II SA/WR 238/06

II SA/Wr 238/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek /sprawozdawca/
Olga Białek
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
_Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 3,  art. 6  ust. 4 pkt 4 i 5,  art. 6 ust. 7
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Asesor WSA Olga Białek Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. H. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że uchwała wymieniona w pkt. I nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
U Z A S A D N I E N I E
Rada Gminy L. podjęła w dniu [...]r. uchwałę nr [...] w sprawie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L .
Rada Gminy w powyższej uchwale wskazała, że odrzuca w całości zarzut P. H. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., dotyczący zakazu lokalizacji budownictwa mieszkaniowego w sąsiedztwie istniejącej fermy lisów na terenie oznaczonym symbolem 11 RP/RPZ, RL w C. (działka nr [...]).
W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy L. wskazała, że w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. skarżący – P. H. pismem z dnia [...]r. skierowanym do Zarządu Gminy L., złożył skargę dotyczącą zakazu lokalizacji budownictwa mieszkaniowego na działce nr [...] położonej w C., stanowiącej własność małżonków B. H. i P. H .
W § 2 pkt 2 uchwały wskazano, że w trakcie zbierania wniosków do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściciela sąsiedniej działki nr [...] złożył wniosek o przeznaczenie jego działki na cele produkcji zwierzęcej. Nie było żadnych przeszkód formalno-prawnych, aby nie uwzględnić tego wniosku w opracowanym projekcie planu. Na obu tych nieruchomościach powstanie więc, w opinii Rady Gminy, zespół hodowlany (znacznie oddalony od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej wsi), którego uciążliwość wyklucza usytuowanie w jego granicach obiektów mieszkalnych.
Ponadto w uzasadnieniu uchwały – w § 2 ust. 3 - wskazano, że w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...]r., przewidziano zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej na terenach otwartych, to
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
jest położonych poza granicami istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, zaś w ustaleniach szczegółowych dotyczących terenu oznaczonego symbolem RPZ powtórzono zapis o wykluczeniu na tym terenie funkcji mieszkaniowej.
Podano także, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 2755/02 z dnia 6 maja 2006 r. stwierdzono nieważność uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...]r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. w części stanowiącej między innymi § 13 ust. 1, w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących terenu 11 RP/RPZ, RL ze względu na nieprawidłowe zakwalifikowanie skargi P. H. jako protestu zamiast zarzutu. W opinii Sądu przyczyną takiego właśnie rozstrzygnięcia było naruszenie procedury sporządzenia planu.
W przepisie § 2 pkt 5 uzasadnienia powyższej uchwały podano, iż na podstawie art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w celu uzyskania zgodności projektu z prawem, ponowiono czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 wymienionej powyżej ustawy.
Ponadto dodano w § 2 ust. 6 zaskarżonej uchwały , że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy, po podjęciu przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bada się spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L .
W niniejszej sprawie, jak podkreślił organ, uwzględnienie zarzutu P. H. spowodowałoby w zakresie terenu obejmującego działkę [...] brak spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium.
W § 3 przedmiotowej uchwały wskazano, że wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy L .
Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu P. H., który wniósł o stwierdzenie jej nieważności.
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zawarte w § 2 ust. 2 przedmiotowej uchwały uzasadnienie odrzucenia zarzutu, jest wyrazem braku znajomości przepisów prawa w zakresie ochrony środowiska. Powoływanie się na zamierzenie inwestycyjne na sąsiedniej działce nr [...], mogące rzekomo spowodować uciążliwości dla terenów sąsiednich, zdaniem skarżącego, jest niesłuszne, bowiem przepisy prawa ochrony środowiska stanowią wyraźnie i jednoznacznie, iż wszelkie uciążliwości prowadzonej działalności, nie mogą przekraczać granic terenu, do którego prowadzący tę działalność posiada tytuł prawny – (art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska -Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.).
Skarżący podkreślił, że w omawianym przypadku nie ma również możliwości zastosowania przepisów o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania, bowiem obszary takie tworzy się jedynie dla inwestycji wymienionych enumeratywnie w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085), utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów strefy ochronne wokół obiektów uciążliwych przestają istnieć z dniem 1 stycznia 2006 r.. Zdaniem skarżącego, wynika z tego jednoznacznie, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa nie mogą funkcjonować zakłady stwarzające uciążliwości dla otoczenia poza granicami własnej działki.
