II SA/Wr 265/22

II SA/Wr 265/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Olga Białek
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zobowiązującą do usunięcia odpadów oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] N. C. (dalej jako "skarżąca"), wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] i nakazującą N. C. usunięcie odpadów z terenu nieprzeznaczonego do ich składowania, tj. działki nr [...], [...], obręb [...], we W. oraz określającą warunki usunięcia odpadów.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w [...] przestała być dzierżawcą działki, której dotyczy decyzja, a zatem w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej, nie była już władającą działką, wobec czego decyzja skierowana została do podmiotu niewłaściwego.
Wskazała, że wypowiedzenie umowy dzierżawy [...] złożyła jeszcze w [...] do organu pierwszej instancji, tj. odpowiedniego wydziału Urzędu Miejskiego W.
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło wznowienia postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło stan sprawy zakończonej ostateczną decyzją nakładającą na skarżącą obowiązek usunięcia odpadów, po czym wyjaśniło, że jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała ujawnienie nowych okoliczności istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję, tj przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał ostateczną decyzje w sprawie, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Kolegium wyjaśniło, że aneks do umowy dzierżawy, na który powołuje się we wniosku skarżąca, został przez nią podpisany w dniu [...]. Skoro skarżąca go podpisała, to musiała mieć świadomość jego powstania i istnienia. Decyzja SKO z dnia [...] stała się zaś ostateczna w dniu [...]. Skarżąca nie składała od niej odwołania.
Skoro zatem skarżąca o dowodzie utraty posiadania działki wiedziała już w dniu [...], jeszcze przed wydaniem decyzji, to miesięczny termin na złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od daty uzyskania waloru ostateczności przez te decyzję, tj. od dnia [...]. Jak wskazano Kolegium, termin ten upłynął w dniu [...]. Tymczasem wniosek taki strona złożyła dopiero w dniu [...], zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Dodatkowo Kolegium podniosło, że ten sam dowód (aneks do umowy dzierżawy z dnia [...]) skarżąca składała w postępowaniu w którym nałożono na nią grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku decyzji z dnia [...]. Nie jest to zatem żadna nowa okoliczność.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie z [...]. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia Kolegium w całości poparło stanowisko poprzedniego składu organu w przedmiocie przekroczenia przez stronę miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Nie godząc się z powyższymi rozstrzygnięciem N. C. wniosła do tutejszego Sądu skargę domagając się jego uchylenia. Postanowieniu SKO zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która jest sprzeczna z prawem oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 i 146 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania i wskazując na opisane naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniosła argumenty dotyczące decyzji nakazującej usunięcie odpadów (w ocenie skarżącej nie są to odpady), a dodatkowo podniosła, że SKO wobec stwierdzenia braku podstaw do wznowienia postępowania, mogło i powinno nawet rozważyć zastosowanie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Jak wynika z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W kontrolowanej sprawie jest bezsporne, że skarżąca upatruje podstawy wznowienia postępowania w sprawie nakazania usunięcia odpadów w okoliczności ujawnienia się nowej okoliczności, istotnej dla sprawy, a nieznanej organowi w dniu wydawania decyzji. Jak podnosiła skarżąca, informację o tej okoliczności przekazała do organu pierwszej instancji zaraz po jego podpisaniu ([...]), czyli jeszcze przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Skoro tak, to określony wyżej miesięczny termin należało liczyć od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Wskazać przy tym należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium z urzędu dysponuje wiedzą, że tym samym dokumentem i podnoszeniem tej samej okoliczności skarżąca broniła się w postepowaniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skoro skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu o nałożenie grzywny w celu przymuszenia, nie ma wątpliwości, że wówczas posiadała wiedzę o decyzji nakładająca na nią obowiązek usunięcia odpadów.
Prawidłowo więc Kolegium przyjęło, że wobec skarżącej właśnie od dnia [...], rozpoczął bieg termin z art. 148 § 1 kpa na złożenie wniosku o wznowienie. Termin ten upływał z dniem [...], gdy tymczasem wniosek o wznowienie złożono w dniu [...]. W tej dacie nadano bowiem wniosek o wznowienie wraz załącznikami w placówce operatora wyznaczonego. Wniosek o wznowienie niewątpliwie wniesiono po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.
Nie można podzielić twierdzenia skargi, jakoby organy nie znajdując podstaw do wznowienia postępowania, winny były zastosować przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, celem wyeliminowania błędnego rozstrzygnięcia z obiegu prawnego.
Tryb stwierdzenia nieważności decyzji i tryb wznowienia postępowania, to dwa konkurencyjne reżimy prawne i organy administracji publicznej nie mogą w trakcie jednego postępowania stosować obu możliwych rozwiązań wzruszenia decyzji ostatecznej. Skarżąca miast w skardze zarzucać organom nierozważenie przepisów art. 156 k.p.a., winna była złożyć stosowny wniosek celem uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W konsekwencji organy prawidłowo zastosowały art. 149 § 3 kpa wydając postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Złożenie wniosku o wznowienie po terminie określonym w art. 148 kpa stanowi podstawę do odmowy wznowienia.
Na marginesie rozważeń Sąd jedynie zwraca uwagę na niekonsekwencję w stanowisku skarżącej w postępowaniu. Strona usiłuje wznowić postępowanie, celem próbując wykazać fakt, że nie była posiadaczem odpadów o których mowa w decyzji z dnia [...]. Jednocześnie w toku postępowania podnosi cały czas, że zgromadzone na działce prefabrykaty betonowe to nie są odpady i chciałaby je zagospodarować (sprzedać). Przyznaje zatem, że należą do niej.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.
Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.