II SA/Wr 303/25

II SA/Wr 303/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 97 par. 1 pkt 4, art. 145 par. 1 , art. 146 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 marca 2025 r. Nr IF-O.7840.1.321.2024.MWD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
W. H. (dalej: skarżący, strona skarżąca) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) z dnia 5 marca 2025 r. (Nr IF-O.7840.1.321.2024.MWD), którą uchylił w całości decyzję Starosty O. (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 29 maja 2024 r. (Nr Ils-33/2024) stwierdzającą, że decyzja Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca - na rzecz S. K. (dalej: inwestor) - pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w S., przy ul. [...] na działce nr [...], AM-[...], obręb S., została wydana z naruszeniem prawa i orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017).
Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Starosta decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017) zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz inwestora pozwolenia na przebudowę z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], AM-[...], obręb S.
Wnioskiem z dnia 8 lipca 2020 r. skarżący wystąpił do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano m.in., że decyzja została wydana w wyniku świadomego wprowadzenia w błąd organu wydającego decyzję.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r. (Nr 13/2021) organ ten odmówił wznowienia postępowania zakończonego swoją decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem z dnia 25 maja 2021 r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2022 r., znak AB-S.6740.181.2020.1.MK wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r., a następnie decyzją z dnia 27 marca 2023 r. (Nr IIs-12/2023) stwierdził wydanie swojej decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017) z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia wskazanej decyzji ze względu na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia 24 stycznia 2024 r. (Nr IF-O.7840.1.131.2023.MWD), a sprawa przekazana Staroście do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w wydaniu decyzji organu I instancji z dnia 27 marca 2023 r. brał udział pracownik podlegający wyłączeniu z tego postępowania.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta postanowieniem z dnia 4 marca 2024 r. (Nr AB-S.6740.181.2020.1.MK) wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. Dalej decyzją z dnia 29 maja 2024 r. (Nr Ils-33/2024) stwierdził, że jego decyzja z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017) została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w postępowaniu nie ziściła się przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). W odniesieniu do przesłanki, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ orzekł, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, jednak ze względu na upływ pięciu lat od dnia doręczenia decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a.).
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Wojewoda decyzją z dnia 5 marca 2025 r. (Nr IF-O.7840.1.321.2024.MWD) uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 29 maja 2024 r. (Nr Ils-33/2024) i orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017).
Jak wskazano w uzasadnieniu skarżący jako przyczynę wznowienia podał art. 145 ust. 1 pkt 1 k.p.a. Wnioskodawca w pismach z dnia 11 marca 2022 r. i z dnia 27 maja 2022 r. podał, że znajdująca się w projekcie budowlanym mapa została sfałszowana w zakresie oznaczenia odległości budynku od granicy działki budowlanej. Jako drugą przesłankę wskazano art. 145 ust. 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda zaznaczył przy tym, że w ocenie skarżącego nową okolicznością jest fakt, że budynek na działce objętej inwestycją zlokalizowany jest w odległości 2,85 m. od granicy działki budowlanej, a nie 4 m., jak oznaczono w projekcie budowlanym. Na poparcie tego twierdzenia do pisma z dnia 27 maja 2022 r. dołączono kopię notatki geodety Z. G., z której wynika, że "odległość ściany zachodniej budynku mieszkalnego [...] położonego na działce nr [...] AM-[...], obręb S. od granicy z działką nr [...] wynosi od 2,98 m do 3,05 m". W piśmie z dnia 11 marca 2022 r. skarżący wyjaśnił ponadto, że o powyższej okoliczności (fałszywej informacji dotyczącej odległości budynku od granicy działki, zawartej w projekcie budowlanym) dowiedział się w dniu 15 czerwca 2020 r., a zatem wniosek z dnia 8 lipca 2020 r. o wznowienie postępowania został wniesiony w ustawowym terminie.
Wojewoda podzielił jednocześnie ustalenia Starosty, że skoro mimo prowadzonego w tym zakresie postępowania, organy do tego powołane nie potwierdziły sfałszowania dowodu (projektu budowlanego i znajdującej się w nim mapy) w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r., to należało uznać, że brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Jak wyjaśniono skarżący nie przedłożył dowodów (prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu) stwierdzających fałszerstwo mapy znajdującej się w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r.
