II SA/Wr 263/24

II SA/Wr 263/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący sprawozdawca/
Malwina Jaworska-Wołyniak
Olga Białek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 1 , art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Tezy
Brak w obrocie aktualnego pozwolenia konserwatorskiego, jeżeli nie zostało ono „skonsumowane” przez faktyczne wykonanie czynności związanych z badaniami archeologicznymi, ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w istocie rzeczy umożliwia inwestycję bez merytorycznego stanowiska organu ochrony zabytków, i zaprzepaszcza cel uzgodnienia konserwatorskiego, czyli respektowanie substancji zabytkowej przy realizacji inwestycji budowlanej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 stycznia 2024 r. nr IF-O.7840.437.2020.PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 980 (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją nr 2162/2020 z dnia 12 czerwca 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 25 stycznia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki D. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą przy ul. [...], [...] K., obejmujące: budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z zagospodarowaniem terenu, drogami wewnętrznymi, chodnikami, ciągami pieszo-jezdnymi i miejscami postojowymi, terenami zielonymi, placem zabaw i instalacjami podziemnymi, z wyłączeniem przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektroenergetycznego, gazowego, teletechnicznego, przy ul. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], AR [...], obręb Z.
Organ stwierdził zgodność projekt budowlanego z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego P. w rejonie ulic [...] i [...] we W., analizując adekwatne przepisy planu miejscowego i zestawiając jej z parametrami planowanej inwestycji. Projekt zagospodarowania działki organ ocenił jako zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, spełniający wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt jest kompletny i zawiera stosowne informację, zaświadczenia, oświadczenia, jest wykonany przez uprawnioną osobę. Inwestor załączył do projektu budowlanego, m.in. 1) uzgodnienie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji - Pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia 19 marca 2019 r.; 2) decyzję Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2018 r. zezwalającą inwestorowi na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych w klasie bonitacyjnej RII objętych przedmiotowym wnioskiem; 3) pozytywną opinię Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W., z dnia 15 stycznia 2019 r., dotyczącą projektu zagospodarowania terenu w zakresie ochrony zieleni rosnącej na terenie przedmiotowej nieruchomości w obrębie ul. [...]. Projekt budowlany przewiduje do odrębnego postępowania przyłącza: wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazowe, elektroenergetyczne, telekomunikacyjne.
We wniesionym przez B. B. odwołaniu zaskarżono decyzję Prezydenta W. w całości, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucono, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wskazując:
1) wydanie decyzji administracyjnej bez uwzględnienia zgłoszonych przez stronę opinii oraz żądań; 2) naruszenie art 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, które zaistniały w toku prowadzonego postępowania administracyjnego; 3) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji adminstracyjnej z naruszeniem zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 4) naruszenie art 7, art. 77 § 1 i 107 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w kontekście twierdzeń i zarzutów podniesionych przez stronę.
Decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 15 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (szerokość pasów ruchu). W przekonaniu autorki odwołania planowana inwestycja w sposób nieuprawniony i niedopuszczalny narusza uprawnienia i prawa osób trzecich w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji i sąsiednich nieruchomości. Odwołująca się zaznaczyła, że aktach sprawy znajduje się pismo ZDiUM z dnia 18 stycznia 2019 r. zawierające wstępne pozytywne zaopiniowanie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez dwa projektowane włączenia i ulicę [...], co oceniła jako rozwiązanie generalnie akceptowalne, ale jedynie pod warunkiem równoczesnego zabezpieczenia prawidłowego korzystana z równoległego ciągu – ulicy [...], bowiem bez kompleksowej organizacji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji dojdzie do naruszenia praw użytkowników i mieszkańców ulicy [...]. Istnieje duże ryzyko, że użytkownicy nowej inwestycji będą korzystać dla swej wygody nie tylko z ulicy [...], jak zakłada Inwestor, lecz również z równoległej ulicy [...], co spowoduje jej całkowite zablokowanie.
Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 24 maja 2022 r. uchylił decyzję Prezydenta W. wskazując wymagające uzupełnienia braki w dokumentacji projektowej. W rezultacie sprzeciwu wniesionego przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Wr 470/22) uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego wskazując na możliwość zastosowania art. 136 k.p.a. odnośnie uzupełnienia projektu budowlanego. W rezultacie postępowania wojewoda wydał decyzję z dnia 26 stycznia 2024 r., którą: 1) uchylił decyzję Prezydenta W. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projekt zagospodarowania terenu - TOM 1, opracowanego przez:
- mgr. inż. arch. J. K. posiadającego uprawnienia do projektowania oraz do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, w specjalności architektonicznej, nr uprawnień [...], wpisanego na listę członków Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP pod nr [...], przy udziale w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, którego skład osobowy, numery uprawnień, przynależność branżową i zakres obowiązków pełnionych przy sporządzonym projekcie budowlanym podano w zatwierdzonym niniejszą decyzją projekcie budowlanym,
2) w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na wstępie Wojewoda wyjaśnił przyczynę zastosowania Prawa budowlanego w stanie prawnym sprzed 19 września 2020 r. wskazując, że wniosek dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji budowlanej został złożony w dniu 25 stycznia 2019 r., zaś w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. W myśl art. 25 cytowanej ustawy do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Organ odwoławczy opisał inwestycję i przywołał treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wnioskowana inwestycja budowlana będzie realizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...], obręb Z. Teren, na którym będzie zlokalizowana planowana inwestycja budowlana został oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8 MW, a inwestycja wpisuje się w przeznaczenie przewidziane w § 22 ust. 1 wskazanej uchwały, oznaczone na rysunku (m. in. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna). Łączna powierzchnia działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] wynosi [...] m2. Z kolei łączna powierzchnia wskazanych działek w liniach rozgraniczających 8 MW - wynosi [...] m2.
Następnie Wojewoda zestawił parametry planowanej inwestycji z adekwatnymi regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie doszukując się niezgodności. Odnosząc się do kwestii skomunikowania działek objętych planowanym zamierzeniem z drogą publiczną wojewoda podkreślił, że według § 11 ust. 1 planu miejscowego dojazd do terenów dopuszcza się wyłącznie od terenów przyległych ulic lokalnych i dróg wewnętrznych, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej. Inwestor przedłożył stanowisko Prezydenta W. wykonującego swe zadania przy pomocy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia 19 marca 2019 r. w przedmiocie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji, która będzie obejmować dwa włączenia z drogi oznaczonej symbolem 5KDL. Do uzgodnienia załączono również kopię projektu zagospodarowania terenu, na którym wyszczególniono sposób skomunikowania działek objętych planowaną inwestycją budowlaną z drogą oznaczoną symbolem 5KDL. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że droga o symbolu 5KDL jest zlokalizowana równolegle w stosunku do działek objętych planowaną inwestycją budowlaną. Między działką drogową a tymi działkami nie są zlokalizowane inne działki, co w konsekwencji oznacza, że występuje bezpośredni dostęp do drogi publicznej, o czym jest mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja budowlana będzie skomunikowana z działką nr [...], oznaczoną symbolem 5KDL. Dodatkowo w dniu 27 listopada 2023 r. do Wojewody Dolnośląskiego wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, przy którym przekazano zaświadczenie wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 21 września 2020 r., Nr 499/2020 o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy drogi 5KDL wraz ze zjazdami (obecna ul [...]) wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia 17 września 2019 r., Nr 4300/2019 oraz protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 13 października 2020 r., Nr 185/2019, na podstawie którego Prezydent W. wykonujący zadania przy pomocy Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. odebrał teren i przyjął do eksploatacji obiekt drogowy określony jako przebudowa układu drogowego ul. [...] wraz z budową drogi 5 KDL i niezbędną infrastrukturą techniczną.
Odpowiadając na zarzut odwołania, że doszło do naruszenia art. 29 ust. 3 a ustawy o drogach publicznych stanowiącego, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (dotyczące budowy zjazdu), dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie Prawo budowlane, wojewoda wyjaśnił, że w myśl art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Natomiast szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Realizacja w tym trybie drogi publicznej, wraz ze zjazdami, zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu stosownie do art. 29 ustawy o drogach publicznych. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotem odrębnego opracowania jest projekt drogi 5KDL wraz ze zjazdami na teren osiedla, zgodnie z ustaleniami zawartymi w opinii zarządcy drogi. Ponadto z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestor dostosował się do uzgodnienia zarządcy drogi w kwestii sposobu skomunikowania z drogą publiczną. Organ II instancji wyjaśnił, że ze względu na chronologię zmian prawnych i przepisy przejściowe, art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
Reasumując organ odwoławczy ocenił, że działki przeznaczone pod inwestycję mają zapewniony dostęp do drogi publicznej.
Następnie Wojewoda przeszedł do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W pierwszej kolejności wskazał na rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda stwierdził spełnienie przez obiekty objęte inwestycją warunków, w tym odległościowych, sformułowanych przez to rozporządzenie. Wojewoda przeanalizował również usytuowanie budynków względem drogi publicznej na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Wojewoda pozytywnie zweryfikował kwestię dojazdu do parkingów podziemnych, mających być zlokalizowanymi pod planowanymi budynkami zaznaczając, że w planowanym zamierzeniu budowlanym przewidziano trzy garaże podziemne, znajdujące się pod każdym z budynków. W przypadku budynku A przewidziano 24 miejsca postojowe, w budynku B - 31 miejsc postojowych, a w budynku C - 34 miejsca postojowe. Organ pozytywnie zweryfikował projektu zagospodarowania terenu w zakresie miejsc postojowych usytuowanych na działkach objętych planowaną inwestycją. Mając na względzie regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor musi zapewnić 201 miejsc postojowych. Na potrzeby danej inwestycji budowlanej przewidziano 202 miejsca postojowe. Ponadto miejsca postojowe, o których mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy usytuować na terenie i działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą (§11 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), co w niniejszej sprawie zostało zrealizowane.
