II SA/WR 249/06

II SA/Wr 249/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 752/07 - Wyrok NSA z 2008-07-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 32 ust. 4,  art. 35 ust. 1,  art. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Olga Białek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. sprawy ze skarg B., M. E. F. A Spółka jawna w L. oraz T.M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania na rzecz B Spółka z o.o. w W. pozwolenia na budowę Centrum Handlowo-Usługowego w Ł. oddala skargi.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz A Spółki z o.o. z siedzibą w W. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie Centrum Handlowo- Usługowego. W uzasadnieniu organ i instancji stwierdził, iż po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego w sprawie dokonał jego merytorycznej oceny w oparciu o kryteria określone w art. 32 ust.4 oraz art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 207, poz 2016 ze zm.). W wyniku końcowych ustaleń stwierdzono również, że dokumentacja projektowa spełnia wymogi wynikające z ustawy prawo budowlane jak również rozporządzeń wykonawczych. Osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i przynależące do właściwej izby samorządu zawodowego wykonały projekt inwestycji. Nadto przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego- Uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...]. Wnioskodawca uzyskał pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane przepisami odrębnymi. Stwierdzono również, iż projektowany zakres robót nie naruszy, zdaniem organu, uzasadnionych interesów osób trzecich, nie spowoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, nie pogorszy warunków zdrowotno sanitarnych oraz użytkowych a także stanu środowiska. Organ orzekający w pierwszej instancji powołał się również na regulacje zawartą w art. 35 ust.4 prawa budowlanego, zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz ar 32 ust.4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołanie od niniejszej decyzji zostało złożone przez T. M. Podstawowy zarzut odwołania, stanowiło naruszenie zapisów §11 ust.2 pkt 9 uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł., zgodnie z którym "droga wewnętrzna B-25 KDW-1/2 stanowi bezpośrednie połączenie Terenów B1 UH i B2 UH ze skrzyżowaniem (rondo ) drogi krajowej nr 30 i dróg wojewódzkich nr 319 i nr 352" poprzez nieuwzględnienie tych zapisów w projekcie budowlanym dotyczącym projektowanych dróg wewnętrznych. W efekcie pozbawiono teren B2 UH wjazdu i wyjazdu.
1
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
Odwołanie zostało złożone również przez J. M. i A. B. – B. – B spółka jawna - z siedzibą w L. Zarzucono w nim naruszenie szeregu przepisów KPA tj art. 6 ,art. 7 , art.10, art. 13, art. 77 art. 80 oraz art. 107 KPA. W opinii odwołujących się, w związku z tym, iż w sprawie nie była wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ dla terenu na którym przewidywana jest wskazana inwestycja obowiązuje pian miejscowy, wobec tego w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę powinny być przywołane wprost przepisy dotyczące ustaleń planu miejscowego. Zdaniem strony pozwolenie na budowę zostało wydane dla obiektu pozbawionego dostępu do drogi publicznej, bowiem jedyny dostęp, według ustaleń planu miejscowego, prowadzi przez należące do spółki B działki, a na wykonanie dróg dojazdowych przez działki skarżących inwestor tj. A Sp. z o.o. nie uzyskała zgody. Sporna inwestycja jak podnoszono, narusza interes prawny odwołującego się ( jako jednoczesnego właściciela działek sąsiednich), poprzez uniemożliwienie dostępu do rowu melioracyjnego, znajdującego się na terenie będącym własnością Spółki A. Autorzy odwołania wywodzą również, iż nie uczestniczyli w postępowaniu na prawach strony, co uniemożliwiło im zapoznanie się z zgromadzoną dokumentacją, a w konsekwencji wniesienie uwag na etapie prowadzonego postępowania. Wskazują również, że inwestor nie przedłożył również wymaganego przepisami pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód deszczowych do J. P.