W ocenie Wojewody nie ziściła się przesłanka, o jakiej mowa w art. 145 § 2 k.p.a., bowiem w kontekście pisma Prokuratury Rejonowej w O. z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt [...] sfałszowanie dowodu nie może zostać określone jako oczywiste. Ponadto ze względu na przedmiot postępowania (przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wznowienie nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Oceniając zaistnienie ewentualnej poważnej szkody dla interesu społecznego wskazano, że działka objęta zamierzeniem budowlanym oraz działka należąca do wnioskodawcy powstały z podziału jednej wspólnej nieruchomości i wielokrotnie zmieniał się przebieg ich granic. W tym zakresie wyjaśniono, że wskutek zmiany przebiegu granicy działek nr [...] i [...] dokonanej z wniosku skarżącego (na mocy decyzji Burmistrz Miasta i Gminy S. z dnia 7 marca 2018 r., znak GN.6831.10.2018) obecnie nie budzi wątpliwości, że przebudowywany budynek położony jest w odległości ponad 4 m. od północno-zachodniej granicy działki nr [...].
Wojewoda dokonał również oceny, czy w sprawie ziściła się przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i stwierdził, że nie zostały ujawnione żadne istotne dowody istniejące w dacie wydania decyzji, a nieznane organowi. Jak wskazano w ocenie skarżącego istotnymi, nowymi okolicznościami faktycznymi są informacje podane przez inwestora w przedłożonym projekcie budowlanym w zakresie odległości przebudowywanego budynku od granicy działki, które w opinii wnioskodawcy zostały sfałszowane. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kwestia ta była badana przez Prokuraturę Rejonową w O., która nie dopatrzyła się dostatecznego uzasadnienia podejrzenia popełnienia przestępstwa i umorzyła postepowanie w sprawie. Wojewoda zauważył, że nie sposób uznać okoliczności faktycznych lub dowodów za nieznane organowi, skoro pochodzą one z akt administracyjnych zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania, zakończonego wydaniem decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. Jak wskazano, co najwyżej można je uznać za nieznane stronie, która nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zapoznania się z aktami postępowania.
Dalej Wojewoda wyjaśnił, że w aktach postępowania organu I instancji znajduje się kopia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia 29 października 1980 r., znak GT./8381/71/80 udzielająca pozwolenia na budowę spornego budynku mieszkalnego. Zatem jest to budynek istniejący i zewidencjonowany, a jego usytuowanie w konkretnym miejscu i w konkretnej odległości względem granic nieruchomości nie zależy od ustaleń projektanta, lecz jest faktem wynikającym z dokumentów sprawy.
Ponadto zauważono, że analizowana dokumentacja dołączona do wniosku inwestora z dnia 11 kwietnia 2017 r. jest niekompletna, a Starosta odstąpił od wezwania inwestora o jej uzupełnienie. W szczególności analizowany projekt budowlany nie zawiera części graficznej projektu zagospodarowania terenu, bowiem gdyby projekt budowlany był kompletny, odczytanie odległości projektowanego budynku byłoby możliwe z części graficznej projektu zagospodarowania terenu. Jak wskazano analizowane zamierzenie budowlane obejmuje m. in. nadbudowę istniejącego budynku jednorodzinnego o dodatkowe piętro, a zatem nie ulega wątpliwości, że zmieni się forma architektoniczna przebudowywanego obiektu budowlanego. Zatem wnioskowana przebudowa nie mieści się w dyspozycji art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie przedłożony projekt budowlany, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych.
Przedłożony projekt budowlany me posiada części graficznej projektu zagospodarowania terenu. Zamiast niej na str. 15 zamieszczono kopię mapy wydaną jedynie "do celów opiniodawczych". Na tej mapie odręcznie oznaczono odległość istniejącego budynku na działce nr [...] do północno-zachodniej granicy tej działki. Z akt sprawy nie wynika jednak kto i kiedy dokonał powyższej adnotacji. W szczególności ze względu na to, iż jest to kopia mapy sporządzona "do celów opiniodawczych" a nie wymagany projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych nie została poświadczona za zgodność z oryginałem przez projektanta.
Ta mapa nie mogła być zatem źródłem informacji na temat odległości istniejącego budynku do granicy działki budowlanej. Co jednak istotne, z akt sprawy nie wynika, aby na przedłożonej kopii mapy "do celów opiniodawczych" nieprawidłowo oznaczono położenie budynku lub granicy działki. Przeciwnie, w legendzie mapy umieszczono skalę (1 :500) a z pomiarów przy tak oznaczonej skali wynika, że budynek istniejący na działce nr [...] jest oddalony od północno-zachodniej granicy działki o ok. 3 m (pomiar własny). Ustalenie powyższego nie wymaga udziału geodety, a jest możliwe dzięki odczytaniu odległości na mapie przy zastosowaniu tej skali. Zatem odległość przedmiotowego budynku od granicy działki nie jest okolicznością nieznaną organowi, skoro wynika wprost z zatwierdzonego, przez ten właśnie organ administracji architektoniczno-budowalnej projektu budowlanego; informacja ta jest częścią dokumentacji budowlanej przedłożonej wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie Wojewody brak wnikliwej analizy dokumentacji budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ pierwszej instancji nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Innymi słowy nieuwzględnienie odległości wynikającej z dołączonego projektu budowlanego i zatwierdzenie projektu budowlanego niekompletnego, pozbawionego części graficznej projektu zagospodarowania terenu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy okoliczność ta wynikała ze znajdującego się w posiadaniu organu pierwszej instancji materiału dowodowego, nie stanowi nowej okoliczności lub nowego dowody istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego Staroście.
Ponadto podkreślono, że na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. Starosta dysponował dostępem do dokumentacji geodezyjnej, bowiem zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (D. U. z 2016 r., poz. 1629) do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym:
a) prowadzenie dla obszaru powiatu:
- ewidencji gruntów i budynków, w tym bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. la pkt 2,
- geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, w tym bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. la pkt 3, zwanej dalej "powiatową bazą GESUT",
- gleboznawczej klasyfikacji gruntów,
b) tworzenie, prowadzenie i udostępnianie baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1 a pkt 7 i 10 oraz ust. 1 b,
c) tworzenie i udostępnianie standardowych opracowań kartograficznych w skalach: 1:500, 1:1000, 1:2000, 1:5000, o których mowa w art. 4 ust. 1 e pkt 1 i 2.
W ocenie Wojewody w dniu wydania decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. Starosta dysponował zarówno analizowanym projektem budowlanym, jak i możliwością konfrontacji zawartych w nim danych z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Niezweryfikowanie projektu budowlanego w tym zakresie, nie wezwanie inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta nie stanowi nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję. Podobnie za nowy dowód, o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. nie można uznać notatki Geodety Powiatowego sporządzonej w dniu 8 marca 2023 r., bowiem została ona sporządzona na etapie postępowania wznowieniowego, a zatem nie istniała w dniu wydania decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r.
W ocenie Wojewody potrzeba eliminacji decyzji wadliwych nie jest wartością bezwzględną i jest możliwa tylko w wypadku ścisłego wypełnienia przesłanek nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznych. Jeżeli organ nie ocenił prawidłowo tego dowodu (projektu budowlanego), nie sposób tylko z tego względu twierdzić, że stanowi on nowy dowód lub że wynikają z niego nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję (w postaci odległości budynku do granicy działki) w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczności wynikające z treści projektu budowlanego były organowi znane, a zważywszy na obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania wyczerpującej oceny sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego - obowiązkiem organu była weryfikacja danych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym.
