II SA/Wr 312/01

II SA/Wr 312/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Skrzypczak
Henryk Ożóg /przewodniczący/
Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA del. do WSA Bogumiła Skrzypczak, Asesor WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant Anna Onyśków, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta L., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jedn. Dz.U. z 1997r. nr 25 poz. 128 z póź. zm./ odmówił J. W. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...]r. J. W. przedłożył decyzję o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. oraz wyrok Sądu Okręgowego we W. w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia [...]r. na okres 6 miesięcy.
Z posiadanych akt wynika, że J. W. dokonał rejestracji w dniu [...]r. Zgodnie z art.23 ust.1 pkt 2, ust.2 pkt 3 prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Do 365 dni zalicza się również okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. J. W. świadczenie rehabilitacyjne pobierał w okresie od [...]r. do [...]r. Ponieważ 18 miesięcy poprzedzające dzień rejestracji przypada na dzień [...]r. do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć czas pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od [...]r. do [...]r. co daje 358 dni. Wobec nie spełnienia warunku określonego w art.23 ust. 1 pkt 2 orzeczono jak na wstępie.
Od powyższej decyzji wniósł odwołanie J. W. powołując się na art.128 kpa.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego /t. jedn. - Dz. Nr 9 poz. 26 z 1980r. z póź. zm./ oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jednolity - Dz.U. Nr 25 poz. 128 z 1997r. z póź. zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż bezsporne w sprawie jest, że w dniu [...]r. bezrobotny przedłożył w PUP w L. Ś. decyzję o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego od dnia [...]r. do dnia [...]r. oraz wyrok Sądu Okręgowego we W. w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia [...]r. na okres 6 miesięcy.
Nie budzi również wątpliwości i to, że Starosta L. wydał w dniu [...]r. decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ wyliczając z okresu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację okres uprawniający do zasiłku ustalił, że nie wynosi on wymaganych ustawą 365 dni.
Podstawą prawną rozpatrzenia niniejszej sprawy jest treść art. 23 ust.l i ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Przepis ten stanowi generalną regułę, że prawo do zasiłku przysługuje pod dwoma warunkami:
1.nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, szkolenia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz
2.w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację bezrobotny zatrudniony był łącznie przez okres co najmniej przez 365dni.
Te dwie przesłanki muszą być spełnione jednocześnie.
Ustawodawca w art. 23 ust.l pkt 2 szczegółowo wymienił 7 grup różnych rodzajów umów bądź wykonywanej pracy. Podstawowym warunkiem uznania takiego "stażu zasiłkowego" jest osiąganie kwot wynagrodzenia bądź dochodu w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia a także opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy przy czym podstawę wymiaru składki musi stanowić kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.
W ust.2 art. 23 ustawy - wymienia się okresy, które zalicza się również do tych 365 dni "stażu zasiłkowego", począwszy od różnych rodzajów służby wojskowej, poprzez urlopy wychowawcze czy urlopy bezpłatne, aż po okresy pobierania renty inwalidzkiej, świadczenia rehabilitacyjnego czy też - po ustaniu zatrudnienia - zasiłku chorobowego.
Z cytowanych przepisów wynika zatem, że możliwość uzyskania prawa do zasiłku została wyraźnie uwarunkowana, między innymi określonym czasem szeroko rozumianego zatrudnienia, poprzedzającym zarejestrowanie się w urzędzie pracy, natomiast J. W. przy żadnej z dokonywanych rejestracji przesłanek powyższych nie spełniał.
Fakt ten został wyprowadzony z przedstawionej niżej analizy:
1. Odnosząc się do pierwszej rejestracji dokonanej w dniu [...]r. W dacie tej czynności bezrobotny przedłożył:
świadectwo pracy wystawione przez "A" Sp. z o.o. w J. G. potwierdzające zatrudnienie w okresie od [...]r. do [...]r.
zaświadczenie ZUS Inspektora w L. Ś. o pobieraniu zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w okresie od [...]r. do [...]r. oraz świadczenie rehabilitacyjne w okresie od [...]r. do [...]r.
