II SA/WR 23/19

II SA/Wr 23/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2871/21 - Wyrok NSA z 2023-10-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 107, art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis – spr. Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. i E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej E. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] Burmistrza Miasta [...], z dnia [...].07.2015 r. orzeczono o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]". W podstawie prawnej wskazano art. 71, 72 74 i 75 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 zpóźn. zmianami) a także § 3 ust. 1 pkt. 50 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Decyzję wydano po rozpatrzeniu wniosku J. K.
Jednocześnie organ określił: 1. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia.
Przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] [...] obręb [...]. Przedmiotowa inwestycja obejmować będzie budowę obiektu kubaturowego o powierzchni zabudowy około 5700 m2.
2. Charakterystyka przedsięwzięcia inwestycyjnego:
Przedmiotowa inwestycja obejmować będzie budowę obiektu kubaturowego o powierzchni zabudowy około 5700 m 2, w którym zlokalizowane zostaną apartamenty mieszkalne, hotel, część gastronomiczna, w tym kawiarnia, bary i restauracja, sala konferencyjna, biura, hala sportowa, basen, pomieszczenia rekreacyjne, SPA, sklepy sportowe, punkt informacji turystycznej, toalety ogólne, zaplecze techniczne oraz parkingi. Obiekt będzie wykonany w zróżnicowanej wielkości i rozczłonowanej bryle, ukształtowany tarasowo, w celu wkomponowania go w otaczający krajobraz. Pozostała część terenu inwestycji zostanie zagospodarowana na powierzchnie utwardzone (drogi, chodniki, miejsca postojowe, tarasy) oraz zieleń. Po wybudowaniu będzie stanowiło nowy element w krajobrazie, wpływając na jego zmianę i postrzeganie. Jednakże zaburzenie krajobrazu nastąpiło już wcześniej z uwagi na rozbudowę infrastruktury turystycznej. Planowana inwestycja związana będzie z oddziaływaniem na środowisko zarówno na etapie realizacji jak również eksploatacji. Z przedłożonego raportu wynika że teren przedsięwzięcia (działka [...]) i działki sąsiednie stanowią w większości półnaturalne zbiorowiska łąk górskich. Niewielkie powierzchnie łąki na wyżej wymienionej działce są zdegradowane (miejsce na ognisko, taśmociąg narciarski) i występują tam skupienia gatunków synantropijnych, nitrofilnych lub odsłonięta pokrywa glebowa z roślinnością nicjalną. Zajmujące większość działek łąki użytkowane są kośnie, zwykle raz w rok, a w zimie jako tereny narciarskie W miejscu realizacji inwestycji stwierdzono występowanie dwóch typów siedlisk przyrodniczych [...], wymienionych w załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L92.206.7, Dz.U.UE-sp.15-2- 102 z późn. zm.), stanowiących przedmiot ochrony wyżej wymienionego obszaru Natura 2000, tj, [...] górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion) oraz [...] ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium).
3. Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji.
1) Na etapie realizacji inwestycji: - wszystkie wykopy i inne roboty ziemne poprzedzić zdjęciem płatów darni oraz górnej, próchniczej warstwy gleby. Zapewnić możliwość ponownego wykorzystania próchniczej warstwy gleby do tworzenia warstwy urodzajnej,- ograniczyć rozplantowanie materiału skalnego pochodzącego z wykopów do miejsc wokół nowo wybudowanych obiektów budowlanych oraz do wykonania podbudowy dróg- prace zorganizować w taki sposób, aby nie ingerować w przyległe do obszaru inwestycji tereny muraw i łąk oraz zarośli, a w szczególności: a) w trakcie prowadzenia prac nie wjeżdżać ciężkim sprzętem, nie lokalizować nowych dróg technologicznych na przyległych do miejsca realizacji inwestycji terenach łąkowych oraz w obrębie płatu siedliska [...] ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne, b) zaplecze budowy oraz składy ziemi i materiałów budowlanych zorganizować poza płatami zinwentaryzowanych siedlisk przyrodniczych w odległości minimum 50 m od brzegów cieków wodnych, c) dowóz materiałów i ruch pojazdów obsługujących budowę prowadzić po istniejących drogach publicznych, a drogę dojazdową do placu budowy wytyczyć od strony zachodniej działki (od strony działki nr [...]) lub alternatywnie od strony północno-zachodniej działki (gdzie istnieje prowizoryczny most drewniany na potoku). Nie przejeżdżać ciężkim sprzętem przez koryto potoku stanowiącego granice działek nr [...] i [...], d) teren inwestycji ogrodzić szczelnym płotem z siatki;- przed rozpoczęciem prac budowlanych przy udziale specjalisty botanika wygrodzić od strony placu budowy w sposób widoczny (z zachowaniem dodatkowej minimum 5 m od strefy buforowej) płat siedliska [...] ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne, który znajduje się w północno- wschodniej części działki; - zachować zieleń wysoka w obrębie działki [...], w tym 3 grupy drzew znajdujące się w północnej części działki oraz zakrzewień wierzbowych zlokalizowanych w południowo-wschodniej części działki (na granicy z działką nr [...]).- zabezpieczyć przed uszkodzeniami drzewa i krzewy znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie robót budowlanych poprzez ich odeskowanie do wysokości 2 m od poziomu gruntu (dolna część desek opierać się ma na podłożu). Pomiędzy odeskowaniem i powierzchnią pnia drzewa powinien zostać umieszczony elastyczny materiał (nr grube maty słomiane). Prace w obrębie brył korzeniowych wykonywać w sposób najmniej szkodzący drzewom i krzewom, w miarę możliwości ręcznie; - przed rozpoczęciem prac budowlanych przy udziale specjalisty botanika dokonać przesadzenia (metaplantacji) kilkunastu osobników ciemiężycy zielonej Veratrum lobelianum z 2 stanowisk zlokalizowanych na działce nr [...] na miejsce o potwierdzonych przez fitosocjologa właściwych dla tego gatunku warunkach siedliskowych (np. ziołorośla lepiężnikowe). Przesadzenie należy wykonać, wykopując każdego osobnika ciemiężycy zielonej z brył a ziemi, tak aby w jak najmniejszym stopniu uszkodzić system korzeniowy, przetransportować na miejsce wskazane przez specjalistę i posadzić w innej grupie. Miejsce posadzenia oznaczyć w sposób trwały (np. kolorowa tyczką), aby umożliwić kontrolę skuteczności zabiegu; - na bieżąco monitorować wykonane wykopy i wyciągnąć znajdujące się w nich zwierzęta, przy czym ostatnią kontrolę ewentualnej obecności zwierząt w wykopach przeprowadzić w dzień zasypywania wykopów. W przypadku stwierdzenia w wykopach węży, do ich odłowienia zatrudnić specjalistę z zakresu herpetologii. Natomiast inne gatunki gadów oraz ssaków i płazów, które mogą zostać uwięzione wykopach, należy odławiać siatkami i wypuszczać poza obrębem inwestycji we właściwe dla danego gatunku miejsca, w odległości minimum 200 m od placu budowy; - zapewnić możliwość zachowania naturalnych procesów przyrodniczych w siedliskach nadpotokowych oraz naturalnego charakteru cieków wodnych poprzez: Nie zmienianie stosunków wodnych w bezpośrednim sąsiedztwie ww. siedlisk, nie dokonywanie regulacji koryt i zabudowy hydrotechnicznej brzegów i dna potoków, nie składowanie ziemi ani materiałów budowlanych w sąsiedztwie potoków, nie wydobywanie żwiru i kamieni w ich obrębie; - w obrębie koryta potoku płynącego po południowo-wschodniej granicy działki wykonać prace naturalizacyjne polegające na uporządkowaniu koryta poprzez usuniecie materiału antropogenicznego (gruz, cegły) i usunięciu obcych roślin inwazyjnych (niecierpek gruczołowaty, rdestowce), zwłaszcza na odcinku granicznym z działką nr [...]