Wojewoda nie podzielił stanowiska organu I instancji, że w sprawie zaistniała uregulowana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanka będąca podstawą wznowienia postępowania. Jak bowiem wyjaśniono, kwestie związane z odległością istniejącego na tej działce budynku jednorodzinnego od granicy działki nie stanowią nowych okoliczności, czy też nie wynikają z nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi I instancji. Tym samym zachodziły podstawy do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Starosty. Wojewoda dodał, że nawet w przypadku ewentualnego ziszczenia się przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a., decyzja Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. nie mogła zostać uchylona ze względu na upływ pięcioletniego terminu, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił w tym zakresie, że uwzględniając okoliczności sprawy (w tym wstrzymanie biegu terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a.) w tym postępowaniu pięcioletni termin uchylenia decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upływał w dniu 26 lipca 2022 r. (wtorek). Wskazane okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, powodowały, że nawet w przypadku ewentualnego uznania w niniejszy postepowaniu ziściła się przesłanka wymieniona w art. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzja Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. nie mogłaby być uchylona ze względu na art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a.
Wojewoda zaznaczył przy tym, że brak było podstaw do umorzenia, wobec braku wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, wznowionego z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. Odnośnie do informacji Komendanta Komisariatu Policji w S. (pismo z dnia 11 lutego 2025 r., znak L.dz.[...]), informującego, że "Komisariat Policji w S. w związku z prowadzonym postępowaniem [...] w sprawie podrobienia w dniu 2 czerwca 2017 r. w S., w celu użycia za autentyczne dokumentu w postaci decyzji nr IS-97/2017 poprzez sfałszowanie podpisu W. H., a następnie posłużenia się w/w podrobionym dokumentem w Urzędzie Starostwa Powiatowego w O. Wydział Architektury i Budownictwa Oddział w S. tj. o czyn z art. 270 § 1 k w zw. z art. 12 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2018 r. i inne" wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wzmiankowane postępowanie nie było zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego.
Wojewoda wskazał, że postępowanie Komendanta Komisariatu Policji w S. nie dotyczy fałszowania projektu budowlanego (będącego podstawą wniosku skarżącego z dnia 28 lipca 2020 r. o wznowienie postępowania) lecz fałszowania podpisu skarżącego na decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. i jest jeszcze w toku. Ewentualne stwierdzenie w przyszłości powyższego fałszerstwa może stanowić nową przesłankę wznowienia analizowanego postępowania i tym samym stanowić podstawę złożenia przez wnioskodawcę nowego wniosku, nie stanowi zaś zagadnienia wstępnego w postępowaniu toczącym się z wniosku z dnia 28 lipca 2020 r. Odnosząc się zaś do zawartego w odwołaniu żądania "rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w aspekcie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji" Wojewoda wyjaśnił, że decyzja Starosty z dnia 29 maja 2024 r. (Nr IIs-33/2024) zapadła w postępowaniu wznowieniowym, prowadzonym z wniosku skarżącego z dnia 8 lipca 2020 r. a zatem postępowanie to, zarówno w I. instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego nie mogło jednocześnie skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody zarzucono naruszenie art. 7 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 146 § 1 k.p.a.
W jej treści podniesiono m.in., że skarżący zwraca uwagę, że fałszywość dokumentów na podstawie których Starosta wydal w dniu 2 czerwca 2017 r. decyzję została stwierdzona w postanowieniu Starosty z dnia 4 marca 2024 r. w którym organ wznowił postępowanie na podstawie powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym należy przyjąć, że wznawiając postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji kierował się dyspozycjami wynikającymi z art. 145 § 2 k.p.a. Sformułowanie "okazały się fałszywe" ma tutaj kluczowe znaczenie, bowiem wznawiając postępowanie na tej podstawie prawnej organ I instancji, kierował się oczywistą fałszywością dowodów przedłożonych organowi przez inwestora, bowiem inaczej tego wznowienia nie można byłoby racjonalnie wytłumaczyć. W ocenie skarżącego kwestia fałszywości dla organu I instancji była oczywista i także jest oczywista w dniu wydania spornej decyzji i dlatego organ I instancji wznowił postępowanie i prowadził je. Jak wskazano, organ odwoławczy odmawia zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i stwierdza, że w nie ma tu prawomocnego sądowego wyroku w kwestii fałszywości ignorując jednocześnie fakt, że takiego wyroku być nie musi o czym stanowi art. 145 § 2 k.p.a., bowiem kwestia fałszywości powinna być oczywista w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto w odniesieniu do kwestii oczywistości fałszerstwa dokumentu o którym mowa w art. 145 § 2 k.p.a. wg orzecznictwa sądów administracyjnych, musi być ono bezsporne. Natomiast nie można terminu oczywistości odczytywać w sposób czysto literalny, sugerujący, że tylko i wyłącznie fałszywość dokumentów widoczna na pierwszy rzut oka i to przez laika, stanowi o oczywistości fałszerstwa.
