II SA/WR 2725/2000

SA/Rz 1379/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-04-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska
Jerzy Solarski /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Zbigniew Czarnik Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz skarżącej C. K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Sygn. SA/Rz 1379/03
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...].07.2003r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzory Budowlanego w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania C. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].05.2003 r. znak: [...] nakazującej C. K. właścicielce budynku mieszkalnego przy ul. G. w K. oraz M. B., R. D. i M. K. - dzierżawcom budynku mieszkalnego przy ul. G. w K. usunięcie stwierdzonych następujących nieprawidłowości występujących w budynku, a to: odłączyć od instalacji gazowej urządzenia odbioru gazu (piecyki gazowe bez atestu) z zakazem ich używania, udrożnić przewody kominowe (spalinowe i wentylacyjne) oraz dokonać rozdziału urządzeń odbioru gazu tak aby do jednego przewodu było podłączone jedno urządzenie - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano, że po przeprowadzeniu kontroli użytkowania budynków mieszkalnych nr 76 i 78 przy ul. G. w K.e stwierdzono brak protokołów stwierdzających stan technicznej sprawności instalacji oraz przewodów kominowych przedmiotowych budynków. Postanowieniem z dnia [...].03.2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zobowiązał właścicieli do przeprowadzenia okresowych kontroli, których obowiązek wynika z art. 62 ustawy Prawo budowlane, a następnie nałożył obowiązki, w oparciu o art. 66 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 2003r.
Od decyzji tej odwołanie wniosła właścicielka domu nr 76 C. K. zarzucając, że sentencja decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jest mało precyzyjna, przez co uniemożliwia zobowiązanej podjęcie działali mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ przytoczył treść przepisu art. 66 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Przepis ten daje organowi możliwość zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z dyspozycją art. 61 tego prawa, obciążając właściciela obowiązkiem użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymania go w należytym stanie technicznym. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego nieodpowiedniego stanu technicznego jest wystarczające dla podjęcia działań na podstawie ze wskazanego artykułu. Treść decyzji nie została sprecyzowana w ustawie, a zatem zależy ona całkowicie od okoliczności faktycznych sprawy. Oznacza to konieczność szczegółowego udokumentowania stwierdzonych nieprawidłowości i zapewnienia całkowitej zgodności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dokonanymi w sprawie ustaleniami. W rozpatrywanej sprawie protokoły z okresowej kontroli przewodów kominowych wskazują na uchybienia mogące zagrażać bezpieczeństwu ludzi i mienia. Uchybienia te podlegają obowiązkowemu usunięciu przez właścicieli lub zarządców obiektu. W rozpatrywanej sprawie w doprowadzeniu stanu istniejącego do zgodnego z prawem powinni brać udział właściciele obu nieruchomości, ponieważ przewody kominowe są wspólne. Ponieważ ze względów bezpieczeństwa sprawa wymaga natychmiastowego podjęcia działań uznano, że co do budynku nr 78 nałożenie obowiązku na spadkobierców zmarłej właścicielki J. G. jest właściwe, pomimo braku czynności prawnej przenoszącej prawo do własności nieruchomości. Osoby wymienione w sentencji zaskarżonej decyzji uznano za spadkobierców na podstawie oświadczenia p. J. B. podanego do protokołu z dnia 11.02.2003r. Zakres obowiązków sprecyzowano w sentencji zaskarżonej decyzji stosownie do wniosków pokontrolnych zawartych w protokole kominiarskim z dnia 11.04.2003r., przy czym czynności należy wykonać pod nadzorem osoby z odpowiednimi uprawnieniami. Końcowo Organ odwoławczy stwierdził, że sprawę rozstrzyga się w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r., a wydane rozstrzygnięcia na podstawie art. 66 tej ustawy wszczęte przed dniem 11 lipca 2003 r. nie pozwalają na określenie terminu wykonania obowiązku. Oznacza to, że bez rygoru natychmiastowej wykonalności decyzja podlega wykonaniu przez adresata z chwilą gdy stanie się ostateczna.
Na decyzją ta skargę wniosła C. K. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji. Podała, że we wspólnej z budynkiem nr 78 ścianie znajdują się cztery przewody kominowe - po dwa dla każdego budynku. W przewodzie nr 1 będącym wentylacją łazienkową i w przewodzie 3 podłączone zostały dodatkowe urządzenia, bez żadnych uzgodnień. Wobec tego organy powinny ustalić, które kominy należą do każdego z budynków i w konsekwencji podjąć decyzję zgodnie z ustalonym stanem faktycznym.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest uzasadniona.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo zostało naruszone.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że w budynku typu bliźniak położonym w K. przy ul. G. nr 76 i nr 78, we wspólnej pomiędzy budynkami ścianie, znajdują się przewody kominowe (spalinowe i wentylacyjne), które w świetle protokołów z okresowej kontroli przeprowadzonej w dniach 25.01.2003r. i 11.04.2003r. są wadliwe i wymagają określonych działań naprawczych. Organ I instancji w sentencji decyzji mającej swe oparcie w art.66 ust.3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości występujących w budynku, poprzez odłączenie od instalacji gazowej urządzeń odbioru gazu (piecyki gazowe bez atestu) z zakazem ich używania, udrożnienie przewodów kominowych (spalinowych i wentylacyjnych) oraz dokonanie rozdziału urządzeń odbioru gazu tak, aby do jednego przewodu było podłączone jedno urządzenie. Wskazane wyżej obowiązki nałożył na właściciela segmentu nr 76 – C. K. oraz na dzierżawców segmentu nr 78 – M. B., R. D. i M. K.; decyzja ta utrzymana została w mocy rozstrzygnięciem stanowiącym przedmiot skargi.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 27.01.2003r. i skutkiem tego zasadnym jest stanowisko organów, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 66 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10.07.2003r., a mianowicie: "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo 3) jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia - właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości". Jest to konsekwencją przepisu art.7 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz.718) który stwierdza, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 11.07.2003r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe(...).
Nakaz wydany w trybie wskazanego przepisu może być adresowany do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, co wynika z art. 61 ustawy (właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym). Natomiast sama decyzja wydana na podstawie art. 66 ustawy nie tworzy dla właściciela obiektu lub jego zarządcy nowych obowiązków, tylko precyzuje ustawowe obowiązki i umożliwia egzekwowanie ich wykonalności (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2003r. sygn. II SA/Wr 2725/2000 - nie publ).
Jeśli chodzi o sam nakaz z art. 66 Prawa budowlanego, to musi być on stanowczy i tak skonkretyzowany, aby nie budził żadnych wątpliwości u adresata decyzji na etapie jego realizacji. W przypadku natomiast kilku adresatów, jak ma to miejsce w konkretnym przypadku, nakaz musi być odpowiednio zindywidualizowany aby było wiadome, kto jakie czynności winien wykonać. Może bowiem się zdarzyć, że w razie niewykonania orzeczonego nakazu w całości albo w części, wdrożone zostanie postępowanie egzekucyjne przewidziane w ustawie z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie pierwszym środkiem egzekucyjnym jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia, a w dalszej kolejności - wykonanie zastępcze. Wobec tego aby egzekucja była możliwa, z sentencji decyzji wynikać musi, na kogo i jakie obowiązki zostały nałożone.
Tymczasem zaskarżona decyzja nie spełnia wskazanych powyżej wymagań: nie jest bowiem wskazane, które nakazy adresowane są do właścicieli segmentu nr 76, a które do właścicieli segmentu nr 78. Zatem ze względu na sformułowanie sentencji można byłoby nawet mówić o niewykonalności nałożonego obowiązku. Okoliczność ta skutkuje, że zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo, nie może się ostać.
Końcowo należy również zauważyć, że nakaz z art.66 Prawa budowlanego może być adresowany do właściciela (współwłaścicieli) lub zarządcy budynku. W przypadku budynku nr 78 właściciel, a to J. G. nie żyje. Z protokołu sporządzonego przez organ I instancji w dniu 11.02.2003r. nie wynika, kto jest zarządcą tego budynku; wynika natomiast, że spadkobiercami (a więc współwłaścicielami) są J. B., M. B., R. D. i M. K. Wobec tego wszystkie wskazane osoby - jako współwłaściciele (a nie dzierżawcy) - powinni być adresatami nakazu (w decyzji pominięty został J. B.).
Z tych przyczyn zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. Orzeczenie zamieszczone w punkcie II wyroku uzasadnia art.152 ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 P.p.s.a.