II SA/WR 284/23

II SA/Wr 284/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Marta Pawłowska
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 24a ust. 6, 7, 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi M.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "M. M. K." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 lutego 2023 r. nr SKO/OS-414/118/2022 w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu z odpadami oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
W dniu 14.02.2022 r. funkcjonariusze służb celno-skarbowych zatrzymali do kontroli zestaw pojazdów przewożących odpady, składający się z samochodu ciężarowego z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczenia odpadów w postaci trzech spalonych ciągników rolniczych oraz skrzyni biegów i części deski rozdzielczej, z terytorium Francji do Polski. Stwierdzono brak dokonania wymaganego wpisu do rejestru BDO, ponadto pojazd nie został prawidłowo oznakowany, dlatego zatrzymano zestaw pojazdów i skierowano go do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych w L. przy ul. [...], będącego miejscem spełniającym warunki magazynowania odpadów wyznaczonego w Planie Gospodarki Odpadami Województwa Dolnośląskiego na lata 2016 – 2022. Międzynarodowy przewóz drogowy wykonywała firma: M. K. "M." z siedzibą w W. przy ul. [...].
Pismem z 18.08.2022 r., skierowanym do wiadomości Starostwa Powiatowego w L., Główny Inspektorat Ochrony Środowiska poinformował podjęciu decyzji o zwrocie odpadów do kraju wysyłki oraz ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów, w związku z czym ustały przyczyny uzasadniające dalsze przechowywanie odpadów na parkingu.
Pismem z 25.08.2022 r. Starosta L. przekazał powyższe pismo do Prezydenta Miasta L., jako organy właściwego ze względu na miejsce magazynowania zatrzymanego transportu odpadów. Z treści prezentaty zamieszczonej na powyższym piśmie wynika, że wpłynęło ono do Urzędu Miasta L. w dniu 29.08.2022 r.
Jak wynika z akt administracyjnych, korespondencją elektroniczną z 09.09.2022 r. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska przekazał Prezydentowi Miasta L. formularz załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, stanowiący załącznika do pisma z 18.08.2022 r. Dodatkowo załączono skan decyzji Starosty Krośnieńskiego zezwalającej M.(1) sp. z o.o. na transport odpadów i wskazując, że stanowi ona podstawę do odbioru odpadów w postaci spalonych ciągników rolniczych. Ponadto wskazano, że podmiotem uprawnionym do odbioru naczepy ciężarowej jest firma M. M. K.
Prezydent Miasta L. zawiadomieniem z 15.09.2022 r. poinformował M. K. o możliwości odebrania naczepy. Zawiadomienie zostało odebrane przez stronę w dniu 21.09.2022 r. Naczepa ciężarowa została odebrane w dniu 12.10.2022 r.
Następnie, po zawiadomieniu w dniu 18.10.2022 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie naliczenia opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w wyznaczonym miejscu, postanowieniem z 02.12.2022 r., Prezydent Miasta L. (dalej: organ I instancji), działając na podstawie art. 24a ust. 6 – 9 ustawy z 14.12.2012r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 699) – dalej: u.o.o., ustalił M. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "M." M. K. (dalej: skarżąca), opłatę za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu z odpadami, umieszczonego w miejscu wyznaczonym w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa Dolnośląskiego na lata 2016-2022" na terenie Zakładu Zagospodarowania Odpadów (RIPOK) w L. przy ul. [...], w wysokości 36 114,00 zł, w tym za okres od 14.02.2022 r. do 23.02.2022 r. tj. 9 dni – stawka dobowa 60 zł oraz za okres od 24.02.2022 r. do 12.10.2022 r., tj. 231 dni – stawka dobowa 154,00 zł.
Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 24a ust. 6 i ust. 7 u.o.o. wysokość opłaty została ustalona na podstawie: uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z [...].12.2019 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, w której przyjęto - za każdą dobę przechowywania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton - stawkę wynoszącą 60 zł; uchwały nr [...] Rady Miejskiej L. z [...].01.2022 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, w której przyjęto - za każdą dobę przechowywania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton - stawkę wynoszącą 154 zł.