Zaskarżona decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył ustalenia zbieżne ustaleniami zawartymi w decyzji poprzedzającej. Ponadto zauważył, iż organ I instancji błędnie wskazał, iż sporna inwestycja realizowana będzie miedzy innymi na działce nr [...]. nie uwzględniając informacji przekazanej przez Spółkę A, iż w trakcie prowadzonego postępowania działka ta została podzielona na dwie działki o nr [...] i [...], w efekcie zatem inwestycja będzie realizowana na działce nr [...], a nie jak to zostało pierwotnie określone na działce nr [...]. W opinii organu wadliwość ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie bowiem zarówno w stosunku do wcześniej wskazanej działki jak i działki wydzielonej inwestor wykazał się w trakcie postępowania prawem do dysponowania na cele budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w obu odwołaniach wyjaśniono, iż wjazd na teren inwestycji
2
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną oznaczoną w pianie miejscowym symbolem B25 KDV, a dodatkowo, poprzez włączenie do ronda po jego wybudowaniu od strony północnej planowanej inwestycji. Rondo objęte jest odrębnym opracowaniem i pozwoleniem na budowę - decyzja Wojewody D. nr [...]). Podkreślono, że wbrew zarzutom dotyczącym nie uwzględnienia zapisów §11 ust. 2 pkt 9 uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł.- w projekcie zagospodarowania terenu inwestor przewidział drogę wewnętrzną dokładnie w miejscu określonym w pianie miejscowym zagospodarowania terenu symbolem B 25 KDV. Droga została zlokalizowana na terenie działki będącej własnością inwestora i oddzielona od jednostki B2 UH pasem zieleni, co w przypadku ewentualnej realizacji inwestycji na tej jednostce możliwi wykonanie wjazdu na ten teren. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez organ kwestie dotyczące możliwości korzystania działki będącej własnością inwestora nie mogą być rozważane w tym postępowaniu, gdyż wykraczają poza zakres postępowania administracyjnego. W opinii organu również podniesiony w odwołaniu problem dostępu przez firmę B do rowu melioracyjnego nie należy do zakresu niniejszego postępowania.
Nadto w zakresie odprowadzania wód powierzchniowych wskazano, iż w części pierwszej opisu technicznego, w ust. 3 określono, iż przedsięwzięcia polegające na odprowadzaniu wód deszczowych z terenu inwestycji ( separatory, zbiornik retencyjny, pompownia, kanalizacja tłoczna i grawitacyjna) do odbiornika J. P. w Ł. (na podstawie uzgodnienia z D. Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. Oddziałem w L. Ś. nr [...] z dnia [...], realizowane będą w oparciu o odrębne projekty i procedury administracyjne, zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego i przepisami szczególnymi. Tym samym pozwoleniem wodno-prawnym, dotyczącym zrzutu wód deszczowych do J. P. obowiązany będzie wykazać się w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na realizację tej inwestycji.
Jako nieuzasadniony uznano również zarzut dotyczący uniemożliwienia firmie B uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony, bowiem jak wynika z akt sprawy Firma B otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie z dnia [...], co
3
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia [...]. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niepowołania w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę przepisów dotyczących ustaleń planu miejscowego organ odwoławczy podkreślił, iż w zaskarżonej decyzji zostały powołane głównie obowiązujące regulacje ustawy Prawo budowlane, w oparciu o które wydawane jest pozwolenie na budowę w kształcie określonym rozporządzeniem ministra infrastruktury z dnia 3 listopada 2004r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowana nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 242, poz. 24210)
Skargę na powyższa, decyzję złożył T. M. zarzucając jej naruszenie art. 77 Kpa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego dotyczącego dostępu do drogi publicznej działki nr 548 B2UH, naruszenie art 32 ust .1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez nieuzyskanie uzgodnienia z zakresu komunikacji i ruchu drogowego proponowanego włączenia do ruchu wjeżdżających i wyjeżdżających terenu wskazanej wyżej działki do projektowanego ronda według zasad i reguł wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego określonych w Uchwale nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...]. Ponadto podniósł zarzut naruszenia interesu prawnego strony poprzez jego zdaniem, fakt zatwierdzenia projektu budowlanego organizującego ruch na objętej pozwoleniem budowlanym działce w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości skarżącego ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno- gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W opinii skarżącego w postępowaniu administracyjnym zwieńczonym zaskarżoną decyzją doszło również do naruszenia art. 89§ 2 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej mimo potrzeby uzgodnienia interesów stron co znalazło swój skutek w niepełnym zebraniu dowodów przed wydaniem decyzji administracyjnej.
