II SA/Wr 2839/02

II SA/Wr 2839/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący/
Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/
Zygmunt Wiśniewski
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi 1 . B. A. 2. Centrum Projektowego Miedzi "A" Spółka z o.o. we W. 3. W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz "B" S.A. we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego przy ul. W. i S. we W. oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...]r. inwestor "B" S.A. we W. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy osiedla mieszkaniowego wraz z sieciami i obiektami towarzyszącymi na terenie przy ul. S. i W. we W..
Do wniosku dołączył dokumentację z przetargu na oddanie przez Gminę tego terenu w użytkowanie wieczyste, w której określono jego przeznaczenie zgodnie z planem miejscowym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokości zabudowy od 3-5 kondygnacji, w tym wzdłuż ulicy W. budynki trzykondygnacyjne. Ponadto inwestor dołączył dokument wstępnego uzgodnienia z Zarządem Dróg i Komunikacji wybudowania przez siebie kanału deszczowego w ul. W. i S.. Według treści wniosku budynki przy ul. W. będą rozczłonkowane, nawiązujące skalą do zabudowy jednorodzinnej po przeciwnej stronie ulicy.
Decyzją nr [...] z dnia [...]. Prezydent W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, określając w szczególności intensywność zabudowy (stosunek powierzchni wszystkich kondygnacji zabudowy do powierzchni terenu) do wartości 1,0 oraz liczbę budynków mieszkalnych na 8-10 o ilości mieszkań 330 i taką samą ilość miejsc parkingowych, przewidział budowę kanalizacji deszczowej, ukształtowanie terenów zielonych od 25% powierzchni inwestycji oraz ustalił obsługę komunikacyjną przy ograniczonym wjeździe od ul. W.. Według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego w dniu [...]r. nieruchomość oznaczona jest symbolem MŚ i przeznaczona w funkcji podstawowej na zabudowę mieszkaniową średniowysoką od 3 do 5 kondygnacji, w funkcji uzupełniającej na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej i niskiej intensywności zabudowy, mieszkaniową jednorodzinną i usługi. W uzasadnieniu organ ustosunkował się do licznych zastrzeżeń zgłoszonych przez właścicieli nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi w sąsiedztwie terenu inwestycji.
W odwołaniach od tej decyzji postulowano doprecyzowanie wymagania zgodności zabudowy ul. W. z istniejącą zabudową jednorodzinną oraz podtrzymano zarzuty związane z obsługą komunikacyjną osiedla w trakcie budowy i po jego wybudowaniu. Udział w postępowaniu zgłosiła skarżąca B. A. jako właścicielka działki nr [...] przy ul. K. w pobliżu terenu inwestycji.
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, dostrzegając niezgodności z planem ogólnym, nienależyte rozpatrzenie warunków obsługi komunikacyjnej, naruszenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim stronom.
W szczególności organ odwoławczy wskazał na pominięcie istotnych fragmentów tekstu planu miejscowego wskazujących na przewidywanie zabudowy wielorodzinnej nie w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, lecz w części południowej, w której obowiązują dla zabudowy rozwiązania konkursowe. Zakładana intensywność zabudowy była nierealna do osiągnięcia. Plan ogólny zakładał opracowywanie planów realizacyjnych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz realizowanie polityki przestrzennej poprzez wytyczne do projektu miejscowego planu szczegółowego. Dlatego należało rozważyć ustalenia zawarte w Studium, stanowiące podstawę do nowego planu miejscowego dla tego obszaru, obecnie opracowywanego. Studium przewiduje tam przede wszystkim zabudowę jednorodzinną i niską zabudowę wielorodzinną równą trzem kondygnacjom oraz przeznaczenie 50% powierzchni na zieleń. Niewystarczające było w zakresie ochrony interesów osób trzecich odesłanie do art. 5 prawa budowlanego. W postępowaniu pominięto właścicieli działek położonych na południe od terenu zabudowy, w tym skarżącą A. A.. W toku postępowania organ I instancji nie zasięgnął informacji w Zarządzie Dróg i Komunikacji na temat istnienia lub urządzenia ul. H. oraz nie wyjaśnił kwestii dojazdu do terenu inwestycji. W toku ponownego rozpatrywania wniosku Zarząd Dróg i Komunikacji nakazał obsługę komunikacyjną placu budowy wyłącznie przy ul. S..
Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Prezydent W. ponownie ustalił na rzecz inwestora warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę 8-10 domów mieszkalnych wielorodzinnych od trzech do czterech kondygnacji (miejscami w płd. - zach. części terenu do pięciu jako lokalne dominanty) z garażami podziemnymi, od ul. W. domów trzykondygnacyjnych, rozczłonkowanych nawiązujących skalą (wysokością) do zabudowy jednorodzinnej, przy intensywności zabudowy do 1,0 oraz pozostałe warunki określając jak w poprzedniej decyzji. Ustalono pozostałe wymagania zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym elementy oraz podano okres ważności decyzji do dnia [...]r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na zróżnicowanie mocy prawnej poszczególnych ustaleń planu ogólnego uchwalonego pod rządami ustawy z 1984r., gdyż ich część stanowi opis jednostek strukturalnych i materiał dla formułowania wytycznych do planów szczegółowych, część ta zatem utraciła moc prawną z datą wejścia w życie ustawy z 1994r. Nowa ustawa nie przewiduje bowiem uchwalania planów szczegółowych lub opracowania planów realizacyjnych. Pozostały w mocy jedynie ustalenia tekstu i rysunku planu dotyczące przeznaczenia terenów. Teren dla przyszłej inwestycji oznaczony jest symbolem MŚ i posiada opisane już przeznaczenie, jak też leży poza strefami ochrony konserwatorskiej. Powołane w omówionej decyzji odwoławczej ustalenia stanowiły wytyczne dla planów szczegółowych i nie zostały określone rysunkami. Teren posiada dostęp do ulic S. i W.. W planie miejscowym nie ma ul. H. mającej łączyć ul. D. z ul. S.. Z planu nie wynikają inne warunki odnośnie obsługi komunikacyjnej terenu, zatem inne szczegółowe warunki będą zawarte w projekcie budowlanym i sprawdzane w następnym etapie. Plan nie określa wskaźnika intensywności zabudowy dla tego terenu. Ochrona interesów osób trzecich w zakresie nie wynikającym z ustaleń planu będzie zapewniona na kolejnym etapie. Odnosząc się do zarzutów stron organ wskazał, że przede wszystkim planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Wprawdzie ul. H. mająca zapewnić obsługę komunikacyjną działek położonych na południe od terenu inwestycji jest naniesiona linią przerywaną na planie miasta, ale nie jest przewidziana w planie miejscowym lub do realizacji w planach inwestycyjnych. Nie było przesłanek do zawieszenia postępowania na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy. Wobec brzmienia art. 43 ustawy wniosek inwestora podlegał uwzględnieniu.
W odwołaniach od tej decyzji skarżący zarzucili przede wszystkim niczym nieuzasadnione odstąpienie przez organ odwoławczy od ocen zawartych w poprzedniej decyzji uchylającej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tymczasem nadal decyzji uwzględniającej wniosek inwestora można postawić zarzut niezgodności z planem miejscowym, pominiecie uwarunkowań wynikających ze studium oraz niemożność zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji i osiedla bez naruszenia interesów dotychczasowych mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Skarżąca podkreślała, że brak urządzenia ul. H. oraz wybudowanie wnioskowanego osiedla pozbawią jej działkę budowlaną dostępu do drogi publicznej. Skarżący zarzucili ponadto brak uzgodnienia z konserwatorem zabytków, chociaż osiedle ma powstać w otoczeniu zabytku nieruchomego i w strefie ochrony konserwatorskiej. Przedstawili szczegółowe warunki, których wprowadzenie do decyzji umożliwi doprowadzenie zgodności zamierzenia inwestora z planem miejscowym i interesami prawnymi właścicieli sąsiednich nieruchomości. Skarżący zwrócili uwagę, że decyzja umożliwia powstanie kolejnego już osiedla domów wielorodzinnych na terenie z przewagą zabudowy jednorodzinnej, przy przewidywanym w opracowywanym planie przeznaczeniu tego terenu pod zabudowę jednorodzinną nasyconą terenami zieleni, co wobec braku właściwej infrastruktury komunikacyjnej nasila już istniejące niedogodności i zagrożenia dla prawidłowego korzystania z nieruchomości na tym terenie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że wystarczające było dokonanie przez organ pierwszej instancji ponownej oceny wniosku inwestora w oparciu o zebrany materiał, w której rozważył dotychczasowe zastrzeżenia organu odwoławczego.