Prawidłowo określono wymiary miejsc postojowych, jak też odległości od granic działek oraz planowanych budynków. W analizowanej sprawie zgrupowania miejsc postojowych na terenie działek nie tworzą jednolitej całości, lecz zostały podzielone na poszczególne zgrupowania oddzielone pasami zieleni i chodnikiem. Ponadto miejsca postojowe zostały przyporządkowane określonemu budynkowi oraz zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie danego budynku (co zostało kolorystycznie wyodrębnione na projekcie zagospodarowania terenu - tom 1 projektu budowlanego). Wojewoda zaaprobował zastosowanie przepisów regulujących lokalizację miejsc na odpady, zlokalizowanie placu zabaw dla dzieci, kwestię nasłonecznienia. Stwierdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie budowlanym znajdują się zaświadczenia jego autorów o ich przynależności do właściwego samorządu budowlanego, jak też dokumenty potwierdzające ich uprawnienia zawodowe oraz stosowne oświadczenie.
Do projektu budowlanego dołączono również: warunki przyłączenia do sieci elektrycznej wydane przez Spółkę T. S.A., warunki przyłączenia do sieci gazowej, stanowisko Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 19 czerwca 2018 r. odnośnie zapewnienia dostaw wody i odbioru ścieków oraz określenia warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 24 stycznia 2019 r., Nr 178/2019 w przedmiocie pozwolenia na prowadzenia badań archeologicznych; wspomniane powyżej uzgodnienie Prezydenta W. odnośnie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji oraz decyzję Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2018 r. odnośnie wyłączenia działek nr [...],[...],[...], [...],[...], AM-[...], obręb Z. we W. przy ul. [...] z produkcji rolnej. Ponadto dokumentacja projektowa została zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych oraz sanitarnych. Wojewoda wzmiankował, że podane uzgodnienia były aktualne na dzień złożenia wniosku dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił, że biorąc pod uwagę parametry planowanej inwestycji, nie jest potrzebna ocena czy dana inwestycja będzie oddziaływać na środowisko. Przyłącza, które nie są objęte zakresem przedmiotowym wnioskowanej inwestycji budowlanej, mogą być realizowane na podstawie odrębnych procedur, i nie może to stanowić odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia 12 czerwca 2020 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Za koniecznością wydania takiego rozstrzygnięcia przemawia fakt, że w postępowaniu odwoławczym Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe m.in. w zakresie uzupełnienia projektu budowlanego o projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie przeznaczonej do celów projektowych lub jej kopii opatrzonej urzędową klauzulą potwierdzającą przyjęcie jej do właściwego zasobu geodezyjno-kartograficznego, poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. W konsekwencji wymagało to ponownego zatwierdzenia projektu budowlanego w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu B. B. zakwestionowała w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego zarzucając:
I. naruszenie przez organ przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji wszystkich zarzutów strony skarżącej, które zgłosiła ona w rozpatrywanym przez organ piśmie z dnia 6 września 2023 r., o nazwie "Stanowisko Strony", co też doprowadziło do pominięcia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kluczowych zarzutów w sprawie, co tym samym świadczy o zaniechaniu podjęcia przez organ odwoławczy wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zasadę przekonywania stron co do zasadności przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia;
2) art. 10 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79a § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwione stronie zapoznania się z całością materiału dowodowego w sprawie oraz w wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, iż strona nie mogła ustosunkować się do nowych twierdzeń i dowód powołanych przez inwestora w piśmie z dnia 27 listopada 2023 r. ani składać własnych środków dowodowych na wykazanie prawdziwości swoich twierdzeń, których przedłożenie mogłoby spowodować wydanie decyzji o innej treści;
3) art. 138 § 1 pkt 1-3 oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie dwóch odrębnych podstaw prawnych łącznie i wydanie na tych podstawach, a to art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., dwóch rozstrzygnięć w jednej decyzji, w sytuacji, gdy organ odwoławczy może albo utrzymać w mocy całość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (pkt 1) albo /alternatywa rozłączna/ może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), nigdy zaś nie może użyć obydwóch rozstrzygnięć łącznie w jednej decyzji, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie i doprowadziło do wydania orzeczenia nieznanego procedurze administracyjnej wydanego bez podstawy prawnej a tym samym obarczonego wadą nieważności wymienioną w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.;
4) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na wprowadzenie do obrotu prawnego pozwolenia na budowę, który zatwierdzał projekt budowlany niezgodny z przepisami obowiązującego prawa.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy wymagana przepisami prawa dokumentacja projektowa nie była kompletna i nie została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa albowiem naruszała:
- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na brak zapewnienia inwestycji dostępu prawnego i faktycznego do drogi publicznej;
- § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na brak wykazania zapewnienia odpowiedniego dojazdu do projektowanej inwestycji;
- § 14 pkt 3a i 3c i § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z uwagi na przykładowe umiejscowienie naziemnych miejsc postojowych, w sytuacji gdy projekt budowlany nie może zakładać rozwiązań projektowych przykładowych lecz tylko konkretne, a więc te które mają być zrealizowane w miejscu i w parametrach wskazanych w projekcie budowlanym;
- § 19 r.w.t. z uwagi na nieprawidłowe zaprojektowanie parkingu na 114 miejsc postojowych z powodu zastosowania normy odległościowych właściwych dla parkingów projektowanych do 10 miejsc postojowych, nie zaś 114;
- art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na bezpodstawne wyłączenie z projektu budowlanego opracowania zjazdów, przyłączy i sieci zapewniających możliwość użytkowania projektowanej inwestycji;
- art 29a ust. 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z uwagi na brak załączenia do wniosku w sprawie wydania pozwolenia na budowy decyzji lokalizujących zjazdy;
- art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i § 12 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków z uwagi na brak w aktach sprawy będącej w obrocie prawnym decyzji konserwatora zabytków.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c) p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Rozwijając zarzuty celujące w naruszenie przepisów prawa materialnego skarżąca zauważa, że inwestor wskazuje w projekcie budowlanym, że dojazd do działki ma nastąpić przez dwa zjazdy zlokalizowane w ul. 5 kdl, która włącza się do ul. [...]. Zjazdy oraz droga 5 kdl została wyłączona z projektu budowlanego do odrębnego opracowania. Inwestor nie przedłożył decyzji lokalizacyjnej dotyczącej zjazdów. Tymczasem Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że badana inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej, i w zakresie zapewnienia odpowiedniej komunikacji spełnia wymagania przewidziane prawem. Organ w tym względzie powołał się na kwestię dotyczącą oddania do użytkowania drogi 5 KDL, którą podniósł pełnomocnik inwestora pismem z 27 listopada 2023 r., a z którym strona skarżąca nie mogła się zapoznać, ponieważ organ odwoławczy nie zawiadomił jej ani o wpłynięciu przedmiotowego pisma, ani nie zawiadomił jej o możliwości przeglądnięcia uzupełnionego materiału dowodowego sprawy. Zatem strona w tym zakresie będzie podnosiła zarzuty natury procesowej w dalszej części pisma, ograniczając się do stwierdzenia, iż z akt sprawy, z którymi mogła się zapoznać przed wpływem pisma pełnomocnika inwestora, nie można było takiej konkluzji wywieść.
W rezultacie strona skarżąca podnosi, że teren zabudowy nie jest skomunikowany z drogą publiczną w sposób zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Dla strony skarżącej jest to kwestia istotna, ponieważ potencjalny ruch pojazdów wynikający z projektowanej inwestycji będzie się odbywał, bez zapewnienia odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, przez ul. [...], która jest jedyną bezpośrednią drogą łączącą się z nieruchomością strony skarżącej. Z uwagi na parametry ul. [...] tego rodzaju rozwiązanie komunikacyjne doprowadzi do paraliżu ruchu drogowego odbywającego się tą ulicą. Z tego też względu strona skarżąca zwraca uwagę na fakt, iż nie tylko zapewnienie stosownej drogi jest konieczne, ale także zapewnienie stosownych zjazdów. Inwestor uzgodnił zapewnienie dojazdu do swojej inwestycji przez zjazdy, które mają powstać na nieistniejącej drodze publicznej, która ma się włączyć do istniejącej drogi. Przy czym do akt sprawy nie przedłożył stosownych decyzji lokalizacyjnych. Jako niezgodne z prawem należy uznać takie działanie inwestora, który nie tylko nie przedstawia decyzji lokalizującej wymagane zjazdy, ale także wyłącza budowę tych zjazdów z projektu budowlanego.
Kolejne kwestionowane stwierdzenie organu odwoławczego jest związane z budową miejsc parkingowych. Na str. 4 części opisowej projektu zagospodarowania terenu ujęto, że w części rysunkowej wskazano przykładowe umiejscowienie naziemnych miejsc postojowych, zaś ani Prawo budowlane, ani rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie wskazuje możliwości przykładowego wskazywania miejsc postojowych, lecz narzuca konkretną ich lokalizacje, a więc przykładowe rozmieszczenie miejsc postojowych jest niezgodne z prawem.