Skarżąca w złożonym zażaleniu zarzuciła organowi I instancji: 1) naruszenie art. 24a ust. 5 u.o.o. poprzez jego błędne niezastosowanie, tj. niezasadne naliczanie opłaty parkingowej nawet po tym, jak ustalono podmiot odpowiedzialny za zagospodarowanie odpadów, a więc wbrew treści tego przepisu;
2) nieprawidłowe naliczenie spornej opłaty za parking, tj. biorąc za podstawę nieprawidłową ilość dni podlegającą zaliczeniu do wysokości opłaty oraz przyjmując niezasadną stawkę dzienną opłaty parkingowej, która nie odpowiada lokalnym stawkom rynkowym oraz która nie wynika z wydatków poniesionych przez podmiot zarządzający przedmiotowym parkingiem;
3) naruszenie art. 130a ustawy z 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm.) – dalej: p.r.d., poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której przepis ten nie znajduje zastosowania do przechowywania pojazdu na parkingu w związku z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów;
4) niezasadne zastosowanie przepisów wynikających z uchwały nr [...] oraz uchwały nr [...], podczas gdy akty te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, jako że art. 24a u.o.o. jest przepisem kompletnym, który w sposób wyłączny reguluje zagadnienie ustalenia opłaty za przechowywanie pojazdu w związku z międzynarodowym przemieszczeniem odpadów.
Uzasadniając zażaleniu strona zaznaczyła, że to nie ona powinna ponosić odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów. Zgodnie z art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14.06.2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE seria L z 2006 r., poz. 190.1) – dalej: rozporządzenie, podmiotem zobowiązanym do dokonania zgłoszenia i tym samym ponoszącym odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów był w tej sprawie zgłaszający, czyli francuska spółka. Z tego też powodu w sprawie nie powinien znaleźć zastosowania art. 24a ust. 10 u.o.o., ponieważ podmiot odpowiedzialny za zagospodarowanie odpadów został już ustalony przez Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska w momencie jego zatrzymania na granicy polsko-niemieckiej. Dlatego zdaniem strony, przechowywanie jej pojazdu na parkingu było pozbawione podstawy prawnej, gdyż od momentu ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów, zatrzymany pojazd wraz z odpadami nie powinien już przebywać na takim parkingu. Tym samym wobec niej powinien znaleźć zastosowanie odpowiedni przepis, który nakazywał zwolnić ciężarówkę. Strona zaznaczyła także, że kwestia tego kto odpowiada za zabezpieczenie odpadów od momentu ich zatrzymania do momentu ich odwiezienia nie jest uregulowana w polskim prawie. Wskazała, że nie było w sprawie konieczne, ażeby to jej pojazd był cały czas środkiem do przechowywania przywiezionych traktorów. Pojazdem takim może być jakikolwiek inny, byleby tylko zabezpieczał stan odpadów w sposób niepogorszony. Ponadto zdaniem strony doszło w sprawie do błędnego naliczenia opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanego pojazdu. Wskazano, że pismo Prezydenta L. z 15.09.2022 r. o możliwości odebrania tira z parkingu zostało wystosowane do strony po miesiącu po otrzymaniu pisma od GIOŚ o ustaniu przesłanek do dalszego przechowywania odpadów. Przytaczając brzmienie art. 24a ust. 6 u.o.o. strona wskazała, że wykładnia tego przepisu nie może polegać na tym, że opłatę pobiera się w każdym wypadku za faktyczną ilość dni przechowywania pojazdu na parkingu, gdyż o tym ile dni upłynie od zatrzymania do wydania pojazdu decyduje bowiem sam prowadzący