II SA/Wr 308/25

II SA/Wr 308/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Olga Białek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 29 par. 1, art. 33 par. 1, 2 i 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lutego 2025 r. nr 219/2025 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławski postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024 r. (PNB.7356-22.7985-36.1210.2008.8D) nr 50/2024, wydanym na podstawie art. 34 § 4 i art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r, .o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. u: z 2023- r. poz. 2505 z późniejszymi zmianami), po rozpoznaniu zarzutów D. K. z dnia 05
11.2024 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w przedmiocie nakazu nałożonego w decyzji PINB nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r. nakazującej R. B., K. K., D. K. oraz D. K.(1) wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości S., gmina Ś. robót budowlanych wymienionych w decyzji, celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazującej użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tj: wymiany konstrukcji dachu, wymiany pokrycia dachu na pokrycie z dachówek ceramicznych w kolorze ceglastym, a także wymiany obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, naprawy ścian szczytowych poddasza, naprawy oraz obniżenia ścianek kolankowych dla wykonania na nich wieńców żelbetowych wzmacniających pod murłatami popękane ściany, wymiany uszkodzonych elementów drewnianych ścian pomieszczeń poddasza, które są elementami więźby dachowej, wymiany. uszkodzonych elementów stropu nad· poddaszem oraz stropu nad parterem, w razie konieczności wymiana stropu, sklamrowanie popękanych ścian budynku tj. założenie ściągów w poziomie stropu oraz wykonanie wieńców na ściankach kolankowych, naprawienie oraz uzupełnienie/wymienienie otynkowania ścian elewacyjnych, naprawienie i zaizolowanie ścian piwnic, naprawienie uszkodzeń sklepień piwnic, wykonanie opasek odprowadzających wodę od ścian wokół budynku, remont schodów wejściowych, schodów do piwnicy oraz schodów na poddasze, naprawienie- i odtworzenie uszkodzonych narożników podokapowych i nadproży, naprawienie i odtworzenie detali architektonicznych tj. opasek wokół otworów okiennych, płycin oraz gzymsów oddalono zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej .
W uzasadnieniu wskazano, że z przepisu art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 z póżn, zm.) wynika, iż termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wynosi 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Przedmiotowy tytuł wykonawczy TW-[...] nr [...] z dnia 12.08.2024 r. został doręczony Panu D. K. w dniu 02.09.2024 r., zatem termin wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego upływał w dniu 09.09.2024 r. W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzuty w terminie. Z uwagi na nieprecyzyjne sformułowanie swojego żądania tutejszy organ nie potraktował niniejszego pisma jako zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne i zwykłym pismem . odpowiedział wnioskodawcy. W związku z tym zobowiązany D. K. złożył w dniu 05.11.2024 r. wyjaśnienia dotyczące poprzedniego pisma. Po ponownej analizie złożonych przez zobowiązanego wniosków Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że "należy je potraktować jako zarzuty w sprawie. prowadzonej egzekucji, uznając jednocześnie, że zostały one wniesione w terminie, który zgodnie z art. 33 § 1 wynosi 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego. W świetle art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w, sprawie .egzekucji administracyjnej jest
1) nieistnienie obowiązku; · .· ·
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek Wynika bezpośreońlo z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; .
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej.
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit a i b.