Z części rysunkowej pzt wynika, iż inwestor zaprojektował na terenie inwestycji parking na 114 miejsc postojowych zaś zastosował do tej sytuacji normy odległościowe jakby projektował parking do 10 miejsc postojowych.
Co więcej, z części opisowej pzt wynika, iż wszystkie przyłącza przewidywane do obsługi inwestycji wraz z niezbędnymi sieciami zostały wyłączone do odrębnego opracowania. Niniejsza sprawa rozpatrywana w stanie prawnym obowiązującym przed 19 września 2020 r. wymaga od inwestora włączenia do projektu budowlanego wyłączonych przyłączy na starach zasadach, gdyż nie może dojść do uprzywilejowania inwestora na tle innych inwestycji, które w owym czasie miały obowiązek włączenia przyłączy. Na zakończenie skarżąca wskazuje, że w aktach sprawy znajduje się decyzja konserwatora zabytków, która wskazuje termin ważności na 31 grudnia 2021 r. W rezultacie należy uznać, że przedłożone pozwolenie konserwatorskie wygasło, a więc inwestor był zobowiązany do przedłożenia nowego pozwolenia.
Rozwijając zarzuty natury procesowej, skarżąca zarzuciła nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ nie wyjaśnił w należyty sposób przyjęcia zgodności inwestycji jest z prawem.
Skarżąca zarzuca też, że podstawą rozstrzygnięcia był art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Wskazuje, że organ odwoławczy w jednym punkcie uchylił w części decyzję i orzekł merytorycznie o tej części, w drugim zaś punkcie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda zwrócił się o jej oddalenie akcentując, że merytorycznie do uwag zawartych w skardze odniesiono się w kwestionowanej decyzji.
W uzupełnieniu skargi (wpłynęło do Sądu dnia 25 września 2024 r.) pełnomocnik skarżącej podtrzymuje zarzuty, dodatkowo wskazując sprzeczność zamierzenia budowlanego z prawem poprzez wady projektu budowlanego, naruszenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez niedołączenie do akt sprawy decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej całego terenu przeznaczonego pod zabudowę, naruszenie sformułowanych w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zasad poprzez brak opisania i usytuowania w zatwierdzonym projekcie, obrysu i układu wszystkich istniejących i projektowanych obiektów, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, nieaktualność mapy do celów projektowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sąd uwzględnił skargę, chociaż nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów okazały się trafne. O uchyleniu rozstrzygnięcia administracyjnego zdecydowała błędna interpretacja przepisów w zakresie uzgodnienia organu ochrony zabytków, co przełożyło się także na procesowe mankamenty decyzji w tym względzie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 poz. 935), dalej także jako p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) w brzmieniu: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie spełnienia wskazanych wymagań oraz wymagań wskazanych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Najpierw Sąd odniósł się do tych uwarunkowań i zarzutów, które zdecydowały o uwzględnieniu skargi. Zdaniem Sądu zasadny okazał się zarzut celujący w nieaktualność pozwolenia organu ochrony zabytków, co dyskwalifikuje projekt budowlany z perspektywy art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Akta sprawy pokazują, że planowana inwestycja znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych, co implikuje konieczność badań archeologicznych po zajęciu stanowiska przez organ ochrony zabytków. Przepis art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że prowadzenie badan archeologicznych wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Trzeba też przypomnieć, że zgodnie z zasada wyrażoną przez art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Jak wynika z art. 7 w związku z art. 18 i 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jeżeli nieruchomość przeznaczona na inwestycję budowlaną znajduje się, według planu miejscowego, w strefie ochrony konserwatorskiej, to wszelkie prace budowlane należy uzgodnić z organem ochrony zabytków. Adaptując regułę uzyskania stanowiska od organu ochrony zabytków do okoliczności sprawy dojdziemy do niekontrowersyjnego wniosku, że zaskarżona decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę powinna być poprzedzona pozwoleniem wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych.
W dokumentacji sprawy widnieje decyzja organu ochrony zabytków nr 178/2019 z dnia 24 stycznia 2019 r. - pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych, z oznaczeniem terminu ważności na dzień 31 grudnia 2021 r., wydana w odpowiedzi na wniosek inwestora z dnia 16 stycznia 2019 r. Decyzja organu I instancji pozwalająca na budowę datowana jest na 12 czerwca 2020 r., zaś decyzja Wojewody Dolnośląskiego oznaczona jest datą 26 stycznia 2024 r. Wojewoda ocenił, że skoro uzgodnienie konserwatora zabytków było aktualne na dzień złożenia wniosku dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (czyli 25 stycznia 2019 r.), to tym samym spełniona jest przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w ocenie skarżącej pozwolenie konserwatorskie wygasło, i inwestor powinien był przedłożyć nowe.
Problem prawny sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji) jest spełniona w sytuacji, gdy w czasie orzekania przez organ odwoławczy w obrocie prawnym nie ma wymaganego przez przepisy pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych, ponieważ upłynął jego termin ważności.