Jak podkreślono – w sprawie – walor istotności miały wnioski dowodowe konsekwentnie zgłaszane przez skarżącego (dowód z oględzin nieruchomości, dowód z pomiarów geodezyjnych i dowód z biegłego grafologa), które nie zostały zrealizowane na żadnym etapie postępowania oraz konsekwentnie przemilczanie w decyzjach wydanych przez organy obu instancji. Reasumując: do stwierdzenia fałszywości nie były potrzebne wyroki sądów czy efekty postępowania prokuratorskiego, bowiem do tego wystarczyły narzędzia w jakie wyposażył organ ustawodawca w k.p.a.
Jak wskazano, organ odwoławczy posiadał wiedzę, że w sprawie sfałszowanych dokumentów będących podstawą decyzji wydanej przez Starostę, toczy się postępowanie prokuratorskie oraz prowadzone jest śledztwo przez policję, bowiem skarżący informował organ odwoławczy o tym i formie pisemnej i ustnej oraz takich informacji udzielił także organ policji pismem skierowanym do organu odwoławczego z dnia 11 lutego 2025 r. W ocenie skarżącego Wojewoda tendencyjnie deprecjonuje fakt, że Komisariat Policji w S. działający - na zlecenie prokuratury prowadzi śledztwo w sprawie o czyny z art. 270 § 1 k.k. tj. sfałszowanie w dniu 2 czerwca 2017 r. w siedzibie Starostwa w O. podpisu skarżącego na decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. oraz sfałszowanie podpisów skarżącego pod innymi dokumentami, które miały status dowodu w postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji oraz posługiwanie się tymi sfałszowanymi dowodami tzn. wprowadzenie ich do obrotu prawnego, którego efektem było wydanie decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. o wydanie przez organ odwoławczy akt postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego organ odwoławczy był zobowiązany zastosować dyspozycję z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia fałszywości rzekomego podpisu skarżącego na egzemplarzu decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. poświadczającego rzekomy odbiór tej decyzji przez skarżącego oraz rozstrzygnięcia, czy dowody na podstawie, których wydane została wyżej wskazana decyzja były sfałszowane.
Skarżący oświadczył, że nie odebrał decyzji z dnia 2 czerwca 2017 r. w dniu jej wydania tj. 2 czerwca 2017 r. jak to bezzasadnie sugeruje organ. Skarżący przypomniał, że podpis mający świadczyć o rzekomym odbiorze tej decyzji został sfałszowany i w związku z tym, organ obu instancji tę kwestię przemilczają w uzasadnieniu wydanych decyzji. Skarżący nie mając innego wyjścia, składał wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z sądowego biegłego grafologa o ekspertyzę tego podpisu, aby rozwiać w tej kwestii wszelkie wątpliwości. Organy obu instancji konsekwentnie nie realizowały tego wniosku dowodowego i nie wyjaśniały skarżącemu, dlaczego ten dowód nie został przeprowadzony.
W rezultacie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wymienionych w skardze dokumentów, tj.:
1. kopii pisma Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej do Prokuratury Okręgowej we W. z dnia 16.10.2024 r. Nr [...];
2. kopii pisma Komisariatu Policji w S. z dnia 13.03.2025 r. L.dz.[...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2025 r. Sąd odroczył rozprawę celem umożliwienia skarżącemu przedłożenia poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza lub oryginału dokumentu wykazującego umocowanie D. M. do jego reprezentowania.
