II SA/Wr 268/22

II SA/Wr 268/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Władysław Kulon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 61, art. 66
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2022 r. nr 107/2022 w przedmiocie usunięcia zagrożenia spowodowanego nadmiernie pogorszonym stanem technicznym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nr 2673/2021 z dnia 9 listopada 2021 roku, nakazano Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (zarządcy części wspólnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W.) usunięcie zagrożenia, spowodowanego nadmiernie pogorszonym stanem technicznym ściany zewnętrznej i stropu w obrębie loggii pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w opisanym budynku, poprzez realizację robót w niej wskazanych. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego.
Od decyzji tej odwołała się strona zobowiązana.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 107/2022 Wrocław, dnia 27 stycznia 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. 2021 poz. 735) oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. 2021 poz. 2351), po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", od opisanej decyzji utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej: PINB) wpłynęła informacja, dotycząca zalewania lokalu nr [...] w pomieszczeniu usytuowanym od stronny zabudowanej loggii w budynku przy ul. [...] we W. W postępowaniu wyjaśniającym, dnia 12 października 2021 roku, organ I instancji przeprowadził kontrolę obiektu. W toku kontroli ustalono, że we W. przy ulicy [...] istnieje budynek mieszkalny wielorodzinny. Na drugiej kondygnacji istnieje lokal mieszkalny nr [...]. Po prawej stronie od wejścia do lokalu znajdują się dwa pomieszczenia - pokoje. Pokój przechodni - salon i mniejsza sypialnia. W obrębie otworu okiennego sypialni po lewej stronie na styku ścian oraz styku ściany zewnętrznej i sufitu widoczne miejscowe przebarwienia. W obrębie istniejących pokoi zabudowano wcześniej istniejącą loggię. Poprzez zabudowanie ściany w licu elewacji i montaż stolarki okiennej. Istniejąca stolarka szczelna bez nawietrzników. Ścianę zewnętrzną pomiędzy loggią a lokalem usunięto. W obrębie obu pomieszczeń pod otworami okiennymi widoczne ogrzewanie - grzejniki. Na elewacji zewnętrznej widoczna zabudowa loggii opisanego lokalu. Ściany otynkowane w kolorze elewacji. W mieszkaniu piętro wyżej loggia zabudowana częściowo, niezabudowana od strony ściany szczytowej. Na elewacji widoczna rura spustowa przebiegająca od poziomu posadzki niezabudowanej loggii powyżej zabudowy (lokalu nr [...]). Niezabudowana część loggii znajduje się ponad pomieszczeniem sypialni lokalu nr [...] w którym opisano ślady - przebarwienia. Wykonano dokumentacje fotograficzną. J. K. (właściciel lokalu nr [...]) oświadczył, że roboty związane z zabudową loggii były prowadzone ok. 20 lat temu. Jest inwestorem opisanych robót. Roboty były prowadzone na podstawie projektu budowlanego. Właściciel opisanego lokalu oświadczył również, że poprawił zawiasy okienne w celu poprawienia wentylacji w stolarce okiennej oraz że wykonał podcięcie drzwi przesuwnych pomiędzy dwoma pokojami w celu poprawy wentylacji. Dnia 13 października 2021 roku J. K. dostarczył do PINB dokumentację, dotyczącą zabudowy logii (projekt zabudowy logii lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. wraz z załącznikami). Pismem z dnia 19 października 2021 roku PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zagrożenia związanego z nieodpowiednim stanem technicznym ściany zewnętrznej i stropu w obrębie loggii pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] we W. Decyzją nr 2673/2021 z dnia 9 listopada 2021 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej [...] (zarządcy części wspólnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W.) usunięcie zagrożenia, spowodowanego nadmiernie pogorszonym stanem technicznym ściany zewnętrznej i stropu w obrębie loggii pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w opisanym budynku, w terminie 3 miesięcy, od dnia kiedy ta decyzja stanie się ostateczna, poprzez: 1. wykonanie ocieplenia posadzki stropu loggii niezabudowanej znajdującej się pomiędzy lokalami [...] i [...]; 2. wykonanie ocieplenia ściany zewnętrznej na połączeniu ramy okiennej i ściany od wewnętrznej strony lokalu nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zostało oprotestowane, w ustawowo przewidzianym terminie, odwołaniem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", reprezentowanej przez dwóch członków zarządu – B. S. i K. J., z dnia 29 listopada 2021 roku.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz po rozpatrzeniu argumentów podnoszonych w odwołaniu stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. W pierwszej kolejności, zdaniem organu odwoławczego, należy wskazać, że art. 66 ustawy Prawo budowlane należy interpretować w powiązaniu art. 61 ust. 1 p.b, który stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Oznacza to, że podmiotem odpowiedzialnym za należyty stan techniczny obiektu budowlanego jest w pierwszej kolejności właściciel lub - w przypadku współwłasności-wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Decyzja PINB nr 273/2021 z dnia 9 listopada 2021 roku rozstrzyga prowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne w części dotyczącej części wspólnych budynku. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali - Dz.U. 2020 poz. 1910 z późn. zm.). Orzecznictwo wskazuje, że za części wspólne budynku należy uznać takie elementy jak: tarasy na dachu, ściany zewnętrzne i ściany nośne, stropy, a także strychy nieużytkowe, balkony, loggie i podobne rozwiązania architektoniczno-budowlane oraz infrastrukturę techniczną (rury, przewody itp.). Stwierdzenie, że tego typu elementy służą wyłącznie właścicielom lokali, do których przylegają, należy uznać za niedorzeczne (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2295/19). Mając to na uwadze, organ I instancji skierował obowiązki decyzji nakazowej do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" - zarządcy części wspólnych tego obiektu, jako podmiotu reprezentującego wszystkich współwłaścicieli budynku w zakresie nieruchomości wspólnej, której dotyczy przedmiot postępowania. Przepis art. 66 p.b. ma charakter związany. Oznacza to, że ustalenie przez organ nadzoru budowanego, iż zachodzi któraś z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 p.b. wymusza na nim wydanie decyzji nakazującej usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości (Wyrok NSA z dnia 2 września 2014 roku, sygn. akt. II OSK 3075/13). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Powołując się na Wyrok NSA z dnia 6 października 2015 roku (sygn. akt II OSK 264/14) należy przyjąć, że "nieodpowiedni stan techniczny" o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. to stan, który jest wynikiem niewłaściwego użytkowania obiektu, powstały wskutek zużycia pewnych jego elementów, pogorszenia substancji, braku remontów, właściwej dbałości o stan techniczny. Nieodpowiedni stan techniczny występuje wówczas, gdy stan obiektu nie odpowiada warunkom techniczno-budowlanym określonym w obowiązujących przepisach prawa. Należy podkreślić, że każde roboty budowlane powinny być wykonane zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi, a zwłaszcza w sposób niestwarzający zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, mienia lub środowiska. Przepisy techniczne ukierunkowane są przede wszystkim na prewencję wobec bezpieczeństwa, co jednoznacznie wynika z treści art. 5 ust. 1 i 2 p.b. Tym samym nadzór osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane należy uznać za kluczowy dla prawidłowego wykonania obowiązku. Skoro decyzja wydawana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma doprowadzić do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, to organ nadzoru budowlanego powinien nałożyć na właściciela takie obowiązki, które w sposób realny pozwolą usunąć stwierdzone nieprawidłowości. Na tej podstawie PINB wydał zaskarżoną decyzję. Po analizie materiału dowodowego, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji słusznie przyjął, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, a część wad może powodować zagrożenie bezpieczeństwa mienia i zdrowia ludzi. Ustalając termin realizacji nakazanych robót organ I instancji wziął pod uwagę m.in. zakres tych robót oraz zagrożenie dla użytkowników budynku, wynikające z występujących nieprawidłowości. Wystąpienie przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. wynika z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu oraz znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreśla, że stwierdzone w toku postępowania nieprawidłowości są efektem zaniedbań w zakresie realizacji obowiązków, które ciążą na zobowiązanej z mocy prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zagrożenie związane z nieodpowiednim stanem technicznym ściany zewnętrznej i stropu w obrębie loggii pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] we W. WINB zauważa, że loggia nie służy wyłącznie mieszkańcom danego lokalu (którzy korzystają z jej przestrzeni wewnętrznej), ale jest elementem konstrukcyjnym budynku, trwale z nim związanym - tym samym stanowi część nieruchomości wspólnej, za której utrzymanie odpowiedzialna jest spółdzielnia mieszkaniowa (działająca na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - Dz.U. 2021 poz. 1208). Zarówno strop logii, jak i ściany zewnętrzne stanowią elementy konstrukcyjne budynku. Wskazanie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" jako adresata decyzji z art. 66 ust. 1 p.b. w zw. z art. 61 pkt 1 p.b. należy uznać za zasadne. Na marginesie organ zaznacza, że powołane przepisy wyznaczają krąg adresatów rozstrzygnięcia z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a nie krąg stron postępowania, w którym rozstrzygnięcie to ma być wydane (Wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II OSK 2747/17). Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wskazuje, że dla inwestycji "zabudowa loggii w lokalu mieszkalnym nr [...]" wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę nr 1427-IN//98 z dnia 15 maja 1998 roku. Dopóki ta decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym - dopóty nie sposób skutecznie przyjąć, że jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (Wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2020 roku, sygn. akt II OSK 443/18). W rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki do prowadzenia postępowania w trybie art. 66 p.b. (postępowanie w sprawie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym), a nie w trybie art. 50-51 p.b. (którego celem jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem). DWIMB akcentuje ponadto, że ustawodawca nie zwolnił podmiotów będących w złej sytuacji finansowej od obowiązków wynikających z art. 66 ustawy Prawo budowlane (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2019 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1455/18). Tolerowanie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku oraz mogących przez to występować zagrożeń (a co za tym idzie - sprzeciwianie się interesowi społecznemu związanemu z eliminacją takich zagrożeń jak zły stan techniczny obiektów budowlanych) nie może mieć miejsca. Należy pamiętać o ratio legis ustawodawcy, wprowadzającego przepisy art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest jak najszybsze eliminowanie zagrożeń i złych stanów technicznych. Ponadto, zdaniem organu, należy podkreślić, że w przypadku nie uchylania się od wykonania nakazu (w sytuacji wystąpienia obiektywnych przesłanek uniemożliwiających jego terminowe wykonanie) - istnieje możliwość zmiany decyzji w zakresie terminu realizacji obowiązku. W tym celu należy wystąpić z wnioskiem, dokumentując podjęte działania zmierzające do wykonania nakazu. Jeżeli nakaz będzie wykonywany sukcesywnie i bez zbędnej zwłoki - nie będzie podstaw do podejmowania środków przymusu administracyjnego. Wyznaczony termin ma mobilizować do wykonania obowiązku. Dodatkowo organ przypomina, że bieg terminu do wykonania obowiązku rozpoczyna się w momencie uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności, co w niniejszym przypadku oznacza, że ulega on wydłużeniu o czas trwania postępowania odwoławczego. Należy podkreślić, że zwłoka w realizacji nałożonych obowiązków stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ochrony podstawowych wartości. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest zbieżny i bezsprzecznie wskazuje na nadmierne zawilgocenie stropu pomiędzy loggiami lokali [...] i [...] oraz fragmentu ściany zewnętrznej. Postępujący rozwój pleśni i grzybów pogarsza izolacyjność termiczną przegród zewnętrznych i wpływa na stan techniczny całego budynku w zakresie bezpieczeństwa użytkowania oraz higieny i zdrowia ludzi. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdza, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób wyczerpujący uzasadnia zagrożenie bezpieczeństwa mienia i ludzi, które wywołane jest nieodpowiednim stanem technicznym budynku. Na tej podstawie stwierdzić należy, że wykładnia przepisów prawa oraz argumentacja przytoczona w treści decyzji nr 2673/2021 z dnia 9 listopada 2021 roku zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji prawidłowo wskazał adresata zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie tutejszego organu interes społeczny przemawia za tym, aby stan niezgodny z prawem został jak najszybciej usunięty. Termin realizacji określonych robót budowlanych został określony przez PINB w sposób nie budzący zastrzeżeń.
Mając powyższe na uwadze, postanawiam orzec jak w sentencji.
Skargę na ostateczną decyzję w imieniu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wnieśli K. J. i K. M. Zarzucili naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że loggia znajduje się w nieprawidłowym stanie technicznym, a nadto, że adresatem decyzji jest spółdzielnia, podczas gdy inwestorem prac budowlanych związanych z zabudową logii przy lokalu nr [...] przy ul. [...] we W. był właściciel tego lokalu, J. K., który realizował prace na podstawie pozwolenia na budowę - decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 15.05.1998 r. nr 1427-IW98 i który powinien być adresatem tejże decyzji, albowiem obecnie loggia stanowi powierzchnię włączoną do należącego do niego lokalu. Zarzucono naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zawilgoceń, mostków termicznych) powinno nastąpić poprzez ocieplenie stropu loggii niezabudowanej znajdującej się pomiędzy lokalami [...] i [...] oraz wykonanie ocieplenia ściany zewnętrznej na połączeniu ramy okiennej i ściany od wewnętrznej strony lokalu nr [...], podczas gdy usunięcie niezgodności powinno nastąpić poprzez usunięcie pierwotnej przyczyny zawilgoceń, czyli demontaż zabudowy loggii, przywrócenie swobodnego dostępu powietrza do loggii i przywrócenie jej pierwotnego przeznaczenia i charakteru. Zarzucono naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, podczas gdy projekt budowlany budynku był sporządzony prawidłowo i nie przewidywał ocieplenia stropu posadzki między loggiami przy lokalach nr [...] i [...] oraz wykonania i ocieplenia ściany zewnętrznej na połączeniu ramy okiennej, albowiem jakakolwiek stolarka okienna na loggii nie była nigdy przewidywana. Naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem organ nie zbadał należycie czy loggia stanowi obecnie część nieruchomości wspólnej czy też została wliczona do powierzchni lokalu pana K. i stanowi przedmiot jego własności i nie dostrzegł, że lokal wraz z loggią stanowi przedmiot odrębnej własności P. K. i J. K.; - organ nie zbadał i nie wyjaśnił jakie są możliwe, alternatywne sposoby przywrócenia stanu, w którym nie powstają zawilgocenia loggii w lokalu nr [...],- nie wyjaśnił, dlaczego spośród kilku możliwych sposobów usunięcia niezgodności właściwym jest właśnie wykonanie ocieplenia posadzki pomiędzy loggiami przy lokalach nr [...] i [...]; - nie zbadał, nie wyjaśnił celu i przeznaczenia loggii, przeoczając w całości fakt, że to J. K. eksploatuje loggię w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem, adaptując ją na cele mieszkalne,- organ nie wziął pod uwagę i nie rozważył interesu społecznego, w szczególności interesu członków spółdzielni i w szczególności mieszkańców budynku przy ul. [...] we W., nie zwracając uwagi na fakt, iż to oni, z własnego funduszu remontowego, będą musieli sfinansować prace budowlane będące skutkiem błędnie wykonanej adaptacji i doprowadzenia loggii do stanu, w którym loggia ta jest faktycznie włączana do wewnętrznej powierzchni lokalu J. i P. K. i wykorzystywana przez niego jak prywatne pomieszczenie jego własnego lokalu, podczas gdy fundusz remontowy nie powinien być przeznaczany na realizację prywatnych celów danego lokatora. W konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że adresatem decyzji i wskazanych w niej obowiązków powinna być tutejsza Spółdzielnia, podczas gdy właścicielem lokalu i loggii są J. K. i P. K. Strona skarżąca wnosi o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) nr 2673/2021; o wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie oraz zawiadomienie tutejszej spółdzielni o terminie rozprawy w celu umożliwienia uczestniczenia w niej przedstawiciela Spółdzielni. Strona wnosi o dopuszczenie dowodu z:- umowy przeniesienia własności lokalu;- uchwały z dnia 21.12.2016 r. w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali w budynku przy ul. [...] wraz z rzutami lokali-oba dokumenty na okoliczność uwzględnienia loggii przy lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w powierzchni lokalu, objęcia powierzchni loggii odrębną własnością lokalu J. i P. K., odpowiedzialności właścicieli lokalu za stan lokalu, oświadczenia przez J. K. i P. K., że znany jest im stan techniczny lokalu, a zatem również loggii, zrzeczenia się wszelkich roszczeń wobec tutejszej Spółdzielni związanych ze stanem technicznym lokalu.
Uzasadniając skargę spółdzielnia wyjaśnia, że inwestorem prac polegających na zamianie charakteru logii z pomieszczenia otwartego w pomieszczenie zamknięte - dodatkową izbę mieszkania zrealizował J. K. To jego obciążał obowiązek wykonania prac w sposób zgodny z wymogami technicznymi, w tym również w zakresie odpowiedniego docieplenia logii. Obecnie organ stwierdził, że pomieszczenie powstałe po realizacji prac nie spełnia wymogów pod względem ocieplenia. Spółdzielnia nie wyraża zgody na poniesienie kosztów prac budowlanych mających na celu usunięcie uchybień, których dopuścił się inwestor. Strona skarżąca podkreśla, że loggie nigdy nie były projektowane jako element wewnętrzny mieszkania. Stąd, z technicznego punktu widzenia ocieplenie stropów logii nigdy nie było przewidziane w budynku. Niezrozumiałe zatem dlaczego obecnie organ nakazuje spółdzielni wykonanie kosztownych adaptacji, które miałyby zmieniać pierwotny cel, charakter i konstrukcję logii. W obecnym stanie sprawy tutejszy organ nakazuje spółdzielni poprawienie błędów, których dopuścił się J. K., który jest właścicielem lokalu i loggii. W ocenie spółdzielni zabudowana loggia straciła charakter części wspólnej budynku, lecz obecnie, po adaptacjach, stanowi element pozostający pod wyłącznym władaniem J i P K. oraz została wliczona do powierzchni jego lokalu. Elementem wspólnym może pozostać jedynie elewacja w okolicy logii. Natomiast niniejsze postępowanie zostało zainicjowane przez uczestnika, który wyraża niezadowolenie z nienależytego ocieplenia nowo powstałego pomieszczenia, którego wykonanie pominął przy wykonywaniu prac budowlanych. Inwestor realizując inwestycję powinien zadbać o odpowiednie parametry techniczne i przewidzieć je w projekcie budowlanym. Jeżeli jednak uznać, że loggia (bądź strop loggii) stanowi część wspólną, wówczas obiektywnie nie ma konieczności wykonywania ocieplenia takiej części wspólnej. Skoro w ocenie organu loggia (strop loggii) stanowi element części wspólnej to w konsekwencji spółdzielnia decyduje o charakterze tego elementu budynku. Spółdzielnia nie przewiduje docieplenia pomieszczeń otwartych takich jak loggie. Loggie powinny pozostać w stanie takim, jaki przewidywała dokumentacja projektowa budynków. Zatem skoro zdaniem organu loggia pozostaje elementem części wspólnej, to spółdzielnia jest jedynym podmiotem, który może decydować o sposobie eksploatacji tychże części wspólnych. Spółdzielnia nie przewiduje wykorzystywania logii, choćby zostały one częściowo lub całkowicie zabudowane, jako pomieszczeń wewnętrznych lokali. W związku z tym uczestnik powinien wykorzystywać loggię stosownie do jej celu, przeznaczenia i charakteru, nie wykluczając usunięcia zabudowy. Strona wskazuje, że decyzja organu jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem z jednej strony organ podkreśla, że loggia stanowi część wspólną budynku, a z drugiej strony wymaga od spółdzielni podporządkowania się zamierzeniom i decyzjom J. K. co do sposobu wykorzystania tejże loggii jako dodatkowe pomieszczenie wewnętrzne lokalu mieszkalnego. Takie rozumowanie prowadzi do absurdalnych skutków. Gdyby zaakceptować taki stan, wówczas każdy mieszkaniec spółdzielni mógłby wykonać samodzielnie dowolne częściowe lub nieprawidłowe prace budowlane, nawet na częściach wspólnych, a następnie organ każdorazowo zobowiązywałby Spółdzielnię nie tylko do znoszenia i akceptowania narzuconych przez takiego mieszkańca zmian i narzuconego sposobu wykorzystania danej powierzchni czy części budynku, lecz również do dofinansowania takiej inwestycji, jej poprawy, prawidłowego wykonania. Strona skarżąca podkreśla zatem jeszcze raz, że loggie, w zakresie docieplenia, spełniają wszelkie wymogi techniczne. Stropy nad loggiami nie są docieplenie, ponieważ docieplenie takie na loggiach nie jest wymagane i nigdy nie było zakładane. Natomiast to, w jaki sposób obecnie uczestnik wykorzystuje element wspólny, jakim jest loggia przy jego lokalu, pozostaje w jego wyłącznej gestii i jest irrelewantne z perspektywy spółdzielni. To J. K. powinien uprzednio zweryfikować i ustalić czy adaptacja loggii na pokój mieszkalny jest z technicznego punktu widzenia możliwa. Żaden przepis nie przewiduje obowiązku spółdzielni do przebudowy budynku tylko dlatego, że lokator postanowił elementy samodzielnie przeprowadzić pewne adaptacje i wykorzystywać pomieszczenie zewnętrzne jak pomieszczenie wewnętrzne. Z tej perspektywy ewentualne powstałe zawilgocenia należy uznać za wyłączną winę J. K., który w sposób