Skarżący podkreślił, że nie znajduje zatem uzasadnienia argumentowanie zakazu budowy domu mieszkalnego, zamierzeniem budowy na sąsiedniej działce fermy hodowlanej, mogącej spowodować uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie znajduje również uzasadnienia powoływanie się w § 2 ust 3 uchwały odrzucającej zarzut, na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L., zakazujące lokalizacji budownictwa mieszkaniowego na terenach otwartych – to jest położonych poza terenem zainwestowanym, bowiem na działce nr [...] zlokalizowana jest istniejąca ferma hodowli zwierząt, jak również na działkach sąsiednich terenu 11 RP/RPZ, RL znajdują się budynki mieszkalne, ogrodnictwo i hodowle zwierząt, w związku z czym jest to teren zainwestowania.
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
Skarżący dodał, że przywołany w § 2 ust. 6 wyżej wymienionej uchwały warunek spójności ustaleń planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak wskazano wyżej, jest zachowany, w związku z czym nie występuje brak spójności z polityką przestrzenną gminy.
P. H. w końcowej części uzasadnienia skargi wskazał, że mając na uwadze powyższe oraz art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wnioskował o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...]r.
Rada Gminy L. wniosła do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ administracji wskazał, Rada Gminy L. podjęła w dniu [...]r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L .
Wojewoda D. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r., (sygn. akt II SA/Wr 2755/05) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części stanowiącej § 13 pkt 1 w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących terenu użytków rolnych i leśnych położonych w południowej części wsi C., wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi na rysunku planu nr [...] – terenu położonego w północno – wschodniej części wsi O., oznaczonego jako [...]: § 30 pkt 1 w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących terenu wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi na rysunku planu nr [...] oznaczonego jako [...].
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że status P. H., wynikający z prawa własności działki i treści wniesionego podania z dnia [...]r. pozwalały zakwalifikować je jako zarzut, a nie jako protest jak uczyniła to Rada Gminy L .
W powyższym piśmie oznaczonym jako odwołanie, skarżący sprzeciwił się przeznaczeniu działki nr [...] w miejscowości C. na produkcję zwierzęcą i wniósł i wniósł o zaznaczenie stanu istniejącego. Wyjaśnił też, że na wspomnianej działce chce utworzyć działkę siedliskową, aby umożliwić mu prawidłowe prowadzenie gospodarstwa.
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
Wykonując wyrok WSA we Wrocławiu Rada Gminy L. uchwałą nr [...] z dnia [...]r. odrzuciła w całości zarzut skarżącego wniesiony pismem z dnia [...]r. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., dotyczący zakazu lokalizacji budownictwa mieszkaniowego w sąsiedztwie istniejącej fermy lisów na terenie oznaczonym symbolem 11 RP/RPZ,RL w C . Odrzucając zarzut Rada Gminy L. stanowisko swoje uzasadniła tym, że uwzględnienie tego zarzutu spowoduje w zakresie terenu obejmującego działkę nr [...] brak spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium.
Rada Gminy L. podała, iż zarzuty skarżącego zawarte w skardze skierowanej do Sądu nie są zasadne z następujących powodów:
Na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 80, poz. 717 ze zm.) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., do projektu, do którego skarżący wniósł zarzut pismem z dnia [...]r., stosuje się przepisy poprzednio obowiązujące ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Rada Gminy L. odrzucając zarzut uznała, że jego uwzględnienie spowoduje, iż zostanie naruszona spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L .
Dla terenu, którego dotyczy zarzut studium przewiduje teren użytków rolnych na terenach otwartych. Kierunki zagospodarowania terenów otwartych, gdzie dopuszcza się możliwość lokalizacji pojedynczych obiektów gospodarki rolnej bez pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, za wyjątkiem terenów trwałych użytków zielonych wzdłuż cieków wodnych, wskazanych do objęcia całkowitym zakresem zabudowy kubaturowej.