Tym razem ocena ta była pełna i prawidłowa. Dla organu wiążące były zapisy planu ogólnego z dnia [...]r. (art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wyrok z 23.01.2001r. IV SA 2709/98). W planie tym teren przewidywany do zainwestowania oznaczony jest symbolem MŚ i według tekstu planu przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową średniowysoką od 3 do 5 kondygnacji, zaś uzupełniająco pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej i niskiej intensywności zabudowy, mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Plan nie zawiera dodatkowych zapisów odnośnie zasad obsługi komunikacyjnej, w szczególności dotyczących organizacji i budowy ul. H.. Teren zainwestowania nie leży w strefie ochrony konserwatorskiej. Nie można było nałożyć decyzją na inwestora obowiązków nieprzewidzianych w planie miejscowym, przykładowo w zakresie intensywności zabudowy, struktury budynków mieszkaniowych i obszaru terenów zielonych czy ochrony interesów osób trzecich. Decyzja kończy dopiero pierwszy etap procesu inwestycyjnego i dopiero w toku kolejnego etapu związanego z wydaniem pozwolenia na budowę zostaną rozpatrzone pozostałe zastrzeżenia skarżących, teraz zgłoszone przedwcześnie. Decyzja wymienia akty prawne, z którymi będzie musiał być zgodny projekt budowlany, co będzie podlegało badaniu przez właściwy organ, zaś organ lokalizacyjny nie był kompetentny do badania tych kwestii.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca B. A. powtórzyła zarzuty zgłoszone uprzednio w odwołaniu na temat pozbawienia jej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz kolizji z planowaną ulicą H., a ponadto braku określenia położenia planowanej zabudowy i jej istotnych parametrów. Brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji przyczyn wyrażenia całkowicie odmiennych niż dotychczasowe ocen prawnych narusza art. 9 i art. 11 k.p.a. Skarżący Centrum Projektowe Miedzi A Sp. z o.o. we W. i W. J. w obszernym wywodzie wykazywali niezgodność decyzji o warunkach zabudowy z konkretnymi ustaleniami planu ogólnego, które ustanawiały wymóg realizacji tego planu poprzez plany realizacyjne, formułowały wymagania dotyczące jednostki strukturalnej jak nakaz ochrony kulturowej w strefie B dla zespołów zabudowy mieszkaniowej i wytyczne funkcjonalno-przestrzenne w postaci zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej (wg rozwiązań konkursowych) średniej intensywności zabudowy w południowej części rejonu. Niezgodność ta została omówiona w poprzedniej decyzji organu odwoławczego. Ponownie wydana decyzja z naruszeniem § 18 rozporządzenia z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych nie zobowiązuje inwestora do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Decyzja wydana została bez uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, chociaż teren zainwestowania znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy zabytkowej. Decyzja z naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy nie określa warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, a jedynie zobowiązuje inwestora do ich uzyskania. Organ pominął, że dotychczasowa infrastruktura techniczna nie jest dostosowana do planowanej inwestycji. Nie wykonano ulicy H., a ul. W. nie posiada kanalizacji deszczowej. Kanalizacja sanitarna nie jest dostosowana do zwiększonego odbioru ścieków o czym przekonują szkodliwe skutki funkcjonowania już wybudowanego innego osiedla mieszkaniowego na tym obszarze. Drastycznie wzrosną utrudnienia komunikacyjne, zaś właściciele działek położonych na południe od terenu planowanego osiedla zostaną pozbawieni dostępu do drogi publicznej, gdyż na rzecz inwestora zbyto m. in. część działki przeznaczoną na urządzenie ul. H.. Organ odwoławczy z naruszeniem art. 67 ust. 1 ustawy potwierdził błędny pogląd prawny, jakoby z dniem wejścia w życie nowej ustawy utraciły moc prawną jakiekolwiek fragmenty planu ogólnego. Tymczasem pominięte fragmenty ograniczały swobodę decyzyjną organom dla ochrony interesu ogólnego, gdy pozostałe ustalenia planu z uwagi na wysoki stopień ogólności pozwalają organowi wydawanie decyzji lokalizacyjnych według własnego widzimisię. Decyzja nie ustanawiająca konkretnych warunków pozostawia także inwestorowi pełną swobodę zagospodarowania działki i kształtowania zabudowy, także