II SA/WR 318/25

II SA/Wr 318/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Malwina Jaworska-Wołyniak
Olga Białek /sprawozdawca/
Władysław Kulon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7 art. 11 art. 77 par. 1 art. 80 art. 107  par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 5 lutego 2025 r. Nr 31/2025 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 września 2021 r. T. Spółka z o.o. w J. (dalej także jako strona skarżąca) wystąpiła Dyrektora Zarządu Zlewni w N. o zmianę decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 12 kwietnia 2017 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych do celów energetycznych Elektrowni Wodnej Ł. w zakresie pkt III ppkt 3 decyzji dotyczącego terminu wykonania udrożnienia dla ryb w formie np. przepławki z udziałem specjalisty ichtiologa, poprzez zmianę terminu wykonania tego obowiązku określonego do 31 grudnia 2021r. na termin do dnia 31 grudnia 2023r. Jako podstawę zmiany decyzji wskazano art. 155 k.p.a.
Wnioskując o zmianę decyzji Spółka wyjaśniła, że w 2021 r. wyłoniła w przetargu podmiot który wykonał opinię ichtiologiczną oraz dokonała uzgodnienia sposobu wykonania zamierzenia z PGW Wody Polskie. W kolejnym kroku Spółka ogłosiła przetarg mający na celu wybór wykonawcy prac. Niestety sytuacja epidemiologiczna istotnie wpłynęła na wydłużenie tej procedury. Postępowanie przetargowe jest nadal prowadzone. Termin wykonania prac projektowych planowany jest do 30 czerwca 2022r. a termin zakończenia robót budowlanych do końca 2023r. Wskazując na powyższe Spółka podkreśliła, że obowiązki nałożone na nią w ramach pozwolenia wodnoprawnego nie mogły być zrealizowane w terminie z przyczyn od niej niezależnych i nie dających się przewidzieć tj. sytuacji epidemiologicznej która miała charakter globalny.
Organ pierwszej instancji działając w trybie art. 155 k.p.a. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania występując jednocześnie o pisemne ustosunkowanie się w kwestii wyrażenia zgody na zmianę decyzji zgodnie z wnioskiem. Organ pouczył jednocześnie, że nie wniesienie sprzeciwu nie będzie traktowane jako wyrażenie zgody.
W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w W. – jako strona postępowania - w piśmie z dnia 16 listopada 2021 r. oświadczył, że wyraża zgodę na zmianę decyzji oraz, że warunkiem udzielania zgody jest bezwzględne utrzymanie ostatecznego terminu do dnia 31 grudnia 2023 r. Natomiast RZGW działając w imieniu Skarbu Państwa jako właściciela wód publicznych, pismem z dnia 25 listopada 2021 r. oświadczył, że nie wyraża zgody na przesunięcie ww. terminu.
Decyzją z dnia 11 stycznia 2022 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w N., działając na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 12 kwietnia 2017 r. w części dotyczącej terminu udrożnienia dla ryb w formie np. przepławki określonego w pkt III ppkt 3 decyzji z dnia 31 grudnia 2021 r. na dzień 31 grudnia 2023 r.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody wszystkich stron postępowania. W niniejszej sprawie jedna ze stron postepowania tj. RZGW nie wyraziła zaś zgody na zmianę decyzji. W związku z powyższym organ stwierdził, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżącej.
Powyższe decyzja została oprotestowana w drodze odwołania złożonego przez pełnomocnika strony skarżącej w którym zarzucono organowi naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało wadliwe przyjęcie, że sytuacja epidemiologiczna nie wpłynęła w istotny sposób na wydłużenie procesu przetargu związanego z wybudowaniem przepławki i wadliwe uznanie, że skarżąca nie wykazała swojego słusznego interesu w przedłużeniu terminu oraz, że nie spowoduje on ujemnych skutków dla interesu społecznego.
Zaskarżoną decyzją, PGW Wody Polskie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, po rozpatrzeniu opisanego wyżej odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przywołując treść art. 155 k.p.a. wskazał, że do zmiany decyzji w trybie określonym w tym przepisie niezbędne jest zaistnienie wszystkich przesłanek pozytywnych i brak wystąpienia przesłanek negatywnych. Jeżeli zatem, organ w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. stwierdzi, że choć jedna przesłanka pozytywna nie jest spełniona, lub zachodzi choć jedna przesłanka negatywna, to nie może zmienić decyzji podjętej w trybie zwykłym.
