b. wynika, że na jego podstawie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem tylko w wyniku legalizacji samowoli bądź nakazu rozbiórki. Innych możliwości doprowadzenia powstałego samowolnie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem art. 48 u.p.b. nie przewiduje. Ponadto przepis art. 48 ust. 1 u.p.b. pozwala właściwemu organowi nakazać, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W ustalonym stanie faktycznym legitymowanie się przez skarżącego pozwoleniem na budowę z dnia 20 grudnia 1996 r. było zatem niewystarczające. W konsekwencji należało uznać, że skarżący wybudował obiekt budowlany bez wymaganej (niezbędnej), w takiej sytuacji, decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też mamy do czynienia z samowolną budową. Na gruncie niniejszej sprawy, działania inwestora zmierzały do naruszającej przepisy ustawy Prawo budowlane legalizacji obiektu nieobjętego decyzją o pozwoleniu na budowę.
Przepis art. 48 ust. 1 u.p.b., na którego podstawie swoje rozstrzygnięcie oparł organ pierwszej instancji i które utrzymane zostało w mocy zaskarżoną do tut. Sądu decyzją DWINB stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Istotnym jest przy tym podkreślenie, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu, że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 u.p.b. w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności legalizacyjnych określonych treścią art. 48 ust. 2 pkt 2, tj. zbadania czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego prawem. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne. Wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10).
W realiach niniejszej sprawy należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zgodność z prawem danego obiektu należy oceniać według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktualnych na datę wydania orzeczenia w tym przedmiocie. W przepisie art. 48 ust. 2 pkt 1 u.p.b. ustawodawca wyraźnie wskazał, że samowolnie wzniesiony obiekt budowlany winien odpowiadać aktualnie obowiązującym przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem niemożność wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, nie pozwala na legalizację takiego obiektu. Bez wpływu pozostaje przy tym okoliczność, że wzniesiony obiekt budowlany odpowiada wcześniejszym przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wynika z akt sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014r. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. organ I instancji nakazał inwestorowi wstrzymanie budowy i złożenie w określonym terminie wskazanych w tym postanowieniu dokumentów, w szczególności zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespornym jest, że inwestor nie wykonał tego obowiązku, ponieważ dokument przez niego przedłożony nie odnosi się do aktualnego planu miejscowego.
W kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń dyspozycji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organy orzekające w sprawie z należytą starannością wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Bezpodstawnym pozostaje twierdzenie skarżącego jakoby organy nie wykazał, że prowadzona inwestycja budowlana nie była zgodna z treścią obowiązującego pozwolenia na budowę z dnia 20 grudnia 1996r. W aktach administracyjnych znajdują się protokoły kontroli przeprowadzonych przez PINB w dniu 18 sierpnia 2011 r. i 28 marca 2014 r., a także dokumentacja fotograficzna. Różnice pomiędzy zatwierdzonym projektem na budowę a zrealizowanym obiektem naniesione zostały na projekt zagospodarowania terenu, który znajduje się w projekcie budowlanym zamiennym budowy stacji kontroli pojazdów z września 2012 r. Podkreślić przy tym należy, że ustalony przez organ stan faktyczny nie był kwestionowany, a jedynie odmiennie oceniany przez skarżącego.
Reasumując wszystkie dotychczasowe rozważania, Sąd uznał, że wobec stwierdzenia samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego w postaci "jednokondygnacyjnego budynku usługowego stacji kontroli pojazdów" – organy nadzoru budowlanego prawidłowo orzekły o nakazie rozbiórki tego obiektu budowlanego w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego, skoro skarżący nie wykonał obowiązków zasadnie na niego nałożonych postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 1 kwietnia 2014 r., których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.