II SA/Wr 267/05

II SA/Wr 267/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus
Andrzej Cisek /sprawozdawca/
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 60 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Cisek Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody D. z dnia 24 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pisma M. S. dotyczącego inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM-12 w obrębie S. M.; oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2004 r. do Starostwa Powiatu W. wpłynęło pismo M. S., skierowane do Wydziału Rolnictwa i Środowiska Starostwa. W piśmie tym, M. S., zwrócił się na mocy art. 28 KPA i art. 144 KC o zbadanie warunków uruchomienia stacji paliw płynnych na działce nr 28/7, AM 12 w obrębie S. -M. Planowana stacja paliw płynnych ma znajdować się na granicy działki nr 27 AM 12, należącej do skarżącego. Ponadto M. S. wskazał, iż realizacja takiej stacji stanowi wielkie zagrożenie dla zabudowań istniejących i planowanych oraz dla ludzi przebywających w obrębie należącej doń działki. Ogranicza to jego prawo dysponowania nieruchomością i naraża na utratę wartości nieruchomości po wybudowaniu stacji, gdyż wtedy skarżący nie będzie mógł zabudować swojej działki. Ponadto skarżący w przedmiotowym piśmie z dnia 27 grudnia 2004 r. podnosi, że we wniosku o uzgodnienie warunków zabudowy pod stację podano, że tam była już taka stacja, co jest nieprawdą. Dawny właściciel tej nieruchomości SKR, nielegalnie wykopał tam tylko mały zbiornik na olej napędowy dla potrzeb własnych, do naprawiania ciągników rolniczych. Ponadto M. S. do omawianego pisma dołączył kserokopię postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 18 listopada 2004 r., uzgadniającego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniami, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji i rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM 12 obręb S. M.
Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 r. (nr [...]), postanowił przekazać wg właściwości Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pismo M. S. dotyczące inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM-12 w obrębie S. M.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. S., który twierdzi, że osoba prywatna, która nabyła, sąsiadujący z jego nieruchomością teren
po byłym SKR, czyni starania o budowę stacji paliw w oparciu o istniejący na tym terenie, ponad trzydziestoletni zbiornik na olej napędowy o pojemności 10 tysięcy litrów, a skarżący wnosi sprzeciw przeciwko pozytywnej decyzji w tej sprawie.
Ponadto M. S. zwrócił się do organu odwoławczego, aby odpowiednie służby Wojewody zleciły niezwłocznie uprawnionemu specjaliście, aby wydał ekspertyzę zanim zapadną już ostateczne decyzje w sprawie, czy ponad 30- letni zbiornik - od lat nie używany i konserwowany, nadal nadaje się do użytku i czy jego stan techniczny i duże prawdopodobieństwo skorodowania i rozszczelnienia nie stanowi zagrożenia nie tylko dla mojej posesji, ale również dla określonego obszaru m. S. i S. Parku Krajobrazowego.
Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli swojej właściwości do rozstrzygania danej sprawy administracyjnej. Po otrzymaniu podania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać zarówno swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną. Natomiast zgodnie z przepisem art. art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Następnie wskazano, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący wyraża swój protest wobec zamiaru budowy (rozbudowy) stacji paliw na działce, sąsiadującej z jego nieruchomością. Ponadto z akt tych wynika, że przed Burmistrzem Miasta i Gminy S. toczy się postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji i rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM 12 obręb S. M. Podkreślono, że Starosta Powiatu W., jako organ pierwszej instancji administracji architektoniczno-budowlanej, nie prowadzi postępowania w przedmiocie budowy stacji paliw na omawianej działce.
W świetle powyższych ustaleń w właściwym rzeczowo organem do rozpatrzenia pisma M. S. z dnia 27 grudnia 2004 r., jest, zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), Burmistrz Miasta i Gminy S. Bowiem zgodnie z wymienionym powyżej przepisem - decyzję o warunkach zabudowy wydaje, za wyjątkiem terenów zamkniętych i terenów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 cytowanej ustawy, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
Natomiast w odniesieniu do sugestii M. S., dotyczącej wyznaczenia przez organ odwoławczy uprawnionego specjalisty, aby, zanim zapadną ostateczne decyzje w sprawie, wydał ekspertyzę techniczną zbiornika na olej napędowy o pojemności 10 tysięcy litrów, zlokalizowanego na działce sąsiadującej z działką skarżącego, należy ponownie przywołać cytowany przepis art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego o braku właściwości rzeczowej Wojewody D. do zlecania takiej ekspertyzy. Organ ten, na podstawie przepisu art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. Wobec powyższego, Wojewoda D. może więc jedynie w trybach zwyczajnym i nadzwyczajnym, kontrolować wydane przez Starostę Powiatu W. rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia Wojewody D., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
W uzasadnieniu swego żądania skarżący wskazał, że pismem z dnia 27.12.04 kierowanym do Wydziału Środowiska i Rolnictwa w Starostwie Powiatowym we W. zwrócił się o zbadanie warunków uruchomienia stacji paliw płynnych na
działce nr. 28/7 AM 12 obręb S. M. Pismo to, postanowieniem Starosty z dnia 12.01.05 zostało przekazane do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Burmistrzowi Miasta i Gminy S. W pouczeniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż zażalenie na postanowienie przysługuje do Wojewody D.