W tej sytuacji, wobec braku zgody wszystkich stron na zmianę decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 12 kwietnia 2017 r., organ uznał za bezzasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Organ I instancji nie mógł dokonać analizy zebranych materiałów i wydać orzeczenia innego niż przyjęte w decyzji z dnia 11 stycznia 2022r. ponieważ dopuściłby się rażącego naruszenia prawa.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł T. sp. z o.o. w J., zarzucając: naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 §1 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, poprzez:
1) zaniechanie rozważenia i brak oceny wszystkich przesłanek uprawniających do zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w art. 155 § 1 k.p.a. pojawiających się w niniejszej sprawie, w tym w szczególności brak oceny poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie przyjęcia przez ten organ, że sytuacja wywołana wirusem SARS-CoV-2 nie wpłynęła w istotny sposób na wydłużenie procesu rozstrzygnięcia przetargu na wybór wykonawcy i realizację urządzenia wodnego w formie udrożnienia dla ryb a także ustalenia, że skarżąca nie wyjaśniła zachowania słusznych interesów pozostałych stron postępowania w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji Starosty Kłodzkiego;
2) brak, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalenia ostatecznych stanowisk stron postępowania w zakresie wniosku skarżącej pomimo długiego upływu czasu od dnia jego złożenia wniosku i zajęcia przez strony wcześniejszych stanowisk;
b) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art, 11 k.p.a. oraz 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób nie budzący zaufania stron postępowania do władzy publicznej, nie uwzględniając zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także prowadzenie niniejszego postępowania w sposób przewlekły oraz brak pełnego wyjaśnienia skarżącej przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
c) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy naruszenia prawa procesowego dokonane przez organ I instancji powinny prowadzić do uchylenie jego decyzji w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i wydanie decyzji o zmianie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem skarżącej.
d) art. 155 § 1 k.p.a. poprzez brak pełnego rozpatrzenia przesłanek wskazanych w niniejszym przepisie i jego błędną interpretację oraz zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie należało dokonać odmowy zmiany decyzji
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie także decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty przedstawiając stosowną ich argumentację.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W wyniku takiej kontroli Sąd może wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi, że został on wydany z naruszeniem ww. przepisów o ile ich naruszenie mogło mieć (lub miało) istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c) jak też, jeżeli zaskarżony akt wydany został z naruszeniem przepisów dających podstawę do wznowienia postepowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a), lub też do stwierdzenia jego nieważności (art. 145 § 2 p.p.s.a).
W niniejszym postępowaniu kontroli sądowej poddana została decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. dotycząca odmowy zmiany decyzji ostatecznej – pozwolenia wodnoprawnego (szczegółowo opisanego w części historycznej) w zakresie w jakim określono w niej termin wykonania obowiązku udrożnienia dla ryb przez wykonanie np. przepławki. W ocenie organu odwoławczego wniosek strony skarżącej na zmianę decyzji nie mógł być uwzględniony, gdyż jedna ze stron która brała udział w postępowaniu, nie wyraziła zgody na zmianę decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia wodnoprawnego z dnia 12 kwietnia 2017 r.
W ocenie Sądu decyzja organu odwoławczego i zawarte w niej stanowisko nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu pozwalającym na wyeliminowanie jej decyzji o obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. dokonywana jest zatem weryfikacja decyzji ostatecznej poprzez badanie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie uprawniające do jej wzruszenia, nie zaś ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
W orzecznictwie oraz w literaturze prawniczej wielokrotnie podkreślano, że przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące. Użyte w art. 155 k.p.a. (jak też w art. 154 k.p.a.) pojęcie "nabycie praw" rozumie się bowiem szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie na podstawie którego strona "nabyła prawa". Może zatem ono nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2003 r. sygn. akt IV SA 3205/01, z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 771/07). W wyroku z dnia 18 lutego 1999 r. sygn. akt IV SA 251/97 (LEX nr 48251) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że znamiona prawne decyzji, z której strona "nabywa prawa", ma również decyzja nakładająca na stronę określone obowiązki. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować zniesienie, bądź zmianę obowiązku, na bardziej korzystnych warunkach a tym samym polepszyć sytuację prawną strony.
