II SA/Wr 281/21

II SA/Wr 281/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2621/23 - Postanowienie NSA z 2024-04-10
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 51 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr 433/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr 433/2021 z dnia 14 kwietnia 2022 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako DWINB, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (dalej jako PINB, organ I instancji) nr 01/R/2021 z dnia 12 stycznia 2021 r. nakazującą I. P. (dalej także jako skarżąca) rozbiórkę w całości garażu zlokalizowanego na terenie działki nr [...], AM-[...], obręb [...] – S. w N.
Decyzja jest rezultatem następująco ukształtowanego postępowania.
Na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Kłodzku z dnia 22 października 1998 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lutego 1999 r. I. P. uzyskała pozwolenie na budowę garażu na wskazanej wyżej działce nr [...] w N. Wskazane decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2001 r. Uchylenie uzasadniono tym, że organy pominęły okoliczności faktyczne mające znaczenie dla ochrony praw osób trzecich. Nie rozważono prawa własności działki, na której zaplanowany jest dojazd do garażu.
W wyniku postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę Starosta Kłodzki decyzją nr 1/III/O/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę garażu z powodu niedopełnienia obowiązków (decyzja o warunkach zabudowy, tytuł prawny, egzemplarze projektu budowlanego)., która to decyzja została uchylona przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzją nr O-835/12 z dnia 31 grudnia 2012 r., zarazem umarzającą postępowanie organu I instancji. Wojewoda w uzasadnieniu wskazał, że Starosta miałby podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dopiero po uzyskaniu wniosku I. P., a z akt sprawy nie wynika, aby wystąpiła ona z takim wnioskiem.
Następnie po wznowieniu na wniosek strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 4 kwietnia 2014 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r., i ponownie umorzył postępowanie organu I instancji. Odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie przyniosło skutku w postaci zmiany (uchylenia) decyzji.
Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. PINB odmówił wydania pozwolenia na budowę argumentując, że warunkiem wydania takiej decyzji jest sprawdzenie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, której w realiach sprawy nie ma.
W rezultacie postępowania w sprawie budowy garażu wszczętego dnia 4 grudnia 2015 r. PINB wydał decyzję nr 02/R/2020 z dnia 31 stycznia 2020 r. nakazującą rozbiórkę garażu. PINB nakazał rozbiórkę wskazując, że dla przedmiotowej działki nie ma planu miejscowego, ani też decyzji o warunkach zabudowy, zaś lokalizacja obiektu narusza przepisy o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja organu
I instancji została uchylona przez DWINB decyzją nr 527/2020 z dnia 15 czerwca 2020 r. Organ II instancji wskazał brak wnikliwej analizy przepisów regulujących lokalizację garażu oraz za niedostatecznie wyjaśnioną uznał okoliczność niemożności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie DWINB nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a w ponownym postępowaniu organ I instancji powinien przeanalizować możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Po ponownie prowadzonym postępowaniu PINB w dniu 12 stycznia 2021 r. wydał decyzję opisaną na wstępie, nakazującą rozbiórkę garażu.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podkreśliła, że przedmiotowy garaż wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, i zgodnie z pozwoleniem. Zarzuciła pobieżne zapoznanie się z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niedostateczne odniesienie się do argumentacji zawartej w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach. Skarżąca zanegowała jakoby pomiędzy garażami, do których jedną ze ścian przylega jej garaż, istniała niezabudowana przestrzeń uniemożliwiająca wykonanie nowej ściany podłużnej; z kserokopii załączonej mapy wynika, że od strony działki skarżącej istnieje mur rozciągający się na długości ciągu wszystkich garaży. Ponadto, wskazuje skarżąca, PINB wbrew zebranemu materiałowi stwierdza, że przedmiotowy garaż nie stanowi odrębnej inwestycji, i pomija, że sporny garaż wybudowano na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie o pozwoleniu na rozbudowę garaży sąsiednich. Skarżąca zaprzecza również, że naruszyła swoją inwestycją prawo własności właścicieli garaży sąsiednich. Podnosi również skarżąca, że PINB nie wykazał odpowiedniej rzetelności w celu zalegalizowania inwestycji. Skarżąca informuje, że złożyła wniosek o połączenie działek nr [...] z działką nr [...].