D. K. w swoim piśmie informuje, że wykonał roboty budowlane które nakazał mu nadzór budowlany dotyczące elewacji, dachu, schodów oraz elementów architektury. Z uwagi na powyższe wnosi zarzut prowadzenia egzekucji względem jego osoby ha podstawie stwierdzenia niewykonania pozostałych robót budowlanych w innych częściach budynku, które do niego nie należą. W tym punkcie wyjaśnić ·należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim w stosunku do budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S., gmina S.(1) wydał decyzję nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r., nakazującą R. B., K. K., D. K. oraz D. K.(1) wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości S., gmina Ś. robót budowlanych wymienionych w decyzji, celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazującej użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, która stała się ostateczna i wykonalna. Ogólną zasadą w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest zasada wyrażona w art. 7 § ustawy - tzw. stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku, gdy strona zobowiązana uporczywie uchyla się od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania jednego z środków egzekucyjnych. Mając na uwadze powyższe, niewypełnienie nakazów nałożonych w decyzji PINB nr 252/2009 lub wykonanie tylko części obowiązków, poskutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego w stosunku do każdego ze zobowiązanych. Zobowiązanie dotyczące remontu budynku będącego współwłasnością, nie jest zobowiązaniem podzielnym, a wynika to z faktu, iż w stosunku współwłasności prawo do rzeczy przysługuje kilku podmiotom niepodzielnie, co oznacza, że żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje wyłączne prawo do fizycznie określonej części rzeczy, każdy zaś ze współwłaścicieli ma jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli. Podział nieruchomości do korzystania (quoad usum), określony za pomocą umowy pomiędzy współwłaścicielami lub w drodze orzeczenia sądu, nie wywołuje skutków prawnorzeczowych (nie przenosi tytułu własności na współwłaścicieli), nle oznacza zniesienia współwłasności. Ponadto tutejszy organ jest powołany do nadzoru nad bezpieczeństwem użytkowania oraz utrzymania obiektów i w swoich działaniach nie może uwzględniać- sytuacji konfliktowych pomiędzy współwłaścicielami obiektu. W przypadku braku porozumienia pomiędzy współwłaścicielami sprawy sporne winny być rozstrzygane w drodze postępowania cywilnego przed . sądami powszechnymi. Prowadzone postępowanie przed sądem powszechnym nie wstrzymuje jednak wykonalności decyzji administracyjne], zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest zobowiązany wyegzekwować wykonanie nałożonego obowiązku. Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami D. K., pomimo wykonania części nakazów nałożonych w decyzji PINB nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r. jest nadal zobowiązanym (wraz z pozostałymi współwłaścicielami) do wykonania w całości obowiązków nałożonych w ostatecznej decyzji. Obowiązki te nie uległy wygaśnięciu i są nadal wymagalne. Dodatkowo, analizując podstawy wniesienia zarzutu wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a., organ stwierdza, że prawidłowo określił obowiązek w tytule wykonawczym tj. zgodnie z treścią wynikającą z orzeczenia. Nie zachodzi też przypadek braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, gdyż D. K. w dniu 21.05.2012 r. odebrał upomnienie nr [...] z dnia 30.04.2012 r. W realiach przedstawionej do rozstrzygnięcia sprawy, wniesienie przez zobowiązanego zarzutu nie będzie spełniało żadnej z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało oprotestowane przez D. K., poprzez wniesienie zażalenia. Po zapoznaniu się z zażaleniem i analizie materiału dowodowego Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 18 II 2025 r. (nr 219/2025), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w zw. z art. 23 § 1 i 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdził, że podstawowym celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej. Dlatego też, stosowane przez organ administracyjny na tę okoliczność środki egzekucyjne, przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), nie są karą, lecz formą przymusu, ukierunkowaną na nakłonienie zobowiązanego, poprzez określoną dolegliwość, do pożądanego zachowania się. Jednocześnie, dla ochrony interesów strony - w przypadku podjęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego, prawodawca ustanowił szczególne środki zaskarżenia. Jednym z takich środków są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego. Ustawa przyznaje zobowiązanemu uprawnienie do wniesienia zarzutów opartych wyłącznie na podstawach wyliczonych w katalogu z art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutów mogą być tylko przyczyny enumeratywnie wyszczególnione w przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a. Pogląd ten jest jednoznacznie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. (tak m.in. wyrok NSA z dnia 2.02.2012r., lI FSK 1469/10, LEX nr 1113607; wyrok NSA z dnia 6.05.2010 r., lI FSK 2175/08, LEX nr 785804; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.01.2011 r., I OSK 1741/10, LEX nr 951992). Zobowiązany przy wnoszeniu zarzutu może oprzeć się na jednej lub kilku podstawach wyczerpująco wyliczonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu są swoistym, sformalizowanym środkiem. Skorzystanie z niego jest ściśle związane z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (zob. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt lI SA/Kr 845/22). Specyfika tego środka zaskarżenia powoduje, że postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w zakresie ściśle zakreślonym przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Zaś wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego (wyrok WSA w Krakowie z 7.07.2023 r., 11 SA/Kr 420/23, LEX nr 3636893). W rezultacie charakter prawny zarzutów determinuje z jednej strony związanie organu podstawą prawną zarzutów, z drugiej zaś ograniczony zakres kognicji organu rozpoznającego wniesiony środek. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli zobowiązany wskazał podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z: 8 czerwca 2021 r., IlI FSK 3542/21; 17 maja 2012 r., lI FSK 2267/10; 6 marca 2012 r., li FSK 1441/10). Odnosząc powyższe rozważania prawne do okoliczności sprawy podkreślić należy, że zobowiązany w zarzutach wskazał podstawy prawne poza katalogiem z art. 33 u.p.e.a., tj. art. 156 §1 pkt 5,6 i 7 Kpa tj. podstawy nieważności decyzji. W konsekwencji organ I instancji winien był rozpatrzyć wniesiony środek w granicach okoliczności faktycznych podniesionych przez Skarżącego. W zarzutach Zobowiązany wskazał, że wykonał roboty budowlane które nakazał mu nadzór budowalny dotyczące elewacji dachu schodów i oraz elementów architektury. Z uwagi na powyższe kwestionuje prowadzenie egzekucji względem jego osoby na podstawie stwierdzenia niewykonania pozostałych robót budowlanych w innych częściach argumentacja zobowiązanego odnosi się do podstawy zarzutu wygaśnięcia obowiązku tj. art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Należy podkreślić, że słusznie wskazuje się w orzecznictwie, że jedną z przesłanek wygaśnięcia obowiązku (w całości lub części) jest wykonanie obowiązku (w całości lub części). Typowym przykładem takiego zdarzenia pozostaje zapłata części zobowiązania pieniężnego. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2024 r. sygn. akt IlI FSK 79/24). Jak wyjaśnił NSA podstawą do zgłoszenia zarzutu w oparciu o częściowe wykonanie obowiązku, jest to, czy częściowe wykonanie przez zobowiązanego obowiązku dotyczy świadczenia niepieniężnego o charakterze podzielnym (wyrok NSA z 8.07.2021 r., IlI OSK 3590/21, LEX nr 3196717). Nadto we wspomnianym orzeczeniu NSA odwołał się do "natury obowiązku", która może "być podzielna". Uwzględniając wyżej wspomniane orzecznictwo należy zaznaczyć że choć u.p.e.a. nie definiuje pojęcia "świadczenia", podobnie jak świadczenia niepodzielnego to pomocne dla określenia znaczenia dla wykładni pojęcia świadczenia niepodzielnego mają odpowiednie przepisy prawa cywilnego. Na gruncie prawa cywilnego przepis art. 379 § 2 kodeksu cywilnego określa, jakie świadczenie jest podzielne. Świadczenie, które nie odpowiada temu określeniu, jest niepodzielne. Określenie zawarte w § 2 art. 379 kc odwołuje się do dwóch kryteriów: po pierwsze - do fizycznych właściwości przedmiotu świadczenia, a po drugie - do stosunku wartości ekonomicznej części świadczenia do jego całości. Jeżeli przedmiot świadczenia może być podzielony bez istotnej zmiany jego właściwości i gdy w razie spełnienia świadczenia częściami wartość łączna wszystkich części nie będzie dla wierzyciela niższa od wartości tego świadczenia spełnionego w całości jednorazowo, to świadczenie jest podzielne. (zob. M. Sychowicz [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IlI. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. lI, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 379. Przepis art. 379 § 2 określa, jakie świadczenie jest podzielne. Świadczenie, które nie odpowiada temu określeniu, jest niepodzielne. Określenie zawarte w § 2 art. 379 odwołuje się do dwóch kryteriów: po pierwsze - do fizycznych właściwości przedmiotu świadczenia, a po drugie -do stosunku wartości ekonomicznej części świadczenia do jego całości. Jeżeli przedmiot świadczenia może być podzielony bez istotnej zmiany jego właściwości (np. żywe zwierzęta lub maszyny nie mogą być tak podzielone) i gdy w razie spełnienia świadczenia częściami wartość łączna wszystkich części nie będzie dla wierzyciela niższa od wartości tego świadczenia spełnionego w całości jednorazowo, to świadczenie jest podzielne. Nadto w judykaturze podkreśla