na etapie zatwierdzania projektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargi organ podkreślił, że ich argumentacja nawiązująca do treści odwołań została poddana ocenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie zaś elementów nowych również bezzasadny był argument skarżącej o znaczeniu dla rozstrzygnięcia uchwały Rady Miejskiej W. o nadanie nazwy ulicy H., gdyż bez wprowadzenia tej ulicy do planu miejscowego, zamierzenie jej urządzenia nie ma znaczenia w nin. postępowaniu, natomiast nowa argumentacja pozostałych skarżących była także nieuzasadniona, o czym przekonuje przytoczony przez organ wywód prawny zawarty w wyroku NSA z dnia 23.01.2001r. II SA 2709/98.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak wyjaśniono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (wyrok IV SA 1505/99 ONSA 2002/4/153), zatem w szczególności nie obejmuje szczegółowej ochrony ustanowionej w prawie budowlanym, a jedynie ochronę określoną ustaleniami planu miejscowego, natomiast określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz.1 39 ze zm.) oznacza obowiązek wskazania ograniczeń inwestowania i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów (wyrok IV SA 1584/96 ONSA 2000/1/15). W orzecznictwie tym podkreśla się, że stosownie do art. 40 ust.1 powołanej ustawy celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, przy czym na tym etapie starań o realizację zamierzenia inwestycyjnego organ jest zobowiązany maksymalnie szeroko określić możliwości inwestowania. Pogląd prawny o bezpodstawności ustanowienia w omawianej decyzji nowych uprawnień na rzecz osób trzecich i związanych z nimi nowych obowiązków inwestora, poza możnością ich nałożenia ustanowioną w ustawie, wytycza trafną w tym zakresie praktykę orzekania organów administracji (decyzja SKO w Krakowie z 24.01.1997r. OSS 1997/2/37). W ujęciu bardziej szczegółowym podkreśla się, że ochrona interesów osób trzecich w tym postępowaniu powinna być określona w sposób ogólny, bez określania formy architektonicznej projektowanego obiektu i jego obrysu w gruncie lub zgodności zabudowy z warunkami technicznymi (wyroki NSA II SA/Gd 2256/97 Lex 44250, IV SA 2253/97 Lex 48739, IV SA 24/99 Lex nr 53359, IV SA 1866/97 Lex nr 48704, IV SA 631/96 Lex nr 43139 oraz SA/Bk 1002/96 ONSA 1997/4/168). W nawiązaniu do tych uogólnionych tez, należy w pełni podzielić szczegółowe oceny prawne przytoczone w zaskarżonej decyzji, jako pozostające z nimi w pełnej zgodności. Mając na uwadze treść skarg należy powtórzyć, że planowana inwestycja w żadnym zakresie nie narusza uprawnień skarżącej związanych z posiadaniem nieruchomości niezabudowanej położonej na południe od terenu inwestora. Według skarżącej, w jej interesie byłoby urządzenie ulicy H., stanowiącej przyszłe połączenie dla tej nieruchomości z drogą publiczną, przy czym Gmina powinna wybudować tę ulicę na części działki należącej obecnie do inwestora, nie zaś na części tej nieruchomości i dlatego niesłusznie zbyła działkę w całości. Wybudowanie na niej osiedla mieszkaniowego w sposób ostateczny pozbawi nieruchomość skarżącej teoretycznie możliwego poprzez tę działkę dostępu do drogi publicznej. Pozostając w sferze teoretycznych przypuszczeń równie dobrze można wyobrazić sobie, że wybudowanie przez inwestora dróg wewnętrznych stworzy dla skarżącej szansę dostępu do drogi publicznej, skoro gmina nie zamierza wybudować ulicy H., przynajmniej obecnie. Z kolei pozostali skarżący przekonują, że skoro ulica ta nie powstanie, a byłaby ona szansą odciążenia ulicy W. od ruchu samochodowego, to należy odmówić inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla osiedla domów wielorodzinnych, którego powstanie wywoła wzmożenie ruchu samochodowego na ulicy W., jak też zwiększy obciążenia istniejących sieci infrastruktury technicznej. Z faktu zaniechania przez gminę prawidłowego urządzenia ulic Skarbowców (na odcinku przylegającym do terenu inwestycji) i W. (stanowiącej jedną z ulic dojazdowych do ul. K.) oraz wybudowania ulicy H., skarżący wywodzą wniosek, że dopuszczenie do budowy i wybudowanie nowego osiedla w sposób istotny pogorszy ich warunki zamieszkiwania na tym terenie, zatem gmina powinna odmówić inwestorowi z tej przyczyny ustalenia warunków zabudowy dla tego osiedla. Jednak skarżący poza przytoczeniem twierdzeń