postępowanie organ, będący zainteresowanym pobieraniem opłat za parking, a nie właściciel pojazdu. Mogłoby to prowadzić do niczym nieuzasadnionego przetrzymywania pojazdów na tego rodzaju parkingach celem uzyskania bardzo dużych opłat parkingowych. Organ I instancji naruszył również przepis art. 24a ust. 8 u.o.o. poprzez braku ujawnienia w podstawach prawnych zaskarżonego postanowienia żadnej z uchwał Rady Miasta, podczas gdy to na ich podstawie organ ustalił wysokość opłaty. Natomiast wskazane w uzasadnieniu postanowienia akty prawa miejscowego (municypalnego) nie powinny mieć zastosowania do obliczenia opłaty w tej sprawie, gdyż zostały wydane na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. Tymczasem zgodnie z art. 24a u.o.o. to starosta (prezydent miasta), a nie rada powiatu (rada miejska) ustala w drodze postanowienia, a nie uchwały, wysokość opłaty w tego rodzaju sprawach. Przepisy art. 24a u.o. oraz art. 130a ust. 6 p.r.d. przewidują różne zasady naliczania opłat. W pierwszym przypadku starosta ma uwzględniać wydatki z tym związane ze średnią ceną rynkową usług w zakresie przechowywania odpadów, natomiast w u.p.r.d. mowa jest o tym, że rada powiatu uwzględniała koszty przechowywania odpadów, ale bez zastosowania kryteriów rynkowych. Zdaniem strony, przepis art. 130a u.p.r.d. nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż art. 24a ust. 8 u.o. jest przepisem kompletnym. Nie zawiera także odesłania do u.p.r.d. w kwestii obliczania opłaty. Niedopuszczalność ustalenia wymierzonej opłaty w oparciu o stawki zastosowane w uchwałach rady miejskiej wynikały także z tego, że są one mocno nierynkowe. Przedstawiając informacje dotyczące cen obowiązujących na rynku województwa dolnośląskiego w przedmiocie parkingów strzeżonych dla tirów, strona dowodziła, że w przypadku długoterminowego przechowywania pojazdu opłaty te maleją. Z przedstawionych przez nią wyliczeń wynikało, że żaden podmiot nie stosuje stawki w wysokości 154 zł za dobę (druga, wyższa stawka wskazana w postanowieniu), a przepis art. 24a ust. 8 u.o.o. mówi o tym, że wysokość opłaty powinna uwzględniać wydatki z tym związane. Strona zaznaczyła, że organ powinien wskazać w postanowieniu, które z lokalnych opłat rynkowych wziął do wyliczenia, jednocześnie podając te stawki i wyliczając z nich średnią. Przede wszystkim jednak powinien ujawnić jakie wydatki realnie poniósł w związku z przechowywaniem pojazdu na parkingu. Uwypuklono także fakt, że wszystkie podane stawki z rynku zawierają już w sobie marżę, a tym samym prawidłowo ustalona przez organ stawka powinna być jeszcze niższa niż kwota wynikła ze zwykłej średniej arytmetycznej z uwagi na to, że opłata wymierzona na podstawie art. 24a ust. 8 u.o.o. ma pokrywać wyłącznie wydatki, a tym samym organ nie może w żaden sposób zarabiać na przechowywaniu pojazdów. Porównując opłatę wyliczoną przez organ ze swoimi obliczeniami strona wskazała, że organ w sposób drastyczny naruszył art. 24a ust. 8 u.o.o. Ponadto organ w uzasadnieniu postanowienia w żaden sposób nie uzasadnił merytorycznie poniesionych wydatków, jak i ich w ogóle nawet nie wymienił. Nadto strona wskazała, że w stosunku do niej prowadzone jest już postępowanie w przedmiocie nałożenia na nią opłaty karnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym w związku z zaistniałym zdarzeniem. Wymierzenie przez organ tak wysokiej opłaty parkingowej, będzie w tej sytuacji złamaniem zasady ne bis in idem. Opłata ta ma bowiem charakter kompensacyjny, a nie represyjny na co wskazuje jej wysokość.