się, że o charakterze świadczenia mogą także decydować w konkretnym przypadku istota i cel stosunku prawnego, z którego wypływa obowiązek spełnienia określonego świadczenia. Świadczenie nawet ze swej natury podzielne (mające za przedmiot np. sumę pieniężną czy parę rękawiczek) może w ten sposób być uznane za niepodzielne (zob. wyrok SN z 11.10.2013 r., I CSK 769/12, LEX nr 1532958; wyrok SA w Gdańsku z 25.02.2020 r., I ACa 747/19, LEX nr 3119734). W ocenie organu w przypadku zobowiązania niepieniężnego wynikającego z aktu administracyjnego częściowe wykonanie dotyczyć może takiego składnika obowiązanego zachowania które stanowi samodzielny element obowiązku tj. taki który wyczerpuje cele i istotę stosunku prawnego w odniesieniu do np. danego obiektu. Odnosząc powyższe do decyzji nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r. stwierdzić należy że podstawa prawna decyzji wynika z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 P bud zaś rozstrzygnięcie dotyczy "usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości". Wygaśnięcie obowiązku w całości lub części przez jego wykonanie (w całości lub części) wymaga udowodnienia przez Skarżącego w zarzucie usunięcia nieprawidłowości w całości lub części, a nie tylko przytoczenie wykonania elementów składowych niezbędnych dla wykonania obowiązku prac. Jak bowiem słusznie podkreślono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ciężar dowodu wykonania zobowiązania spoczywa na zobowiązanym (art. 33 § 4 u.p.e.a. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie 3 listopada 2022 r. sygn. akt lI SA/Ol 698/22). Skarżący nie przedstawił dowodów na wykonanie zobowiązania, zebrany materiał dowodowy w aktach sprawy nie pozwala zaś uznać, że przeprowadzone prace usunęły nieprawidłowości w rozumieniu art. 66 P Bud. Protokoły z kolejnych kontroli wskazują, że rozpoczęte zostały wyłącznie niektóre z prac nakazanych egzekwowaną decyzją: protokół kontroli z dnia 12.04.2012 r. stwierdza, że zrealizowano tylko remont schodów wejściowych, protokół kontroli z dnia 14.08.2014 r. stwierdza, że rozpoczęto remont budynku - tj. rozpoczęte zostały niektóre z prac, skończony jest jedynie remont schodów wejściowych, zaś protokoły z kolejnych kontroli z dnia 25.06.2015 r., z dnia 17.08.2017 r, z dnia 31.10.2024 r. stwierdzają, zaś że stan nie uległ zmianie od poprzedniej kontroli. W ocenie organu wykonanie remontu schodów wejściowych, nie stanowiąc zresztą nawet wypełnienia jednego z punktów decyzji, nie może być uznany za usunięcie nieprawidłowości nawet w części. Tym bardziej rozpoczętych tylko prac nie sposób kwalifikować za wykonanie relewantnej części obowiązku w sprawie. Istota i cel obowiązków wynikających z decyzji nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r. dotyczy bowiem właśnie usunięcia nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym obiektu. Z tych samych przyczyn błędne jest twierdzenie Skarżącego, że obowiązek nałożony egzekwowaną decyzją "rozkłada" się na współwłaścicieli proporcjonalnie do udziałów we współwłasności: nałożone decyzją nr 252/2009 z dnia 14.08.2009 r. nakazy dotyczą nieprawidłowości obiektu a nie części wynikających z podziału do korzystania tzw. quad usum. Natomiast analizując pozostałe podstawy wniesienia zarzutu wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a., stwierdzić należy, że organ prawidłowo określił obowiązek w tytule wykonawczym tj. zgodnie z treścią wynikającą z orzeczenia. Nie zachodzi też przypadek braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, gdyż D. K. w dniu 21.05.2012 r. odebrał upomnienie nr [...] z dnia 30.04.2012 r. Obowiązek z egzekwowanej decyzji istnieje, nie zachodzi też żaden przypadek wygaśnięcia tudzież według terminologii Skarżącego, ,,przeterminowania" decyzji: decyzja na podstawie art. 66 P Bud po terminie do wykonania obowiązku nie wygasa zaś obowiązek w razie niewykonania w tymże terminie podlega egzekucji administracyjnej. Podobnie, w sprawie nie ma żadnych przesłanek do stwierdzenia błędu bo do zobowiązanego lub braku wymagalności obowiązku w jakimkolwiek zakresie. Odnosząc się zaś do treści zażalenia - skarżący wskazując (wysoce nieprecyzyjnie) na podstawy z art. 33 § 2 punkty 1, 3, 5, 6 lit. a i b u.p.e.a. podniósł szereg okoliczności w żaden jednak sposób nie podważających słuszności zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, obowiązek z egzekwowanej decyzji ma nie istnieć po dacie 22 maja 2022 r. Otóż twierdzenie Skarżącego jest oczywiście fałszywe, jak wyjaśniono wyżej egzekwowana decyzja nie wygasła, nie stwierdzono jej nieważności, nie została uchylona, obowiązek nie wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Po drugie, wbrew wywodom Skarżącego upomnienie nie "minęło" z upływem czasu tj. nie straciło swoich skutków prawnych, w świetle obowiązujących przepisów brak jest jakichkolwiek przesłanek do rozważania zdarzeń dotyczących "mijania w