. Rośliny inwazyjne usuwać z obszaru robót wraz z systemami korzeniowymi i przekazać je do kompostowni lub unieszkodliwiać w inny skuteczny sposób, - wodę z odwodnienia wykopów odprowadzać do potoku płynącego w południowo- zachodniej części działki inwestycyjnej, - oleje, smary i inne substancje niebezpieczne przechowywać w szczelnych pojemnikach, w miejscu zabezpieczonym przed dostępem osób postronnych,-ewentualne tankowanie maszyn i sprzętu budowlanego prowadzone na terenie przeznaczonym pod inwestycję wykonywać ba specjalne do tego przeznaczonym, wydzielonym miejscu, o utwardzonym podłożu zapewniającym ochronę środowiska gruntowo-wodnego; - na terenie inwestycji nie wykonywać napraw maszyn i sprzętu budowlanego; - na potrzeby inwestycji zorganizować stanowisko z sorbentem służącym do likwidacji powstałych wycieków i wylewów substancji ropopochodnych;- w przypadku awaryjnego wycieku substancji ropopochodnych lub innych materiałów eksploatacyjnych do gruntu, należy zebrać zanieczyszczony grunt i przekazać go do unieszkodliwienia uprawnionym podmiotom; - zapewnić pracownikom budowy mobilne węzły sanitarne (opróżnianie mobilnych węzłów sanitarnych zlecić wyspecjalizowanej firmie posiadającej odpowiednie zezwolenia) lub umożliwić pracownikom budowy możliwość korzystania z zaplecza sanitarnego w zlokalizowanych w sąsiedztwie pensjonatach; -w czasie przerw w pracy silniki pojazdów i urządzeń budowlanych wyłączać; - prace związane z wystąpieniem wzmożonego pylenia w miarę możliwości prowadzić w dni bezwietrzne, - w celu zapobiegania emisji pyłu w okresach suchych należy zwilżać powierzchnie szczególnie narażone na pylenie, - utrzymywać w czystości powierzchnię dróg dojazdowych poprzez regularne zamiatanie, - zabezpieczać pyliste materiały sypkie przed rozwianiem, np. poprzez przykrycie plandekami; - prace prowadzić wyłącznie w porze dziennej w godzinach od 6:00 do 22:00, - prace uciążliwe hałasowo, w tym praca z użyciem tzw. sprzętu ciężkiego prowadzić w godzinach od 7:00 do 19:00, - zaleca się stosowanie środków technicznych ograniczających emisję hałasu, takich jak: obudowy dźwiękochłonne maszyn, tłumiki oraz ekrany i materiały dźwiękochłonne. 2) Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia: - po zakończeniu inwestycji nowo wybudowane obiekty wraz z terenem zagospodarowanym otoczy ogrodzeniem wkomponowującym się w otoczenie. Na bieżąco kontrolować i utrzymywać szczelność ogrodzenia, - po zakończeniu realizacji inwestycji darń ora humus (jako źródeł organów przetrwalnikowych roślin łąk górskich) pozostały po zagospodarowaniu terenu należy wykorzystać do regeneracji obszarów zniszczonych w trakcie prowadzenia prac budowlanych na terenie działki nr [...] lub ewentualnie na innym terenie wskazanym przez specjalistę botanika/fitosocjologia. Jak największą powierzchnię odkrytego podłoża zadarnić w celu ochrony przed erozją i utrudnienia wnikania gatunków inwazyjnych roślin obcych. Przy wysiewie traw stosować wyłącznie mieszanki roślin łąkowych z rodzimymi gatunkami, a ich skład skonsultować ze specjalista botanikiem, - projekt urządzenia zieleni wokół obiektu skonsultować ze specjalista botanikiem, tak aby podczas zagospodarowania otoczenia budynków oraz przy ewentualnych późniejszych nasadzeniach nie wprowadzać drzew i krzewów obcego pochodzenia, w szczególności robinii akacjowej, klonu jesionolistnego, rdestowców i innych gatunków roślin wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2011 r. w sprawie listy roślin i zwierząt gatunków obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić gatunkom rodzimym lub siedliskom przyrodniczym (Dz.U. Nr 210 poz. 1260) oraz innych gatunków obcych potencjalnie inwazyjnych lokalnie i regionalnie. Nasadzenia wykonywać wyłącznie rodzimymi gatunkami drzew, krzewów i roślinności niskiej - charakterystycznymi dla występujących na danym terenie zbiorowisk, - dla oświetlenia dróg dojazdowych i parkingów stosować punkty świetlne o niskiej emisji promieniowania UV, z ukierunkowaniem ku ziemi strumieniem światła, - zbiorcze informacje o ustaleniach dotyczących sposobu i zakresu przeprowadzenia działań, o których mowa w ust. 3 pkt. 1 i 2, a także dokumenty potwierdzające udział specjalistów (np. raport, sprawozdanie, protokół z ustaleń i/lub oświadczenie nadzoru przyrodniczego potwierdzające właściwe przeprowadzenie działań), przedłożyć Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we [...] do [...] listopada w roku ich wykonania, - zapotrzebowanie na wodę realizować z istniejącej lokalnej sieci wodociągowej będącej w zarządzie Spółki [...]; - w przypadku powstania miejskiej sieci wodociągowej dopuszcza się również możliwość zaopatrywania obiektu w wodę z miejskiej sieci wodociągowej;- ścieki bytowo-gospodarcze odprowadzać do komunalnej sieci kanalizacyjnej; - skroplmy z urządzeń klimatyzacyjnych odprowadzać poprzez wewnętrzną siec kanalizacji do komunalnej sieci kanalizacyjnej; - ścieki powstającej w związku z eksploatacją basenu, w tym wody popłuczne z płukania filtrów oraz ścieki z mycia rynien przelewowych odprowadzać, poprzez wewnętrzną siec kanalizacyjną, do komunalnej sieci kanalizacyjnej; - sieci powstałe podczas mycia posadzek garażu odprowadzać, po poczyszczeniu w separatorze koalecencyjnym, poprzez wewnętrzną siec kanalizacyjną do komunalnej sieci kanalizacyjnej; - ścieki wytwarzane w związku z funkcjonowaniem lokali usługowych i gastronomicznych, o składzie odbiegającym od ścieków bytowo-gospodarczych, przed odprowadzeniem do komunalnej sieci kanalizacji podczyszczać do parametrów umożliwiających ich odprowadzenie, np. z wykorzystaniem separatorów tłuszczu; - wody opadowe i roztopowe odprowadzone z terenów utwardzonych podczyszczać z zastosowaniem urządzeń oczyszczających takich jak separatory olejów i piaskowniki; - dopuszcza się wykorzystanie wody retencjonowanej w skrzynkach retencyjno-rozsączających do podlewania zielni na zagospodarowanych terenach zielonych; - nie magazynować na terenie planowanego obiektu odpadów powstałych podczas czyszczenia urządzeń podczyszczających wody opadowe i ścieki wytwarzane na terenie obiektu - pokazywać je uprawnionym podmiotom bezpośrednio po ich wytworzeniu; -jeden z dwóch planowanych kotłów gazowych traktować jako rezerwowy i uruchamiać wyłącznie w sytuacji awaryjnej gdy drugi kocioł nie będzie funkcjonował; - dostawy towaru na potrzeby lokali usługowych realizować w miarę możliwości w porze dnia. 4. Wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 1) Wykonać zbiornik buforowy o pojemności 180 m3 na wszystkie ścieki wytworzone na terenie obiektu, z którego będą one wprowadzane do zewnętrznej sieci kanalizacyjnej w czasie, gdy będzie możliwe ich odprowadzanie. 2) Wykonać dwa kotły gazowe o mocy nie większej niż 950 kW i sprawności około 90 %. 3) W południowo- wschodniej części działki wykonać cztery podziemne zbiorniki na gaz ziemny wykorzystywany na potrzeby planowanego obiektu, o pojemności 6700 m3 każdy. 4) Ściany planowanego obiektu wykonać o izolacyjność akustycznej na poziomie 2 dB. 5) Na wszystkich urządzeniach o mocy akustycznej powyżej 62 dB zainstalować tłumiki, zapewniające zredukowanie hałasu poprzez wartości minimum 62 dB.
5.Wymogi w zakresie transgranicznego oddziaływania na środowisko: Nie zachodzi transgraniczne oddziaływanie na środowisko pod warunkiem, że nie ulegną zmianie założenia projektowe przedstawione w postępowaniu przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które mogłyby zmienić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko.
6. Wymogi odnośnie prowadzenia monitoringu środowiska w okresie eksploatacji: 1) Po zrealizowaniu inwestycji w 2, 5 i 10 roku przeprowadzić monitoring powykonawczy w zakresie wpływu inwestycji na stan zachowania płata siedliska [...] ziołorośla górskie i nadrzeczne - znajdującego się w północnej części działki [...], według zasad metodyki monitoringu Państwowego Monitoringu Środowiska GIOŚ (parametry: powierzchnia siedliska, struktura i funkcje, perspektywy ochrony). Monitoring powinien być przeprowadzony przez specjalistę botanika/fitosocjologa. W celu określenia stanu struktury i funkcji płatu należy ocenić następujące wskaźniki: gatunki charakterystyczne, gatunki ekspansywne roślin zielonych, bogactwo gatunkowe, obce gatunki inwazyjne, naturalny kompleks siedlisk. Porównać należy stan zachowania w danym etapie monitoringu z poprzednim etapem (dla etapu pierwszego jako stan odniesienia należy przyjąć następujące wyniki inwentaryzacji: stan ogólny Ul, a docelowo w ostatnim roku monitoringu płat siedliska powinien zostać zachowany w stanie co najmniej U2). 2) Z każdego etapu przeprowadzonego monitoringu należy przedłożyć pisemne sprawozdanie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...], zawierające dokumentację fotograficzną płatów siedliska [...] oraz ocenę poszczególnych parametrów i wskaźników stanu siedliska, w terminie do końca roku kalendarzowego od wykonania monitoringu w danym roku. W przypadku ewentualnego stwierdzenia znaczącego pogorszenia się stanu ochrony płatu ww. siedliska zaplanować i wdrożyć ( po uzgodnieniu z RDOŚ) na koszt inwestora odpowiednie działania mające na celu przywrócenie co najmniej stanu poprzedniego.