Obowiązujący w dniu rejestracji strony przepis art. 23 ust.2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zaliczał do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku m.in. okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku chorobowego, przy czym zasiłek chorobowy był zaliczany pod warunkiem, że następował on bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia.
W przypadku bezrobotnego, początek przebywania na zasiłku chorobowym przypadał [...] dnia od dnia ustania zatrudnienia. Tak więc wyliczając okres [...] miesięcy poprzedzających rejestrację, czyli okres od [...]r. do [...]r. to bezrobotny posiadał jedynie okres 6 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.
2.W dniu [...]r. skarżący utracił statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa. W związku z tym akta J. W. zostały wyłączone z ewidencji organu zatrudnienia na ww. okres.
3.Odnosząc się do drugiej rejestracji dokonanej w dniu [...]r.: w dacie tej czynności sytuacja strony nie uległa zmianie co do uprawnień zasiłkowych. Wprawdzie ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uległa z dniem 06.05.2000r. zmianie w ten sposób, że do stażu pracy zalicza się okres pobierania zasiłku chorobowego, przy czym nie musi on następować już bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, ale przy wyliczeniu stażu zasiłkowego ustalono, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżący legitymuje się 182 dniami "stażu pracy". Okres 18 miesięcy to czas liczony już od [...]r. do [...]r. W tym czasie bezrobotny legitymował się, tak jak poprzednio, jedynie okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego /od [...]r. do [...]r./. Nie można było doliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, okresu zasiłku chorobowego, pomimo iż możliwość taka wynikała z ustawy, ponieważ ustał on w dniu [...]r. , a więc na trzy dni przed pierwszym dniem 18 miesięcznego okresu poprzedzającego rejestrację. Przypomnieć tu należy, że w dniu tej rejestracji, zarówno strona jak i organ I instancji nie znali jeszcze rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W.
4.Odnosząc się do dnia [...]r., w którym to J. W. uzupełnił swój staż pracy o okres przyznanego, w oparciu o wyrok sądowy, dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, tj. od [...]r. do [...]r. zaistniała następująca sytuacja:
do stażu zasiłkowego można wliczyć w oparciu o zmianę ustawy okres pobierania zasiłku chorobowego, czyli okres od [...]r. do [...]r. oraz łączny okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od [...]r. do [...]r., przy czym
okres 18 miesięcy liczonych od [...]r. to czas od [...]r. do [...]r. Z jego całości organ I instancji włączył do okresu uprawniającego do zasiłku, jedynie okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od [...]r. do [...]r. tj. 253 dni. Pominięto zasiłek chorobowy z uwagi na jego ustanie w dniu [...]r.
Organ II instancji wyjaśnia, że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wchodzi w zakres szeroko pojmowanego prawa socjalnego, jednakże normuje z woli ustawodawcy tylko określony obszar rzeczywistości. Zakreśla urzędom pracy stosowne kompetencje. Wśród tych kompetencji nie ma możliwości rozstrzygnięć, które pozwoliłyby przyznać bezrobotnemu stosowną pomoc jaką byłby zasiłek dla bezrobotnych, bez uprzedniego spełnienia normy zawartej w art. 23 ustawy.
Tak więc organ II instancji zauważa, iż J. W. nie nabywając świadczenia wynikającego z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, powinien niezwłocznie zwrócić się do terytorialnie właściwego ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o pomoc finansową bądź rzeczową.
W skardze na powyższą decyzję J. W. zarzucił:
naruszenie art. art. 7 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071/ przez:
- "błędne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienia sprawy,
- nie zastosowania zasady ogólnej uwzględniania z urzędu słusznego interesu strony,
- nieprawidłowego zakwalifikowania okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie Wojewody D., tym samym organ odwoławczy złamał zasadę udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy tak, aby strona z powodu nieznajomości prawa nie poniosła szkody. Z zasady tej wynika także obowiązek zarówno dla organu I instancji jak i dla organu odwoławczego szukania okoliczności przemawiającej na korzyść strony."
Skarżący wniósł o:
1. uchylenie w całości decyzji Wojewody D. znak: [...] z dnia [...] roku,
2. uznanie skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...]r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]roku,
3. zwolnienia skarżącego z kosztów postępowania z uwagi na brak dochodów własnych /pracuje tylko małżonka, która obecnie zarabia [...] zł brutto dojeżdżając jednocześnie do pracy [...] km w jedną stronę z przesiadką/.