Tymczasem, jak wskazał organ, zgodnie z art. 18 ust 2 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w procedurze uchwalania planu, na Wójta Gminy nałożony został obowiązek badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium. Wprawdzie studium nie
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
jest przepisem gminnym, ale określa politykę przestrzenną gminy, a rozwiązania przyjęte w projekcie planu powinny być zgodne z polityką przestrzenną gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i określone ustawowo postanowienia (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Sąd rozpatrując przedmiotową skargę uznał iż zakwestionowana uchwała Rady Gminy z dnia [...]r. (nr [...]) nie może się ostać w obrocie prawnym, z powodu sprzeczności z ustawodawstwem regulującym zagospodarowanie przestrzenne w gminie.
Zgodnie z przepisem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.
Sąd dokonując oceny legalności uchwały odrzucającej zarzut nie ogranicza się jedynie do wypowiedzenia się w kwestii poprawności jej podjęcia, jej zupełności i innych wymogów formalnych (np. kwestii doręczenia jej osobom wnoszącym zarzuty. Należy przy tym jednocześnie podkreślić, że gmina posiada tzw. władztwo planistyczne i zakres kontroli sądowej w tych sprawach jest ograniczony, jednak nie oznacza to, że zakres tej kontroli może się ograniczyć jedynie do kwestii jej poprawności z punktu widzenia proceduralnego. Przyjęcie odmiennego zapatrywania stawiałaby pod znakiem zapytania sens kontroli tego rodzaju uchwał, a tym samym racjonalność ustawodawcy. Nie można bowiem zapominać, iż rada gminy, rozpatrując zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest obowiązana ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, lecz także ustalić, czy zarazem nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty (por. wyr. SN z 18 stycznia 2002 r., III RN 192/00, OSNP 2002/15/346).
Rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (por. wyrok NSA z 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, LEX nr 48261).
Dokonując oceny legalności uchwał rozpatrujących zarzuty nie można tracić z oczu jednej z podstawowych zasad planowania przestrzennego sformułowanych w przepisie art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
społecznego, każdy ma prawo do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Oznacza to, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Z tego przepisu nie można jednak wyprowadzić obowiązku gminy do przeznaczenia każdego terenu na cele inwestycyjne. Zwrócić należy uwagę, iż w zawartym w tym przepisie określeniem o prawie do zagospodarowania terenu mieści się nie tylko dopuszczalność realizacji inwestycji na danym terenie, ale również inny sposób użytkowania (por. wyr. NSA z 22 czerwca 2001 r., IV SA 202/01, LEX nr 755520).
Próbując określić zakres dopuszczalnej ingerencji planistycznej lokalnego legislatora, jakim jest rada gminy, w prawo indywidualnej własności, należy poza sama ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym wziąć również przepisy rangi konstytucyjnej, w szczególności przepisy art. 2, 20 ust. 1, 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że zgodnie z art., 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Z kolei przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.
Najistotniejszym w rozpatrywanej sprawie jest jednak sformułowanie przepisu art. 64 Konstytucji. W ustępie 1 przywoływanego przepisu stanowi się, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Z kolei w ustępie 3 tegoż przepisu wskazano, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.
W trakcie procedur związanych z ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego często dochodzi do zderzenia dwóch interesów: gminy oraz właścicieli nieruchomości położonych na obszarach planem. Gmina projektując określony ład przestrzenny powinna stać na straży zbiorowych interesów
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
wspólnoty samorządowej. Nie może to wszakże prowadzić do ignorowania uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości, jako członków wspomnianej wspólnoty samorządowej. Brak jest bowiem przesłanek do uznania, iż zawsze interes wspólnoty jest nadrzędny nad interesami jednostek. Jeśli organy przygotowujące dany plan zagospodarowania przestrzennego pragną dać priorytet interesom zbiorowym wspólnoty gminnej winny jednoznacznie wykazać, jakie to konkretne okoliczności przemawiają za pierwszeństwem interesów gminy, jako całości i uzasadniają wkroczenie w sferę praw jednostki – zwłaszcza prawa własności nieruchomości, korzystającego, jak to wskazano wyżej – z ochrony konstytucyjnej.