Wymóg oznaczenia terminu ważności pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych wprowadziło rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków, wymieniające wśród elementów pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych wskazanie terminu ważności pozwolenia (§18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia).
Trzeba przypomnieć, że organ odwoławczy orzekał w dniu 26 stycznia 2024 r. częściowo uchylając decyzję pierwszoinstancyjną, i w tym zakresie wojewoda orzekł co do istoty sprawy, zatwierdzając projekt zagospodarowania terenu, w pozostałym zakresie utrzymując decyzję I instancji w mocy. Tak więc decyzja wojewody ma charakter merytoryczno - reformacyjny, i orzeka co do istoty sprawy (zob. Barbara Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, uwagi do art. 138). W konsekwencji sprawa zawisła przed wojewodą, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wymagała ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, co oznacza realizację postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia. Dwukrotne rozpoznanie sprowadza się do obowiązku przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, a przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 1303/23).
W ocenie Sądu taki charakter postępowania odwoławczego i wieńczącej to postępowanie decyzji wymaga oparcia się na dowodach zawierających aktualne, konieczne dla rozstrzygnięcia, informacje. Jeżeli organ odwoławczy reformuje orzeczenie pierwszoinstancyjne i rozstrzyga sprawę merytorycznie, to musi wziąć pod uwagę realizację określonych prawem warunków w chwili wydawania własnego orzeczenia. Trzeba zwrócić uwagę na brzmienie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis stanowi o kompetencjach organu administracji architektoniczno - budowlanej, i nie ogranicza kompetencji "sprawdzających" tylko do organu I instancji, co oznacza, że obejmuje również wojewodę, jako organ administracji architektoniczno - budowlanej. Gdyby zaakceptować, że wojewoda może decydować o pozwoleniu budowlanym bez istniejącego w obrocie prawnym pozwolenia konserwatora zabytków, mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której decyzja merytoryczna wydawana jest bez wymaganego prawem stanowiska innego organu.
Idąc dalej, trzeba zwrócić uwagę, że wskazane w art. 35 ust. 1 pkt 3 opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia będą miały zróżnicowaną formę i treść. W sytuacji, gdy nie będą one zawierały ograniczenia czasowego, to może to oznaczać możliwość oparcia się na nich także w postępowaniu odwoławczym. Skoro jednak organ zastrzegł termin obowiązywania aktu znajdując do tego podstawę w prawie powszechnie obowiązującym, to nie można przyjmować, że ów akt istnieje i wywołuje skutki prawne po upływie jego daty ważności.
W sprawie nie mamy także do czynienia z realizacją aktu organu ochrony zabytków, czyli z faktycznym wykonaniem czynności związanych z badaniami archeologicznymi, na które pozwolono. Akta sprawy nie wskazują, aby doszło do "skonsumowania" pozwolenia w tym znaczeniu. Tym samym nie ma podstaw do przyjęcia, że cel ustawowy związany z ochroną zabytków i opieką nad nimi, realizowany zwłaszcza poprzez reglamentację różnego rodzaju inwestycji na terenach objętych ochroną konserwatorską, został osiągnięty. W konsekwencji odstąpienie przez wojewodę od weryfikacji legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na prowadzenie badań archeologicznych w strefie ochrony konserwatorskiej, gdzie planowana jest inwestycja budowlana, oznaczałoby zniweczenie ustawowych celów związanych z ochroną zabytków.
Wszystkie te okoliczności w ocenie Sądu wskazują na to, że brak w obrocie aktualnego pozwolenia konserwatorskiego ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w istocie rzeczy umożliwia inwestycję bez merytorycznego stanowiska organu ochrony zabytków, i zaprzepaszcza cel uzgodnienia konserwatorskiego, czyli respektowanie substancji zabytkowej przy realizacji inwestycji budowlanej.
Sąd zauważył wreszcie, że wojewoda dostrzegł konieczność aktualności uzgodnień, wskazując w decyzji, że jeżeli decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie zostanie wydana w terminie, to załączone uzgodnienia i opinie tracą ważność wskutek upływu czasu, i w interesie inwestora leży, aby zachowana była aktualność dokumentów (s. 20). Jednakże organ II instancji nie wytłumaczył, dlaczego nie ocenił przedstawionej dokumentacji z tak określonej perspektywy, i w istocie przeszedł do porządku dziennego nad nieaktualnym pozwoleniem konserwatora zabytków. Takie spostrzeżenie oddziałuje również na uwzględnione częściowo zarzuty naruszenia prawa procesowego, o czym będzie mowa dalej.