Uzasadniając zaskarżoną decyzję DWINB przywołał lokalizację ścian spornego garażu. Organ II instancji wskazał, że usytuowanie ściany frontowej w odległości 4 m od granicy z działką nr [...] oraz ściany tylnej w odległości 6.34 m od granicy z działką nr [...] jest zgodne ze stosownymi przepisami technicznymi w sprawie warunków technicznych budynków. Lokalizacja nowo wybudowanej ściany podłużnej w odległości 1 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] jest sprzeczna z tymi przepisami, jak również z przepisami planu miejscowego. Organ argumentuje, że ścianę można rozebrać i wybudować nową w odległości 1.5 m od granicy działki, co oznaczałoby doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, jednak nie jest to jedyna niezgodność dotycząca przedmiotowe garażu.
Garaż nie posiada drugiej, samodzielnej ściany podłużnej, ponieważ ścianę tę stanowią ściany tylne garaży istniejących na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]), którymi skarżąca nie dysponuje. Dlatego właściwe byłoby wybudowanie nowej ściany podłużnej na działce nr [...], a lokalizacja nowej ściany od granicy z sąsiednimi działkami powinna być zgodna z warunkami technicznymi oraz obowiązującym planem miejscowym, czyli powinna wynosić 1.5 m (co wynika z §12 ust. 2 rozporządzenia) Z kolei §12 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z planem miejscowym (decyzją o warunkach zabudowy). Jednak przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania ponieważ garaże istniejące wcześniej usytuowane są w dwóch oddzielnych ciągach, i jak wynika z map pomiędzy garażami zlokalizowanymi na działce nr [...] oraz [...] istnieje przestrzeń niezabudowana, co stanowi przeszkodę dla wykonania nowej ściany podłużnej garażu skarżącej przy granicy działki nr [...] od strony istniejących garaży, bowiem nie będzie ona przylegała na całej długości do ścian garaży istniejących.
Reasumując, sporny garaż należałoby zawęzić w sumie o 2 m (0.5 m od strony działki nr [...] i 1.5 m od strony istniejących ciągów garażowych. Rozbiórka części garażu, którą dopuszcza art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tzn. jego zawężenie o 2 m nie przyniosłaby pożądanego skutku, uniemożliwiałoby to bowiem wykonanie wjazdu lub wrót garażowych o szerokości co najmniej 2.3 m, a tym samym naruszałoby §102 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych budynków.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. P. zarzuca: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77§1, 80 k.p.a. poprzez niedostateczne przeanalizowanie i rozważenie materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji nieodpowiadającej przepisom prawa; 2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138§1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 107§1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu Instancji, której rozstrzygnięcie zostało sformułowane w sposób ogólny, nieprecyzyjnym bez wyczerpującego uzasadnienia.
Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W rozwinięciu skarżąca wskazuje, że inwestycję zrealizowała na mocy ostatecznego pozwolenia na budowę, następnie wyeliminowanego wyrokiem NSA, który błędnie przyjął, że garaż nie ma drogi dojazdowej. Podnosi, że w sytuacje sporną popadła nie ze względu na swoje zaniedbania. Zarzuca, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, a organ błędnie sytuuje garaż na działce sąsiadującej z działką nr [...], podczas gdy jest on zlokalizowany na działce nr [...] - wskazuje to na błędnie ustalony stron faktyczny. Ponadto stan faktyczny sprawy zmienił się, gdyż działki nr [...] oraz [...] zostały połączone, a co za tym idzie wszelkie pomiary odległości garażu od działek sąsiednich nie są aktualne. Skarżąca podkreśla, że stan faktyczny jej sprawy wpisuje się w możliwość skorzystania z przepisów w sprawie warunków technicznych budynków. Skarżąca wskazuje, że pomiędzy garażami, do których jedna ze ścian przylega jej garaż, nie istnieje niezabudowana przestrzeń uniemożliwiająca wykonanie nowej ściany podłużnej, i wskazuje na to mapa geodezyjna: od strony działki, na której posadowiony jest garaż, istnieje mur rozciągający się na długości ciągu wszystkich 24 garaży. Skarżąca kwestionuje twierdzenie DWINB, że istnienie spornego garażu od ponad 20 lat oraz brak zagrożenia z jego strony nie ma znaczenia dla decyzji rozbiórkowej.
