II SA/Wr 2348/01

II SA/Wr 2348/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała
Jerzy Strzebińczyk /przewodniczący/
Krystyna Anna Stec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
art. 15 ust. 1 pkt 2,  art. 15 ust. 6 pkt 1,
Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sentencja
sygn.akt 3 II SA/Wr 2348/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] Nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji nie mogą być wykonane.
Uzasadnienie
sygn.akt 3 II SA/Wr 2348/2001 2
UZASADNIENIE
Burmistrz Miasta O. decyzją z dnia [...], skierowaną do M. M., na podstawie art. 15 pkt 2 oraz art. 18 pkt 6 1 i 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi po zasięgnięciu opinii ds. Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Komisji Prawa i Porządku Publicznego Rady Miejskiej w O. orzekł o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych dla lokalu gastronomicznego Bar A w O. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku kontroli punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O. stwierdzono fakt sprzedaży w w/w lokalu gastronomicznym napojów alkoholowych osobie nieletniej, co potwierdza prawomocne orzeczenie Rejonowego Kolegium ds. Wykroczeń.
W odwołaniu od tej decyzji, domagając się jej uchylenia, M. M. podniósł, że wydano ją bez zbadania okoliczności odnoszących się do całokształtu zagadnienia, tymczasem lokal cieszy się nienaganna opinią powołany w decyzji wypadek był jednostkowy i odosobniony, nadto osoba nieletnia, której piwo sprzedano, sprawiała wrażenie dorosłej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało powołaną decyzję organu I instancji w mocy.
Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że organ ten, podobnie jak organ I instancji ustalił, iż protokół kontroli punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie O. oraz prawomocne orzeczenie Rejonowego Kolegium ds. Wykroczeń potwierdza fakt sprzedaży w lokalu gastronomicznym Bar A piwa osobom nieletnim. Wskazano nadto, że Przewodniczący Miejskiej Komisji do Spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. wystąpił do Burmistrza Miasta O. o rozważenie możliwości cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu we wskazanym lokalu gastronomicznym. Komisja Prawa i Porządku Publicznego Rady Miejskiej w O. zaznajomiła się - na posiedzeniu 14,05.2001 r. z pismem wnioskującym wydanie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w w/w lokalu gastronomicznym i wniosła o zastosowanie sankcji zgodnie z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W dniu zaś 17.05.2001 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, dotyczącego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie może oceniać czy decyzja jest sprawiedliwa czy nie. Istotne jest jedynie fakt sprzedania nieletnim napoju alkoholowego. Zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych sformułowany w art. 15 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi odnosi się do osób mających do 18 lat. Przepis art. 18 ust.6 pkt 1 nie pozostawia
sygn.akt 3 II SA/Wr 2348/2001
3
uznaniu organów gminy czy zezwolenie miałoby być cofnięte czy nie, decyzja jest decyzją związaną nakazem, skoro fakt podania alkoholu nieletnim jest w sprawie bezsporny.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem M. M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę. Domagał się w niej uchylenia decyzji organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie prawa przez niewłaściwą wykładnię art. 18 pkt 6 ust. 1 i 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie skarżącego incydentalny przypadek sprzedaży alkoholu osobom będącym na granicy pełnoletności nie jest na mocy powołanych przepisów umyślną sprzedażą alkoholu niepełnoletnim.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo podniesiono, iż wskazany w skardze przepis punktu 7 w art. 18 ust. 6 nie pozostaje w związku z przedmiotową sprawą zresztą przepis ten dodany został ustawa nowelizującą obowiązującą od 28.06.2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97§l ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2001 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Po myśli art. 3§l powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).
W ocenie Sądu zawarty w skardze wniosek o uchylenie decyzji zasługiwał na uwzględnienie, choć z przyczyn innych aniżeli podniesione w zarzutach.
Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, mających wpływ na załatwienie sprawy; chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej.
sygn.akt 3 II SA/Wr 2348/2001
4
W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji zgodnie z przepisem art.15 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.Nr 35, poz. 230 ze zm.) zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do 18 lat. Po myśli zaś art.18 ust.l i ust.6 pkt 1 powołanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy(ust.l) a zezwolenie, o którym mowa w cytowanym ust. 1, cofa się w przypadku nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym.
Ustalenie zatem, że doszło do naruszenia zasad obrotu napojami alkoholowymi we wskazany wyżej sposób (co niespornie miało miejsce w niniejszej sprawie) uzasadnia cofniecie zezwolenia. Zwrócenia uwagi wymaga jednakże, że powoływany przepis art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w ust.7 w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji stanowił, iż "W przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 i 2, cofnięcie zezwolenia wymaga zasięgnięcia opinii właściwej komisji rady gminy". W dacie zaś orzekania przez organ odwoławczy zgodnie z w/w przepisem "W przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 i 2, cofnięcie zezwolenia wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych".
Tymczasem przepis art. 106 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ". Po myśli zaś §5 w/w artykułu zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Za ugruntowany uznać należy pogląd, że treść postanowienia zawierającego stanowisko innego organu ma wpływ na prawidłowe pod względem faktycznym i prawnym rozstrzygniecie sprawy w drodze decyzji (vide uchwała NSA z dnia 9.11.1998 r. sygn akt OPS 8/98). W niniejszej sprawie poza sporem postanowienie, o którym mowa w art. 106 §5 kpa nie zostało wydane, tym samym nie został spełniony ustawowy wymóg zasięgnięcia - przed cofnięciem zezwolenia - opinii właściwej komisji. W ocenie Sądu pisma Przewodniczącego Miejskiej Komisji do Spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych jak i Komisji Prawa i Porządku Publicznego Rady Miejskiej - które powołano w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarówno z uwagi na formę jak i zawartą w nich treść nie mogą być potraktowane jako spełnienie omówionego wymogu.
Z tych względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, z uwagi na uchybienie prawu, podlegają uchyleniu.
sygn.akt 3 II SA/Wr 2348/2001 5
Rozstrzygnięcie w przedmiocie 'wykonania decyzji (pkt II wyroku) znajduje oparcie w art. 152 w/w ustawy.
Wobec niezgłoszenia wniosku o przyznanie należnych kosztów strona straciła,
mimo uwzględnienia skargi, uprawnienie do żądania zwrotu tych kosztów (art.
210 powołanej ustawy).