nieprawidłowy, niezgodny z przeznaczeniem eksploatuje części wspólne nieruchomości, doprowadzając do ich uszkodzenia, a wykonując adaptacje nie upewnił się czy są one możliwe pod kątem technologii wykonania budynku oraz z jego projektem budowlanym. Z uwagi na to, jedynym sposobem przywrócenia prawidłowego stanu technicznego loggii jest przywrócenie jej pierwotnego sposobu eksploatacji. Decyzja PINB i DWINB nie może się ostać. Organy te wydają bowiem decyzje biorąc za podstawę sztuczny, niemożliwy do zaakceptowania układ wzajemnych praw i obowiązków lokatora oraz spółdzielni. Organy z jednej strony traktują loggię jako część wspólną, za którą odpowiada spółdzielnia i którą spółdzielnia powinna utrzymywać w odpowiednim stanie technicznym, jednocześnie nakładając na spółdzielnię wymóg respektowania zmian i adaptacji wprowadzonych samodzielnie przez lokatora w substancję budynku oraz oczekiwany przez niego sposób wykorzystywania części wspólnej. Taki sposób rozumowania oznacza, że spółdzielnia odpowiada za loggie, ale lokator ma prawo narzucić jej wszelkie własne wymogi co do sposobu eksploatacji budynku i jego stanu technicznego. Oznacza to, że spółdzielnia miałaby być pozbawiona wszelkich praw związanych z loggią i budynkiem i jednocześnie obciążona wszelkimi obowiązkami z nią związanymi. Takie ustalenia i taki sposób rozumienia praw i obowiązków jest nielogiczny, wewnętrznie sprzeczny i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Spółdzielnia nie jest bowiem zobowiązana do spełniania życzeń lokatorów i adaptowania dla nich i według ich wymogów, części wspólnych budynku i elementów konstrukcyjnych budynku do wyłącznego korzystania. Zatem J. K. może i powinien zapewnić odpowiedni dopływ powietrza do loggii i eksploatować ją zgodnie z jej zakładanym przeznaczeniem. Uczestnik nie może wymagać, aby spółdzielnia przeprowadziła dla niego przebudowę całego budynku tylko dlatego, że chciałby wykorzystywać loggię jako dodatkowy pokój swojego lokalu. Byłoby to sprzeczne z interesem wszystkich członków spółdzielni pod względem kosztów oraz uciążliwości związanych z realizacją prac remontowo-budowlanych. Jest również nie do pogodzenia z interesami spółdzielni, która nie widzi konieczności przebudowy budynku, bowiem został on wzniesiony zgodnie z wszelkimi niezbędnymi procedurami i wiedzą techniczną.
Z tej perspektywy, skoro organ ustalił, że: - problem dotyczy loggii, czyli z definicji wnękę w zewnętrznej płaszczyźnie budynku, otwartą na zewnątrz, oddzieloną drzwiami i oknami od pomieszczeń wewnętrznych; -loggia bądź jej elementy stanową w ocenie organu część wspólną budynku, - stan techniczny loggii jest nieprawidłowy z powodu powstałych zawilgoceń; - przyczyną powstania zawilgoceń jest zamknięcie (zabudowa) pomieszczenia; - gdyby loggia nie została zabudowana, to nie istniałyby wspomniane zawilgocenia, to w konsekwencji organy powinny skierować odpowiednie obowiązki do J. K., ponieważ to on doprowadził do stwierdzonych niezgodności, bowiem eksploatuje loggię jako pokój mieszkalny. Prace budowlane, jakie przeprowadził nie były odpowiednie do zakładanego przeznaczenia. W efekcie - celowo lub przez przeoczenie nie przewidział ocieplenia. Zatem organ uwzględniając charakter loggii, powinien był przewidzieć inny sposób doprowadzenia loggii do stanu zgodnego z wymogami technicznymi poprzez przywrócenie pierwotnego stanu loggii jako pomieszczenia otwartego, zgodnie z jej przeznaczeniem. Niezrozumiałe jest z jakiej przyczyny organ stawia spółdzielni wymogi doprowadzenia loggii (czyli pomieszczenia zewnętrznego, co należy konsekwentnie podkreślać) do wymogów technicznych właściwych dla pomieszczenia wewnętrznego. Stropy nad loggiami nigdy nie były projektowane jako stropy pomieszczeń wewnętrznych. Organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie i z jakiej przyczyny wydana decyzja de facto modyfikuje przeznaczenie loggii. Organ niesłusznie stwierdza, że absurdalne jest twierdzenie, że loggia służy wyłącznie uczestnikowi - została bowiem wliczona do powierzchni użytkowej jego lokalu. Ponadto organ nie przytoczył żadnej normy prawnej lub normy technicznej, która wymagałaby ocieplenia loggii. Organ nie wyjaśnił jaki byłby cel ocieplania stropów takich pomieszczeń zewnętrznych jak loggia i jaki miałby być tego cel - czemu miałoby służyć ocieplanie stropów loggii. Wina w zaistniałym stanie nie leży po stronie spółdzielni, lecz po stronie J. K., który nieprawidłowo ją eksploatuje i nie powinien był oczekiwać, że loggia spełnia