Skargę na rozstrzygniecie organu II instancji, wraz z wnioskiem o jej uchylenie wniosła również B. M., B Spółka jawna. Według twierdzeń skargi w sprawie doszło do naruszenia art. 15 Kpa to jest zasady dwuinstancyjności, bowiem organ II instancji skupił się jedynie na treści zarzutów odwołania skarżącego oraz uczestnika postępowania T. M., pomijając obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy. Wywiedziono również zarzut naruszenia art. 10 Kpa w związku z art. 81 Kpa, poprzez pozbawienie skarżącego
4
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
udziału w postępowaniu, w szczególności uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Ponadto zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art 33 Prawa budowlanego bowiem dotyczy jedynie części planowanego przez inwestora zamierzenia budowlanego oraz art 34 ust. 3 pkt 3 ppkt b), poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, pomimo iż w opinii skarżącego projekt ten nie zawierał wymaganego oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, Końcowo podniesiono również zarzut naruszenia art. 35 ust.1 Prawa budowlanego poprzez brak samodzielnego sprawdzenia przez organ odwoławczy dopełnienia przez inwestora wymogów wyrażonych w tym przepisie.
W odpowiedzi na skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wniósł o oddalenie skarg. Odnosząc się do zarzutów w nich zawartych podkreślono, iż zagadnienia dotyczące dostępu do działki inwestora zostały omówione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w projekcie budowlanym. Natomiast kwestia włączenia działki inwestora do drogi publicznej od strony ronda i wszelkie związane z tym uzgodnienia objęte są odrębnym postępowaniem prowadzonym przez właściwy organ (Decyzja Wojewody D. nr [...]) Stwierdzono, iż prowadzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie wymaga przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, tym samym w omawianej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia takiej rozprawy. Podkreślono również, że zarówno na etapie postępowania w I instancji jak i po przekazaniu całości akt organowi odwoławczemu strony były zawiadamiane, co potwierdzają znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenia odbioru, nie może być zatem mowy o uniemożliwieniu udziału stron w prowadzonym postępowaniu. Nadto zwrócono uwagę, iż w zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśniono kwestie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, złożenia przez stronę kompletnego wniosku i wykonania projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego oraz wykonanie projektu zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami technicznymi.
5
Sygn.akt. Il SA/Wr 249/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 1 §1 i§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem.
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego).
Zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana przez organy orzekające ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania na rzecz A Spółka z o.o. w W. pozwolenia na budowę Centrum Handlowo- Usługowego w Ł.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust 4 oraz art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 207, poz. 2016 ze zm.). W treści art. 32 tej ustawy określono warunki i wymagania, które należy spełnić, aby otrzymać pozwolenie na budowę lub rozbiórkę. Z kolei z art 35 ust. 1. ustawy wynika, że ani pozwolenie na budowę, ani odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego nie mogą być wydane przez organ administracji bez uprzedniego sprawdzenia wyliczonych w tym przepisie wymagań. Tym samym w razie spełnienia wymagań określonych w przywołanych wyżej przepisach organ orzekający w sprawie w myśl regulacji art. 35 ust 4 nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem jak wynika z akt sprawy, inicjator postępowania A Spółka z o.o. w efekcie złożyła wszystkie przewidziane obowiązującymi przepisami dokumenty, organy orzekające w sprawie dokonały oceny merytorycznej całości materiału dowodowego w oparciu o przywołane wyżej przepisy ustawy Prawo budowlane co znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w decyzji organu I jak i II instancji zasadnie było wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym nie ma zatem mowy o jakiejkolwiek uznaniowości, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków.
Również w kontekście wskazanych w skargach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów materialnych -należy powtórzyć za organem, iż zagadnienia
6
Sygn. akt II SA/Wr 249/08
dotyczące dostępu do działki inwestora zostały omówione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w projekcie budowlanym. Natomiast kwestia włączenia działki do drogi publicznej od strony ronda i wszelkie związane z tym uzgodnienia zostały objęte są odrębnym postępowaniem prowadzonym przez właściwy organ (Decyzja Wojewody D. nr [...]).