Skarżący zarzucił błędne przywołanie podstawy prawnej omawianego postanowienia organu pierwszej instancji, a nadto wskazano, iż Starosta przekazując pismo błędnie wskazał materialną podstawę swojego rozstrzygnięcia. Nie podał bowiem że zgodnie z art.4 ust.1 pkt.13 ustawy o samorządzie gminnym powiat wykonuje zadania publiczne o charakterze ponadgminnym, m.in. w zakresie ochrony środowiska i przyrody. Opisane na wstępie wystąpienie odnosiło się m.in. do tych właśnie kwestii. W prowadzonym przez organ lokalizacyjny /Burmistrz Gminy i Miasta S./ postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw prowadzono w trybie art. 106 k.p.a. tzw. postępowanie wpadkowe, uzgadniając raport oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Wadliwe było zatem, przynajmniej w części, przekazanie pisma skarżącego do organu lokalizacyjnego /błędnie zastosowany art. 65 § 1 KPA zamiast art.66 § 1 KPA/
Zarzucono, że Starosta wywiódł, iż w omawianej sprawie środek zaskarżenia przysługuje do organu administracji rządowej szczebla wojewódzkiego tj. Wojewody, zamiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wskazano, ze pismo skarżącego z dnia 27.12.04 dotyczyło również kwestii nielegalnego "wykopania" zbiornika na olej napędowy i w tym tylko zakresie powinienem być zgodnie z art.66 § 1 kpa zawiadomiony w formie postanowienia o skierowaniu sprawy do właściwego miejscowo i rzeczowo organu nadzoru budowlanego. Podobnie jak w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Starosta bowiem był właściwy do rozpoznania wystąpienia skarżącego w zakresie ochrony środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne
sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakresem tym są objęte również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich zgodności z prawem.
Należy bowiem zważyć na wstępie, iż zasadnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, że przepis art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej do rozstrzygania danej sprawy administracyjnej. Ten obowiązek spoczywa na nich w każdym stadium
postępowania, aż do jego zakończenia decyzją ostateczną (por. post. NSA z 5 lipca 2001 r., I SA 2110/00, LEX nr 54128). Oznacza to, że po otrzymaniu podania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać zarówno swoją właściwość rzeczową, miejscową i instancyjną.
Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono stwierdzi, że jest niewłaściwy w sprawie, to zgodnie z przepisem art. art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Jak wynika z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie skarżący wyraził swój sprzeciw wobec zamiaru budowy (rozbudowy) stacji paliw na działce, sąsiadującej z jego nieruchomością. Ponadto z akt wynika, że przed Burmistrzem Miasta i Gminy S. toczy się postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji i rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM 12 obręb S. M. Ustalono również, że Starosta Powiatu W., jako organ pierwszej instancji administracji architektoniczno-budowlanej, nie prowadzi postępowania w przedmiocie budowy stacji paliw na omawianej działce.
W świetle powyższych ustaleń, zasadnie przyjęto, że właściwym rzeczowo organem do rozpatrzenia pisma M. S. z dnia 27 grudnia 2004 r., jest, zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), Burmistrz Miasta i Gminy S. Bowiem zgodnie z wymienionym powyżej przepisem - decyzję o warunkach zabudowy wydaje, za wyjątkiem terenów zamkniętych i terenów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 cytowanej ustawy, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W trakcie tego postępowania mogą być podnoszone przez skarżącego ewentualne zastrzeżenia odnoszącego się do skutków w zakresie ochrony środowiska, jakie spowoduje realizacja przedmiotowej inwestycji.
Organ odwoławczy zasadnie przyjął również, w odniesieniu do sugestii M. S., dotyczącej wyznaczenia przez organ odwoławczy uprawnionego specjalisty, który miałby wydać ekspertyzę techniczną zbiornika na olej napędowy o pojemności 10 tysięcy litrów, zlokalizowanego na działce sąsiadującej z działką skarżącego, iż brak jest właściwości rzeczowej Wojewody D. do zlecania takiej ekspertyzy. Organ ten, na podstawie przepisu art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. Wobec powyższego, Wojewoda D. może więc jedynie w trybach zwyczajnym i nadzwyczajnym, kontrolować wydane przez Starostę Powiatu W. rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności rozstrzygnięcia Wojewody D. i stąd zgodnie z art. 151 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.