W rozpatrywanej sprawie takiego, przekonywującego dowodu nie przedstawiono. Jako podstawę do nieuwzględnienia wniosków skarżącego a następnie dla odrzucenia jego zarzutów wskazano, że ich uwzględnienie spowoduje, iż zostanie naruszona spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L . Podniesiono, że dla terenu, którego dotyczy zarzut studium przewiduje teren użytków rolnych na terenach otwartych. Kierunki zagospodarowania terenów otwartych, gdzie dopuszcza się możliwość lokalizacji pojedynczych obiektów gospodarki rolnej bez pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, za wyjątkiem terenów trwałych użytków zielonych wzdłuż cieków wodnych, wskazanych do objęcia całkowitym zakresem zabudowy kubaturowej. Wskazano następnie, że zgodnie z art. 18 ust 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w procedurze uchwalania planu, na Wójta Gminy nałożony został obowiązek badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium. Wprawdzie studium nie jest przepisem gminnym, ale określa politykę przestrzenną gminy, a rozwiązania przyjęte w projekcie planu powinny być zgodne z polityką przestrzenną gminy.
Taka argumentacja nie jest przekonywująca i nie uzasadnia pozbawienia skarżącego możliwości zagospodarowania należących doń działek zgodnie z jego uzasadnionymi interesami. Nie można bowiem interesu gminy, traktowanego abstrakcyjnie, wynosić ponad konkretne uprawnienia właściciela przemawiające za postulowanymi sposobami zagospodarowania działki nr [...]. Odwoływanie się do zgodności zaproponowanych przez organy gminy ustaleniami planu z
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie może być wartością samą w sobie. Nie można bowiem zapominać, iż zgodnie z art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym celem studium jest określenie polityki przestrzennej gminu (por. art. 6 ust. 1 ustawy). Przygotowując wspomniane studium należy obligatoryjnie uwzględnić uwarunkowania wynikające m.in. z prawa własności gruntów oraz jakości życia mieszkańców (por. art. 6 ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Jednocześnie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 6 ust. 7 powoływanej ustawy studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak się podkreśla w orzecznictwie sądowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne. Studium nie ma więc mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym, samym, w żadnych przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji (por. wyr. NSA z 16 stycznia 2002 r., II SA 1960/00, Lex nr 81967).
Organy gminy nie przedstawiły przekonywującej argumentacji za przyjętą przez siebie tezą, że na przedmiotowym obszarze dopuszcza się możliwość lokalizacji jedynie pojedynczych obiektów gospodarki rolnej bez pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, za wyjątkiem terenów trwałych użytków zielonych wzdłuż cieków wodnych, wskazanych do objęcia całkowitym zakresem zabudowy kubaturowej. Ten zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi (mogącymi przecież wchodzić w skład zabudowy siedliskowej) nie został poparty żadnymi przekonywującymi argumentami, ponad to, że sposób zagospodarowania przedmiotowej działki ma być zgodny ze wspomnianymi ustaleniami studium. Kłóci się to z faktem, iż na sąsiednich działkach (położonych na obszarach objętych
Sygnatura akt II SA/Wr 238/06
przedmiotowym planem) zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa., ogrodnictwo i hodowle zwierząt. Odmienne traktowanie obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji kłóci się z art. 32 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Przepis ten w ust. 2 wprowadza zakaz dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
Słusznie skarżący wskazuje, że zgodnie z przepisami regulującymi ochronę środowiska jednoznacznie wynika, iż wszelkie uciążliwości prowadzonej działalności, nie mogą przekraczać granic terenu, do którego prowadzący tę działalność posiada tytuł prawny – (art. 144 ust. 2 ustawy -Prawo ochrony środowiska.
Poza tym należy zauważyć, iż konsekwencje ewentualnych uciążliwości związanych z lokalizacja zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie lisich ferm będą ponosić przede wszystkim właściciele nieruchomości, w tym skarżący. A zgodnie z rzymską zasadą "volentii non fit injuria" - chcącemu nie dzieje się krzywda.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona uchwała odrzucająca wniesione zarzuty P. H. nie ma uzasadnienia ustawowego i dlatego też stosownie do art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd był obligowany do stwierdzenia jej nieważności.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku ma swe uzasadnienie w art. 152 powoływanej wyżej ustawy.