W uzasadnieniu skargi J. W. wskazał, iż w dniu [...] r. ustało jego zatrudnienie w "A" Sp. z o.o. w J. G. Następnie od dnia [...]r. pobierał zasiłek chorobowy po wypadku samochodowym. Zasiłek ten pobierał do [...] r., a po nim otrzymał świadczenie rehabilitacyjne na okres od [...]r. do [...]r. Ze względu na to, że jego rehabilitacja nie zakończyła się w powyższym okresie, wystąpił o przedłużenie tego świadczenia o następne 6 miesięcy. Ponieważ orzecznik ZUS odmówił mu prawa do przedłużonego świadczenia rehabilitacyjnego, musiał swoich praw dochodzić na drodze postępowania sądowego. Dopiero wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. przyznał skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne od dnia [...]r. na okres 6 miesięcy.
Przez cały ten okres był pozbawiony możliwości dokończenia rehabilitacji ze względu na brak środków finansowych i ponieważ stan zdrowia nie poprawił się, skarżący stara się obecnie o uzyskanie stałej renty ze względu na uzyskanie znacznego stopnia niepełnosprawności, jakiego nabył po wypadku.
Bezspornym jest, że w dniu rejestracji [...]r. przepis art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zaliczał do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku m.in. okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego oraz także zasiłku chorobowego, który mógł być zaliczony pod warunkiem następowania bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia.
Ustawodawca wychodząc z zasady obowiązywania w Polsce jednolitego systemu prawnego, warunek "bezpośredniości" zniósł z dniem [...]roku. Tym samym każdy, kto po ustaniu zatrudnienia, nabywa prawo do zasiłku chorobowego na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, będzie miał zaliczony okres pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych /tym samym zmieniony przepis nie jest sprzeczny z prawem do możliwości uzyskania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia/. Obowiązujący do 06 maja 2000 r. warunek "bezpośredniości" był wprowadzony do tekstu pierwotnego ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu także nowelą z grudnia 1996 roku. Nowelizacja miała na celu zaostrzenie rygorów, od spełnienia których zależało wliczenie okresu pobierania zasiłku chorobowego do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Według skarżącego wprowadzenie rygorystycznego rozwiązania przez ustawodawcę kłóci się z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, dlatego też słusznie postąpił ustawodawca wycofując się ze spełniania powyższego warunku. Organ odwoławczy rozpatrując indywidualną sprawę nie uwzględnił faktu przebywania skarżącego na zasiłku chorobowym od [...]r. do [...]r. - prawie 9 miesięcy /270 dni/, a następnie pobieraniu świadczenia rehabilitacyjnego przez okres od [...]r. do [...]r. - prawie 12 miesięcy /360 dni/. Łącznie ponad 20 miesięcy - razem 630 dni. Nie uwzględnienie przez organ I instancji i organ odwoławczy okresu pobierania zasiłku chorobowego uniemożliwił skarżącemu nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż okres pobierania tylko świadczenia rehabilitacyjnego był niewystarczający do jego uzyskania, a w okresie 18-tu miesięcy od ostatniego dnia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego /po którym dopiero mógł nabyć status osoby bezrobotnej/ nie mógł wykazać się jakimkolwiek zatrudnieniem ze względu na to, że cały ten okres przebywał na zasiłku chorobowym oraz bezpośrednio po nim pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Nie uwzględnienie powyższej okoliczności jest przykładem niestaranności organów administracji publicznej w prowadzeniu postępowania mającego m.in. na celu obowiązek szukania okoliczności przemawiającej na korzyść strony.
Według skarżącego, po przedłożeniu w Powiatowym Urzędzie Pracy wyroku z dnia [...]r. Sądu Okręgowego - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we [...], Kierownik PUP we L. Ś. w przypadku jego osoby powinien w celu doprowadzenia stanu faktycznego do stanu prawnego, uchylić decyzję nr [...] z [...]r. uznającą skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...]. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz uznać od [...] r. do dnia [...]r. za osobę poszukującą pracę, gdyż w tym okresie miał przyznane w drodze postępowania sądowego świadczenie rehabilitacyjne. Status osoby bezrobotnej powinien nabyć z dniem [...]r. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, dodatkowo wyjaśniając co następuje:
Na podstawie akt sprawy stwierdza się, że J. W., przed dokonaniem pierwszej rejestracji był zatrudniony w "A" Sp. z o.o. w J. G. w okresie od [...]r. do [...]r. Po ustaniu zatrudnienia zainteresowany przebywał na zasiłku chorobowym [...]. do [...]r. Przy pierwszej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...]r. organ I instancji stwierdził, że zainteresowany nie spełnia warunków przewidzianych w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W szczególności organ orzekający ustalił, że w przypadku skarżącego nie spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 23 ust.2 pkt 3 ówcześnie obowiązującej ustawy, tj., że okres przebywania skarżącego na zasiłku chorobowym nie nastąpił bezpośrednio po okresie zatrudnienia. W tej sytuacji pierwsza decyzja wydana w niniejszej sprawie orzekająca o odmowie przyznania J. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych była decyzją zasadną.
Kolejne orzeczenie wydane w niniejszej sprawie w dniu [...]r. o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]r. było również orzeczeniem zasadnym, gdyż zainteresowany naruszył przepis art. 13 ust.2 i ust.3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wobec faktu, że od orzeczenia tego bezrobotny nie złożył odwołania, wyłączony został z ewidencji bezrobotnych na okres 3 miesięcy.
W dacie kolejnej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...]r. organ I instancji ponownie badał sytuację faktyczną i prawną skarżącego. Rozpatrując jego uprawnienia związane z ewentualnym przyznaniem prawa do zasiłku Starosta L. uznał, że J. W. nie spełnia warunków przewidzianych w art. 23 ust.2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania takowych uprawnień, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień dokonania drugiej rejestracji nie legitymował się okresem co najmniej 365 dni "stażu zasiłkowego". Okres ten wyniósł w przypadku skarżącego 358 dni.
W związku z powyższym pozwany uważa, że brak jest podstaw prawnych do ustalenia, że skarżący winien nabyć uprawnienia zasiłkowe.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kwestii naruszenia zasad ogólnych wynikający z kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza tych, które naruszają dobra osobiste, pozwany wyjaśnia, iż zasady te zostały zachowane. Cały tok postępowania obu organów orzekających potwierdza powyższy fakt. Pozwany wyjaśnia ponadto, iż nie może przyznać stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r., ponieważ byłoby to przekroczeniem prawa wynikającego z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji. J. W. ma pełne prawo skorzystania z pomocy, której udzielić mu w tej sytuacji może właściwy miejscowo ośrodek pomocy społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 ze zm./.
Ustawa ta jednakże utraciła moc z chwilą wejścia w życie, z dniem 19 stycznia 2004r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1271 /art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153 poz. 1271/.
Art. 97 § 1 tych Przepisów wprowadzających /.../ stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W świetle przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/ Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności decyzji z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej chyba, że wynika to z przepisu prawa.
Rozpatrując skargę Sąd dopatrzył się, iż decyzje obu instancji dotknięte są sankcją nieważności.
Organ I instancji decyzją z dnia [...]r. [...], powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jedn. Dz.U. z 1997r. nr 25 poz. 128 z póź. zm./ odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Podejmując tę decyzję organ I instancji pominął fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje wydana wcześniej ostateczna decyzja z dnia [...]r. Nr [...], mocą której odmówiono już J. W. przyznania tego świadczenia. Podstawę prawną tego aktu stanowiły te same przepisy prawa materialnego, które przywołano w późniejszej decyzji.
Stwierdzić więc trzeba, że nieważną jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Podstawowym elementem stwierdzenia nieważności decyzji jest tożsamość sprawy. O tożsamości sprawy można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją tj. tożsamością sprawy.
Przy rozpatrywaniu odwołania organ II instancji nie spostrzegł, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa /art. 156 § 1 pkt 2 kpa/.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma przymiotu wykonalności /art. 152 - Prawo o postępowaniu .../.