7. Warunki wykonania kompensacji przyrodniczej: 1) W obrębie działki ewidencyjnej nr [...][...] obręb [...], gm. [...] (będącej w zarządzie inwestora) prowadzić działania kompensacyjne mające na celu trwałe polepszenie stanu zachowania siedliska przyrodniczego [...] górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion) - z obecnego stanu złego (U2) do stanu co najmniej niezadowalającego (Ul), na minimalnej powierzchni dwukrotnie większej niż utracona na działce [...] obręb [...] (w obrębie której realizowane będzie przedmiotowe przedsięwzięcie), tj. na zwartej powierzchni minimum [...] ha. Powierzchnię objętą działaniami kompensacyjnymi wydzielić (np. poprzez podział geodezyjny działki) i utrzymywać jako trwały użytek zielony bez możliwości przekształcenia w inny typ użytkowania i zabudowy. 2) Działania kompensacyjne rozpocząć w roku rozpoczęcia realizacji inwestycji poprzez usunięcie (w terminie od 15 sierpnia do 15 marca) nalotu krzewów i podrostu z powierzchni poddanej kompensacji, a następnie przywrócenie jej charakteru jako trwałego użytku łąkowego, poprzez regularne coroczne ekstensywne użytkowanie kośne lub mieszane użytkowane kośno-pastwiskowe (co najmniej 10 lat). Szczególne wskazania dotyczące sposobu użytkowania łąki wynikające z uwarunkowań lokalnych winien opracować specjalista z zakresu fitosocjologi. W przypadku stwierdzenia występowania na łące rośliny z gatunku łubin trwały Lupinus polyphyllus usuwać ją mechaniczne, poprzez wykopywanie lub wyrywanie poszczególnych osobników, obcinanie przekwitniętych kwiatostanów, a następnie przekazać do kompostowni łub unieszkodliwiać w inny skuteczny sposób. 3) W pierwszym roku realizacji działań kompensacyjnych, a następnie co dwa lata do 30 listopada danego roku przedkładać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we [...] raport z przeprowadzonych działań kompensacyjnych, wykonywany przez podmiot zewnętrzny zatrudniający osoby posiadające wykształcenie z zakresu rolnictwa - łąkarstwa lub botaniki. 4) W pierwszym roku realizacji działań kompensacyjnych i następnie co trzy lata realizacji kompensacji wykonywać ocenę stanu zachowania siedliska [...], zawierająca dokumentację fotograficzną i składu gatunkowego odtwarzanej łąki (co najmniej 3 zdjęcia fitosocjologiczne z powierzchni polegającej kompensacji). Pierwszy etap monitoringu wykonać przed rozpoczęciem kompensacji jako udokumentowanie stanu wyjściowego (zero), a następnie kolejne etapy wykonywać w analogiczny sposób i dokonywać porównania z etapem wyjściowym. Ocena winna być wykonywana w czasie trwania sezonu wegetacyjnego przez specjalistę z zakresu fitosocjologii. Z każdego etapu monitoringu przedkładać raport do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] do 30 listopada w roku wykonania. Działania kompensacyjne mogą być modyfikowane odpowiednio do wniosków wpływających z kolejnych etapów monitoringu.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...].06.2014 r. do urzędu wpłynął wniosek J. K. - o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na: budowie zespołu apartamentów mieszalnych z infrastrukturą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]. Planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 50 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Zgodnie z art. 63, art 64 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - w/w wniosek został przesłany do zaopiniowania w trybie art. 106 kpa do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. roku, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ustalając jednocześnie zakres raportu, który został uwzględniony w I części postanowienia Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014. Zgodnie z art. 63, art 64 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227), - w/w wniosek został przesłany do zaopiniowania w trybie art. 106 kpa do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].
Rozpatrując wniosek, Burmistrz [...] w dniu [...].07.2014 r. wydał postanowienie nr [...], w którym nałożył na wnioskodawców obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, podając jego zakres. W dniu [...].12.2014 r. wnioskodawca złożył w tutejszym Urzędzie Raport o oddziaływaniu na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta [...] w dniu [...] grudnia 2014 roku Postanowieniem nr [...] wznowił zawieszone postanowieniem nr [...] Burmistrza [...] z dnia [...].07.2014 r. postępowanie - w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowie zespołu apartamentów mieszalnych z infrastrukturą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]" na terenie [...], miasto [...] i przesłał raport oddziaływania na Środowisko dla przedmiotowej inwestycji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...]. W trakcie postępowania zmierzającego do wydania postępowania uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeanalizował komplet dokumentów w tym raport oddziaływania na środowiska. Z uwagi na konieczność uzupełnienia, wyjaśnienia i uszczegółowienia informacji zawartych w dokumentacji sprawy pismami z dnia [...] stycznia 2015 r. ([...] oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r. ([...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał inwestora do przedłożenia informacji w zakresie m.in. : etapu realizacji planowanej inwestycji, planowanej wycinki drzew i krzewów, kompensacji przyrodniczej za planowane zniszczenia płata siedliska [...], ocenienia rodzaju i stopnia oddziaływań bezpośrednich i pośrednich oraz krótkotrwałych i długoterminowych na płat siedliska [...], alternatywnych wariantów realizacji inwestycji, przewidywanego zapotrzebowania na wodę, sposób postępowania z wodami opadowymi i roztopowymi, odbiornika wytworzonych w obiekcie ścieków ilości planowanych miejsc parkingowych, ilości i parametrów planowanych kotłów grzewczych, sposobu określenia zapotrzebowania obiektu w gaz, ilości i parametrów planowanych urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, wielkości emisji zanieczyszczeń jakie uwalniane będą do powietrza atmosferycznego w związku z ruchem pojazdów oraz gospodarki odpadami. Inwestor w ww. zakresie udzielił odpowiedzi w dniu [...] marca 2015 r. i [...] maja 2015 r.
Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...][...] obręb [...] gmina [...] dla której brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W otoczeniu ternu przedsięwzięcia znajduje się droga wojewódzka, tereny niezagospodarowane, z których cześć jest wykorzystywana przez narciarzy i snowboardzistów w okresie zimy. Inwestycja zlokalizowana jest w graniach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...], a także w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Przedmiotowa inwestycja obejmować będzie budowę obiektu kubaturowego o powierzchni zabudowy około 5700 m 2, w którym zlokalizowane zostaną apartamenty mieszkalne, hotel, część gastronomiczna, w tym kawiarnia, bary i restauracja, sala konferencyjna, biura, hala sportowa, basen, pomieszczenia rekreacyjne, SPA, sklepy sportowe, punkt informacji turystycznej, toalety ogólne, zaplecze techniczne oraz parkingi. Obiekt będzie wykonany w zróżnicowanej wielkości i rozczłonowanej bryle, ukształtowany tarasowo, w celu wkomponowania go w otaczający krajobraz. Pozostała część terenu inwestycji zostanie zagospodarowana na powierzchnie utwardzone (drogi, chodniki, miejsca postojowe, tarasy) oraz zieleń. Po wybudowaniu będzie stanowiło nowy element w krajobrazie, wpływając na jego zmianę i postrzeganie. Jednakże zaburzenie krajobrazu nastąpiło już wcześniej z uwagi na rozbudowę infrastruktury turystycznej. Planowana inwestycja związana będzie z oddziaływaniem na środowisko zarówno na etapie realizacji jak również eksploatacji. Z przedłożonego raportu wynika że teren przedsięwzięcia (działka [...]) i działki sąsiednie stanowią w większości półnaturalne zbiorowiska łąk górskich. Niewielkie powierzchnie łąki na wyżej wymienionej działce są zdegradowane (miejsce na ognisko, taśmociąg narciarski) i występują tam skupienia gatunków synantropijnych, nitrofilnych lub odsłonięta pokrywa glebowa z roślinnością inicjalną. Zajmujące większość działek łąki użytkowane są kośnie, zwykle raz w rok, a w zimie jako tereny narciarskie.
W miejscu realizacji inwestycji stwierdzono występowanie dwóch typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L92.206.7, Dz.U.UE-sp. 15-2- 102 z późn. zm.), stanowiących przedmiot ochrony wyżej wymienionego obszaru Natura 2000, tj. [...] górskie łaki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion) oraz [...] ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium). W wyniku inwestycji zostanie zniszczony płat siedliska przyrodniczego [...] górskie łąki konietlicowe zlokalizowany na działce nr [...] o powierzchni [...] ha (łączna powierzchnia siedliska w strefie oddziaływania inwestycji to [...] ha). Zniszczenie płata siedliska na działce nr [...] nie spowoduje również istotnej fragmentacji siedliska przyrodniczego [...] w wyżej wymienionym obszarze Natura 2000 ani lokalnie. W obrębie [...] znajdują się dwa duże zwarte kompleksy łąk świeżych, które pozostaną nienaruszone na skutek realizacji inwestycji. Realizacja inwestycji nie powinna spowodować bezpośredniego zniszczenia stwierdzonego w północnej części działki nr [...] płata siedliska [...] ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne (w podtypie ziołorośla górskie [...] o powierzchni [...] ha). Na etapie budowy zostaną prawdopodobnie zniszczone trzy stanowiska (subpopulacje) dwóch gatunków roślin wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz.U. Z 2014 r., poz. 1409), objętych ochroną częściowa, tj. ciemiężyca zielona Veratrum lobelianum i fałdownik nastroszony Rhytidiadelphus sąuarrosus, poprzez trwałe zajęcie pod planowaną zabudowę miejsc gdzie one występują, jednak ich zniszczenie nie będzie miało istotnego negatywnego wpływu na zasoby populacyjne, zarówno lokalnie, jak i regionalnie - gatunki te są lokalnie i regionalnie częste lub pospolite i nie są zagrożone, a w sąsiedztwie znajdują się kolejne liczne populacje.
Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000, wynika, że przy zastosowaniu działań minimalizujących i kompensujących- przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać znacząco na środowisko przyrodnicze, w tym nie pogorszy znacząco negatywnie stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono ww. obszary Natura 2000. Inwestycja nie wpłynie więc na integralność i spójność sieci Natura 2000. W planowanym obiekcie funkcjonować będzie wiele rożnych podmiotów, w związku z powyższym nie jest możliwe jednoznaczne określenie wszystkich rodzajów odpadów, jakie będą wytwarzane. Przewiduje się, że na etapie eksploatacji inwestycji będą wytwarzane zarówno odpady niebezpieczne jak i inne niż niebezpieczne, w tym między innymi odpady w postaci: szlamów z odwadniania olejów w separatorach (kod 13 05 02); opakowań z papieru i tektury ( kod 15 01 01); opakowań z tworzyw sztucznych (kod 15 01 07); opakowań z drewna (kod 15 01 03), opakowań ze szkła (kod 15 01 07) ; innych niewymienionych substancje utleniające (kod 16 09 04); tłuszczy i mieszanin olejów z separacji olej/woda zawierających wyłącznie oleje jadalne i tłuszcze (kod 19 08 09); papieru i tektury (kod 20 01 01); szkła (kod 20 01 03); tekstyliów (kod 20 01 11); odpadów kuchenny ulegających biodegradacji (kod 20 01 08); lamp fluorescencyjnych i innych odpadów zawierających rtęć (kod 20 01 21); zużytych urządzeń elektrycznych i elektronicznych (kod 20 02 35 i 20 03 01); niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (kod 20 03 01) oraz odpadów z czyszczenia ulic i placów (kod 20 03 03). Wytworzone w związku z funkcjonowaniem planowanego obiektu odpady magazynowane będą w sposób selektywny, w wyznaczonym do tego celu miejscu, a następnie przekazywane uprawnionym podmiotom. Gospodarka odpadami na etapie eksploatacji projektowanej inwestycji, prowadzona z zachowaniem wymagań obowiązującego prawa, nie powinna wywierca negatywnego wpływu na środowisko. Jednakże w celu zapewnienia należytego zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego nie należy magazynować odpadów na ternie obiektu i przekazywać je uprawnionym podmiotom niezwłocznie po ich wytworzeniu. Na etapie eksploatacji obiektu emisja substancji uwalniających do powietrza atmosferycznego związana będzie ze spalaniem gazu ziemnego w lokalnej kotłowni wyposażonej w dwa kotły gazowe o mocy nie większej niż 950 kW. Zużycie gazu uzależnione będzie od pory roku. W porze letniej zapotrzebowanie na gaz generowane będzie w związku z koniecznością podgrzewania ciepłej wody użytkowej i techniki basenowej, natomiast w porze zimowej również na potrzeby centralnego ogrzewania i wentylacji. Roczne sumaryczne zapotrzebowania na gaz na potrzeby planowanego obiektu oszacowano na około 375360 m3. Spalanie gazu związane będzie z uwalnianiem do powietrza atmosferycznego głównie dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, tlenku węgla oraz pyłów. Planowany obiekt wyposażony będzie w garaże wewnętrzne zlokalizowane na sześciu kondygnacjach, na których zlokalizowane zostanie około 530 miejsc parkingowych. Wpływ planowanego obiektu na stan powietrza atmosferycznego założono, ze w okresach najbardziej wzmożonego ruchu pojazdów, w godzinach między 8:00 a 20:00 nastąpi dwukrotna wymiana 300 samochodów osobowych. Przewiduje się że w ciągu dnia przyjedzie jeden samochód dostawczy. Przedstawione w raporcie wyniki obliczeń komputerowej symulacji rozprzestrzenienia się zanieczyszczeń do powietrza od planowanego obiektu wykazały, że jego funkcjonowanie nie powinno wiązać się ponadnormatywnym oddziaływaniem na stan powietrza atmosferycznego. Funkcjonowanie planowanego obiektu będzie się wiązało się będzie z emisją hałasu generowanego głównie w związku z ruchem pojazdów osobowych poruszających się po terenie zamkniętych garaży oraz drodze dojazdowej do garaży. Zlokalizowanie parkingów dla samochodów osobowych wewnątrz obiektu wpłynie korzystnie na klimat akustyczny w jego otoczeniu z uwagi na fakt, że ściany obiektu będą tłumiły hałas generowany przez poruszające się po jego terenie pojazdy. Analiza oddziaływania akustycznego inwestycji na najbliższe otoczenie wykazała że hałas generowany przez funkcjonowanie planowanie obiektu nie powinien spowodować wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych wartości poziomów hałasu na najbliższych obiektach polegających ochronie akustycznej przy zastosowaniu planowanych rozwiązań. Emisje do środowiska, potencjalnie powodujące uciążliwości lub mające negatywny wpływ na zdrowie ludzi, spowodowane realizacją przedmiotowej inwestycji to przede wszystkim emisje zanieczyszczeń dopowietrza oraz emisja hałasu. Dzięki zastosowaniu zaproponowanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, utrzymywaniu wykorzystywanych urządzeń w dobrym stanie technicznym oraz dotrzymaniu norm określonych przepisami prawa, realizacja przedsięwzięcia i jego funkcjonowanie nie powinny stanowić zagrożenia dla ludzi oraz nie powinny być źródłem negatywnego oddziaływania na środowisko. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach zlewni jednolitej części wód powierzchniowych [...][...] od źródła do [...], stanowiącej scalona część wód powierzchniowych o kodzie S00904. Według planów gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] wyżej wymieniona [...] należy do typu: potok wyżynny węglanowy z substratem gruboziarnistym, o statusie silnie zmienionej części wód i złym stanie. Ponadto wyżej wymieniona [...] jest zagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych i ma wyznaczoną derogacje. Z uwagi na planowane działania w zakresie realizacji inwestycji powodujących zmiany w charakterystykach fizycznych [...], służące wyższym celom społecznym, tj. ochrona przeciwpowodziowa, niemożliwe jest osiągnięcie przez [...] założonych celów środowiskowych. Inwestycja położona jest w granicach jednolitej części wód podziemnych o kodzie PLGW 510111. Według Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] [...] charakteryzuje się dobrym stanem ilościowym i dobrym stanem chemicznym wód i jest niezagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych i nie ma ustalonej derogacji. Przedmiotowe przedsięwzięcie z uwagi na przewidziane do zastosowania rozwiązania gospodarki wodno- ściekowej nie powinno przyczynić się do nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Inwestor ma obowiązek prowadzenia przed odpowiedniego specjalistę badań monitoringowych w zakresie wpływu przedsięwzięcia na stan zachowania siedliska przyrodniczego [...] ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne, poprzez ocenę wskazanych parametrów i wskaźników. Wyniki tych badań będą podstawą do zaproponowania przez specjalistów dodatkowych działań, które ograniczą zidentyfikowane negatywne oddziaływania na wskazane siedlisko przyrodnicze. Inwestor jest zobowiązany do podejmowania działań mających na celu naprawienie wyrządzonych szkód, gdy ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa. Zakres działań kompensacyjnych ma na celu poprawę stanu ochrony płatu siedliska przyrodniczego [...] górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion) - zlokalizowano w obrębie dużego kompleksu łąk w rejonie miejscowości [...]. Z uwagi na obecny zły stan zachowania siedliska (m.in. częściowe zarośnięte krzewami i młodymi drzewami) oraz konieczność dostosowania do uwarunkowań lokalnych. Szczegółowy zakres działań kompensacyjnych ukierunkowanych na ochronę siedliska [...], winien wskazać specjalista z zakresu fitosocjołogii. Cała działka, której fragmenty wskazano jako miejsca realizacji kompensacji, ma ponad [...] ha powierzchni i znajduje się w zarządzie inwestora. W obrębie płatów siedlisk przyrodniczych [...] i [...], pozostała powierzchnię działki zajmuje mozaika silnie zarośniętych, nieużytkowanych górskich łąk konietlicowych, zarośli i dawnych zadrzewień. Określono również obowiązek prowadzenia przez odpowiednich specjalistów monitoringu realizacji działań kompensacyjnych oraz oceny zachowania siedliska [...] wraz z koniecznością przedstawienia sprawozdań z jego realizacji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...]. Pozwoli to na uzyskanie informacji na temat sposobu i efektywności przeprowadzonych działań kompensacyjnych. Stanowić to będzie uzupełnienie dokumentacji dotyczącej realizacji przedsięwzięcia oraz potwierdzenie udziału właściwych specjalistów. Przedsięwzięcie nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko. Podane w niniejszej decyzji warunki dla przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska wynikają z obowiązujących regulacji prawnych oraz ustaleń przedłożonych w charakterystyce oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i minimalizują negatywne oddziaływanie na środowisko. Zatem planowana inwestycja nie powinna negatywnie oddziaływać na środowisko, przy prawidłowo wykonanych działaniach ochronnych, prowadzeniu robót budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i należytym wypełnieniu warunków określonych w niniejszej decyzji. Decyzja ta uostateczniła się na etapie organu pierwszej instancji.
