II SA/WR 211/05

II SA/Wr 211/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 15,  art. 138,  art. 107,  art. 136-139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 4 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 listopada 2004 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. odmówił C. G. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą odmowy przyznania płatności na rok 2004 jest niezgodność (zawyżenie) pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni działek rolnych a faktycznie stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej. Ponadto organ administracyjny wymierzył wnioskodawcy karę pieniężną w łącznej wysokości 2526,62 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do których producent rolny jest uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.
Od decyzji tej odwołanie wniósł C. G., w którym zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji Rolnictwa we W. w wyniku rozpoznania odwołania wydał decyzję z dnia 4 lutego 2005 r. nr [...], która składa się z powołania podstawy prawnej i uzasadnienia, brak jest natomiast rozstrzygnięcia (osnowy).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, C. G. podniósł, że na żądanie organu I instancji złożył korektę wniosku w sprawie przyznania dopłaty obszarowej. Dlatego też, skoro wezwano go do złożenia korekty, sprawa jego nie powinna zostać załatwiona negatywnie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji ustalono, iż ujęta we wniosku działka A o pow. 5,02 ha, stanowiąca część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym B., Gmina B. w roku gospodarczym 2004 nie znajdowała się w posiadaniu C. G. Powyższe stanowiło podstawę do odmowy przyznania płatności oraz zastosowania sankcji przewidzianych w prawie wspólnotowym. Organ odwoławczy podnosi, że zakaz wycofywania spornych gruntów przewidziany w przepisie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE L 327, 12/12/2001 P.0011-0032), ma na
celu wykazanie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez wnioskodawcę a rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do dopłat oraz zapobieżenie zacieraniu tych rozbieżności przed właściwymi władzami.
Dlatego też wycofanie wbrew temu zakazowi spornej działki po wykryciu nieprawidłowości, tzn. po doręczeniu wezwania do złożenia wyjaśnień wnioskodawcy, nie mogło wyłączyć zastosowania norm przewidzianych w art. 32 i 33 tego rozporządzenia mówiących o zmniejszeniach i wykluczeniach z płatności obszarowych w przypadku przekroczenia przez wnioskodawcę powierzchni zadeklarowanej w stosunku do powierzchni uprawnionej do dopłat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga podlega uwzględnieniu, lecz z zupełnie innych przyczyn niż podnosi skarżący.
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Sąd administracyjny zobowiązany jest zatem do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności zawartą w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Wynika to z przepisu art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem może być utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne.
Wskazać również należy, że w sprawach nie uregulowanych w art. 136-
139. kpa, w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji (art.
140. Kpa), w tym i art. 107 kpa.
141. Przepis art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiera wskazanie składników z jakich zbudowana jest każda decyzja administracyjna. Zgodnie z tym przepisem decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie (osnowę). Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia, aczkolwiek należy zauważyć, iż we wstępie decyzji wskazana została podstawa prawna do jej wydania oraz z zawartego uzasadnienia można wywnioskować, że organ odwoławczy akceptuje rozstrzygnięcie organu I instancji, szeroko omawiając przy tym całą sprawę. Tak więc organ II instancji wypowiada się w uzasadnieniu merytorycznie o czymś , co nie zostało rozstrzygnięte w osnowie decyzji.
W tej sytuacji Sąd zmuszony jest uchylić zaskarżoną decyzję, wobec nierozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Sąd nie ma bowiem możliwości ustosunkowania się w prawnoprocesowych formach postępowania do zarzutów skarżącego, gdyż w sprawie w istocie nie zapadło rozstrzygnięcie organu II instancji, a samo stanowisko zawarte w uzasadnieniu nie może zastąpić rozstrzygnięcia sprawy.
Skoro zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 1 kpa, przez to że nie zawiera rozstrzygnięcia w sprawie, przeto podlega uchyleniu. Sąd nie ma bowiem w tej sytuacji prawnych możliwości dokonywania jakichkolwiek ocen na tle żądania skarżącego i stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.