Na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i twierdzenia w niej zawarte. Wskazał nadto, że w sprawie chodzi o inwestycję, w ramach której nadbudowano budynek mieszkalny jednorodzinny z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów technicznych w zakresie odległości od granicy z działką budowlaną. Podkreśla brak udziału skarżącego w postępowaniu zakończonym sporną decyzją o udzieleniu pozwolenia na przebudowę i nadbudowę, której uchylenia w ramach postępowania nadzwyczajnego się domaga. Jednocześnie podkreślono, że w sprawie nie upłynął termin 5-letni, który wyłączałby możliwość uchylenia decyzji w ramach postępowania nadzwyczajnego. W okolicznościach sprawy – w ocenie pełnomocnika – zaszły dostateczne okoliczności aby uchylić decyzję w postępowaniu wznowieniowym. Pełnomocnik skarżącego złożył jednocześnie wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia Komendanta Komisariatu Policji w S. z dnia 5 sierpnia 2025 r. na okoliczność wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. oraz wniósł aby Sąd zobowiązał Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. do wydania odpisu protokołu przesłuchania świadka M. K. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przeprowadził dowód z dokumentów dołączonych do skargi oraz przy piśmie z 25 września 2025 r. jednocześnie odmawiając realizacji wniosku dowodowego dotyczącego wystąpienia do Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. o wydanie odpisu protokołu przesłuchania świadka M. K.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi jest opisana na wstępie decyzja Wojewody, którą uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 29 maja 2024 r. (Nr Ils-33/2024) i orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. (Nr Is-97/2017).
Należy zatem wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia tego postępowania jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której postępowanie to będzie dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych we wskazanych przepisach k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 k.p.a.). Negatywne ustalenia w odniesieniu do którejś ze wskazanych przesłanek nakłada na organ rozpoznający wniosek obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 1 3 k.p.a.
Dopiero kolejny etap postępowania obejmuje kontrolę merytoryczną. Co szczególnie istotne, jeżeli po wznowieniu postępowania w oparciu o omawianą podstawę organ stwierdzi, że dana przesłanka wznowienia nie wystąpiła w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to powinien wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Ponowne przeprowadzenie kontrolowanego postępowania możliwe jest wyłącznie po stwierdzeniu, że zaistniała przesłanka wznowienia. Należy przy tym zaznaczyć, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jednocześnie zaistnienie przesłanki wznowieniowej opisanej w tym przepisie wiąże się, co do zasady, z uprzednim prawomocnym stwierdzeniem przez sąd lub inny organ faktu sfałszowania tego dowodu. Przestępstwo, co do zasady, powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Zatem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność (wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., II OSK 2721/20 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu). Wyjątkowo wznowienie postępowania jest możliwe w przypadku stwierdzenia sfałszowania dowodu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
W niniejszej sprawie należy podkreślić, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 6 grudnia 2023 r. umorzono dochodzenie w sprawie poświadczenia nieprawdy w dniu 29 marca 2017 r., w S. na dokumencie projektu budowlanego dotyczącego przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego pod adresem S. ul. [...], działka nr [...] AM [...], obręb S., co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. określenia odległości pomiędzy przedmiotowym budynkiem do granicy z działką nr [...] na 4 metry, tj. o czyn z art. 271 § 1 kk. (a więc dokumentów pierwotnie wskazywanych przez skarżącego w pismach inicjujących postępowanie nadzwyczajne). Nadto – ze względu na argumentację odwołania, a także skargi – odnieść należy się do pisma Komendanta Komisariatu Policji w S. z dnia 11 lutego 2025 r., które zawiera informację o prowadzonym postępowaniu o czyn z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. Co jednak istotne to fakt, że z jego treści wynika, iż prowadzone postępowanie dotyczy sfałszowania podpisu skarżącego na decyzji Starosty O. z dnia 2 czerwca 2017 r.
W ocenie Sądu nie ma więc mowy o zaistnieniu wskazanych wyjątkowych okoliczności. Zasadnie wskazał Wojewoda, że w okolicznościach sprawy wznowienie nie jest również niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (nadto skarżący, w toku postępowania nadzwyczajnego, nie formułował takich argumentów).
Jednocześnie, wbrew stanowisku skarżącego, wydanie przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu postępowania nie determinuje kierunku rozstrzygnięcia w ramach merytorycznej fazy rozpoznawania wniosku o wznowienie postępowania. Tym samym wydanie przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu postępowaniu nie stało na przeszkodzie wydania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji.