W odpowiedzi na skargę DWINB wnosi o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie została uwzględniona.
Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej także jako p.p.s.a. Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddala skargę.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja DWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB nakazującą rozbiórkę.
Ramy sporu w kontrolowanej sprawie wykreowało przedsięwzięcie polegające na wybudowaniu garażu, na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, wyeliminowanego następnie z obrotu prawnego na mocy orzeczenia sądowego. Trzeba podkreślić, że uchylenie przedmiotowej decyzji nastąpiło już po zrealizowaniu inwestycji. Ponad 20 lat po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie pojawiła się decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) w brzmieniu: przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Skoro w sprawie mamy do czynienia z już zrealizowanymi robotami budowlanymi, to brak było podstaw do wydania postanowienia na zasadzie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis stanowi o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, a wiec odnosi się do prac trwających.
Nie zachodzi również sytuacja opisana w art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, a więc nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym będącym w budowie albo wybudowanym bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Oznacza to, że zachodzi przypadek inny, a w takiej sytuacji przepis art. 51 ust. 7 nakazuje stosować odpowiednio art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 wówczas, gdy roboty budowalne zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W odniesieniu do realiów sprawy przekłada się to na sytuację wskazaną w art. 50 ust. 1 pkt 4, czyli wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.
Trzeba przy tym zauważyć, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego udziela organowi podstawy do wydania decyzji nakazującej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jest to taki stan, w którym zrealizowana inwestycja zmieści się w granicach wyznaczonych przez odpowiednie normy prawne, co zarazem wskazuje na możliwość dostosowania inwestycji do odpowiednich ram prawnych.
Jest to zatem doprowadzenie do sytuacji, w której wytworzony przez inwestora budynek będzie spełniał wymogi stawiane przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wymogi wyznaczone przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.).
Adekwatny dla nieruchomości plan miejscowy przyjęto uchwalą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] sierpnia 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2020 r. poz. [...]). Działka nr [...] (działka skarżącej) usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem D9.MW.MN, co oznacza teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej albo zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wśród ustaleń szczegółowych (rozdział 3) dla przedmiotowego obszaru (ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania teren; uzupełniający sposób zagospodarowania to między innymi garaże) wskazano: dopuszcza się sytuowanie ściany budynków bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości minimum – 1.5 m.
Akta sprawy wskazują, że garaż leży na działce [...], od frontu i ściany tylnej graniczy z działkami [...] i [...]. Wzdłuż ściany podłużnej znajduje się działka [...], wzdłuż drugiej ściany podłużnej zlokalizowane są działki zajęte przez garaże.
Zestawiając przedmiotowy budynek z regulacją planistyczną widać, że powyższy wymóg nie jest spełniony ponieważ ściana podłużna od strony granicy z działką nr [...] znajduje się w odległości 1 m, co wynika z akt sprawy, w szczególności z projektu zagospodarowania terenu w związku z wpisem uprawnionego geodety w dzienniku budowy, dokumentacji mapowej. Także druga ściana podłużna położona jest bezpośrednio na granicy działek sąsiednich (faktycznie połączona jest ze ścianami garaży sąsiadujących), co uniemożliwia spełnienie wymogu "odległościowego" stawianego przez plan miejscowy. Tym samym lokalizacja przedmiotowego garażu jest nie do pogodzenia z przepisami planu miejscowego.