Postanowieniem z 23.02.2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że w ustalonych okolicznościach sprawy organ I instancji był uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia. Organ ten w sposób prawidłowy ustalił czas strzeżenia i przechowywania naczepy wraz z odpadami. SKO wskazało, że w kwestii orzekania co do uchybienia przepisom o międzynarodowym transporcie odpadów właściwy jest GIOŚ, dla którego ani starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) ani SKO nie są organami nadrzędnymi. W tym miejscu przytoczono regulację zawartą w art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 29.06.2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1162 ze zm.) oraz powołało się na stanowisko WSA w Białymstoku wyrażone w wyroku z 10.11.2020 r., sygn. akt II SA/Bk 688/20. Na tej podstawie wskazało, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie były organami uprawnionymi do badania zasadności zatrzymania i skierowania naczepy z odpadami na parking strzeżony, ani do ustalania terminu ich wydania, ani też do ustalania podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadów. Organ I instancji nie był dysponentem pojazdu w zakresie umieszczenia go na parkingu strzeżonym, ani nie był także dysponentem w aspekcie udzielenia zezwolenia na wydanie. SKO stanęło na stanowisku, że norma art. 24a u.o.o. nakłada na organ I instancji jedynie zadanie ograniczające się w swej istocie jedynie do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów, ustalenia należnej opłaty za usunięcie, strzeżenia i przechowywania naczepy oraz zawiadomienia uprawnionego o możliwości i terminie jej odebrania (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.09.2021 r., sygn. akt II SA/Go 512/21). Dlatego też Kolegium nie mogło uwzględnić wniosku skarżącej o skierowanie do GIOŚ żądania udostępnienia całych akt sprawy toczącej się pod nr [...]. Wątpliwości Kolegium nie wzbudziło także przyjęcie za podstawę do wyliczenia opłaty stawek wynikających z przywołanych w uzasadnieniu postanowienia uchwał Rady Miejskiej w L. Rada Miejska określiła wysokość stawek w aktach prawnych posiadających przymiot powszechnie obowiązującego prawa miejscowego i organ odwoławczy nie widział podstaw do ich kwestionowania w toczącym się postępowaniu odwoławczym. W aspekcie możliwość ustalania opłat w oparciu o uchwały podjęte na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone przez WSA w Białymstoku w wyroku z 10.11.2020 r., sygn. akt II SA/Bk 688/20. Kolegium nie uznało także za trafny zarzutu dotyczącego opieszałości organu I instancji w poinformowaniu strony o możliwości odebrania pojazdu. Wskazano, że strona odebrała naczepę wraz z odpadami dopiero po upływie 3 tygodni od uzyskaniu informacji o tej możliwości.
M. K., prowadząca działalność pod firmą: M. M. K., pismem z 20.04.2023 r., wywiodła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzuciła Kolegium: 1) naruszenie art. 24a ust. 8 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie, względnie błędną wykładnię, poprzez nieprawidłowe naliczenie przedmiotowej opłaty za parking, tj. przyjmując niezasadną stawkę dzienną opłaty parkingowej, która nie odpowiada ani lokalnym stawkom rynkowym, ani która nie wynika z wydatków poniesionych przez podmiot zarządzający przedmiotowym parkingiem; 2) naruszenie art. 130a u.p.r.d. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której przepis ten nie znajduje zastosowania do przechowywania pojazdu na parkingu w związku z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów; 3) niezasadne zastosowanie przepisów wynikających z uchwały nr [...] oraz uchwały nr [...], podczas gdy akty te są nieważne z mocy prawa oraz które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie; 4) naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570) w zw. z 124, art. 126 w zw. z art. 107 § 2-5 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące uzasadnienie prawne postanowienia, niezawierające wyjaśnienia co do przyczyn obarczenia skarżącej opłatą za strzeżenie i przechowywanie naczepy; 5) naruszenie przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności całkowite zaniechanie ustalenia średnich, dobowych, lokalnych stawek rynkowych za przechowywanie pojazdów ciężarowych powyżej 16 t.; 6) inne przypadki naruszenia prawa powszechnie obowiązującego (szerzej wskazane w uzasadnieniu).
W uzasadnieniu skargi jej autorka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażane w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i odesłało do motywów postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest postanowienie SKO w L. z 23.02.2023 r., które utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z 02.12.2022 r. o ustaleniu opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie w wyznaczonym miejscu zatrzymanego pojazdu z odpadami. Materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonego postanowień stanowiły przepisy ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.). W sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 24a ust. 6 powołanej ustawy, za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłaty, oraz że do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7), którym w niniejszej sprawie jest skarżąca prowadząca działalność gospodarczą pod firmą M. K. "M.", nie zaś podmiot zlecający nielegalny międzynarodowy przewóz odpadów w postaci spalonych ciągników rolniczych.
