II SA/Wr 2974/02

II SA/Wr 2974/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Ewa Janowska /przewodniczący/
Grażyna Jeżewska /sprawozdawca/
Teresa Cisyk
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spraw. Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...[, nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz S. K. kwotę 10 (słownie: dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu sprawy przebudowy części budynku w kondygnacji parteru znajdującego się przy ul. [...] w O., w celu przystosowania pomieszczeń zakładu zegarmistrzowskiego na funkcję sklepu z pieczywem, zapleczem socjalnym i punktem wypieku, nałożył na inwestora A. i E. C. obowiązek wykonania robót budowlanych w zakresie wskazanym w zaleceniach w pkt 1-11 działu 3 Projekt zmian - plansza zbiorcza wg opracowania "Inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniami technicznymi" dot. przedmiotowego lokalu użytkowego, stanowiącym z załącznikiem nr l, integralną część decyzji. Termin wykonania obowiązku nałożonego decyzją ustalono do dnia 30 listopada 2002r.
Wskazano, iż nakaz dotyczy lokalu w którym prowadzona jest działalność sklepu z pieczywem, zapleczem socjalnym i punktem wypieku pieczywa, znajdującego się na parterze budynku przy ul. [...] w O., celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż inwestorzy dokonali przebudowy dawnego lokalu zakładu zegarmistrzowskiego znajdującego się na parterze budynku przy ul. [...] w O., na sklep z pieczywem, zapleczem socjalnym i punktem wypieku pieczywa bez wymaganego pozwolenia na budowę, a prowadzona działalność może stwarzać uciążliwości dla użytkowników i otoczenia
Decyzją z dnia 12 lipca. 2001r., nr [...] nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentacji technicznej określającej możliwość doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami i Polskimi Normami. W dniu 17 września 2002 r. inwestor przedłożył kompletną dokumentację techniczną wraz z zaleceniami wskazującymi zakres niezbędnych do wykonania prac budowlanych, przystosowującymi pomieszczenia do stanu zgodnego z prawem oraz ograniczające występujące uciążliwości.
S. K. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji. Nie zgodził się na użytkowanie piekarni, gdyż działalność piekarni powoduje wiele uciążliwości dla funkcji mieszkalnych: zagrożenie pożarowe, hałas w godzinach nocnych, fetor przenikający do mieszkań, zagrożenie sanitarne. Skarżący podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. popełnił błąd nie nakazując przywrócenia samowoli budowlanej do stanu poprzedniego. Ponadto zarzucił organowi pierwszej instancji brak odpowiedzi na pismo w sprawie dołączenia do decyzji orzeczenia technicznego, stanowiącego integralną cześć tej decyzji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 – zwaną dalej Prawo budowlane), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniósł, że A. i E. C. nabyli lokal zakładu zegarmistrzowskiego mieszczący się w budynku przy ul. [...] w O. W podziemiach tego budynku, pod zakładem zegarmistrzowskim, funkcjonowała już wcześniej piekarnia. Zakupiony lokal zegarmistrzowski zaadaptowali na sklep z pieczywem wraz z zapleczem socjalnym i punktem wypieku. Na wykonane roboty budowlane nie uzyskał wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Widząc możliwość doprowadzenia samowolnej adaptacji do stanu zgodnego z prawem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z 12 lipca 2001 r., nr [...] zobowiązał A. i E. C. do wykonania określonych decyzją obowiązków. Termin wykonania obowiązków ustalono na 30 września 2001 r. Decyzja ta była przedmiotem postępowania odwoławczego i została utrzymana w mocy.
Zobowiązani w dniu 17 września 2002 r. dostarczyli do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O. uzupełnioną dokumentację budowlaną, a tym samym wykonali nakaz decyzji. Inwentaryzacja obiektu, orzeczenie techniczne i projekt zmian, są kompletne i sporządzone przez uprawnione osoby. Do projektu dołączono pozytywne opinie rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa pożarowego, a także postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
Spełnienie przez inwestora obowiązku wynikającego z decyzji z 12 lipca 2002 r. było jedyną okolicznością badaną przez organ odwoławczy. Procedura określona w art. 51 Prawa budowlanego wyraźnie przedstawia kolejne jej etapy. Po przeprowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, zastosowanie ma art. 51 ust la o treści: "po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. l pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych", lub art. 51 ust. 2 o treści: "w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. l pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części". Zwroty "organ wydaje" i "organ nakazuje" oznaczają, że organ, zależnie czy nakaz został wykonany, czy też nie został wykonany, ma obowiązek wydać pozwolenie lub nakazać rozbiórkę. Organ odwoławczy w aktualnym postępowaniu nie badał kwestii legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, ponieważ zostało to już wcześniej rozstrzygnięte w decyzji "nakazowej" z 12 lipca 2001 r. Podnoszone ponownie argumenty o uciążliwościach powodowanych przez "piekarnię" były już brane pod uwagę przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z 12 lipca 2001 r.