W dniu [...] czerwca 2018r. K. J., J. J., D. R., G. A., M. W., T. K., M. W., M. Z., E. M. i W. Z., reprezentowani przez r.pr. J. S.-Z., złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]."
Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) w zw. z art. 71, art. 72, art. 74 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), po wszczęciu na wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo opisało kwestionowaną decyzję, a następnie wskazało, że kolejną decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2016 r. Burmistrz Miasta [...] przeniósł, za zgodą Pana J. K., na rzecz [...] Sp. z o.o. zs. w [...][...], [...][...], decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]." wraz z wszelkimi prawami i obowiązkami wynikającymi z tej decyzji. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2018 r. Burmistrz Miasta [...] przeniósł, za zgodą [...] Sp. z o.o. reprezentowaną przez prezesa zarządu, na rzecz "[...]" Sp. z o.o. [...] Sp. kom. zs. w [...][...], [...] [...] (aktualnie: [...] Sp. z o.o. Sp. k.) decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]." oraz decyzję Nr [...] z dnia [...].05.2016r. zmieniającą przedmiotową decyzję Nr [...], wraz z wszelkimi prawami i obowiązkami wynikającymi z tych decyzji.
W tak ustalonym stanie sprawy samorządowe kolegium odwoławcze wskazało, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem, którego istotą nie jest rozstrzyganie co do meritum sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, ale jest postępowaniem, które w swoim przedmiocie ma kwestię wyłącznie nieważności decyzji lub niezgodności z prawem tej decyzji. A zatem kolegium, rozpatrując kwestię istnienia przesłanek nieważności decyzji administracyjnej, nie bada merytorycznych przesłanek wydania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...].". Tylko w tym zakresie jest możliwe sprawowanie kontroli instancyjnej w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ( wyrok NSA z 23.11.1992 roku, sygn. akt. IV SA 721/92) w całości lub w części. Ponadto należy wskazać, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ, w tym wypadku kolegium, orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego, obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku, sygn. akt: II OSK 1174/05). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, jest zobligowany do zajęcia się wyłącznie sprawami prawnymi i nie dokonuje ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie uzupełnia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego. Wobec powyższego, rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...].", kolegium jest upoważnione do rozpatrzenia istnienia przesłanek opisanych w art.156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i czy w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art.156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 roku sygn. akt. I SA/Wa 1142/06). Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie zostały wymienione w art. art. 156 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. stanowiącym, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Katalog zawarty w powołanym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie podlegają wykładni rozszerzającej. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty narusza konkretny przepis prawa - czyli dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a. Rozpatrując przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy stwierdzić, iż nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotycząca naruszenia przepisów o właściwości. Decyzja wydana została przez organ właściwy, zarówno rzeczowo jak i miejscowo. Zatem zbadać należy, czy w sprawie zachodzą przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, o których mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Uwzględniając treść przywołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), upoważniających organ pierwszej instancji do wydania tej decyzji, nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., wydania decyzji bez podstawy prawnej. Nadto należy mieć na względzie, iż rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa materialnego, które zaważyło na treści decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Wskazać również należy, że Kodeks postępowania administracyjnego mówi oddzielnie "o naruszeniu prawa" i oddzielnie "o rażącym naruszeniu prawa". Jeżeli chodzi o "naruszenie prawa", to przyjmuje się, że może ono polegać na błędnej wykładni lub nienależytym zastosowaniu prawa. Podkreślenia wymaga, że nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną ("rażące") formę "naruszenia prawa", uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni. Uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków wyprowadzonych z wykładni gramatycznej uzasadnia tezę, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 373/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U z 2013 r. poz. 1235 ze zm.).
Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Przy czym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie na skutek wniosku J. K. z dnia [...].06.2014 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu apartamentów mieszalnych z infrastrukturą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]. Zawiadomienie z dnia [...].06.2014 r. (znak: [...]) o wszczęciu postępowania zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie internetowej: [...], a także w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Stronom postępowania przesłano to zawiadomienie. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Wobec tego, organ pierwszej instancji ma podstawie art. 64 ustawy, pismem z dnia 9.06.2014 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] oraz do Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] z wnioskiem o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].06.2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ustalając jednocześnie zakres raportu, który został uwzględniony w pierwszej części tego postanowienia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie przedstawił opinii w przedmiotowej sprawie. Z kolei postanowieniem z dnia [...],07.2014 r. nr [...] organ pierwszej instancji nałożył obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...] i zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponieważ wnioskodawca w dniu [...].12.2014 r. przedłożył raport oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia, zatem postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. nr [...] organ pierwszej instancji wznowił zawieszone postępowanie i stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., organ pierwszej instancji wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego lnspe4ktora Sanitarnego. Procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu została przeprowadzona w oparciu o art. 23 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zawiadomienie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie internetowej [...], a także w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Pomimo przeprowadzenia tych działań, w treści decyzji organ pierwszej instancji nie zawarł o tym informacji, gdyż do organu pierwszej instancji nie wpłynęły żadne uwagi. W dniu [...] czerwca 2015r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedsięwzięcia postanowieniem Nr [...]. Wszystkie warunki przez niego nałożone w ramach uzgodnienia, zostały określone w decyzji. Z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie, zatem brak informacji o tym w treści decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Charakterystyka przedsięwzięcia jest zawarta w treści decyzji.
Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że w trakcie postępowania, strony oraz społeczeństwo nie wykazywały zainteresowania jego przebiegiem, chociaż informacje o jego wszczęciu i możliwości udziału w nim społeczeństwa, zostały przedstawione już przy wszczęciu postępowania. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania zarzutów w tym względzie za uzasadnione.
Uwzględniając zebrany w sprawie materiał, w tym wniosek o wydanie tej decyzji, opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Raport oddziaływania inwestycji na środowisko wraz z informacją uzupełniającą i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniające realizację przedsięwzięcia, nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 8 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez rażące naruszenia zasady praworządności oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prowadzące do naruszenia przez to zaufania obywateli do organów państwa. Ponadto, skoro postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji toczyło się na podstawie złożonego wniosku, określającego zakres objętego postępowaniem przedsięwzięcia, zatem zebrana w sprawie dokumentacja i wydana decyzja dotyczyły tego zakresu planowanego przedsięwzięcia.
Wobec powyższego, w tym stanie faktycznym i prawnym, nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...].", została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium uwzględniło przy tym, że po rozpatrzenia wniosku z dnia [...].03.2016 r. Burmistrz Miasta [...] decyzją Nr [...] zmienił przedmiotową decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w części dotyczącej ogrzewania planowanego obiektu przy użyciu gazu oraz wykonania kotłowni gazowej i zbiorników na gaz, wprowadzając ogrzewanie obiektu z wykorzystaniem kotłowni elektrycznej i układu powietrznych pomp ciepła. Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. bowiem sprawa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...].", nie była rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. w pkt. 4 wskazane jest skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. W sprawie organ pierwszej instancji prowadzący postępowanie, prawidłowo oznaczył strony postępowania i skierował do nich decyzje, zatem decyzja ta nie jest dotknięta wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie zachodzi w sprawie przesłanka niewykonalności decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: a/ niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania (np. Zmiana stanu prawnego obejmująca datę wydania decyzji), b/ niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały (adresat decyzji jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków), a takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują. Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
Rozpatrując tę przesłankę należy wskazać, że do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zalicza się czyny zagrożone sankcją karną przewidzianą w kodeksie karnym, kodeksie karnoskarbowym, kodeksie wykroczeń oraz w innych przepisach pozakodeksowych. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie rodzi sankcji karnych określonych wskazanymi aktami. W sprawie nie zachodzi także przesłanka wynikająca z art.156 § 1 pkt 7 kodeksu postępowania administracyjnego, dotycząca istnienia wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z powodu wady powodującej nieważność z mocy prawa może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy prawo materialne dopuszcza w sposób wyraźny i wprost, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W rozpatrywanej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...] stanowiły przepisy art. 71, art. 72, art. 74 i art. 75 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2013r. poz. 1235 w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji) oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 50 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397),. Przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji w swej treści nie zawierają sankcji nieważności decyzji przy wystąpieniu określonej w tych przepisach, wady decyzji administracyjnej.