wymogi techniczne właściwe dla pomieszczeń wewnętrznych. Spółdzielnia nie akceptuje rozwiązania i dualizmu myślowego organu, w którym z jednej strony organ stwierdza, że loggia stanowi element wspólny, za który odpowiada spółdzielnia, a z drugiej strony narzuca spółdzielni respektowanie tego, że J. K. czyni z loggii nowe pomieszczenie swojego lokalu, eksploatuje loggię w sposób niezgodny z jej przeznaczeniem oraz zobowiązuje spółdzielnię do wykonania odpowiednich prac, które miałyby zmienić charakter loggii z pomieszczenia otwartego w dodatkowy pokój lokalu J. K. Aby uwypuklić absurdalny charakter decyzji organu można przytoczyć na zasadzie analogii przykład, w którym organ nakazuje spółdzielni ocieplenie piwnicy i doprowadzenie do niej energii elektrycznej, ogrzewania, wody i kanalizacji tylko dlatego, że użytkownik tejże piwnicy uznał, że będzie ją eksploatował jak mieszkanie. Z takim rozumowaniem nie sposób byłoby się zgodzić. Strona skarżąca podkreśla, że przyczyną zawilgoceń na loggii nie jest brak ocieplenia stropu, lecz pierwotną przyczyną takiej niezgodności jest wykonana przez pana K. zabudowa logii, jej zamknięcie, ograniczenie swobodnego przepływu powietrza. Organ nie zauważył również, że docieplenie stropu wiązałoby się z koniecznością bardzo poważnej ingerencji w strukturę całego budynku i wiązałoby się z koniecznością wykonania prac budowlanych, w tym podniesienia posadzki na loggii powyżej loggii pana K. Oznacza to, że konieczna byłaby również wymiana stolarki okiennej przez właściciela lokalu powyżej - nie był on z kolei stroną niniejszego postępowania, a wskutek wydanej decyzji będzie musiał sfinansować dla siebie choćby wymianę drzwi balkonowych, które będą wymagały skrócenia. Będzie musiał również znosić uciążliwość związaną z pracami budowlanymi na logii przy swoim lokalu. Niezrozumiałe na jakiej podstawie organ wywodzi tak dalekie skutki dla innych mieszkańców budynku tylko dlatego, że J. K. wbrew przeznaczeniu logii uznał, że chciałby wykorzystywać ją jak dodatkowy pokój swojego mieszkania i uczynić ją przedmiotem swojego wyłącznego władztwa — co jest niewątpliwe mając na uwadze, że kierując się stanowiskiem organu to nie spółdzielnia, lecz pan K. podejmuje wszelkie decyzje o stanie technicznym, przeznaczeniu, charakterze logii i sposobie jej użytkowania. Organ wielokrotnie podkreśla, że loggia stanowi część wspólną. Jeżeli zgodzić się z oceną organu oznacza to, że Spółdzielnia odpowiada również choćby za malowanie tejże logii. W takim wypadku organ, na życzenie J. K. będzie co kilka lat zobowiązywał spółdzielnię między innymi do odświeżenia i odmalowania ścian loggii (obecnie dodatkowego pokoju pana K.), lub np. wymiany podłogi - skoro bowiem loggia stanowi element wspólny, to dlaczego pan K. miałby wydatkować własne środki na odnowę elementów tej części wspólnej. Takie rozumowanie jest błędne, prowadzi do kuriozalnych skutków. Strona skarżąca jeszcze raz podkreśla, że loggia przy lokalu pana K. odpowiada warunkom techniczno-budowlanym przewidzianym dla takich elementów jak loggie. Loggie nie wymagają ocieplania stropów. Loggia nie miała i nie ma być wykorzystywana jak pomieszczenie wewnętrzne lokalu. Organ usiłuje bezpodstawnie stosować wymogi pomieszczeń wewnętrznych do logii, która jest pomieszczeniem zewnętrznym i tak powinna być użytkowana, co jednocześnie wykluczyłoby wszelkie problemy z zawilgoceniami. Z najdalej posuniętej ostrożności, nawet jeżeli uznać, że spółdzielnia jest odpowiedzialna za doprowadzenie logii do stanu, w którym zawilgocenia w logii nie powstają, spółdzielnia nie rozumie, dlaczego prace te miałyby polegać na dociepleniu posadzki loggii znajdującej się na wyższym poziomie, a nie poprzez usunięcie zabudowy logii, co umożliwi dopływ powietrza do logii oraz przywróci jej pierwotny charakter. W ocenie spółdzielni to właśnie usunięcie zabudowy logii powinno stanowić jedyny sposób doprowadzenia logii do odpowiedniego stanu technicznego. Należy bowiem poszukiwać pierwotnej przyczyny niezgodności i tę pierwotną przyczynę usunąć, bez względu na to, że J. K. przeprowadził tak daleką ingerencję w budynek, jak usunięcie ściany zewnętrznej pomiędzy loggią. W obecnym stanie sprawy prawidłowymi środkami zmierzającymi do usunięcia niezgodności jest zatem przywrócenie stanu poprzedniego, czyli usunięcie zabudowy pomieszczenia zewnętrznego, którym jest loggia. Wykonanie takich prac z technicznego punktu widzenia nie jest ani bardziej skomplikowane niż docieplenie posadzki i stopu