Organ odwoławczy wziął pod uwagę, iż termin wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB z 12 lipca 2001 r. upłynął 30 września 2001 r., a obowiązek został całkowicie spełniony dopiero 17 września 2002 r. Decyzja organu odwoławczego nie określała nowego terminu wykonania obowiązku, a zatem był on wymagalny od dnia doręczenia zobowiązanemu decyzji ostatecznej organu odwoławczego. W ocenie organu odwoławczego, działaniem niesłusznym społecznie byłoby wydawanie decyzji o likwidacji sklepu, jeżeli przyczyny nieterminowego wykonania obowiązku tylko w części leżały po stronie inwestora, a bezczynność organu pierwszej instancji nie ma żadnego wpływu na aktualną sytuację prawną, gdyż Przepis art. 51 ust. la Prawa budowlanego uzależnia wydanie pozwolenia jedynie od pełnego wykonania nałożonego wcześniej obowiązku, a nie od wykonania tego obowiązku w terminie. Natomiast organ drugiej instancji bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji kończącej postępowanie odwoławcze.
W postępowaniu odwoławczym zauważono, że zaskarżona decyzja zawiera błędnie podaną podstawę prawną - art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, co może powodować wrażenie, że decyzja ta rozstrzyga sprawę już wcześniej rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Czynności, które należy wykonać aby doprowadzić omawiany lokal do stanu zgodnego z prawem, organ pierwszej instancji określił w decyzji z 12 lipca 2001 r. Przy załatwianiu jednej sprawy, zdaniem organu odwoławczego, niedopuszczalne jest wielokrotne, następujące po sobie, nakładanie obowiązków na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego. Działanie takie wywołuje stan niepewności prawnej dla stron postępowania i jest sprzeczne, m.in. z zasadą ujętą w art. 8 K.p.a. Prawo budowlane bezpośrednio stanowi, że po wydaniu decyzji z art. 51 ust. l pkt 2 i jej wykonaniu, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 51 ust la. Organ II instancji nie uznał jednak, aby wskazana nieprawidłowość przemawiała za niezbędnością uchylenia zaskarżonej decyzji. Trzeba, bowiem odróżnić decyzję wydaną bez podstawy prawnej, od decyzji z mylnie wskazaną podstawą prawną. W pierwszym przypadku decyzja powinna być wyeliminowana z obiegu prawnego na podstawie art. 156 § l pkt 2 K.p.a., w drugim przypadku, jeżeli decyzja jest merytorycznie prawidłowa, nie ma prawnych przeszkód dla zachowania takiej decyzji. Wskazuje, że po zakończeniu wszystkich robót inwestor będzie musiał uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Dopiero wówczas będzie mógł legalnie użytkować swój sklep z zapleczem socjalnym i punktem wypieku pieczywa.
Odnosząc się do argumentów odwołującego, organ wyjaśnił, że funkcjonująca piekarnia w pomieszczeniach piwnicznych budynku przy ul. [...] w O., sąsiadująca z przedmiotowym sklepem i również należąca do inwestorów, nie objęta była postępowaniem legalizacyjnym, a szereg argumentów odwołania dotyczy uciążliwości związanych z piekarnią, a nie sklepem na parterze.
Udostępnianie, zaś stronom akt sprawy reguluje art. 73 i 74 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami strona może w każdym stadium postępowania przeglądać akta sprawy i sporządzać z nich notatki i odpisy. Odwołujący miał prawo zapoznać się z aktami sprawy, w tym z inwentaryzacją i orzeczeniem technicznym, a na pismo S. K. z 27 września 2002 r., w sprawie udostępnienia inwentaryzacji i orzeczenia technicznego, organ pierwszej instancji udzielił prawidłowej odpowiedzi w dniu 16 października 2002 r.
W skardze do Sądu S. K. podniósł, iż nadal nie wyraża zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu na piekarnię oraz zarzucił organom niewłaściwe postępowanie. Organ pierwszej instancji przez prawie rok pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy. Zgodnie z art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego " w razie niewykonania obowiązków których mowa w ust l pkt właściwy organ nakazuje w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórek obiekt lub jego części" i jest to jego obowiązek. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego tego obowiązku nie wykonał, czym naruszył przepisy.
Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie reagował, gdy w terminie 30 września 2001 r. nie dostarczono wymaganych decyzją dokumentów. W ten sposób naruszył przepisy art. 87 Prawa Budowlanego. Po tym terminie w pomieszczeniach wysokiego parteru piekarni trwała codzienna i całodobowa produkcja pieczywa przez prawie rok. Dopiero jego wniosek skierowany do komendy miejskiej straży pożarnej w O. wymogło podjęcie przez w/w organ dalszych działań.
Inwentaryzacja ogólno-budowlana stwierdza, że wykonana modernizacja i adaptacja pomieszczeń wysokiego parteru miała na celu uzyskanie "awaryjnego" pomieszczenia technologicznego /pomieszczenia wypieku bułek/ i została przeprowadzona bez wymaganych zezwoleń. Użycia słowa;" awaryjnego" kompletnie mija się z prawdą, ponieważ od samego początku w pomieszczeniu tym prowadzana była codzienna i całodobowa produkcja pieczywa. Punkt 1.1.3 stwierdza "Druga linia awaryjna uruchomiana tylko i wyłącznie w czasie zwiększonego zapotrzebowania na pieczywo czyli w okresach świątecznych". To stwierdzenie jest chybione, ponieważ produkcja w tym pomieszczeniu prowadzona jest codziennie i całodobowo, co wynika z wcześniejszych skarg do Sanepidu. Kosze z ciastem przynoszone są z pomieszczenia w piwnicy na wysoki parter. Tam bardzo często rzucane są na podłogę co powoduje rezonans, hałas i drganie sprzętów domowych w mieszkaniu położonym powyżej , szczególnie dokuczliwe w porze nocnej. Takie same hałasy powoduje używanie w porze nocnej dzielarki do ciasta. Podkreśla, że szczyt produkcji następuje w godzinach nocnych. Zarzuca, że praca w awaryjnej piekarni trwa 365 dni w roku.
Wskazuje, że w inwentaryzacji konstrukcyjno-budowlanej obiektu sporządzonej w sierpniu 2002 roku stwierdzono w punkcie 1.2.4. że: "ponad pomieszczeniami wysokiego parteru znajdują się stropy drewniane (...)". Ze względu na konstrukcję samego stropu, wszystkie wyciszenia wełną mineralną stanowią raczej zabiegi kosmetyczne niż realną ochronę przed hałasem w porze nocnej. Z powodów proceduralnych nie mógł też, zapoznać się z dokumentacją techniczną przed terminem odwołania do organu wyższej instancji. Naruszyło to podstawową zasadę postępowania administracyjnego, prawo strony do udziału w postępowaniu. Zarzucił inwestorowi niewiarygodność, bowiem podczas kontroli w dniu 20 czerwca 2001r. oświadczył, że posiada stosowne dokumenty i zezwolenia dotyczące adaptacji zakładu zegarmistrzowskiego. Stwierdził tak pomimo, że ich nie posiadał. W ocenie skarżącego piekarnią jest również pomieszczenie, które obecnie nazywa się "pomocniczym punktem wypieku pieczywa", gdyż tam usytuowany jest piec do wypieku bułek, zatem zarzuty które dotyczą piekarni odnoszą się w całej rozciągłości do przedmiotowego pomieszczenia. Według Słownika języka polskiego Powszechnego Wydawnictwa Naukowego słowo "piekarnia" oznacza pomieszczenie, w którym piecze się pieczywo oraz sklep, gdzie się sprzedaje pieczywo. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie piekarnią jest również pomieszczenie "z pomocniczym punktem do wypieku pieczywa". Ponadto podkreśla, iż przy takim nie dookreślonym sformułowaniu, właściciel piekarni zawsze będzie mógł stwierdzić, iż obecnie zachodzi konieczność prowadzenia wypieku w przedmiotowym pomieszczeniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił, że nie stwierdzono, aby uchybienia w postępowaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. rzutowały na prawidłowość jego decyzji. Przedmiotem postępowania odwoławczego była samowolna adaptacja zakładu zegarmistrzowskiego na sklep z pieczywem wraz z zapleczem socjalnym i punktem wypieku. Dokumentację budowlaną sporządziły i zaopiniowały osoby posiadające bardzo wysokie kwalifikacje zawodowe. W ocenie organu dostarczona przez inwestora dokumentacja w pełni odpowiada wymogom decyzji z 12 lipca 2001 r. określającej obowiązki celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Lokal będący przedmiotem postępowania jest nazywany "sklep z pieczywem wraz z zapleczem socjalnym i punktem wypieku", a nie "piekarnia", celem podkreślenia, iż w wyniku samowolnych robót adaptacyjnych nie powstała nowa piekarnia, a powstał nowy lokal użytkowy w miejscu dawnego zakładu zegarmistrzowskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, póz. 1270), zwaną dalej Prawo o postępowaniu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, prawną , co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie odpowiada ona wymogom prawa, przy czym waga i rodzaj popełnionego naruszenia przesądziły o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.