W skardze na ostateczną decyzję M. W. i E. M., na podstawie art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 50 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "Ppsa") zaskarżyli w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] Nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...], obręb [...], [...]" (zwanej dalej również "DUŚ"). Zaskarżonej decyzji zarzucam naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "Kpa") w zw. z art. 79 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8), pkt 11), art. 33 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: "OOŚ"), poprzez nieprawidłowe uznanie, że w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] prawidłowo została przeprowadzona procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji wymagającej udziału społeczeństwa, ponieważ analiza dokumentacji wskazuje jednoznacznie, że postępowanie to odbyło się z pogwałceniem przepisów traktujących o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, przeprowadzanej w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) art. 71 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 OOŚ oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 36, pkt 55 lit. b) tiret pierwsze, pkt 56 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), poprzez pominiecie, że organ I Instancji dokonał wadliwej kwalifikacji przedsięwzięcia wymagającego decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, a w rezultacie rzeczona decyzja nie została wydana dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zatem wbrew treści art. 72 ust. 5 OOŚ wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; 3) art. 82 ust. 1 i 3 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i c OOŚ oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez zignorowanie, że decyzja organu I instancji Nr [...] nie zawiera obligatoryjnych elementów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym bez przedstawienia stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 OOŚ oraz brak sporządzenia obowiązkowego złącznika do tego rodzaju decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia; 4) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z § 3 i 4 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez pominięcie w kontekście przesłanek nieważnościowych ustaleń i zakazów wynikających z przedmiotowego aktu w odniesieniu do zamierzenia, dla którego wydano decyzję środowiskową, co zostało również zignorowane w postępowaniu zwykłym; 5) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 7, 11, 15 OOŚ, poprzez przyjęcie, że decyzja objęta postępowaniem nadzorczym jest prawidłowa, podczas gdy Raport oddziaływania na środowisko inwestycji z grudnia 2014 r. (dalej: "Raport OOŚ"), sporządzony dla planowanego przedsięwzięcia, stanowiący główny dowód w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie spełnia obowiązujących wymagań prawnych co do jego treści, a więc nie mógł "posłużyć" do wydania decyzji środowiskowej; 6) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 2 OOŚ, poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie procedury uzgodnieniowej z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej w oparciu o niekompletny dokument - Raport oddziaływania na środowisko inwestycji nie narusza przepisów ustawy OOŚ w sposób kwalifikowany; 7) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 11 Kpa, poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo jej wydania z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych, w tym podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. i w piśmie z dnia [...] października 2018 r., co dowodzi rażącego naruszenia zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz interesu społecznego; 8) art. 156 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo oczywistej jej wadliwości oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym zarzutów skarżących podniesionych w treści pisma z dnia [...] października 2018 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o stwierdzenie nieważności DUŚ. W związku z powyższym skarżący wnoszą o:1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r., 2) zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na uzasadnienie wskazano (między innymi), że zaskarżone rozstrzygnięcie organu jest błędne i stanowi konsekwencję braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Organu I instancji oraz należytego rozpatrzenia zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności i w piśmie z dnia [...] października 2018 r. Jak wynika z lektury orzeczenia kolegium ograniczyło się wyłącznie do opisu postępowania w przedmiocie DUŚ i powielenia uzasadnienia przedstawionego w piśmie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...]. W ocenie skarżących ze stanowiskiem przedstawionym przez organ nie sposób się zgodzić, jako że w postępowaniu przeprowadzonym przez Burmistrza Miasta [...] poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rażąco naruszono przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa można mówić wówczas, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłania: - naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje widoczna sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, - naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą), - skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze) nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa).
W przedmiotowej sprawie przesłanki te zaistniały łącznie, albowiem wydana decyzja oraz poprzedzone nią postępowanie w sposób kwalifikowany naruszają art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt) 3 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 OOŚ oraz § 3 ust. 1 pkt 36, pkt 55 lit. b) tiret pierwsze, pkt 56 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej: "rozporządzenie"), przejawiające się błędną klasyfikacją przedsięwzięcia wymagającego decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, wydaną po (a nie przed) uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz naruszają art. 72 ust. 5 OOŚ wyrażający zasadę - jednej decyzji dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Równocześnie DUŚ została wydana z naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 80 ust. 1 oraz art. 81 OOŚ, a także art. 82 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 85 OOŚ. Zaś brak charakterystyki przedsięwzięcia, dla której ustawodawca wybrał formę załącznika przesądza o rażącym naruszeniu art. 84 ust. 2 OOŚ. Nadto skutki jakie wywołuje ta decyzja nie da się pogodzić z wymogami praworządności. W praworządnym państwie nie może utrzymać się decyzja, która wypacza istotę wyżej opisanych norm prawnych zawartych w powołanych powyżej przepisach.
III. Błędnie kolegium skonstatowało w zaskarżonej decyzji, że "w tym stanie faktycznym i prawnym, nie ma podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], [...] obręb [...], [...]", została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Stwierdzenie to w ocenie skarżących jest błędne. Całkowicie bezpodstawna jest ocena organu, że "procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu została przeprowadzona w oparciu o art. 23 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zawiadomienie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie internetowej http: / /[...]./ a także w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Pomimo przeprowadzenia tych działań, w treści decyzji organ pierwszej instancji nie zawarł o tym informacji, gdyż do organu pierwszej instancji nie wpłynęły żadne uwagi." Powyższe w żaden sposób nie zostało uwiarygodnione, a nade wszystko nie wynika z akt postępowania administracyjnego. Lokalna społeczność nie została poinformowana o procedowanej decyzji, a więc nie miała realnej możliwości powzięcia informacji o planowanym przedsięwzięciu. Wbrew jakiejkolwiek logice i doświadczeniu życiowemu jest przyjęcie, że powzięcie choćby szczątkowej informacji o planowanym do realizacji przedsięwzięciu w miejscowości w której 90% społeczeństwa utrzymuje się z działalności turystycznej, żaden z mieszkańców nie podjąłby próby choćby zapoznania się z zakresem inwestycji. To jednoznacznie wskazuje, że organ I instancji nie podał do publicznej wiadomości informacji dotyczących przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z wymogami ustanowionymi w OOŚ, tj. nie ogłosił informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu (por. art. 3 pkt 11 OOŚ). Działania wskazane przez Burmistrza Miasta [...] absolutnie nie zapewniały udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji. Podkreślić bowiem należy, że przepis art. 79 ust. 1 OOŚ w sposób jednoznaczny wskazuje że obowiązkiem organu jest "zapewnienie udziału", a nie tylko jego umożliwienie.
Wobec powyższego wątpliwe jest bezwarunkowe przyjęcie przez organ prawdziwości twierdzenia o umieszczeniu zawiadomienia "w pobliżu miejsca planowanej inwestycji", podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających choćby w sposób przybliżony zlokalizować to miejsce.
Dodatkowo skarżący, w ślad za treścią przedłożonego pisma z dnia [...] października 2018 r. wskazują, że organ całkowicie pominął kwestię związaną z udziałem społeczeństwa w podejmowaniu decyzji (zob. art. 33 ust. 1 pkt 4) OOŚ) w kontekście faktu wielokrotnego uzupełniania dokumentacji (m. in. w odpowiedzi na wezwania RDOŚ oraz uzupełnienia Raportu OOŚ). Brak jest bowiem w aktach sprawy dowodów pozwalających na potwierdzenie zapewnienia udziału społeczeństwa na etapach późniejszych, następujących po przedłożeniu Raportu OOŚ, do czego Organ I instancji był zobligowany. Kwalifikacji temu zaniechaniu dał wyraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w orzeczeniu w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 312/11. Jedynym dokumentem odnoszącym się do tej kwestii, sporządzonym przez Organ po dniu [...] grudnia 2014 r. jest informacja o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...]. Powyższe stanowi kolejną przesłankę, której zaistnienie świadczy o zaniechaniu udziału społeczeństwa w procedurze wydawania DUŚ, co stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 1 OOŚ. Nie można pomijać, że DUŚ wydana została w wyniku postępowania administracyjnego, w ramach którego powinna zostać przeprowadzona pełna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia ta ma niezwykle istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż od momentu stwierdzenia konieczności przeprowadzenia ww. oceny, w sposób istotny determinuje tryb dalszego procedowania. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 8) OOŚ, ilekroć w przepisach ustawy mowa jest o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności (...) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Dodatkowo zgodnie z art. 79 ust. 1 OOŚ, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed której wydaniem przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Kwalifikacja powyższa implikuje w dalszej kolejności konieczność zastosowania art. 33 ust. 1 OOŚ, który to przepis wskazuje, że przed wydaniem (i zmianą) decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; przy czym do niezbędnej dokumentacji sprawy, należą: a) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami; b) wymagane przez przepisy: postanowienia organu właściwego do wydania decyzji, stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków, 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 30- dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w procedurze zmierzającej do wydania DUŚ ww. wymagania odnoszące się do obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa zostały naruszone w sposób rażący, a co nie miało miejsca w ocenie organu. Już samo przekazanie do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia nie spełniało wymagań wynikających z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11) OOŚ, m.in. w zakresie wskazania organów właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, co wprost narusza art. 33 ust. 1 pkt 4 OOŚ, jak również nie dawała realnej możliwości zapoznania się z planowaną inwestycją po ostatecznym uzupełnieniu Raportu OOŚ. W ramach udziału społeczeństwa udostępniona została tylko pierwotna wersja Raportu OOŚ, ale już nie jego aktualizacja. Tym samym społeczeństwo nie miało możliwości ustosunkowania się do zaktualizowanego Raportu OOŚ, w oparciu o który Organ I instancji, jak również organ opiniujący wydały zgodę na realizację przedsięwzięcia. Nie może budzić wątpliwości, że raport oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z ważniejszych środków dowodowych w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu należy zawiadamiać każdorazowo uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1 OOŚ (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 312/11). Organ dokonał również błędnej ceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania w przedmiocie zasięgnięcia opinii właściwych organów Państwowe Inspekcji Sanitarnej, których obowiązek przeprowadzenia przewiduje art. 77 ust. 2 pkt 2 OOŚ. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ I instancji przekazał sporządzony przez inwestora Raport OOŚ - Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu celem zasięgnięcia opinii. Zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy wskazują, że było to jedyne pismo przekazane ww. organowi w trakcie trwającego postępowania. Należy więc stwierdzić, że wskazana aktualizacja Raport OOŚ nie została przekazana organowi do zaopiniowana. Tym samym nie można zaakceptować twierdzenia organu, że Państwowy Inspektor Sanitarny nie zajął stanowiska w sprawie, która to konstatacja została zawarta w treści uzasadnienia decyzji. W istocie nie została mu przedstawiona do zaopiniowania ostateczna wersja Raportu OOŚ, a jedynie jego pierwotne brzmienie.