Przechodząc dalej należy stwierdzić, że wadliwa okazała się argumentacja skargi wskazująca, że do stwierdzenia fałszywości nie były potrzebne wyroki sądów czy efekty postępowania prokuratorskiego, bowiem do tego wystarczyły narzędzia w jakie wyposażył organ ustawodawca w k.p.a. Inicjatywa dowodowa strony skarżącej w ramach postępowania administracyjnego nie zastępuje prawomocnego rozstrzygnięcia tej sprawy przez sąd (którego nie wydano). Kwestię tę omówiono szerzej już wcześniej.
Nie mógł zadziałać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przyjdzie wyjaśnić, że na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. - organ w postępowaniu wznowieniowym jest związany podstawą wznowienia wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania, nie jest zaś uprawniony do badania innych podstaw wznowienia. Natomiast zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Co istotne granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza zaś art. 149 § 2 k.p.a., stosownie do którego postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przeważającym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się konsekwentnie, że po wznowieniu postępowania rozpoznanie sprawy powinno mieścić się w granicach zakreślonych w podstawach wznowienia. Postępowanie to ma bowiem na celu wyłącznie naprawienie konkretnych wad procesowych postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymienionych w podstawach wznowienia. W konsekwencji wystąpienie konkretnej przesłanki wznowienia postępowania nie może stanowić podstawy do ponownego całościowego rozpoznania sprawy jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem postępowania, a więc może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania, oczywiście z wyjątkami określonymi ustawowo. Taki wyjątek konstytuuje art. 147 zd. 2 k.p.a., w którym precyzyjnie wskazano, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Tym samym organ nie może wyjść poza granice zakreślone żądaniem strony. Wyjaśnić zatem należy, że na etapie wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie formułował wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Znajdujące się w aktach organu I szej instancji pismo skarżącego z dnia 8 lipca 2020 r., stanowiące podanie o wznowienie postępowania o pozwolenie na budowę nie wspomina, aby skarżący wskazywał (w tamtej dacie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto, na wezwanie organu do wskazania konkretnej przesłanki wznowieniowej skarżący, w piśmie z dnia 11 marca 2022 r., nie powołał się na okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Nie mógł wywołać zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w powyższym przepisie, jest zagadnienie prawne, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez inny organ lub sąd jest warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu.
Co jednak szczególnie istotne, od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Istota prejudycjalności wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, a więc zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego. Kluczowym jest, że w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przewidziano obligatoryjną przesłankę zawieszenia w przypadku ujawnienia zagadnienia prejudycjalnego, a nie okoliczności faktycznej.
W okolicznościach sprawy skarżący wskazuje, że organ odwoławczy zobowiązany był zastosować dyspozycję z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia fałszywości rzekomego podpisu skarżącego na egzemplarzu decyzji z 2 czerwca 2017 r., poświadczającego rzekomy odbiór tej decyzji przez skarżącego oraz rozstrzygnięcia, czy dowody na podstawie, których wydana została decyzja Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. były sfałszowane. W tym zakresie wskazano na pismo Komendanta Komisariatu Policji w S. z dnia 11 lutego 2025 r., które zawiera informację o prowadzonym postępowaniu o czyn z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. Na co jednak przyjdzie zwrócić uwagę to fakt, że jak wynika z treści wskazanego pisma, postępowanie to nie dotyczy fałszowania projektu budowlanego (w tym znajdującej się w projekcie budowlanym mapy). W istocie – jak już wcześniej wskazywano – dotyczy ono sfałszowania podpisu skarżącego na decyzji Starosty O. z dnia 2 czerwca 2017 r. Słusznie przy tym zwrócił uwagę Wojewoda, że ewentualne stwierdzenie w przyszłości powyższego fałszerstwa może stanowić nową przesłankę wznowienia analizowanego postępowania i tym samym stanowić podstawę złożenia przez skarżącego nowego wniosku. Na etapie postępowania prowadzonego przez Wojewodę nie mogło ono stanowić zagadnienia wstępnego. Na marginesie Sąd ponownie zaznacza, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu 6 grudnia 2023 r. umorzono dochodzenie w sprawie poświadczenia nieprawdy w dniu 29 marca 2017 r., w S. na dokumencie projektu budowlanego dotyczącego przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego pod adresem S. ul. [...], działka nr [...] AM [...], obręb S., co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. określenia odległości pomiędzy przedmiotowym budynkiem do granicy z działką nr [...] na 4 metry, tj. o czyn z art. 271 § 1 kk.