Sąd w składzie orzekającym postąpił według poglądów zaprezentowanych już wcześniej w orzecznictwie. W szczególności przyjął rozumowanie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2324/18), gdzie zaznaczono, że wszelkie uzgodnienia i opinie powinny być aktualne na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, i w interesie inwestora leży zadbanie o to, aby zachowana była aktualność załączonych dokumentów w terminie, w którym właściwy organ zobowiązany jest do wydania decyzji. W wyroku z 30 sierpnia 2013 r. II OSK 856/12 Sąd Naczelny stwierdził: jednak jeżeli decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zostanie wydana w terminie o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego (niezależnie od przyczyn tego), załączone do wniosku uzgodnienia i opinie tracą ważność na skutek upływu czasu. I w interesie inwestora leży zadbanie o to aby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana w ustawowym terminie, a jeżeli to się okaże niemożliwe aby zachowana była aktualność załączonych dokumentów. Z kolei w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Wr 324/18) orzekł: obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji jest jednak dokonanie sprawdzeń przedłożonego projektu, o czym była już mowa, w tym ich aktualności. Stwierdzenie nieaktualności pozwolenia konserwatorskiego powodowało konieczność wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego celem usunięcia wskazanych nieprawidłowości. W badanej sprawie organ odwoławczy nie dostrzegł upływu okresu wskazanego przez konserwatora zabytków i wydał decyzję w oparciu o nieaktualne pozwolenie konserwatorskie. Taka nieprawidłowość dyskwalifikuje wydane w sprawie decyzje.
W wyroku NSA z dnia 22 maja 2022 r. (II OSK 2405/19) przyjęto, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę powinien być kompletny, przy czym kompletność projektu budowlanego badana jest przez organ architektoniczno-budowlany na dzień wydania decyzji. Organ administracyjny co do zasady orzeka bowiem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania rozstrzygnięcia. Jeżeli w dacie orzekania jakiekolwiek opinie czy uzgodnienia do projektu budowlanego nie będą aktualne, to organ winien postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązać inwestora do ich aktualizacji (zob. wyrok NSA z 14 listopada 2008 r. II OSK 1362/07). W interesie inwestora leży zadbanie o to, aby decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana w ustawowym terminie, a jeżeli to się okaże niemożliwe, aby zachowana była aktualność załączonych dokumentów. Dołączone przez inwestora do wniosku uzgodnienia i opinie powinny zatem być aktualne na dzień złożenia wniosku i zachowywać swą aktualność w terminie, w którym właściwy organ zobowiązany jest do wydania decyzji (zob. wyrok NSA z 30 sierpnia 2013 r. II OSK 856/12).
Dalej należy odnieść się do tej argumentacji strony skarżącej, której Sąd nie podzielił.
Jako nietrafny Sąd ocenił zarzut dotyczący braku odpowiedniego skomunikowania inwestycji z drogą publiczną. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając dostęp do drogi publicznej. Z § 14 ust. 1 r.w.t. także wynika, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej.
Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego P. w rejonie ulic [...] i [...] ) dojazd do terenów dopuszcza się wyłącznie od terenów przyległych ulic lokalnych i dróg wewnętrznych, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej (§11 ust. 1). Dokumentacja projektowa pokazuje dojazd do planowanej inwestycji przez drogę oznaczoną 5KDL, usytuowaną równolegle wobec działek planowanej inwestycji , a inwestor załączył uzgodnienie obsługi komunikacyjnej w postaci pisma Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z 19 marca 2019 r. Pomiędzy działką drogową a działkami zainwestowania nie są zlokalizowane inne działki, co potwierdza bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W toku postępowania, w dniu 27 listopada 2023 r. wojewoda uzyskał od inwestora dokumenty związane z zakończeniem budowy drogi 5 KDL - ul. [...] (zaświadczenie PINB z 21 września 2020 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy drogi wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta W. z 17 września 2019 r., protokół zdawczo - odbiorczy z 13 października 2020 r. na podstawie którego Prezydent W. odebrał teren i przyjął do eksploatacji obiekt drogowy obejmujący przebudowę układy drogowego i budowę drogi 5 KDL). W rezultacie wojewoda prawidłowo ocenił, że teren zainwestowania posiada odpowiednie skomunikowanie z drogą publiczną. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą regulacji ustawy o drogach publicznych, należy podkreślić, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia, a szczegółowe warunki budowy lub przebudowy tych dróg określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej (art. 16 ust. 1 i 2). Z kolei realizacja w tym trybie drogi publicznej, razem ze zjazdami, zwalnia inwestora z wymogu uzyskania pozwolenia na lokalizację zjazdu, ze względu na brzmienie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Uwzględniając zatem projekt budowlany wskazujący, że projekt drogi 5KDL wraz ze zjazdami jest przedmiotem odrębnego opracowania, oraz projekt zagospodarowania terenu pokazujący, że inwestor dostosował się do uzgodnienia zarządcy drogi w sprawie komunikacji z drogą publiczną, trafnie przyjął organ prawidłowość połączenia inwestycji z drogą publiczną. Jednocześnie Sąd nie zaakceptował zarzutu naruszenia art. 29a ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez brak załączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji lokalizujących zjazdy, ponieważ już wcześniej wyjaśniono uwarunkowania stosowania art. 16 w związku z art. 29 ustawy o drogach publicznych, a oprócz tego należy zwrócić uwagę na chronologię, i datę wejścia w życie przepisu art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych. Co za tym idzie, przepis ten nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie.