Nie budzi w orzecznictwie wątpliwości, że skoro przepis art. 77 ust. 2 pkt 2 OOŚ wymaga, aby organ występujący o opinię przedłożył organowi opiniującemu "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", to jest oczywiste, że chodzi tu o raport zaktualizowany - w wersji ostatecznej z wszystkimi uzupełnieniami - i że prawidłowe zaopiniowanie może nastąpić tylko na podstawie takiej ostatecznej wersji raportu (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 519/16). Mając na uwadze powyższe, w kontekście charakterystyki i specyfiki realizowanego przedsięwzięcia, którego skala jest niewyobrażalna w porównaniu do dotychczas realizowanych lokalnie inwestycji, a także uwzględniając jego otoczenie społeczne nie może budzić wątpliwości, że ww. naruszenia prawa mają charakter rażący. Nie można bowiem pominąć skali oraz istniejącego otoczenia, podlegającego co istotne ochronie prawnej. Inwestycja planowana jest do realizacji w miejscowości typowo turystycznej, w której niemal w każdym z istniejących obiektów znajdują się "apartamenty mieszkalne" przeznaczone pod działalność turystyczną. Również wszystkie planowane i realizowane przedsięwzięcia oscylują wokół działalności turystycznej. Żaden z obiektów zlokalizowanych w [...], jak również w promieniu kilkunastu kilometrów, nie odpowiada jednak skali objętego DUŚ. Sam inwestor wskazuje, że istniejąca zabudowa ma charakter głównie pensjonatowy, stanowiąca obiekty dwu, lub trzy kondygnacyine. zaś jako obiekt zbliżony gabarytami do planowanej inwestycji wskazuje [...]. Powyższe odniesienie jest całkowicie chybione, ponieważ obiekt [...] wyposażony jest w 49 miejsc noclegowych, zaś planowana inwestycja w ponad 200. Jak wynika z treści wniosku o wydanie DUŚ powierzchnia zabudowy ma wynosić 57001112, zaś powierzchnia przewidziana do przekształcenia to aż 8ooom2. Obrazuje to skalę przedsięwzięcia i potwierdza, że zawiadomienie o budowie zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą i usługami towarzyszącymi, w żaden sposób nie oddaje przedmiotu podejmowanego postępowania.
Skarżący wskazują także, że organ całkowicie zaniechał ustosunkowania się do kwestii przedstawionych przez skarżących w piśmie z dnia [...] października 2018 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o stwierdzenie nieważności DUŚ. Przed wszystkim pominięto wskazane pogwałcenie zakazu wynikającego z § 4 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], odnoszącego się do zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na obszarze na którym planowane jest podjęcie inwestycji. Dlatego też w treści niniejszej skargi należy odnieść się do tej kwestii, bowiem kwestia ta ma istotne znaczenie w świetle celu jakiemu służy decyzji środowiskowa. Organy tymczasem nie dokonały żadnych ustaleń w tym zakresie, nie oceniły również wpływu inwestycji na lokalny krajobraz oraz walory widokowe, stanowiące w myśl wyżej przytoczonej definicji nieodzowny element środowiska. W treści Raportu OOŚ inwestor ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż bryła budynku przysłoni widok na stok i będzie to istotna zmiana walorów wizualno-estetycznych - szczególnie panoram widokowych w kierunku ze wschodu na zachód (str. 77 Raportu OOŚ), jednocześnie wskazując w dalszej treści dokumentu powyższe elementy jako mające znaczący wpływ na środowiskowo. Nie może budzić wątpliwości, że inwestycja o takich rozmiarach w sposób istotny naruszy niematerialne wartości środowiska związane z ochroną krajobrazu tego rejony. Jakiekolwiek ustalenia w przedmiotowym zakresie zostały całkowicie zaniechane. Znaczenie wpływu inwestycji na ww. element środowiska podkreśla fakt, że teren na którym inwestycja ma zostać zrealizowana stanowi w istocie Obszar Chronionego Krajobrazu [...], ustanowiony na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614) - rozporządzeniem nr 4 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Obszar chronionego krajobrazu jest obszarem specjalnym o charakterze ekologicznym, ponieważ wyodrębnienie takiego obszaru jest następstwem określonych norm prawa administracyjnego materialnego. Reżim prawny obowiązujący na danym terenie nie jest skutkiem działania właściwego organu który go tworzy, ale ustanowiony jest w formie aktu prawnego kreującego taki obszar specjalny. Utworzenie obszaru specjalnego oznacza, że bezpośrednia realizacja jego celów i zadań zostaje nałożona na odpowiednie organy administracji publicznej pod kątem realizacji stypizowanych zadań charakterystycznych dla danego typu obszaru. Powołanie go w drodze aktów prawa miejscowego rodzi określone skutki prawne nie tylko w sferze prawa administracyjnego, ale także prawa cywilnego, a nawet prawa karnego. Istota tego środka prawnego tkwi właśnie w skutkach prawnych jego utworzenia dla adresatów rzeczywistych, np. właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na terenach objętych specjalnym reżimem prawnym obowiązującym na danym obszarze, ale również dla adresatów potencjalnych (tak: ALICJA ELIZA MISZCZAK Obszar chronionego krajobrazu. Analiza administracyjnoprawna, ANNALES UNIVERSITATIS MARIAE CURIE-SKLODOWSKA LUBLIN - POLONIA, VOL. LXII, 2015).
W myśl § 4 ww. rozporządzenia, dla ochrony przed zmianami lub utratą wartości przyrodniczych obszaru chronionego wprowadzono m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu nieobowiązującego już art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Jednocześnie zastrzeżono, iż zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę obszaru. Zdaniem skarżących przesłanka stanowiąca zwolnienie z zakazu realizacji tak określonej inwestycji - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie została spełniona. Organ na żadnym z etapów postępowania, jak również w treści samej decyzji nie odniósł się do uzasadnienia braku niekorzystnego wpływu inwestycji na przyrodę obszaru. Kwestia ta nie była przedmiotem jakiejkolwiek analizy na żadnym z etapów postępowania. Nie budzi zaś wątpliwości niekorzystny wpływ inwestycji w tym aspekcie, co nota bene podkreśla sam inwestor w treści stanowiącego zasadniczy dowód w sprawie - Raportu OOŚ. W odniesieniu do treści samego Raportu OOŚ, stanowiącego podstawowy dowód w postępowaniu zmierzającym do wydania DUŚ, skarżący podtrzymują swoje stanowisko i zarzuty przedstawione w punktach 3-6 pisma z dnia [...] października 2018 r. wskazując, że sporządzony dokument nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że DUŚ wydana została z naruszeniem prawa, którego skala aż razi i nie jest możliwa do zaakceptowania w państwie prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska, i akceptacja praktyki iluzorycznego zawiadamiania o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w istocie sprowadza ten kluczowy na szczeblu unijnym element postępowania do fikcji prawnej, dla której nie może być zgody i akceptacji.