pomiędzy loggiami ani też bardziej kosztowne. Skoro to J. K. spowodował stan, w którym pojawiają się zawilgocenia, to również on powinien doprowadzić do stanu, w którym element loggii, stanowiącej otwartą część zewnętrzną budynku, nie jest narażony na czynniki, które mogłyby spowodować uszkodzenia lub uszczerbek dla stanu technicznego budynku. Strona dodaje, że w ocenie spółdzielni uchybienie należy zarzucić organom, które wydały J. K. pozwolenie na budowę przed realizacją zabudowy loggii - powinny one bowiem wziąć pod uwagę konstrukcję techniczną loggii oraz stropów nad loggiami, charakter tych części konstrukcyjnych budynku oraz dostrzec, że planowana zabudowa, w razie zamiaru wykorzystania zabudowanej loggii jak dodatkowa izba mieszkania nie będzie możliwe z uwagi na brak odpowiedniego docieplenia i ryzyko powstawania zawilgoceń. Z kolei decyzje organów wydane w niniejszym postępowaniu przerzucają na spółdzielnię wszelkie ryzyka i negatywne skutki zarówno nieprawidłowo wykonanych prac budowlanych przez J. K., jak również potencjalnych uchybień organu, który wydał pozwolenie na budowę. Zdaniem strony należy uznać, że w tym przypadku z całą pewnością nie można mówić o zaistnieniu przesłanki z art 66 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane, albowiem loggia była wykonana prawidłowo - bez ocieplenia, ponieważ ocieplenie takie na loggiach nie jest wymagane i nigdy nie było zakładane. Jeżeli zatem rozważać zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1, to mógłby być to pkt 2, tj. użytkowanie - przez J. K. - w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku - poprzez zabudowę loggii, szczelne zamykanie zabudowy loggii i ograniczenie dostępu powietrza. Nadto wbrew stwierdzeniom organu interes społeczny, a zwłaszcza interes członków spółdzielni wymaga, aby spółdzielnia nie brała udziału w finansowaniu błędnych, niedopuszczalnych pomysłów budowlanych jej członków i nie przeprowadzała oraz nie finansowała przebudowy całego budynku, łącznie z ingerencją w lokale i mienie prywatne innych członków spółdzielni i mieszkańców, wyłącznie dlatego, że jeden z mieszkańców uznał, że samowolnie zmieni zakładany charakter części wspólnej i rozpocznie użytkowanie loggii jako pomieszczenie stricte mieszkalne, wbrew jej przeznaczeniu. Spółdzielnia nie zgadza się z zarzutem organu, według którego rzekomo doprowadziła do jakichkolwiek nieprawidłowości. Nieprawidłowości takie są bowiem wyłącznym skutkiem działania J. K. To on zabudował loggię i obecnie - wbrew jej przeznaczeniu - usiłuje wykorzystywać ją jako pomieszczenie wewnętrzne swojego lokalu o charakterze stricte mieszkalnym (sypialnia), co nigdy nie było zakładane w projekcie budowlanym budynku.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem, które toczyło się przed organami nadzoru budowlanego, na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Artykuł 66 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi podstawę do nałożenia w drodze decyzji obowiązku usunięcia nieprawidłowości w celu doprowadzenia niewłaściwie użytkowanego obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu, określając wypadki, w których nakaz taki może zostać nałożony. Przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Ponadto, tryb ustalony w art. 66 Prawa budowlanego służy wyegzekwowaniu obowiązków określonych w art. 61 Prawa budowlanego, jakie ustawodawca nałożył na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego w zakresie jego utrzymania i użytkowania. Stąd też, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, określone nakazy w drodze decyzji mogą być kierowane do właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych w celu usuwania nieprawidłowości związanych z naruszeniem zasad prawidłowego utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego. Ugruntowany w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie jest pogląd, zgodnie z którym stronami postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego są jedynie właściciele lub zarządca obiektu budowlanego objętego postępowaniem. Tylko na te podmioty może być nałożony nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 999/06, LEX nr 366267). Lektura skargi wskazuje, że strona zobowiązana kwestionuje zapadłe w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie w zakresie nakazu nałożenia wskazanych w decyzjach kompetentnych organów, obowiązków. Dokonując oceny skarżonych decyzji, z uwzględnieniem kryteriów ustawowych i pod kątem wniosków i zarzutów skargi (którymi jak wcześniej wskazano sąd nie jest związany) jest ona, zdaniem sądu nietrafna, co powoduje konieczność oddalenia skargi. Po pierwsze wskazać trzeba, że kwestia niezbędnych do wykonania prac, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości należy (co do zasady) do kompetencji organów (tu: organów nadzoru budowlanego), a nie do sądu. Jak trafnie wskazał organ pierwszej instancji, ustalony w toku prowadzonego postępowania sprawdzającego stan faktyczny wykazał, że w wielomieszkaniowym budynku, położonym we W. przy ulicy [...], występuje nieznaczny rozwój grzybów pleśniowych w pomieszczeniu sypialni w lokalu nr [...]