II SA/Wr 278/25

II SA/Wr 278/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
*Umorzono postępowanie w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy O. dla obrębów [...] ,[...], [...] [...],[...], [...] postanawia: I. umorzyć postępowania w zakresie zaskarżenia § 10 ust. 5 uchwały; II. dalej idącą skargę odrzucić.
Uzasadnienie
A. J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w O. (dalej: organ) z dnia [...] września 2005 r. (Nr [...]) w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy O. dla obrębów B., M., M.(1), O.(1), S., W.-O.(2) (dalej również jako: uchwała, m.p.z.p.).
W skardze zarzucono naruszenie:
1. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.), tj. art. 28 ust.1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, 5 oraz 9 oraz w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wprowadzenie zapisów ograniczających sposób korzystania z terenu będącego przedmiotem skargi (działka numer [...], obręb [..] B.), pozbawiający rozważaną nieruchomość charakteru produkcyjno-usługowego, a także poprzez użycie sformułowań w sposób sprzeczny z prawem, ponieważ użyto zwrotów niedookreślonych, powodujących niejasności interpretacyjne i dowolność w ustaleniu skutków zastosowania tego zakazu, a także sformułowań niejasnych, ogólnikowych;
2. art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p, zw. z art. 8 i art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieokreślenie rozwiązań, ale ograniczenie korzystania z terenu będącego przedmiotem skargi (działka numer [...], obręb [..] B.).
W rezultacie wniesiono o: stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a, § 10 ust. 5 m.p.z.p., a ewentualnie o stwierdzenie niezgodności z prawem § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a, § 10 ust. 5 m.p.z.p.; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem; skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono m.in., że skarżący jest właścicielem niezabudowanej działki gruntu nr [...], obręb [..] B., o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości B., gmina O., powiat [...], województwo nieruchomości objętej postanowieniami uchwały, dla której Sąd Rejonowy w T., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Nadto zauważono, że skarżący posiada prawa 50 udziałów w kapitale zakładowym spółki A. sp. z o. o. z siedzibą we W.(1), przy czym spółka ta posiada tytuł prawny do działki numer [...] w postaci zawartej dnia 22 marca 2019 r. umowy dzierżawy.
Jak dalej wyjaśniono decyzją nr 18/2020 z dnia 7 kwietnia 2020 r. Marszałek Województwa Dolnośląskiego (znak: DOW-G-I1.7427.6.2020.RR) zatwierdził dodatek nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego "[...]" położonego na terenie miejscowości B., na terenie należącej do skarżącego działki, w ilości 1.132,62 tys. ton zasobów bilansowych w kat C1, 721,49 tys. ton zasobów pozabilansowych w kat C1. Jednocześnie zwrócono uwagę, że decyzją z dnia 19 września 2023 r. (Nr 71 /2023) Burmistrz O. odmówił wydania środowiskowych uwarunkowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w kat. C1 na terenie działki skarżącego.
W ocenie skarżącego odebranie możliwości realizacji rozważanego przedsięwzięcia, mające swój wyraz w wydaniu wyżej wskazanej decyzji o treści odmownej, jednoznacznie wskazuje na to, że skarżący posiada zarówno interes prawny, jak i faktyczny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Naruszenie interesów prawnych ma zatem charakter aktualny i realny, nie zaś hipotetyczny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarga w zakresie zarzutów dotyczących § 10 ust. 5 uchwały podlegała umorzeniu.
W toku procedowania niniejszej sprawy ustalono bowiem, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga J. sp. z o.o. z siedzibą w S. na ten sam m.p.z.p., która została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 839/24. W skardze tej wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej § 10 ust. 5 tj. ustalenia zakazu lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymagających wielokrotnej (ponad 4 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wr 839/24 tut. Sąd stwierdził nieważność § 10 ust. 5 uchwały.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stanie się zbędna. Sytuacja taka zachodzi, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego wskutek rozstrzygnięcia skargi na tą samą uchwałę i stwierdzenia jej nieważności w takim samym zakresie.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem w rezultacie skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w S. zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wr 839/24 stwierdzono nieważność uchwały w części, tj. w zakresie § 10 ust. 5.
Wyrok ten spowodował, iż kwestionowane przez skarżącego regulacje zaskarżonej uchwały wyeliminowane zostały z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu , na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył na posiedzeniu niejawnym postępowanie sądowe w zakresie zaskarżenia § 10 ust. 5 uchwały jako bezprzedmiotowe.
W pozostałym zakresie złożona skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1153, dalej: u.s.g.), w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym skarżący wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a dalej, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały.
U podstaw legitymacji skargowej, wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje zatem posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W tym miejscu można dodać, że skarżąca spółka w niniejszej sprawie wywodzi swoją legitymację z zawartych umów dzierżawy nieruchomości gruntowych. Wskazując dalej na kwestię interesu prawnego skarżących trzeba wyjaśnić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, publ. CBOSA). Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, powodując następstwo w postaci ograniczenia czy też pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r. II OSK 1305/09 publ. CBOSA).
Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, publ. CBOSA). Dalej trzeba powiedzieć, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej.
Co szczególnie istotne skarżący zakwestionował § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] września 2005 r. (Nr [...]) w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy O. dla obrębów B., M., M.(1), O.(1), S., W.-O.(2).
Jak wynika z akt sprawy oraz dokumentów nadesłanych wraz ze skargą, skarżący jest właścicielem działki gruntu nr [...], obręb [..] B. Działka ta na rysunku planu położona jest na obszarach oznaczonych symbolami PG/[...] (tereny eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych) oraz R/[...] (tereny rolnicze).
Tymczasem zarzuty skargi odnoszą się do § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a., które dotyczą obszarów oznaczonych odpowiednio symbolami: MN/[...] ([...]-[...]) – dla których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, o niskiej intensywności zabudowy (maksymalnie do 2 mieszkań w budynku), MN/[...] ([...]-[...]) – dla których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, o niskiej intensywności zabudowy (maksymalnie do 2 mieszkań w budynku) oraz RM/[...] – dla których podstawowym przeznaczeniem są tereny zabudowy zagrodowej. Tym samym jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego (nr [...]) położona jest na terenie objętym planem, tak w okolicznościach sprawy zarzuty odnoszące się do § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a dotyczą terenów, na których działka skarżącego się nie znajduje.
W ocenie Sądu wyłącznie w części dotyczącej działki nr [...] istnieć mógłby związek pomiędzy własną i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego, a zaskarżoną uchwałą. Tylko w zakresie tej działki mógłby zachodzić związek polegający na tym, że uchwała mogłaby naruszać (tj. pozbawiać lub ograniczać) jego interes prawny lub uprawnienie. Pamiętać należy, że racjonalne i uzasadnione standardami demokratycznego państwa prawnego jest stanowisko, według którego interes prawny, jako znajdujący podstawę w normie prawnej, powinien być z tego tytułu chroniony. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianych stosunków prawnych jednostki i dlatego może uzasadniać zarówno potrzebę obrony przed naruszeniem określonej sfery prawnej podmiotu, jak i wspierać dążenie do uzyskania korzystniejszej sytuacji prawnej możliwej z punktu widzenia rozwiązań prawnych. Ważne jest jednak podkreślenie, że tak jak źródła interesu prawnego należy poszukiwać w normach prawa powszechnie obowiązującego, tak również o ochronie i stopniu ochrony tego interesu przesądza ustawodawca ustanawiając w tym zakresie odpowiednie odrębne normy prawne (zob. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt I OPS 1/22, publ. CBOSA). Jak już jednak wskazano żadna z zakwestionowanych przez skarżącego regulacji planu (§ 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a.) nie dotyczy należącej do niego działki.
W tym zakresie odnieść należy się również do powoływanej przez autora skargi okoliczności wydania przez Burmistrza O. decyzji o odmowie wydania środowiskowych uwarunkowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w kat. C1 na terenie działki [...]. W ocenie skarżącego również ta okoliczność miałaby uzasadniać interes prawny w zaskarżeniu uchwały.