na temat powszechnie znanych uciążliwości związanych z trwaniem budowy i zagęszczeniem zabudowy na danym terenie, nie przedstawiają z tego punktu widzenia żadnych prawnych przeciwwskazań dla budowy osiedla mieszkaniowego. Przyznają jedynie, że na tym terenie powstało już uprzednio w sposób legalny kilka osiedli mieszkaniowych, których istnienie jednak zmniejsza atrakcyjność zamieszkiwania na położonym w pobliżu terenie domów jednorodzinnych. Tymczasem ochrona interesów osób trzecich oceniana jest w kategoriach obiektywnych, tj. odnosi się do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (wyrok IV SA 1731/97 Lex nr 48740), przykładowo obecnie według ustaw z 27.04.2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), z 18.07.2001r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.), z 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568), z 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880) – uprzednio ustawy z 15.02.1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.) i z 16.10.1991r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), zaś w zakresie warunków i szczegółowych zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji z uwzględnieniem ustaw z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), z 13.09.1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), z 7.06.2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 72, poz. 747 ze zm.). W aktach sprawy nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że organy wydając decyzję lokalizacyjną naruszyły regulacje przewidziane w tych ustawach. Skarżący również nie zgłaszają tego zarzutu w sposób konkretny, poza powołaniem sprzecznego z ustaleniami planu ogólnego twierdzenia, jakoby cała zabudowa na tym terenie znajdowała się w strefie ochrony konserwatorskiej, zaś planowane osiedle będzie naruszało ochronę budynku zabytkowego należącego do skarżącej Spółki. Przepis art. 27 ust. 3 powołanej ustawy o ochronie dóbr kultury odnosi się do robót, reguluje przedmiot odrębnego postępowania, które się nie toczyło, nie było też, jak już zaznaczono, jakiegokolwiek ustalenia mogącego świadczyć o powinności zastosowania art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do wniosku inwestora z uwagi na posiadanie przez skarżącego obiektu wpisanego do rejestru zabytków. W nawiązaniu do treści tych ustaleń planu ogólnego, które realizowały stan prawny obowiązujący w dacie uchwalania tego planu, to z uwagi na wykonawczy charakter prawa miejscowego wobec ustawy, utraciły one moc prawną z chwilą zmiany stanu prawnego (patrz art. 8, art. 14, art. 27 ustawy z dnia 12.07.1984r. o planowaniu przestrzennym, Dz. U. z 1989r., Nr 17 poz. 99 ze zm. oraz wyrok IV SA 146/98 Wspólnota 2000/48/39 w związku z art. 74 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r.), gdyż odroczenie utraty ich mocy jako aktu prawnego (art. 67 ust. 1 nowej ustawy) nie oznaczało zachowania stanu prawnego ukształtowanego ustawami uchylonymi w całości wraz z instytucjami prawnymi nie posiadającymi kontynuacji lub odpowiedników w nowym stanie prawnym. Skarżący w sposób trafny wytknęli organowi odwoławczemu niedochowanie postulatu jednolitości orzecznictwa, jednak z uwagi na poczynienie w zaskarżonych decyzjach prawidłowych ustaleń faktycznych i ocen prawnych oraz dochowanie wymogów ustawowych przy ich wydawaniu (zakres wymaganych uzgodnień, treść decyzji itp.), krytyka z tego punktu widzenia mogłaby dotyczyć poprzedniej decyzji organu odwoławczego, nie zaś poddanej kontroli w nin. sprawie. Należało zgodzić się ponadto z oceną, że szereg konkretnych zarzutów skarżących adresowanych było do organów architektoniczno-budowlanych kompetentnych do ich oceny na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego i dlatego nie należących do przedmiotu postępowania w nin. sprawie, zatem również nie wchodzących w zakres orzekania sądu administracyjnego. Nie miało w końcu znaczenia w sprawie, że sąd orzekał po okresie ważności decyzji utrzymanej w mocy i po wyzbyciu się przez inwestora terenu planowanej inwestycji, zatem sposób rozstrzygnięcia sprawy utracił dla stron znaczenie, gdyż postępowanie sądowe nie stało się przez to bezprzedmiotowe i należało poddać zaskarżoną decyzję kontroli według kryterium legalności.
Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.
KK/2.03.05