Rację ma również organ odwoławczy twierdząc, iż w sprawie nie doszło do naruszenia interesu stron -właścicieli działek sąsiadujących z działką, na której ma być realizowana inwestycja spółki A - poprzez jak to określiła strona zatwierdzenie projektu budowlanego organizującego ruch na objętej pozwoleniem budowlanym działce w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości strony ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno- gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Bowiem zgodnie z poglądem reprezentowanym m.in. w wyroku NSA z 18 lutego 1999r. sygn. akt IV SA 244/97 LEX nr 46644- postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Można w istocie zgodzić się z wywodami skarżącego (T. M.), iż zabudowa działki inwestorów, sąsiadującej z jego działką, z przewidzianą drogą wewnętrzną na terenie działki inwestora z oddzieleniem od działki sąsiedniej B2 UH pasem zieleni spowoduje określone uciążliwości, w przypadku ewentualnej realizacji inwestycji na tej jednostce. Jednak okoliczności te, same przez się, nie mogą prowadzić do oceny, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Uciążliwości te bowiem dotyczą co najwyżej sfery faktów, a nie naruszenia interesu prawnego.
Należy ponadto podkreślić, iż ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego , z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu właściwy organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). W myśl bowiem zasady
7
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 KPA organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a ocena dowodów aby nie przekształciła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z 17.05.1994r. SA/Lu 1921/93).
Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego -Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...).
W sprawie będącej przedmiotem skargi nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego, zarówno w odniesieniu do decyzji pierwszo-instancyjnej jak i kolejnej wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Obie decyzje zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne rozstrzygnięć organu orzekającego w sprawie wraz z analizą dokumentacji sprawy .
Według twierdzenia skarżących w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, zarzut ten należy jednak uznać za chybiony. W istocie z zasady tej wynika obowiązek organu odwoławczego do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie, oznacza to, że organ ma obowiązek dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzyć wszystkie żądania strony, w tym podnoszone w odwołaniu, oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W opinii Sądu zasada ta została spełniona bowiem zapadły w sprawie rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni, poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z nich postępowania umożliwiającego osiągniecie celów , dla których postępowanie to jest prowadzone( por wyrok NSA 12 listopada 1992r. V SA 721/92 , ONSA 1992r. Nr 3-4, poz. 95) Zatem to rozstrzygnięcie wydane w I instancji oraz zarzuty odwołania
8
Sygn. akt II SA/Wr 249/06
odnoszące się do tego rozstrzygnięcia wyznaczają granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w II instancji.
Za nietrafiony należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 10 Kpa w związku z art. 81 Kpa, należy bowiem stwierdzić, iż z akt sprawy wynika, iż strony były informowane o przebiegu postępowania na etapie jego wszczęcia oraz przesłania całości akt do organu odwoławczego ( zwrotne potwierdzenia odbioru), . Należy zgodzić z się z poglądem zaprezentowanym przez organ odwoławczy, że jest to prawo strony, którym ona rozporządza, co oznacza że od jej woli zależy jego realizacja. Tym samym zrezygnowanie z tego prawa przez stronę nie czyni wadliwym ustalony stan faktyczny sprawy.
Chybiony jest zarzut skargi, wedle którego w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 89 § 2 Kpa przez nieprzeprowadzenie rozprawy, w sytuacji gdy zdaniem strony zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron. Obowiązek przeprowadzenia rozprawy jako formy postępowania wyjaśniającego umożliwiającej koncentrację w jednym czasie i miejscu wszystkich uczestników postępowania, którzy ustnie i bezpośrednio dokonują poszczególnych czynności postępowania wynika z przesłanek określonych we wskazanym przepisie bądź z przepisów szczególnych. W rozpatrywanej sprawie występuje co prawda kilka stron, ale w istocie ich interesy nie są sprzeczne, wbrew poglądom zaprezentowanym w skardze nie ma tu miejsca sytuacja wzajemnego wykluczenia się interesów stron zarówno w całości jak i w części. Zatem do udowodnienia stanu faktycznego wystarczyły dokumenty.
Nie był uzasadniony wniosek pełnomocnika skarżącego T. M. o odroczenie rozprawy z powodu urlopu wypoczynkowego pełnomocnika, wobec braku przesłanki z art. 109 p.p.s.a. ( patrz B. Dauter w " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wyd. II s. 249 teza 7 i 8).
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w obu skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) orzeczono jak na wstępie.
9