II SA/Wr 302/23

II SA/Wr 302/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-09-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 33
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi M. N. i A. N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 kwietnia 2023 r. nr IF-O.7840.1.378.2022.MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków jednorodzinnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 września 2022 r. nr 2618/2022 Starosta Powiatu Wrocławskiego zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił G. J. pozwolenia na budowę obejmującą dwa budynki jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, oznaczone numerami 1 i 2, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] w obrębie B., Gmina K.
Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wnieśli M. i A. N., właściciele nieruchomości sąsiadującej z terenem zainwestowania, zarzucając decyzji naruszenie art. 33 ust. 1 prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że inwestor wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu nie przedłożył projektu zagospodarowania dla całego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy w istocie realizuje etapami znacznie większe zamierzenie inwestycyjne. Wskazano, że już wcześniej inwestorka uzyskała pozwolenia na budowę na sąsiednich działkach, jednak przy żadnym wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie został przedłożony projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego, które w rzeczywistości inwestorka realizuje etapowo. W ocenie odwołujących się, takie postępowania inwestora, sprzeczne z obowiązkiem wynikającym z art. 33 ust. 1 prawa budowlanego powoduje, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mają możliwości prawidłowo ocenić zgodności całego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2023 r. zaskarżoną w niniejszej sprawie, Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w myśl art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Dalej Wojewoda Dolnośląski wskazał, że art. 35 ust. 4 Prawa budowalnego ustanawia możliwość nałożenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie stwierdzenia nieprawidłowości, postanowienia o obowiązku usunięcia danych nieprawidłowości w określonym terminie. W myśl art. 35 ust. 4 Pb, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie organu odwoławczego, kontrola wydanego w pierwszej instancji pozwolenia na budowę, przeprowadzona zgodnie ze wskazanymi wytycznymi, nie dała podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i wydania pozwolenia. Wojewoda podkreślił, że projekt sporządzony został przez uprawnionego projektanta, sprawdzający projektanci złożyli również stosowne oświadczenia. Inwestor przestawił oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda stwierdził także, że przedsięwzięcie zgodne jest z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja, położona jest na obszarze, na którym obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. (Dz. Urz. Woj. Doln. Z 2013 r. poz. [...]), dalej jako Mpzp. Teren zainwestowania został oznaczony na rysunku planu symbolem [...]MN. Jak wynika z § 19 ust. 1 pkt 1 Mpzp, podstawowym przeznaczeniem opisywanego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 7 pkt 16 Mpzp, teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy rozumieć jako teren lokalizacji zabudowy jednorodzinnej, w rozumieniu przepisów odrębnych. Dodatkowo, w myśl § 19 ust. 3 pkt 1 Mpzp, dla terenu zainwestowania ustala się wolnostojący lub bliźniaczy układ zabudowy.
Wojewoda podkreślił, że planowana inwestycja spełnia wymogi z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 pkt 2a Pb. Przedmiotem inwestycji, są dwa budynki jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, oznaczone nr 1 i 2, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...], obręb B., gmina K.
Zaprojektowano dwa konstrukcyjnie niezależne budynki z odrębnymi wejściami (do każdego lokalu mieszkalnego) i garażami, stykające się ze sobą ścianami, przy czym każdy budynek mieści po dwa lokale mieszkalne. Do każdego z budynków projektuje się odrębnym opracowaniem osobne dla każdego lokalu mieszkalnego przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz przyłącza wodociągowe. Analogiczna sytuacja ma miejsce w związku z projektowaną wewnętrzną linią zasilającą oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej. W analizowanym zamierzeniu budowlanym, budynki oddzielone są od siebie podwójnymi ścianami o klasie odporności ogniowej REI 60 z dylatacją. Budynki te można zatem "rozdzielić" i każdy z nich może funkcjonować jako odrębna konstrukcyjnie całość. W myśl art. 3 pkt 2 Pb, ściany zewnętrzne poszczególnych budynków wydzielają je z przestrzeni od fundamentów aż do wspólnego dachu. Zatem zaprojektowanie wspólnego dachu w związku z opisywanym zamierzeniem budowlanym nie przeczy warunkowi samodzielności konstrukcyjnej budynków, a tym samym nie zmienia kwalifikacji niniejszego zamierzenia budowlanego. Projektowane budynki zachowują konstrukcyjną samodzielność i należy traktować je jako odrębne budynki. Nadto, projektowane obiekty budowlane stanowią swoje odbicie lustrzane, co dodatkowo potwierdza bliźniaczy charakter zabudowy.
W tym zakresie zatem objęte opracowaniem budynki mieszkalne jednorodzinne należy uznać, za zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie w kwestii wysokości i kubatury budynków, wskaźników zabudowy Wojewoda Dolnośląski nie dopatrzył się sprzeczności z obowiązującymi normami.
Jak wywodził Wojewoda, również zaprojektowane miejsca parkingowe spełniają wymogi z miejscowego planu zagospodarowania.