Należy zauważyć, że zarówno decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], jak i decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia na A. i E. C. obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, wydane zostały w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, mianowicie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 lipca 2001 r., nr [...], która w dwóch punktach zawiera rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie nałożenia na w/w obowiązek dostarczenia inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego. Obydwie decyzje organu pierwszej instancji wydane zostały na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Wprawdzie zaskarżone decyzje rozstrzygają sprawę w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, natomiast ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 lipca 2001 r., rozstrzyga o obowiązku dostarczenia wskazanych w niej dokumentów, niemniej jednak wszystkie te decyzje załatwiają, choć w inny sposób, tę samą sprawę, a mianowicie sprawę doprowadzenia do zgodności z prawem robót budowlanych. A zatem decyzje organów administracji państwowej I i II instancji z dnia [...] i z dnia [...] dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z dnia 12 lipca 2001 r.
W ocenie Sądu, nie zasługuje na aprobatę pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, który dostrzegając ten błąd wywiódł, że doszło tylko do wskazania nieprawidłowej podstawy prawnej w decyzji I instancji, zatem utrzymał ją w mocy, podnosząc, iż taką podstawą prawną jest art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego. Mianowicie z dwóch powodów, po pierwsze: wskazana i uznana za prawidłową podstawa prawna nie koresponduje z rozstrzygnięciem zawartym w osnowie decyzji organu I instancji, oceniając tak sprawę, organ odwoławczy powinien był uchylić tą decyzję i orzec o istocie sprawy, o ile byłoby to możliwe. Po drugie: w orzecznictwie NSA, jak też w literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, że art. 51 ust.1a Prawa Budowlanego ma zastosowanie do prowadzonych robót budowlanych. W stosunku do robót już wykonanych zbędne jest udzielanie pozwolenia na ich wznowienie (por. Prawo budowlane -Komentarz, Jerzy Śiegień, C.H.BECK z 2002 r., str.266). Reasumując: ponowna decyzja rozstrzygająca sprawę w tym samym przedmiocie, jako dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., co zobowiązywało właściwy organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W ten tylko sposób można wyeliminować z obrotu prawnego decyzję dotkniętą powyższą wadą. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 K.p.a. chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. Wydanie nowej decyzji w sprawie, bez wzruszenia poprzedniej stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji (wyrok NSA z 27 lipca 1981 r., SA/Po 15/81, OSPiKA 1982, Nr 3-4, poz. 25).
Zastosowanie przepisu art. 156 § l pkt 3 K.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości załatwienia sprawy. Stan faktyczny sprawy musi być natomiast brany pod uwagę, w ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych.
Powyższą, kwalifikowaną, wadą dotknięte są decyzje organów obu instancji.
Nie ulega wątpliwości, że zachodzi tożsamość sprawy zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W obu sprawach występują te same podmioty (organ nadzoru i strona postępowania), dotyczą one tego samego stanu prawnego oraz tego samego stanu faktycznego (to samo zdarzenie- samowola budowlana).
Skoro w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie omówione wyżej przesłanki to w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny - stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. - zobligowany był stwierdzić nieważność obu późniejszych decyzji z powodu pogwałcenia zasady rei iudicatae.
Rozstrzygnięć w punkcie drugim i trzecim wyroku dokonano na podstawie art. 152 Prawo o postępowaniu oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym(Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy nadzoru powinny mieć na uwadze, że po zmianie ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustawy –Prawo budowlane ( Dz. U z 2004 r., Nr 93, poz. 888 ) w myśl art. 2 ust 1cyt. ustawy "Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4."