Ze względu na przedmiot w którym wydana została decyzja ostateczna Starosty Kłodzkiego z 2017r. objęta wnioskiem o zmianę, zauważyć także trzeba, że aczkolwiek pozwolenie wodnoprawne stanowi decyzję związaną i z tego względu, co do zasady, jej zmiana w trybie art. 155 kpa nie jest możliwa, to jednak w oznaczonym zakresie tj. określenia terminu wykonania nałożonych tą decyzją obowiązków, należy dopuść możliwość jej zmiany w omawianym trybie. W tej bowiem części w której ustala ona termin wykonania wynikających z niej obowiązków, organ administracji orzeka w ramach uznania administracyjnego.
Zastosowane art. 155 k.p.a. jest zatem możliwe jeśli łącznie są spełnione następujące przesłanki: decyzja ostateczna musi przyznawać prawo (nakładać obowiązki), strona musi wyrazić zgodę na jej zmianę lub uchylenie, przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się weryfikacji decyzji ostatecznej. Ponadto za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiać musi interes społeczny lub słuszny interes strony.
Z powyższego wynika, że zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji w trybie omawianego przepisu stanowi jedną z podstawowych przesłanek jego zastosowania. Wydanie decyzji uchylającej lub zmieniającej pomimo wcześniejszego braku uzyskania zgody strony, czyni taką decyzję dotkniętą wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. (patrz też Janusz Borkowski/Barbara Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 839 oraz orzecznictwo i piśmiennictwo tam powołane).
Zauważyć należy jednocześnie, że choć w art. 155 k.p.a. mowa jest literalnie tylko o zgodzie "strony" postępowania (w liczbie pojedynczej), to jednak w przypadku, gdy w postępowaniu występuje więcej niż jeden podmiot mający przymiot strony postępowania, przez "zgodę strony" niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej rozumieć należy nie wyłącznie zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie cytowanego przepisu. Powyższe wynika jednoznacznie z konstrukcji pojęcia prawnego "strony" w postępowaniu administracyjnym. Tym samym ustalenie, że przynajmniej jedna ze stron postępowania nie wyraża zgody na wnioskowaną zmianę decyzji, co do zasady bezprzedmiotowym czyni badanie dalszych przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji określonych w art. 155 kpa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 666/12; z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2601/13; z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2873/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 143/21 – dostępne CBOSA).
Organ ma zatem obowiązek uzyskać przed wydaniem decyzji zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją. Celem tego rozwiązania jest nie tylko ochrona stron których sytuacja prawna uległaby pogorszeniu w wyniku zmiany lub uchylenia decyzji , ale także to, że w ten sposób chronione są oczekiwania wszystkich stron, co do trwałości sposobu ukształtowania treści stosunku prawnego, którego decyzja dotyczy.(wyrok NSA z 21 października 2021 r II OSK 3275/18). Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie.
W sytuacji wielości stron w postępowaniu administracyjnym, a taka sytuacja niewątpliwie wystąpiła w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Kłodzkiego z 2017 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, decyzja nakładająca na jej adresata określone obowiązki tworzy jednocześnie prawo dla innej strony przejawiające się chociażby w tym, że na wypadek niewykonania dobrowolnie obowiązku przez jej adresata, służy tej stronie uprawnienie w postaci żądania egzekucji niespełnionego obowiązku. Powyższe potwierdza, że decyzja ostateczna podlegająca zmianie, dotyczy interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego każda ze stron musi wyrazić zgodę na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Tym samym, w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. krąg uczestników postępowania jest analogiczny do kręgu uczestników postępowania prowadzonego w trybie zwykłym i jedynie do nich odnoszą się skutki, o których mowa w art. 155 k.p.a.