Co jednak szczególnie istotne kompleksowa analiza uzasadnienia wskazanej wyżej decyzji (dołączonej jako załącznik do skargi) pozwala na wskazanie zasadniczej przyczyny tejże odmowy. Burmistrz O. wyraźnie zaznaczył, że: "W myśl § 10 ust. 5 powołanej wyżej zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, stwarzających uciążliwość dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymaganych wielkości (ponad 4 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego.
Po przeprowadzeniu analizy prawnej, mając na uwadze powyższą treść należy stwierdzić, że mpzp zabrania lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, które spełniają następujące warunki:
1. stwarzają uciążliwość dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego
2. wymagają wielokrotnej (ponad 4 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej
3. wymagają ciężkiego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego.
Przepisy miejscowego planu wykluczają zatem, na całym tym terenie objętym ustaleniami możliwość lokalizacji przedsięwzięć, o których mowa w § 10 ust. 5 uchwały."
W konsekwencji Burmistrz O. odwołał się wyłącznie do treści § 10 ust. 5 uchwały, co zaprzecza twierdzeniom skargi wskazującym na zaktualizowanie się interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a uchwały z tej przyczyny. Co więcej, jak już wskazywano, w odniesieniu do § 10 ust. 5 m.p.z.p. tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wr 839/24 stwierdził jego nieważność.
Na marginesie Sąd wskazuje tylko, że analiza zapisów uchwały w zakresie § 6 tj. zasad rozwoju i funkcjonowania układu komunikacyjnego nie pozwala na przyjęcie, że lokalny prawodawca wprowadził ograniczenia w korzystaniu z infrastruktury drogowej. Nie zmienia to jednak faktu, że tego rodzaju zarzutów w skardze nie sformułowano.
Nie mogła zadziałać również argumentacja skargi wskazująca na okoliczność posiadania przez spółkę (w której to udziałowcem jest skarżący) tytułu prawnego do działki numer [...] na podstawie zawartej dnia 22 marca 2019 r. umowy dzierżawy.
Zdaniem Sądu, co do zasady dzierżawca nie ma własnego, bezpośredniego interesu prawnego wywodzącego się z mocy prawa cywilnego, poza szczególnymi przypadkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 805/19, publ. CBOSA). Wprawdzie umowa dzierżawy uprawnia dzierżawcę do władania dzierżawioną nieruchomością, jednakże nie powoduje skutków o charakterze rzeczowym, które stanowiłyby o istnieniu bezpośredniego interesu prawnego, chronionego na podstawie art. 101 u.s.g. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1335/07, publ. CBOSA). W związku z tym wykazywany przez skarżącego interes nie ma charakteru prawnego, a przybiera jedynie postać interesu faktycznego.
Sąd dostrzega jednocześnie, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na sytuacje wyjątkowe, w których nie tylko stosunek prawnorzeczowy stanowi podstawę do skutecznego podnoszenia naruszenia interesu prawnego (zob: wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., II OSK 522/10, postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2021 r., II OSK 2400/21, publ. CBOSA). Przywołane orzeczenia dotyczą jednak przypadków, w których skarżący – jak wynika z dostępnych uzasadnień – pozostawali w stosunkach dzierżawnych z gminami. W takim układzie może powstać szczególna potrzeba weryfikacji, czy plan miejscowy, sporządzany i uchwalany przez organy gminy, nie stanowi np. instrumentu ograniczającego chronioną konstytucyjnie swobodę działań gospodarczych i nie nakłada ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych. Podobnych wyjątkowych okoliczności Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie.
W świetle dotychczasowych rozważań, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi w zakresie § 5 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 2 pkt 3, § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a uchwały, według art. 101 ust. 1 u.s.g.
Reasumując, dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skoro skarga nie spełnia tych warunków, sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu we wskazanym wyżej zakresie, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia.
Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił dalej idącą skargę.