Dalej zauważenia wymaga, że nalężący do skarżącej naczepa ciężarowa, po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej w dniu 14.02.202 r., zostały umieszczone na terenie Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych w L. przy ul. [...], będącej miejscem spełniającym warunki magazynowania odpadów wyznaczonego w Planie Gospodarki Odpadami Województwa Dolnośląskiego na lata 2016 – 2022. Było to zgodne z art. 24a ust. 1 pkt 1-3 u.o.o. Z powyższego wynika, że dysponentem naczepy, w zakresie jej zatrzymania i skierowania do przechowania, były służby celno-skarbowe. Również zezwolenie na odbiór naczepy z odpadami ze wskazanego miejsca przechowywania, nastąpiło po ustaniu przyczyn uzasadniających dalsze jej przechowywanie, o czym poinformował GIOŚ w piśmie z 18.08.2022 r. Powyższe oznacza, że dysponentem w zakresie wydania pojazdu, jak również czasu przechowywania naczepy, nie był Prezydent Miasta L. Skoro bowiem Starosta nie był dysponentem naczepy z odpadami w zakresie umieszczenia ich na parkingu, ani nie był też dysponentem w zakresie udzielenia zezwolenia na ich wydanie, to nie był też uprawniony do badania zasadności i terminów ich przechowywania. Rola Prezydenta Miasta L. w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a u.o.o., sprowadza się jedynie do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11). Również nie należy do kompetencji tego organu wypowiadanie się w kwestii stwierdzonego naruszenia przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Sąd nie dopatrzył się również podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia ze względu na podnoszone przez skarżącą opóźnienia w zawiadomieniu o możliwości odebrania naczepy w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie jej na parkingu. Przyjdzie w tym miejscu stwierdzić, że Prezydent Miasta L. dopiero w dniu 29.08.2022 r. uzyskał informację o ustaniu przyczyn uzasadniających dalsze przechowywanie odpadów na parkingu. Następnie, po pozyskaniu w dniu 09.09.2022 r. dodatkowych informacji od GIOŚ, m.in. na temat podmiotu uprawnionego do odbioru odpadów, zawiadomieniem z 15.09.2022 r. Prezydent Miasta L. poinformował skarżącą o możliwości odebrania pojazdu. Powyższe zawiadomienie skarżąca odebrała 21.09.2022 r., zaś odbiór naczepy dokonany został w imieniu skarżącej dopiero 12.10.2022 r.
Stosownie do treści art. 24a ust. 8 u.o.o., Prezydent Miasta L., jako organ właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, prawidłowo ustalił, w drodze postanowienia, wysokość spornej opłat, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania, ustalając w postanowieniu termin i sposób wniesienia opłat. Ustalona w zaskarżony postanowieniu kwota opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (36 114,00 zł) w oparciu o stawki wynikające z uchwał Rady Miejskiej L. nr [...] z [...].12.2029 r. oraz nr [...] z [...].01.2022 r., podjętych na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d., w ocenie Sądu, odpowiadają średnim cenom rynkowym w tym zakresie. Nie można przy tym nie uwzględnić tego, że zatrzymany zestaw pojazdów został skierowany do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych w L. przy ul. [...], będącego miejscem spełniającym warunki magazynowania odpadów wyznaczonego w Planie Gospodarki Odpadami Województwa Dolnośląskiego na lata 2016 – 2022, gdzie obowiązują stawki za przechowywanie pojazdów określone w kwestionowanych w skardze uchwałach. Ustalenie takich stawek w drodze uchwały w sprawie ustalenia na dany rok wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu jest poprzedzone szczegółową kalkulacją, przeprowadzoną zgodnie z wytycznymi ustawodawcy, wśród których jest uwzględnienie kosztu usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Ponadto wysokość spornej opłaty nie przekroczyła stawek minimalnych określonych w pkt 4 lit. b Obwieszczeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 06.08.2021r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie, przechowywanie i strzeżenie środka transportu lub towaru w wyznaczonym miejscu (MP poz. 762).
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Organ dokonał ustaleń w oparciu o posiadane dokumenty i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności, które przesądziły o wysokości opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie zatrzymanej naczepy z odpadami. Organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował wydając rozstrzygnięcie w sprawie, dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, spełniając tym samym wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wbrew przy tym zarzutom skargi organ odwoławczy odniósł się do stanowiska zwartego w zażaleniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł jak w sentencji.