Wskazana decyzja Starosty Kłodzkiego z 2017 r. co nie budzi wątpliwości Sądu, ukształtowała sytuację materialnoprawną wszystkich podmiotów uczestniczących w postępowaniu w sprawie udzielania pozwolenia wodnoprawnego. Nie można bowiem twierdzić, że wynikający z tej decyzji obowiązek wykonania udrożnienia dla ryb w postaci np. przepławki, miał na uwadze wyłącznie interes prawny skarżącej Spółki. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że dla dokonania zmiany przedmiotowej decyzji niezbędne jest uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania a nie tylko podmiotu występującego z wniosku. Stanowisko takie wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji a brak w tym uzasadnieniu szerszych rozważań związanych w występowaniem w orzecznictwie różnych poglądów w tym zakresie – opisanych w uzasadnieniu skargi - nie czyni z tego względu decyzji wadliwą w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W sprawie nie jest także sporne, że jedna ze stron postępowania – RZGW reprezentujący Skarb Państwa jako właściciela wód publicznych – wprost oświadczyła, że nie wyraża zgody na zmianę decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej Spółki (w kwestii udziału Skarbu Państwa jako właściciela śródlądowych wód płynących, gruntów pod nimi oraz urządzeń wodnych jako strony postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia wodnoprawnego por. wywody zawarte np. w wyroku NSA z dnia 7 października 2025 r. III OSK 1523/22, CBOSA). Okoliczność ta miała przesadzające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec bowiem braku zgody jednej ze stron postępowania na zmianę decyzji organ zobowiązany był odmówić zmiany tej decyzji.
W takiej też sytuacji – wbrew twierdzeniom skargi – orzekające w sprawie organy nie były zobowiązane do badania, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki zmiany decyzji (dotyczące interesu strony i interesu społecznego) określone w art. 155 k.p.a. Jak bowiem wcześniej wskazano ustalenie, że przynajmniej jedna ze stron postępowania nie wyraża zgody na wnioskowaną zmianę decyzji, co do zasady bezprzedmiotowym czyni badanie dalszych przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji określonych w art. 155 k.p.a. W konsekwencji skoro w niniejszej sprawie, jedna ze stron w sposób oczywisty odmówiła wyrażenia zgody na zmianę decyzji, bezprzedmiotowym było badanie przez organy, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 155 k.p.a.
Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie przemawia także argumentacja skargi wskazująca, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji powinien był potwierdzić stanowiska stron w kwestii zgody lub braku zgody na zmianę decyzji, tym bardziej, że od pierwotnego wyrażenia tych stanowisk minął długi okres czasu. Argumentacja ta uzasadniać ma zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego wskazujących na brak właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest jednak uzasadniony. Oczywiście, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wynikającą z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Obejmuje to uwzględnienie nie tylko okoliczności faktycznych i prawnych ustalonych w postępowaniu pierwszej instancji ale także tych, które zaistniały na etapie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy nie może bowiem poprzestać tylko na zdarzeniach, które pojawiły się w toku postępowania przed I instancją. Jego obowiązkiem jest ocena także tych zdarzeń, dowodów, faktów i norm prawa, które wystąpiły (pojawiły się) na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na wynik sprawy. Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie na etapie postępowania odwoławczego nie zgłoszono zmiany stanowiska strony która odmówiła zgody na zmianę decyzji – przynajmniej nie potwierdzają tego akta sprawy. Mając zaś na uwadze, że podmiotem odmawiającym zgody był organ, który orzekał w II instancji, należy przyjąć, że posiadałby on wiedzę o zmianie tego stanowiska.
Zauważyć także należy, że kwestia zgody co do zmiany lub uchylenia decyzji powinna być i została w niniejszej sprawie wyjaśniona na etapie postępowania przez organem I instancji przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy nie miał więc obowiązku potwierdzania stanowiska stron postępowania w tym względzie, tym bardziej, że sam – działając w imieniu Skarbu Państwa – odmówił wyrażenia zgody. Nadto strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała aby stanowisko pozostałych stron co do braku zgody mogło ulec zmianie.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu organ w dostateczny sposób uzasadnił swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji, stąd też zarzuty naruszenia art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. nie mogą prowadzić do uchylenia decyzji. Podstawy takiej nie daje także podnoszona w skardze okoliczność wskazująca na przewlekłość postępowania odwoławczego. Zwłoka organu odwoławczego w rozpatrzeniu odwołania nie ma bowiem wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia a strona mogła ją zwalczać w trybie odrębnej skargi na przewlekłość.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.