czasie" skutków upomnienia tudzież "ciągłości" - w jakimkolwiek zamierzonym przez Skarżącego znaczeniu. Po trzecie, kwestia przestępstwa oszustwa pozostaje poza kognicją organów administracyjnych i nie może być rozpatrywana w niniejszym postępowaniu. Po czwarte, Skarżący podnosząc zarzut wygaśnięcia obowiązku podkreśla, że jest jedynie współwłaścicielem, któremu przysługuje jedynie udział we własności sugerując że tenże udział ma wyznaczać część obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej. Otóż jak trafnie zaznaczył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia PINB zobowiązanie dotyczące remontu budynku będącego współwłasnością, nie jest zobowiązaniem podzielnym. a wynika to z faktu, iż w stosunku współwłasności prawo do rzeczy przysługuje kilku podmiotom niepodzielnie, co oznacza, że żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje wyłączne prawo do fizycznie określonej części rzeczy, każdy zaś ze współwłaścicieli ma jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli. Tym samym każdy ze współwłaścicieli jest obciążony tożsamym i jednym obowiązkiem o treści wynikającej z sentencji egzekwowanej decyzji. Nie mają znaczenia zatem wywody Skarżącego dotyczące "wiedzy o księdze wieczystej" oraz rzekomego "braku wiedzy o współwłasności". Po piąte, prowadzenie postępowania karnego przygotowawczego - jak twierdzi Skarżący - przeciw PINB w powiecie wrocławskim - pozostaje poza zakresem istotnych ustaleń w postępowaniu egzekucyjnym.
Konkludując zarzuty podniesione przez D. K. są bezzasadne,
wobec czego PINB prawidłowo oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, zatem zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.
Skargę na ostateczne postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył D. K. na podstawie art 3 § 2 pkt...art 50 § 1 oraz art 50 ustawy z dnia 30/08/2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi /Dz.U. z 2024r .poz. 935 że zm . Skarżący napisał, że wnosi skargę na postanowienie DWINB we Wrocławia nr 219/2025 z dnia 18/02/2025 r. i postanowienie PINB w Powiecie Wrocławskim nr 750/2024 z dnia 03/12/2024 r. Podważył egzekucję prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego PINB Powiecie Wrocławskim [...] z dnia 12/08/2024 r. na podstawie decyzji 252/2009 z dnia 14/08/2009 r. PINB w Powiecie Wrocławskim. Podniósł, że wszczęcie postępowania PINB nr 1210/2008 z dnia 10/08/2008 w Powiecie Wrocławskim na żądanie R. B. z naruszaniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy od 2008 r do 2025, 1. Naruszenie art 7 i 77 § 1 i art 80 KPA polegający na niewyczerpujacym i zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokonana wyjaśnień stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wskazał na szereg orzeczeń sądów, zapadłych w sprawach, dotyczących nieruchomości, położonej w miejscowości S., na działce [...]. Zdaniem strony w sprawie doszło do naruszenia art 7,77 § 1 i 107 § 3 KPA poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie WDINB i PINB obowiązkowi wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia nie zgodny z wymogami wynikającym z art 107 § 3 KPA. 4.Naruszenie art 8 i 107 § 3 KPA przez nienależycie uzasadnienie. Z uwagi na zawarcie w tym postanowieniu nr 219/2025 zbyt ogólnych stwierdzeń co uniemożliwia realizację zasady pogłębiana zaufania obywateli RP i UE do organów państwa Rzeczpospolitej Polskiej oraz uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia w szczególności wyjaśnienia dlaczego skarżący musi odpowiadać za osoby 2 lub 3 lub 4 i jeszcze osoby dorosłe, kiedy posiada samodzielność nieruchomości i udziały 16 % nieruchomości wspólnej. Według WDINB i PINB jest to 100% więcej niż wg KW w Sądzie Rejonowym w O. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1.naruszenie art 36a ust 1 i 5 Prawa Budowlanego poprzez błędną jego wykładnię polegają na przyjęciu, iż zmiana układu wewnętrznych ścian nośnych konstrukcji budynku w S. nr [...] stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu remontowego w decyzji PINB nr 252/2009. Skarżący zwraca także uwagę na to, że w decyzji PINB nr 126/2017, nakazującej inwestorowi doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego odnośnie do "wybitego otworu okiennego w elewacji południowo-wschodniej" zwracano się o stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu w zw. z wpisaniem budynku do rejestru zabytków (k. 39 akt sądowych).Naruszenie ustawy o Samodzielności lokali i Prawa Budowlanego oraz o Księgach Wieczystych przez dokonanie błędnej sytuacji do ustalenia w stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia iż artykuł z Prawa Budowlanego w innej decyzji może być zastosowany wobec innego artykułu z Prawa Budowlanego w sytuacji innej decyzji i w tym samym budynku w S. nr [...] przez PINB w Powiecie Wrocławskim a tak się stało. Strona podnosi, że treść decyzji nr 252/2009 i decyzji nr 126/2017 wskazują na nierówne traktowanie stron.