Na zakończenie strona uwypukla, że przedsięwzięcie o niebagatelnych gabarytach ma powstać na terenie położonym w zasięgu następujących obszarów chronionych: a) Specjalnego Obszaru Ochrony Natura 2000 [...] "[...]", b) Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", c) leży w obszarze występowania chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, dla którego obowiązują zakazy określone w rozporządzeniach Ministra Środowiska; d) obszar objęty planem miejscowym położony jest w zasięgu strefy "C" ochrony uzdrowiskowej, w której obowiązują ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, o których mowa w art. 38 pkt 3 i art. 38a ust 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Oczywistym zatem jest, że przy zagospodarowaniu tego rodzaju obszarów należy uwzględnić ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych dotyczących obszarów, w szczególności w aspekcie regulacji art. 81 OOŚ. Nie ulega bowiem żadnym wątpliwościom to, że przedsięwzięcie to znacząco negatywnie oddziaływać będzie na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, a tym samym należało wydać decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego zamierzenia budowalnego. Zaistniały albowiem przypadki opisane w art. 80 ust. 2 i 81 ust. 1 i 2 OOŚ, obligujące organ właściwy do wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak zważył WSA w Kielcach w wyroku z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 698/17 - W razie oceny, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, określenie środowiskowych uwarunkowań jest uzależnione od ustalenia, że za realizacją inwestycji przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, a jednocześnie brak jest rozwiązań alternatywnych. W razie spełnienia tych warunków należy zapewnić wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Powyższe uzasadnia konieczność uchylenia kwestionowanego orzeczenia organu, gdyż w sprawie spełnione zostały przesłanki skutkujące koniecznością wyeliminowania DUŚ z obrotu prawnego z uwagi na przesłankę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a którą organ nadzorczy uznał za odpowiadającą przepisom prawa.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a to oznacza zgodność kontrolowanego aktu z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że narusza ona przepisy prawa. Tym samym, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja samorządowego kolegium odwoławczego wydana została w trybie stwierdzenia nieważności, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. Z wyrażonej w art. 16 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji wynika, że wykluczona jest rozszerzająca wykładnia przepisów, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji. Ponadto trzeba zaznaczyć, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie wyłącznie kwestii czy remostrowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym (stwierdzenia nieważności) - odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym – organy nie mogą rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest bowiem kwestionowana decyzja, a nie sprawa rozpoznawana uprzednio w postępowaniu "zwykłym". W postępowaniu nadzorczym są rozważane kwestie prawne, a organ odwoławczy (tu: sko) działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Konstrukcja instytucji nieważności w kodeksie postępowania administracyjnego oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, CBOSA). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem sądu, na obecnym etapie sprawy, nie sposób zgodzić się z oceną kolegium, że w kontrolowanej ostatecznej decyzji nie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanka "rażącego naruszenia prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10 - CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 27 marca 2012 r., sygn. akt III UK 77/11, LEX nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10 i z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, CBOSA). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10; CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1251/14, CBOSA).
W kontrolowanym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. W tym kontekście należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 156 kpa § 1. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W tym postępowaniu organ nadzorczy miał zatem (między innymi) badać, czy decyzja środowiskowa nie została wydana "z rażącym naruszeniem prawa". W tym kontekście należy wskazać, że podstawę prawną decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym stanowiły przepisy art. 71,72,74 i 75 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a także § 3 ust. 1 pkt 50 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dz. U. Nr 213, poz. 1397). Przy czym dodać wypada, że według tego (nieobowiązującego obecnie) rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko zaliczano [...]) ośrodki wypoczynkowe lub hotele, zlokalizowane poza terenami mieszkaniowymi, terenami przemysłowymi, innymi terenami zabudowanymi i zurbanizowanymi terenami niezabudowanymi, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542 i 2109), wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) [...] ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.
Dalej trzeba powiedzieć, że kwestię rażącego naruszenia prawa wielokrotnie rozważał Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazywał, że takie naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają przy tym w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji (I OSK 2779/17).
Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem sądu w tym składzie, nie sposób uznać, aby kwestionowana decyzja naruszała art. 33 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: "OOŚ"), poprzez nieprawidłowe uznanie, że w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] prawidłowo została przeprowadzona procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji wymagającej udziału społeczeństwa. Strona skarżąca podnosi, że gdyby istotnie organ prawidłowo w terenie ogłosił zamiar wydania decyzji, mieszkańcy niewątpliwie by się z tym ogłoszeniem zapoznali i podjęli stosowne działania. W tym kontekście trzeba wskazać, że z akt administracyjnych wynika, iż na ogłoszeniu widnieje odręczna adnotacja "wywieszono na tablicy ogłoszeń w dniu [...].06.2014.", a także podana została strona internetowa, na której zawieszono informację [...]. Jeśli zatem nawet organ nie wykonał w całości obowiązku zawiadomienia społeczności, to nie sposób (zdaniem sądu) uznać tej okoliczności za rażące naruszenie prawa. Również, zdaniem sądu w tym składzie, nawet wykazana przez skarżących nieprawidłowość decyzji ostatecznej, poprzez nieobjęcie nią całości inwestycji, nie przesądza o tym, aby decyzję środowiskową wyeliminować z obrotu jako rażąco naruszającą prawo. Z akt organu pierwszej instancji wynika, że decyzja została wydana dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko p.n. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], obręb [...], [...]". Z treści decyzji wynika nadto, że organ w pozycji " charakterystyka przedsięwzięcia inwestycyjnego (p. 2 decyzji) ujął całość przedsięwzięcia. Ta także okoliczność powoduje, że nie sposób podzielić argumentu strony skarżącej, jakoby naruszał prawo w sposób rażący fakt braku załącznika do decyzji. Jak wcześniej wskazano, charakterystykę przedsięwzięcia ujęto w p. 2 decyzji. Również, zdaniem sądu, nawet pewne nieprawidłowości w przeprowadzonym Raporcie oddziaływania na środowisko inwestycji nie mogą zostać uznane za naruszające prawo w sposób rażący. Skarga nadto nie precyzuje w sposób ścisły o jakie nieprawidłowości w raporcie dokładnie chodzi. Co do zarzutów odnośnie do nieustosunkowania się organu do argumentów wnioskodawców opisanych w pismach procesowych z dnia [...] czerwca 2018 r. i [...] października 2018 r., to, zdaniem sądu, być może organ w uzasadnieniu orzeczenia nie omówił szczegółowo zarzutów stron, ale nawet niepełne nieustosunkowanie się do tychże nie może prowadzić do automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji, a całość argumentacji przejętej i skumulowanej w skardze podlega ocenie w postępowaniu sądowo-administracyjnym.
Przechodząc do omówienia ostatniego zarzutu skargi trzeba ocenę tego zarzutu zacząć od zwrócenia uwagi na fakt, że stosownie do rozdziału III Konstytucji RP, stanowiącego źródła prawa, i art. 87 ust. 2 ustawy zasadniczej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.
W kontekście tych źródeł prawa, zdaniem sądu, rozpoznający sprawę z wniosku strony skarżącej, organ nie rozważył, czy decyzja Burmistrza Miasta [...] nr [...] nie narusza w sposób istotny, obowiązującego tak w tamtym czasie, jak i obecnie rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., które weszło w życie dnia [...] marca 2008 r., wydanego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). W świetle tego aktu Obszar Chronionego Krajobrazu [...], zwany dalej "Obszarem", obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. 2. Obszar o powierzchni [...] ha położony jest na terenie gmin: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w powiecie [...]. 3. Opis granic Obszaru określa załącznik nr 1 do niniejszego rozporządzenia. 4. Granice Obszaru przedstawiono na mapie, która stanowi załącznik nr 2 do niniejszego rozporządzenia. W § 4 1. 2 dla ochrony przed zmianami lub utratą wartości przyrodniczych Obszaru wprowadzono szereg zakazów, w tym realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych; dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. W ustępie 2 omawianego unormowania rozporządzenie wskazuje, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę Obszaru. Wedle § 5. rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a ogłoszone zostało w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2008 r., nr [...] Poz. [...] z dnia 2008.02.[...]). Jest to akt prawa miejscowego.
Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba podnieść, że organ nadzorczy nie dokonał analizy wydanej decyzji z punktu widzenia wskazanych wyżej, obowiązujących przepisów. Trzeba bowiem pamiętać, że art. 82. Ustawy o dostępie do informacji o środowisku (w dacie wydawania decyzji w postępowaniu "zwykłym") stanowił, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt..
W rozpoznawanej sprawie trzeba powiedzieć, że SKO winno ocenić, czy organ mając obowiązek określenia miejsca inwestycji nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa pomijając okoliczność, czy planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. I jakie konsekwencje ta okoliczność ma na jej realizację. Wobec dotychczasowych uwag, zdaniem sądu, rzeczą kolegium będzie (w ponownie przeprowadzonym postepowaniu) ocena kwestionowanej decyzji z punktu widzenia przesłanek z art. 156 kpa, poprzez rozważenie czy decyzja ostateczna nie narusza obowiązującego aktu prawa miejscowego w stopniu rażącym.
Reasumując, zdaniem sądu, skoro organ nie przeprowadził pełnego postępowania, w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy (naruszając art. 7 kpa, a co za tym idzie uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów ustawowych, czym dalej naruszono - art. 107 § kpa), nie odniósł się i nie ocenił zgodności decyzji z obowiązującym prawem, czym nie wyczerpał dyspozycji art. 156 § 1 kpa decyzja podlegała uchyleniu.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ppsa w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. Z 2018 r., poz. 265).