Wojewoda szczegółowo przeanalizował przedłożony projekt budowlany pod względem wymogów techniczno – budowlanych i szeroko to omawiając w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że nie zostały one naruszone.
Organ podniósł, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu obejmuje także projektowaną wewnętrzną linię zasilającą, zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej z bezodpływowym zbiornikiem na wody deszczowe oraz zewnętrzną instalację kanalizacji sanitarnej. Dodatkowo, sieci oraz przyłącza kanalizacyjne oraz wodociągowe mają zostać objęte odrębnym opracowaniem, zatem nie mogły być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu odwoławczym, przy czym w decyzji zaznaczono, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym można zatwierdzić projekt budowlany budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę, w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy.
Dalej organ odwoławczy przeprowadził analizę projektu pod kątem wymagań przeciwpożarowych i podniósł, że projekt budowlany zgodny jest z przepisami rozporządzenia w zakresie usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Nieruchomość objęta inwestycją ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną (działka nr [...]) objętą odrębnym pozwoleniem na budowę, udzielonym decyzją Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 1673/2022 z dnia 7 czerwca 2022 r. Inwestycja planowana jest na gruntach rolnych, jednakże inwestorka legitymuje się stosowną decyzją, pozwalającą na wyłączenie ich z produkcji rolnej.
Ponadto, projekt budowlany wnioskowanej inwestycji zawiera projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, przyjętej do katastru Starosty Powiatu Wrocławskiego. W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany należy zatem ocenić jako prawidłowe i kompletne z punktu wymagań stawianych przez przepisy Prawa budowlanego. Spełnione, tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w złożonym odwołaniu, Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie było jednym z etapów inwestycji, w myśl art. 33 ust. 1 Pb. Etapowanie inwestycji jest możliwe gdy całe zamierzenie inwestycyjne obejmuje więcej niż jeden obiekt budowlany, a objęte danym etapem zamierzenie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Dodatkowo, w takiej sytuacji inwestor jest zobowiązany do przedstawienia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 908/20). Z treści wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 6 lipca 2022 r. przez inwestora ani z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika chęć rozpoczęcia przez inwestora procedury administracyjnej na podstawie art. 33 ust. 1 Pb. Nadto, jak wynika z akt sprawy, inwestycja stanowi samodzielny obiekt budowlany i nie stanowi części większego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, inwestor określa przedmiot zamierzenia budowlanego, a tym samym przedmiot postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Organ wskazał również, że w myśl art. 33 ust. 1 Pb, ocena czy dana inwestycja oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonana powinna być z uwzględnieniem całego zamierzenia, a nie tylko poszczególnych jego etapów bądź jednostronnie wskazanych przez inwestora elementów zamierzenia inwestycyjnego. Jednakże, w tym przypadku tzw. etapowanie nie miało miejsca ponieważ wybór procedury administracyjnej zależny jest od wniosku inwestora. Postępowanie w sprawie dotyczyło budowy dwóch budynków jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie bliźniaczej. Pozostałe zamierzenia budowlane inwestora znajdujące się w sąsiedztwie terenu zainwestowania nie mają zatem wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. i A. N. wnieśli na skargę do tutejszego sądu, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowalne, które to naruszenie polegało na celowym obejściu przez inwestora prawa, poprzez nieuzasadnione etapowanie inwestycji stanowiącej w rzeczywistości zespół budynków jednorodzinnych dwulokalowych dwulokalowych, realizowanych w całości jako jedno zamierzenie inwestycyjne, co miało na celu prawdopodobnie pominięcie udziału w postępowaniu właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Skarżący podnieśli, że rażące naruszenie wskazanego przepisu miało miejsce również w postaci nieprzedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia, a wyłącznie dla poszczególnych etapów w poszczególnych wnioskach o wydanie pozwoleń na budowę.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestorka złożyła kilkanaście wniosków o pozwolenie na budowę, dla obiektów położonych na sąsiadujących ze sobą działkach, przy czym obiekty te były tożsame jeżeli chodzi o rozwiązania architektoniczne. Skarżący uznani zostali za stronę postepowania wyłącznie w przypadku obiektów oznaczonych numerami 1 i 2, zaś odmówiono im statusu strony w pozostałych. Podkreślono, że nie kwestionują oni rozwiązań technicznych czy architektonicznych inwestycji, uważają jednak, że został naruszony art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, bowiem w sposób oczywisty inwestor realizuje jedno zamierzenie budowlane etapami, a jednak nie złożył projektu zagospodarowania terenu da całego przedsięwzięcia, co w takiej sytuacji jest wymagane prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 12 września 2023 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę, a nadto wyjaśnił, że w sprawie mamy do czynienia z większym zamierzeniem budowlanym, realizowanym etapami, ponieważ inwestorka realizuje aktualnie budowę 14 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na sąsiadujących ze sobą działkach ewidencyjnych. W ten sposób doszło do niezgodnego z prawem podziału inwestycji, co w istocie ograniczyło krąg stron postępowania.