Przechodząc do wymogów lokalizacyjnych wynikających z r.w.t. należy najpierw przywołać §12 ust. 3 w brzmieniu: dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przepis ten, chociaż zezwala na umiejscowienie budynku bezpośrednio przy granicy działki, nie może działać na korzyść skarżącej, ponieważ stanowi o uwzględnianiu przepisów odrębnych. W realiach sprawy takim przepisem odrębnym jest przywołana wyżej regulacja planu miejscowego (aktu prawa miejscowego będącego prawem powszechnie obowiązującym), która wskazuje jednoznacznie na min. 1.5 m.
Następnie Sąd rozważył zastosowanie w sprawie §12 ust. 4 pkt 3 r.w.t.: w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Również ten przepis nie może zmienić sytuacji prawnej skarżącej. Po pierwsze, z akt sprawy, a w szczególności niekwestionowanych pomiarów wynika, że budynek garażowy ma szerokość nieco ponad 4 m, długość 667 cm, wysokość 330 cm przy tylnej ścianie istniejących garaży oraz 305 cm przy swojej ścianie podłużnej, a więc wykracza poza wskazane wymiary. Po drugie, nadal nie ma mowy o zgodzie z przepisami odrębnymi (planem miejscowym).
Konkludując, budynek garażowy skarżącej nie spełnia warunków opisanych w przywołanych wyżej przepisach prawnych (plan miejscowy, r.w.t). Rację ma organ zauważając, że ewentualne przesunięcie ścian podłużnych nie sanuje sytuacji także z tego względu, że doprowadzi do "zawężenia" garażu w ten sposób, że nie będzie mógł być spełniony wymóg minimalnej szerokości wjazdu do garażu (wrót garażowych) – 2.3 m, wskazany w §102 pkt 2 r.w.t.
Badając poszczególne zarzuty skarżącej Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez nią przepisów postępowania. Materiał dowodowy został przez organy administracji przeanalizowany wnikliwie, należycie oparto się na dokonanych oględzinach i zgromadzonych w sprawie dokumentach. Sąd dostrzegł usterki uzasadnienia decyzji w postaci wadliwego niekiedy oznaczenia działek, jednak w świetle całokształtu wywodów organu i akt sprawy nie można ich potraktować inaczej jako pomyłkę pisarską, bez wpływu na wydane w sprawie rozstrzygniecie administracyjne. Twierdzenie skarżącej o połączeniu działek w żaden sposób nie zostało udokumentowane, akta sprawy nie wskazują, by na dzień wydania decyzji sytuacja taka miała miejsce. Także w czasie rozprawy sądowej skarżąca, pytana przez Sąd, nie była w stanie tej okoliczności wykazać.
Do argumentów skarżącej związanych z wymogami r.w.t. Sąd odniósł się już wcześniej. Dokumentacja mapowa nie potwierdza, jakoby pomiędzy garażami zlokalizowanymi w ciągu istniała niezabudowana przestrzeń, co jednak i tak nie mogłoby zmienić wymogów odległościowych. Wskazanie przez skarżącą, że decyzja pozwalająca na budowę została uchylona wskutek błędnych ustaleń poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie może być potraktowane inaczej, jak tylko polemika z prawomocnym wyrokiem sądowym. Już tylko na marginesie Sąd chce wskazać skarżącej, że w świetle art. 77§1 Konstytucji RP każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Jednakże ewentualne roszczenie w tym zakresie nie może być realizowane w ramach postępowania rozbiórkowego.
Z przedstawionych powyżej powodów Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym sfinalizowanym zaskarżoną decyzją DWINB wadliwości uzasadniającej uwzględnienie skargi na zasadzie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle stanu faktycznego i prawnego organy miały rację uznając, że legalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest możliwa. Mając na uwadze powyższe rozważania i ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.