W oparciu o tak sformowane zarzuty skarżący na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c wnosi o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia i decyzji oraz egzekucji w całości. 2.na podstawie art 145 § 1 pkt 2 skarżący wnosi o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności postanowienia DWINB nr 219/2025 oraz postanowienia PINB nr 750/2024 oraz tytułu egzekucji PINB nr [...] I instancji w całości; na wypadek uznania przez Sąd WSA we Wrocławiu, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia ,egzekucji, decyzji skarżący wnosi o jej uchylenie. Ewentualnie skarżący wnosi, na podstawie art 145 § 1 pkt 3 Pr. Post. Sad. Adm. o uwzględnienie skargi i stwierdzenie wydania zaskarżonych orzeczeń i tytułu wykonawczego przez organ lI i I instancji z naruszeniem prawa.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Sporna stała się dokonana przez organy ocena zasadności zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec strony. Jak wynika z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei art. 33 § 2 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Sąd ma na uwadze, że postępowanie mające na celu rozpoznanie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zarzutu zgłoszonego w oparciu o jedną z podstaw wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ustalenia faktyczne mogą więc dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. W związku ze zgłoszonymi zarzutami trzeba dalej podnieść, że ocena legalności decyzji nakładającej obowiązek usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków, o których mowa art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane. Ewentualna wadliwość tytułu wykonawczego może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej - nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r.
II OSK 203/11).
Rozpoznając skargę Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd miał przy tym na uwadze, że zarzuty skargi, w których zobowiązany podnosi, że wykonał obowiązki nałożone ostateczną decyzją nr 252/2009 z dnia 14.VIII. 2009 r. Wskazać jednak trzeba, że ta decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut dotyczący najdalej idącego zarzutu - wygaśnięcia obowiązku objętego egzekucją administracyjną wobec skarżącego, gdyż jego uwzględnienie czyniłoby bezprzedmiotowymi rozważanie pozostałych zarzutów skargi. W zakresie tego zarzutu trzeba wskazać, że prawidłowo organy uznały, ze podstawa prawna obowiązku w prowadzonym obecnie postępowaniu egzekucyjnym jest "świadczenie o charakterze niepodzielnym", czyli obciążającym wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi o naruszeniu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. W sprawie nie wystąpiło również naruszenie art. 33 § 2 pkt 1, 2 i 3 u.p.e.a. z uwagi na nieistnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Zasadnie w tej sytuacji obowiązek wyszczególniony w tytule wykonawczym istnieje, bowiem nie został wykonany w całości. Zarzut odnoszący się do naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., nie jest trafny.
Wobec zaprezentowania już wyżej brzmienia art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a. omawiana argumentacja nieistnienia obowiązku może odnosić się wyłącznie do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., który umożliwia wniesienie zarzutu o tej treści. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Wobec tego organy nie naruszyły prawa, co Sąd rozważał z urzędu, mając na uwadze, że nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.). Argumentacja skargi zgłoszona w ramach zarzutu egzekucyjnego, dotycząca samej decyzji nakazowej, stanowi polemikę z treścią ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, nie ma miejsca na etapie postępowania egzekucyjnego.
Wyrażona przez organy ocena spełnia wymogi prawidłowego uzasadnienia z uwzględnieniem zasad zawartych w kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. Wskazane zastrzeżenia nie mogą stanowić podstawy zarzutów z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Ewentualne wady tytułu wykonawczego nie pociągają bowiem za sobą braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (wyrok NSA OZ w Szczecinie z 22 marca 2000 r., SA/Sz 357/99, LEX nr 41537). Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy wynikający z nadesłanych akt organu, w zestawieniu z argumentacją strony należy uznać, że organ odwoławczy nie naruszył prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.