§ 14 pkt 3a, 3c i §15 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, których naruszenie zarzuca skarżąca, określają elementy części opisowej projektu zagospodarowania terenu (§14) oraz treść części rysunkowej projektu (§15). Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia tych przepisów poprzez "przykładowe umiejscowienie naziemnych miejsc postojowych", podczas gdy projekt nie może zawierać rozwiązań przykładowych, tylko konkretne. Sąd ocenił, że wprawdzie w części tekstowej takie sformułowanie się znajduje, jednak część rysunkowa ukazuje konkretne miejsca postojowe. Zważywszy, że obydwie części projektu należy odczytywać łącznie oraz w związku, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej.
Skarżąca zarzuca również naruszenie §19 r.w.t. poprzez nieprawidłowe zaprojektowanie parkingu na 114 miejsc, skoro zastosowano normy odległościowe dla parkingów do 10 miejsc postojowych. Trzeba tu przypomnieć, że WSA we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z dnia 5 sierpnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Wr 470/22) orzekł klarownie, oceniając kwestię prawidłowości zaprojektowania miejsc postojowych i ich odległości, że nie doszło do wadliwego zaprojektowania odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a odległość od miejsc postojowych wynosi co najmniej 10 metrów. Zarzut skarżącej w tym zakresie został więc już uprzednio niejako "przesądzony", i nie może zostać uznany za trafny. Dodatkowo trzeba wskazać §19 ust. 2 pkt 1 lit. b) r.w.t. określający, że stanowiska postojowe należy sytuować w odległości od granicy działki nie mniejszej niż 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych. Uwzględniając charakterystykę zaprojektowanych parkingów pokazaną w dokumentacji, fakt, że nie tworzą one jednolitej całości, ale są powiązane z poszczególnymi budynkami i wzajemnie oddzielone, organ trafnie ocenił pojemność poszczególnych parkingów (11-60 miejsc), i wynikające z tego wymagania odległościowe. Nie mamy zatem do czynienia z błędnym zaprojektowaniem parkingów.
Wyłączenie do odrębnego postępowania realizacji przyłączy, wbrew temu co podnosi skarżąca, jest dopuszczalne, akceptowane w orzecznictwie, i nie stanowi naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.
Zarzuty sformułowane w piśmie pt. Uzupełnienie skargi nie mogły podważyć decyzji organu z perspektywy spełnienia warunków do wydania pozwolenia na budowę, w tym zwłaszcza w kontekście prawidłowości projektu budowlanego.
Podniesione przez skarżącą zarzuty procesowe nie mają znamion naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie, jaki związany jest z odniesieniem się do stosowania przepisów r.w.t., ustawy o drogach publicznych oraz Prawa budowlanego - w zakresie realizacji przyłączy. Uzasadnienie decyzji Sąd ocenił jako jasne i wystarczające. Zdaniem Sądu nie doszło do zignorowania przez organ zarzutów strony. Dokumentacja sprawy nie wskazuje, aby prawa skarżącej w kontekście dostępu do materiałów i możliwości wypowiedzenia się doznały naruszenia. Prawidłowy i oparty na art. 138§1 pkt 2 k.p.a. jest sposób sformułowania sentencji decyzji, ponieważ przepis wprost przewiduje uchylenie zaskarżonej decyzji w części oraz orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy - co za tym idzie, pozostała część decyzji pozostała utrzymana.
Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi Sąd zauważył, że na projekcie zagospodarowania terenu (tom 1) brak wymaganego podpisu osoby, która widnieje na pieczęci. Oznacza to sytuację niepodpisania obligatoryjnego załącznika do decyzji. Chociaż stanowi to o wadliwości, to jednak w ocenie Sądu nie ma cechy "istotnego wpływu na wynik sprawy" zważywszy, że nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją (tak też orzecznictwo: zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1225/22, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 853/14).
Konkludując, Sąd uwzględnił skargę na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy dopatrując się w braku wymaganego przez przepisy ważnego uzgodnienia organu ochrony zabytków. Wadliwość dodatkową, jednak samą w sobie nie wystarczającą do uchylenia decyzji, stanowi wskazany brak podpisu na projekcie.
W ponownie prowadzonym postępowaniu należy zadbać o kompletność wymaganych przez przepisy uzgodnień.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205§2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł tytułem wpisu od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł).