VI SA/Wa 1019/05

VI SA/Wa 1019/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Rudnicki Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak (spr.) WSA Andrzej Czarnecki Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2/ stwierdza, że decyzja, której nieważność stwierdzono, nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2004r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w [...] przeprowadzili kontrolę pasa drogi ul [...] w rejonie nr [...], podczas której stwierdzili funkcjonowanie tablicy reklamowej w pasie drogi wojewódzkiej o powierzchni 15,6 m 2 należącej do firmy E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Reklama była umieszczona bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2004r znak [...] Zarząd Dróg Miejskich powiadomił o powyższym spółkę E. wzywając ją do niezwłocznego usunięcia w/w konstrukcji, pod rygorem usunięcia reklamy na koszt właściciela. Jednocześnie poinformowano stronę, że zgodnie z art 40 ust.12 Ustawy z dnia 21 marca 12985r. o drogach publicznych na umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu wymierza się karę w wysokości dziesięciokrotności opłaty za zajęcie pasa drogowego, odpowiadającej iloczynowi powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia pasa drogowego oraz stawki opłat. Nadto pouczono skarżącą o treści art. 10 k.p.a.
W dniu [...] sierpnia 2004r. spółka powiadomiła organ, że z przyczyn technicznych musiała wykonać konstrukcję wyborczą, która spowodowała nie planowane zajęcie pasa drogowego. Natomiast w związku z nieświadomym przekroczeniem granicy pasa drogowego, zobowiązała się zdemontować tablicę do [...] sierpnia 2004r.
W dniu [...] listopada 2004r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] na podstawie art. 61 § 4 k.p.a wszczął wobec spółki postępowanie w sprawie wydania decyzji nakładającej karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego. Wskazano, że zajęcie bez zezwolenia obejmowało okres od [...] czerwca 2004r. (dzień stwierdzenia posadowienia reklamy) do dnia [...] sierpnia 2004r. tj. do dnia demontażu tablic reklamowych. Pouczono stronę o treści art. 10 k.p.a. i zakreślono jej 7- dniowy termin do zajęcia stanowiska.
Pismem z dnia [...] grudnia 2003r. spółka zwróciła się z wnioskiem o odstąpienie od naliczenia kary. W motywach wskazała, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło nierozmyślnie. Z powodu rynny na ścianie koniec tablicy musiał odstawać od ściany. W ocenie spółki, nie powinna ona ponosić kary finansowej za nieświadome przekroczenie przepisów.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą spółkę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] czerwca 2004r do [...] sierpnia 2004r. i umieszczenia w nim reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni 15,60 m2. Kara pieniężna została wyliczona na kwotę 10 982, 40 zł jako iloczyn powierzchni reklamowej, ustalonej opłaty w wysokości 1,10 zł /m2 dziennie i 64 dni zajęcia terenu powiększonej dziesięciokrotnie.
W podstawie prawnej decyzji wskazał na przepis art. 104 k.p.a. w zw z § 11 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 6 poz.33z późn. zm.)w zw z art. 40 ust.12 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 71 poz.838 z późn. zm.) oraz art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych i niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2003r. Nr 200, poz.1953).
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że argumentacja spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 40 ust.12 ustawy o drogach publicznych za samowolne zajęcie pasa drogowego, bądź przekroczenie terminów określonych w decyzji lub powierzchni większej niż określonej w decyzji nakłada się kary pieniężne w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust.6 w/w ustawy. Termin podany w decyzji wynika z okresu funkcjonowania nośnika reklamowego bez zezwolenia tj. od [...] czerwca 2004r. do dnia [...] sierpnia 2004r.
W odwołaniu od powyższej decyzji, spółka wniosła o jej uchylenie, wskazując, że od [...] maja 2003r. posiadała umowę z firmą K. sp z o.o. na umieszczenie na budynku tablic reklamowych o wymiarach 2,38 x 5,02 m. Do zamontowania tablicy konieczne było wykonanie konstrukcji dla ochrony rynny, który to element spowodował, iż jeden koniec tablicy odstawał od ściany 0,5 m. Odwołująca się wskazuje, że po wprowadzeniu w grudniu 2003r. w ustawie o drogach publicznych rozszerzenia pojęcia "pas drogowy" na przestrzeń ponad drogą spowodowało, że tablica reklamowa znalazła się w pasie drogowym o czym spółka nie została powiadomiona przez organ udzielający zezwolenia na montaż tablic. W ocenie spółki, nie można było zatem zarzucić skarżącej świadomego naruszenia ustawy o drogach publicznych.
Ponadto zakwestionowano wysokość nałożonej kary albowiem powierzchnia tablicy wynosi 11,99 m kw. Do odwołania dołączono umowę Nr [...] zawartą z firmą K. sp z o.o. oraz "zgłoszenie montażu tablicy reklamowej" z dnia [...] marca 2003r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...], działając na podstawie art. 127§2 k.p.a. oraz art. 1 i 2 Ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79 poz.856 z późn. zm.) orzekło na podstawie art. 138§2 k.p.a uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do zasadności nałożenia kary pieniężnej jednakże, z uwagi na przedstawione przez stronę dokumenty uznał, że nie zostało wyjaśnione, jaka jest w istocie powierzchnia tablicy reklamowej czy 11,99 m kw jak wskazuje strona, czy też 15,60 m kw jak ustalił organ. W tym stanie rzeczy, za uzasadnione uznał, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem wyjaśnienia powyższej okoliczności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005r. E. sp z o.o. podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji.
Zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu bezzasadne zakwalifikowanie działania strony jako samowolne zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie tablicy, albowiem skarżący dysponował stosownym zezwoleniem. Ponadto naruszenie przepisu art. 138 §2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej, pomimo tego, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U Nr 153 poz 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz 1270- dalej zwaną p.p.s.a) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodów, które nie zostały w niej wskazane.
Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało podpisane przez członka Zarządu skarżącej spółki S. M. S. M., na co wskazuje złożony przez stronę odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, nie miał uprawnienia do jednoosobowej reprezentacji spółki.
Zarząd spółki był wieloosobowy, a zatem zgodnie z w/w odpisem z KRS do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki upoważnieni byłi: J. S. oraz A. K. samodzielnie, natomiast pozostali członkowie Zarządu tj. S. M. uprawniony był do reprezentowania spółki łącznie z innymi członkami Zarządu. Podpisany w dolnej części odwołania pełnomocnik S. M. nie figuruje w omawianym dokumencie jako osoba upoważniona do reprezentowania spółki.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niejednokrotnie wskazywano, że do rażącego naruszenia prawa dochodzi w sytuacji, kiedy organ odwoławczy nie wezwał strony do uzupełnienia braku odwołania i rozpoznał je, mimo że nie wywoływało skutków prawnych (por. np. wyrok NSA z 15 września 2000r. III SA 417/00 LEX 47217). W rozpatrywanej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wzywając strony w trybie art. 64§2 k.p.a do podpisania odwołania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, wydało w dniu [...] marca 2005r. decyzję, która jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium rozstrzygnęło zatem odwołanie nie wywołujące skutków prawnych.
Stosownie do treści art. 145§1 pkt.2 p.p.s.a. Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] została wydała z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało stwierdzić jej nieważność na podstawie powołanego przepisu art. 145§1 pkt.2 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wezwie stronę do uzupełnienia braku formalnego odwołania z dnia [...] lutego 2005r., stosownie do treści art. 64§2 k.p.a., pod rygorem wskazanym w tym przepisie. Dopiero po uzupełnieniu tego braku, rozpozna sprawę merytorycznie.
Mając na względzie powyższe, odniesienie się na obecnym etapie postępowania do zarzutów podniesionych w skardze uznać należy za zbędne.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że decyzja z dnia [...] lutego 2005r. nie podlega wykonaniu.