W ocenie Sądu – w składzie orzekającym – nie doszło również do zarzucanego w skardze naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. W tym aspekcie skarżący wskazuje, że naruszenie to polegać miało na jego zastosowaniu w sprawie, ponieważ decyzje obu instancji poświadczają nieprawdę co do istotnej okoliczności faktycznej, którą jest data odbioru decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r.
Podkreślić zatem należy, że podstawą odmowy uchylenia decyzji Starosty z dnia 2 czerwca 2017 r. był art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Co więcej, w odniesieniu do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Wojewoda wprost stwierdził, że w okolicznościach sprawy przesłanka ta nie zaszła. Organ odwoławczy dokładnie wyjaśnił w tym zakresie, że kwestie związane z odległością istniejącego na tej działce budynku jednorodzinnego od granicy działki nie stanowią nowych okoliczności oraz nie wynikają z nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi I instancji. Podzielając uwagi organu odwoławczego co do braku zaktualizowania się przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wskazać, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie zastosował art. 146 § 1 k.p.a. W odmiennym wypadku organ zobligowany byłby do wydania decyzji w oparciu o art. 152 § 2 k.p.a., czego nie uczynił.
Dotychczasowa argumentacja determinuje jednocześnie nieskuteczność zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. W tym zakresie podkreślić należy, że organ odwoławczy wyjaśnił z jakich przyczyn nie podzielił argumentów strony skarżącej odnoszących się do poszczególnych przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 oraz 5 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony w sposób wszechstronny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia kompleksową analizę spornego zagadnienia, z odniesieniem się do zarzutów odwołania (spełniając wymóg z art. 107 § 3 k.p.a.), a analiza ta jest prawidłowa. W odniesieniu do zarzutu braku "powołania biegłego grafologa" wskazać należy, że według art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z przepisu tego wynika, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest uzasadnione wymaganiem w sprawie wiadomości specjalnych. Nawet jednak w takiej sytuacji przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest fakultatywne, co oznacza, że nie jest konieczne korzystanie z pomocy biegłego, jeżeli organ sam posiada odpowiednie wiadomości specjalne. Wykorzystanie opinii biegłego jest konieczne tylko w sytuacji, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ administracji. Jak już jednak wcześniej wskazywano formułując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. skarżący nie powoływał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Co więcej z akt sprawy nie wynika, ażeby postępowanie prowadzone przez Komendę Policji w S. dotyczące sfałszowania podpisu skarżącego na decyzji Starosty O. z dnia 2 czerwca 2017 r. zostało zakończone oraz aby w sprawie zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie tej sprawy przez sąd.
Zdaniem sądu, nie sposób także podzielić zarzutu pełnomocnika, ze ponieważ chodzi inwestycję, w ramach której nadbudowano budynek mieszkalny jednorodzinny z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów technicznych w zakresie odległości od granicy z działką budowlaną, skarga winna być uwzględniona. Sam fakt braku zgodności inwestycji z planem miejscowym nie może być podstawą do wznowienia postępowania. Strona bowiem powołuje się na nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a obowiązujące prawo miejscowe za takowe nie może być uznane. W tym miejscu trzeba przypomnieć ze skarżący, będąc inicjatorem tego postępowania wskazał na przesłanki ustawowe, obejmujące jedynie dyspozycje art. 145 § 1 p.1 i 5 ppsa. Zarzut braku udziału skarżącego w postępowaniu zakończonym sporną decyzją pojawił się dopiero w toku postępowania, zatem jest zarzutem spóźnionym.
Końcowo przyjdzie wskazać, że kwestia ewentualnego przekształcenia budynku jednorodzinnego w budynek wielorodzinny jest okolicznością dotyczącą zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która podlega weryfikacji w toku odrębnej od wznowienia postępowania procedury.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.