Pełnomocnik organu administracji podkreślił natomiast, że tylko od inwestora zależy ewentualne etapowanie inwestycji, a w niniejszej sprawie nie został złożony taki wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie jako p.p.s.a., Dz.U. z 2023 r., poz. 259). sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ocena przeprowadzona przez Sąd w niniejszym postępowaniu wykazała, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia prawa materialnego, w tym do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r,. Prawo Budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej w skrócie jako "P.B.").
Jak słusznie wskazał Wojewoda Dolnośląski, jak wynika z art. 35 ust. 4 PB, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ma zatem charakter związany, zaś właściwy organ udziela pozwolenia budowlanego, ilekroć stwierdzi spełnienie przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 PB.
W myśl art. 35 ust. 1 PB, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 PB, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z 21 III 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W zaskarżonej decyzji jednoznacznie wykazano, że konkretny projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Jakkolwiek decyzja starosty umotywowana została w sposób lakoniczny, to jednak już w decyzji odwoławczej wojewoda w sposób kompleksowy i rzetelny wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, wykazując istnienie podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Wojewoda w kwestionowanej decyzji przeprowadził szeroką ocenę przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym ustaleń MPZP i określonych w RWT warunków techniczno-budowlanych. Sąd podziela dokonaną pod tym kątem ocenę przedłożonego projektu budowlanego, zresztą strona również nie kwestionowała jego prawidłowości w tym względzie.
W ocenie strony skarżącej, wadliwość wydanych przez organy administracji architektoniczno – budowlanej rozstrzygnięć przejawia się w akceptacji braku przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, który w ocenie skarżących jest znacznie większy niż wskazany we wniosku o pozwolenie na budowę.
Odnosząc się do tych zarzutów wyjaśnić należy, że nie są one uzasadnione, co również słusznie zauważył Wojewoda.
Regułą jaką przewiduje art. 33 ust. 1 P.B. jest to, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Równocześnie jednak przepis ten daje inwestorowi możliwość tzw. etapowania inwestycji. W przypadku więc, gdy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b., dla całego zamierzenia budowlanego.
Przepis ten należy jednak odczytywać w ten sposób, że obowiązek złożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia budowlanego zrealizuje się wyłącznie w przypadku, gdy inwestor zadecyduje o realizowaniu go etapami. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mogą decydować o tym za inwestora, bowiem przepis wyraźnie pozostawię te decyzję inwestorowi. Dodatkowo, organy na etapie składania wniosku o zatwierdzenie projektu budowalnego i wydanie pozwolenia na budowę, nie znają przyszłych planów inwestycyjnych, tak aby móc przewidzieć, czy inwestor będzie w przyszłości realizował przedsięwzięcia powiązane z inwestycją co do której złożono wniosek. Stąd, wykładnia skarżących, jakoby obowiązkiem organu było połączenie toczących się z udziałem inwestora postępowań i zobowiązać go do złożenia projektu zagospodarowania działki obejmującego całe przedsięwzięcie, nie może zasługiwać na akceptację. To do inwestora należy wybór, czy, kiedy i w jakim zakresie będzie realizował plany inwestycje na nieruchomościach co do których dysponuje prawem do dysponowania na na cele budowlane. W świetle więc powołanego przepisu, to inwestor składając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w odniesieniu do konkretnego zamierzenia określa w tym wniosku jakich obiektów budowlanych on dotyczy, a organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany treścią wniosku inwestora, bo to on inicjuje to postępowanie. Organ nie ma tutaj możliwości działania z urzędu, a bazuje na treści żądania określonego przez wnioskodawcę.
To rolą inwestora jest zdecydowanie się na określone zamierzenie i wyrażenie tej decyzji w złożonym wniosku poprzez podanie faktycznych rozmiarów inwestycji. Natomiast, zadaniem organów jest sprawdzenie czy jest ono zgodne ze stosownymi przepisami prawa. Etapowanie inwestycji budowlanej jest zatem możliwe wyłącznie na wyraźny wniosek inwestora, to on decyduje, że będzie realizował określone zamierzenie budowlane w częściach oraz w jakich częściach. To zaś przesądza o niezasadności zarzutów skargi dotyczących braku zobowiązania inwestora do złożenia projektu dla inwestycji obejmującej 14 budynków jednorodzinnych.
Tylko w przypadku skorzystania przez inwestora z możliwości realizacji inwestycji etapami, w takim przypadku - etapowania inwestycji - ustawodawca w zdaniu trzecim art. 33 ust. 1 PB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.B dla całego zamierzenia inwestycyjnego (dla wszystkich etapów) (zob. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, opubl.: LEX/el. 2022, jak również wyrok Naczelnego Sądu Admiistracyjnego z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygnatura akt II OSK 214/18, internetowa baza orzeczeń sądów administracyjnych).
Z tego powodu przedłożony przez skarżących dowód na okoliczność toczących się innych postępowań z wniosku tego samego inwestora, nie miał wpływu na kierunek podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w niniejszej sprawie w całości oddalił.