. W tym pomieszczeniu oprócz stosunkowo wysokiego poziomu wilgotności powietrza wewnętrznego występują duże różnice temperatury w narożnikach ścian i sufitu oraz w okolicach otworu okiennego. Powoduje to powstawanie mostków termicznych i wykraplanie się pary wodnej w lokalu. W wyniku stwierdzonego zjawiska w małym pokoju występuje spękanie i odspojenie sylikonu w narożniku ściany oraz powłoki malarskiej. W tym pokoju jest zamontowane okno bez wystarczającego ocieplenia od wewnętrznej strony lokalu, na połączeniu ramy okiennej ze ścianą, co powoduje także powstawanie licznych mostków termicznych i następuje miejscowy, nieznaczny rozwój grzybów pleśniowych. Powyższe ustalenia wynikają z ekspertyzy mykologicznej, przeprowadzonej na okoliczność ustalenia przyczyn zawilgocenia przegród lokalu mieszkalnego z dnia 25.01.2021 r., sporządzonej przez prof. dr inż. M. K. Nadmierne zawilgocenie stropu między loggiami lokali [...] i [...] oraz fragmentu ściany zewnętrznej wpływa na stan techniczny lokalu mieszkalnego nr [...] oraz, że w przyszłości w miarę postępowania zawilgocenia może mieć wpływ na degradację stanu technicznego całej ściany zewnętrznej i stropu pomiędzy kondygnacjami. Powyższe prowadzi do konkluzji, że miejscowe zawilgocenie może destrukcyjnie wpływać na cały obiekt (zawilgocenie ściany zewnętrznej, stropu, w dalszej kolejności lokali mieszkalnych). Dalej należy zgodzić się ze stanowiskiem, że brak bieżącej konserwacji prowadzi do postępującej degradacji substancji obiektu, co ma także bezpośredni wpływ na stan techniczny sąsiadujących lokali oraz dla bezpieczeństwa mienia i ludzi. Postępujący rozwój (obecnie nieznaczny) grzybów pleśniowych może mieć wpływ na zdrowie mieszkańców.
W sprawie trzeba wziąć pod uwagę, że organy trafnie za uprawnionym rzeczoznawcą wskazały, że roboty budowlane, jakie należy wykonać, aby budynek został doprowadzony do stanu właściwego, dotyczą elementów budynku takich jak płyta stropowa i ściana zewnętrzna i należą one do części wspólnych obiektu. Zatem zgodnie art. 61 Pb obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym ciąży na właścicielu lub zarządcy obiektu, a w przypadku współwłasności, na wszystkich współwłaścicielach. Zatem nakaz skierowany do zarządcy części wspólnych opisanego budynku, jako podmiotu reprezentującego wszystkich współwłaścicieli budynku w zakresie nieruchomości wspólnej, należy uznać za właściwy. W tym miejscu trzeba bowiem przypomnieć, że nałożenie obowiązku usunięcie zagrożenia, spowodowanego nadmiernie pogorszonym stanem technicznym ściany zewnętrznej i stropu w obrębie loggii pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w opisanym budynku, w terminie określonym w decyzji winno nastąpić poprzez wykonanie ocieplenia posadzki stropu loggii niezabudowanej znajdującej się pomiędzy lokalami [...] i [...], wykonanie ocieplenia ściany zewnętrznej na połączeniu ramy okiennej i ściany od wewnętrznej strony lokalu nr [...]. Wskazując na ten zakres obowiązków należy jeszcze raz przypomnieć, że ponad wszelką wątpliwość nałożone obowiązki dotyczą części wspólnych budynku (posadzka stropu logii (...) pomiędzy lokalami [...] (powyżej) i [...] (poniżej) i ściany od wewnętrznej budynku.
Natomiast nie jest rzeczą organów nadzoru budowlanego "poszukiwanie" podmiotu, który ponosi winę (w rozumieniu np. prawa cywilnego) za zaistniałą szkodę. Także kwestie ewentualnych roszczeń regresowych nie są przedmiotem tego postępowania. Podobnie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organy nadzoru budowlanego nie mogą rozważać nałożenia obowiązków z art. 66 ust. 1 pkt 1 ze względu na kwestie finansowe. W tym przepisie chodzi bowiem o to, aby budynek był użytkowany w sposób bezpieczny dla ludzi i mienia, a jest to ponad wszelką wątpliwość okoliczność nadrzędna.
Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa, skarga podlegała oddaleniu